Aktualitet

Në këtë shifër të madhe personash që ende s’i kanë mbyllur problemet me autoritetet italiane, por edhe më në përgjithësi në politikën që qeveria Conte do të ndjekë ndaj statusit dhe procesit të integrimit të emigrantëve në shoqërinë italiane, qëndrojnë shumë të panjohura në të ardhmen e afërt, edhe për ne shqiptarët.
Shkruan Skënder Minxhozi

Me Italinë s’kemi pasur kurrë probleme. Ky është një përcaktim që me shumë gjasë i përshtatet realitetit të marrëdhënieve Tiranë-Romë që nga momenti i hapjes së Shqipërisë dhe hyrjes së saj në familjen e kombeve europiane.

Krejt ndryshe nga Greqia, me të cilën kemi një dosje problemesh të të gjitha përmasave, të cilën po e negociojmë edhe sot me dyer të mbyllura, me Romën marrëdhëniet kanë mbetur “të shkëlqyera”, sipas termit që kanë përdorur ndër vite të gjithë shtetarët e dy vendeve kur u është dhënë rasti, megjithë ndryshimet e shpeshta të qeverive në të dy anët e Adriatikut.

Pritëse e një numri të madh emigrantësh ekonomikë shqiptarë, avokate e bindur e integrimit të vendit tonë në BE dhe mbështetëse e stabilitetit shqiptar edhe në momente të zymta të historisë tonë, italianët janë shfaqur tek ne herë si shembulli për t’u marrë, herë si investitorë, herë si ushtarë të ngarkuar me thasë mielli në misionet e shumta humanitare ku Italia na ka ndihmuar pas trazirave në tokën shqiptare.

E megjithatë në këto orë kjo marrëdhënie solide dypalëshe rreth 30 vjeçare, pritet të vihet në një provë tinzare dhe të paprecedent. Megjithëse i kemi ndjekur demarshet për krijimin e qeverisë së re italiane si një episod i rradhës i krizës politike endemike italiane, duket se këtë herë duhet të tregohemi diçka më të kujdesshëm se herët e tjera.

Sepse nga Prodi tek Berlusconi, apo nga D’Alema tek Ciampi, diferencat në qëndrimin ndaj Shqipërisë ishin milimetrike dhe thuajse të padukshme. Por qeveria Conte, në të cilën spikat e fortë zhurma që vjen nga poltroni i ministrit të brendshëm Salvini, mund të ketë një kurs ende të panjohur edhe ndaj dosjes italo-shqiptare. Dhe kjo kryesisht në dy drejtime: në qëndrimin ndaj emigrantëve tanë që jetojnë dhe punojnë në Itali dhe ndaj kursit tonë drejt afrimit me Bashkimin Europian.

E lindur pas një negociate kilometrike mes dy partish anti-sistem, Lega Nord dhe Lëvizja 5 yjet, qeveria Conte pritet të bëjë një kthesë në shumë drejtime. Jo më kot Steve Bannon, këshilltari “famëkeq” i Donald Trump, i deklaronte së fundi shtypit italian se ka këshilluar këto dy parti në hapat e tyre drejt ndërtimit të shtetit “të ri”, të konceptuar mbi parimet e anti europianizmit, antiglobalizmit dhe të një ksenofobie gjithnjë e më të shprehur ndaj të huajve. “Roma është tani qendra e botës”, shprehej Bannon para pak ditësh në kryeqytetin italian.

Ku rri Shqipëria në këtë mes, mund të pyesë dikush me të drejtë?! Shqipëria rri në këtë panoramë të re politike italiane, tek ajo pjesë e vogël që e lidh me kursin e ri të qeverisë Conte, të dominuar nga dy “super” zv.kryeministrat Salvini dhe Di Maio.

Siç dihet lideri i Lega Nord ka pasur prej kohësh qëndrime të ashpra ndaj Europës së Bashkuar dhe të huajve të shumtë që shkelin në vendin e tij. Në programin e ministrisë së brendshme të cilën ai mori përsipër të drejtojë, bie në sy prioriteti i frenimit të flukseve migratore nga Mesdheu, kryesisht nëpërmjet Tunizisë dhe vendeve të tjera të Afrikës Veriore, por edhe përballja me realitetin kompleks të rreth 500 mijë emigrantëve të parregullt që jetojnë sot në Itali.

Në këtë shifër të madhe personash që ende s’i kanë mbyllur problemet me autoritetet italiane, por edhe më në përgjithësi në politikën që qeveria Conte do të ndjekë ndaj statusit dhe procesit të integrimit të emigrantëve në shoqërinë italiane, qëndrojnë shumë të panjohura në të ardhmen e afërt, edhe për ne shqiptarët.

Nga ana tjetër, qëndrimet shpërfillëse dhe shpesh fyese të partive që përbëjnë qeverinë e sotme ndaj Brukselit dhe përgjithësisht Bashkimit Europian, janë një tjetër moment që mund të sjellë modifikime potenciale në qëndrimin zyrtar të fqinjit tonë perëndimor, sa i përket zgjerimit të BE dhe politikës së saj ndaj Ballkanit Perëndimor.

Nëse Italia do të hynte në një kurs përplasjeje me Brukselin në lidhje me temat e mësipërme, vendet ballkanike, ndër to më së pari Shqipëria, do të humbisnin një avokat të hershëm të idesë së shtrirjes së Unionit edhe në gadishullin ballkanik. Në këtë prizëm, deklaratat e fundit të ambasadorit italian në Tiranë, sa pozitive dhe qetësuese për momentin, pritet të konfirmohen nga e para pasi qeveria e re italiane të ketë marrë në dorë frenat e punëve dhe të ketë afishuar vizionin e saj konkret për çeshtjet e mësipërme.

ë fund të kësaj jave, Qeveria pritet të paraqesë formën e re të pagesës të taksës për “Rrugën e Kombit”, ku përcaktohen lehtësira për banorët e Kukësit. Deri më tani nuk dihet sesa do të jetë tarifa për qytetarët që do të kalojnë në këtë autostradë.

Ministri i Infrastrukturës, Pal Lekaj në një prononcim për Indeksonline ka thënë se për këtë çështje nuk ka pasur takime të caktuara. por që është diskutuar shkurtimisht në Samitin e Sofjes.

“Nuk mund të themi që për këtë çështje jemi takuar apo që kemi biseduar eksplicite, por në Samitin e Sofjes ku ishte prezent edhe ministri Gjiknuri e kemi biseduar njëherë në pak sekonda dhe i kam shfaqur mospajtimin tonë për çmimin fillestar që është vendosur nga shteti shqiptar për Rrugën e Kombit”, ka thënë Lekaj.

Sipas tij, këto tarifa janë më të lartat në Evropë dhe nuk përkojnë me gjendjen e ekonomike as të familjeve e as të biznese të të dy vendeve. “Për këto çështje jemi shprehur prej fillimi se do të duhej të konsultoheshim ndërmjet vete, sepse jemi përveçse fqinjë edhe vende me popullatë të njëjtë dhe rrjedhimisht me ndjenja të njëjta”, ka shtuar Lekaj.

I pari i Ministrisë së Infrastrukturës ka deklaruar se dy qeveritë duhet të angazhohen për të zhvilluar gjëra që bashkojnë dy vendet edhe më shumë, e jo gjëra që rrisin ndarjen.

“Po presim që të shohim nëse ka ndryshim dhe sa është ai ndryshim për këtë tarifë rrugore”, ka përfunduar Lekaj. Në Rrugën e Kombit prej disa javësh po vijojnë punimet për të ndërtuar dhe zgjeruar zonën ku do të rinisë të paguhet taksa e kalimit. Përveç sporteleve që ishin ndërtuar më parë dhe që u dëmtuan rëndë nga protesta e banorëve të Kukësit, koncesionari po zgjeron zonën e kalimit me pagesë, në mënyrë që brenda një kohe më të shkurtër të trajtohen më shumë mjete.

Një avion i vogël ka pësuar një ulje të pazakontë këtë të premte në një nga rrugët e Kalifornisë, pasi motori i tij u fik teksa ishte duke fluturuar në ajër.

Pa dyshim, askush nuk u dëmtua pasi pilotja femër përdori të gjitha aftësitë e saj për të ulur lehtësisht avionin në terren në mënyrë të sigurt në Orange County.

Aeroplani u ul në një rrugë në Huntington Beach dhe pilotja shmangu kontaktin me shtyllat, kabujt telefonikë, madje edhe me makinat të cilat të gjitha i hapën krahun në anën tjetër.

Pilotja femër e cila nuk ka pranuar të identifikohet ka marrë gjithë përgëzimet dhe lëvdatat e mundshme për punën fantastike që bëri.

Zëdhënësja e policisë në Huntington Beach tha se pilotja ishte treguar një heroinë e vërtetë pasi shpëtoi njerëzit në bordin e avionit dhe nuk dëmtoi asnjë në tokë.

Ngjarja bëri bujë në mediat lokale, por edhe ato botërore, ndërsa u vlerësua shumë qetësia dhe saktësia në manovrim e pilotes femër.

“Të hapen dosjet sa më shpejt. Boll ky milet u helmua dhe u çorodit nga çorba e spiunëve. E papranueshme dhe e neveritshme që ish spiune të sigurimit, të vazhdojnë të krijojnë opinione publike. Kjo shoqëri duhet të pastrohet sa më shpejt nga toksina të tilla publike” , shkruan juristi Romeo Kara, i cili sjell në vëmendje një shkrim të City News, ku identifikohen me emra dhe nofkën “gazetarët spiunë”.

Shkrimi i plotë:

Hapja e dosjeve të ish-bashkëpunëtorëve të sigurimit të shtetit vazhdon të mbetet peng e hapave të ngadalta të politikës. Në fakt, ky bllokim procesi tregon se sa delikat është ky hap që duhet të hidhet nga shoqëria dhe politika.

Për të bërë të mundur hapjen e dosjeve dhe për të treguar se ata janë një hap përpara shoqërisë, të parët që duhet të kërkojnë publikimin e tyre janë gazetarët. Këtu nuk flas për ata që kanë lindur në vitet 80’ apo 90’, por për ata që kanë qenë pjesë e shtypit gjatë atyre viteve dhe që më pas u bënë gazetarë dhe pronarë mediash. Ata të cilët rëndomë sot mbajnë pseudonime si “çiftelia”, “këndezi”, “vinçieri”, “kapteri” etj etj.

Disa prej tyre i shohim të debatojmë si opinionistë nëpër televizione, disa të tjerë të servilosen në parti politike. Një pjesë e mirë e tyre njihen nga shoqëria por një pjesë tjetër jo. A kanë qenë spiunë të ish sigurimit Preç Zogaj, Antrea Stefani, Frrok Çupi, Mentor Nazarko, Artan Hoxha (analisti), Fahri Balliu , Irfan Hysenbelliu apo ndonjë tjetër ?

Ne mund të bëjmë njëmijë akuza dhe mund të themi pseudonime dhe legjenda urbane, por ka vetëm një të vërtetë, ajo fshihet në dosjet e ish bashkëpunëtorëve , të cilat nuk janë hapur ende.

Ka histori që flasin për 120 mijë bashkëpunëtorë dhe vetëm 12 mijë dosje të ngelura. Ka histori se shumë gazetarë janë përkujdesur për zhdukjen e tyre. Në fakt asnjë prej gazetarëve apo botuesve nuk ka hedhur një hap të vetëm për të kërkuar publikimin e dosjeve të tyre. Sot shumë janë personazhe publike, por dje ishin të zhytur në llumin e ish sigurimit të shtetit me raportime dhe sigurime.

Hapja e dosjeve duhet të fillojë nga gazetarët, pikërisht nga ata që dalin cdo ditë në TV, japin mend dhe bëjnë moral, nga ata që shkruajnë në shtypin e shkruar apo portale. Më shumë se sa një proces që të bëhet nga një institucion shtetëror, moralistët e shtypit do të bënin mirë t’i publikonin vetë dosjet. Këtu e kemi fjalën për ata që janë të pastër sepse ata që janë të zhytur në mëkatet dhe krimet e ish-sigurimit, tërheqja nga skena publike është dënimi më i pakët që mund t’ju jepet./Pamfleti