Aktualitet

“Fiks Fare” denoncoi mbrëmjen e së mërkurës veprimet e postës policore në Manzë të Durrësit, të cilët tentuan që të manipulojnë një çështje, ku viktimën e bënë autor.

Në redaksinë e Fiksit u ankua Myrvet Lleshi, nga Sukthi, i cili tha se “kapi” hajdutin e policisë dhe, pasi njoftoi policinë, rezultoi se autori ishte nipi i një efektivi të policie. Dhe këtu fillojnë problemet për të, pasi Myrvetin e trajtojnë si autor, i bëjnë presion të mbyllë çështjen, madje i marrin telefonin dhe i fshijnë gjithçka kishte.

Gjithsesi, qytetari arriti të filmojë autorin, i cili pranoi se pagoi 100 mijë lekë të vjetra shefit të policisë që çështja të mbyllej dhe të mos shkonte në Gjykatë.

Qytetari “bëhet” polic

Në muajin gusht 2018, në zonën e Gjirit të Lalzit, Myrveti punonte si shitës ambulant. Në një moment, ai shikon se nuk e kishte celularin dhe dyshon te një tjetër shitës ambulant. “Unë e njihja këtë person si figurë, jo me emër. E takova pas gjysmë orë. E kontrollova dhe gjeta telefonin tim. Ky person quhet Sabaf Lasku, nga Dibra.

Ky person iku dhe mora policinë në telefon. Policia nuk zbatoi ligjin dhe më mori mua si hajdut dhe jo si viktima që isha. Në momentin që erdhi policia më mori me forcë, më nxori nga mbrapa furgonit, ishin 4 efektivë policie. Njëri nga ata quhet Sadik Lasku. Ky punonjës policie, personin që më vodhi telefonin e kishte djalin e xhaxhait” thotë Myrveti.

Më pas shpjegon se në vendin ku shiste i erdhën 4 ose 5 vetë të inatosur, ku njëri ishte me rroba banjo. “Ai më goditi me grushte dhe shkelma në prani të punonjësve të policisë. Nuk e kuptoja cila ishte arsyeja. Këta donin të ndërtonin një akuzë që të më nxjerrin mua kriminelin. Pasi më goditën, më hipën në bagazhin e makinës, te këmbët e mia kisha një kallashnikov me dy karikatore fishekë. Unë jam familjar, si mendoj ato marrëzira. Më çuan në policinë në Manzë, atje dëgjoja policë me njëri tjetrin, që të më bënim kallëzim të rremë. Në komisariat nuk më detyrua, po duke dëgjuar se mos më bëjnë ndonjë gjë, po nga frika u detyrova të firmosja një deklaratë që denoncimin. Në celular kisha filmuar ku autori pranoi që unë jam kam marrë telefonin dhe më kërkonte falje” thotë qytetari.

Më pas shpjegon se disa punonjës policie janë tallur me videot e tij personale dhe në fund i kanë fshirë. “Autorin e kam takuar dhe i kam bërë një videoregjistrim të dytë, e pranon që ma ka vjedhur celularin. E pranon që i ka dhënë edhe ca lekë shefit të komisariatit të policisë Manzë. E pranon se është kushëriri i punonjësit të policisë” thotë autori.

Qytetari “heton” vjedhjen

Pasi u konsiderua si autor, qytetari fillon të hetojë vjedhjen e celularit. Fillimisht ai takon personin që i vodhi celularin. Ai xhiroi të gjithë bisedën, ku autori e pranon se e ka vjedhur ai celularin, ndërsa i thotë se për të mbyllur të gjithë çështjen, që të mos shkonte në gjykatë, babai i tij i ka dhënë 100 mijë lekë të vjetra një punonjësi të policisë së Manzës. Sipas tij, celularin ia ka dhënë në rregull viktimës, por ka dëgjuar në komisariat se denoncuesi i ka regjistruar policët kur po e shoqëronin, prandaj dhe ia kanë fshirë.

Autori pranon se njërin nga policët që e shoqëroi denoncuesin në komisariat e ka kushëri. Ndërkohë, pas ngjarjes, qytetari shkon në SHKB për të denoncuar veprimet e punonjësve të policisë së Manzës. Inspektorët e SHKB-së i ngrenë zërin, madje dhe e ofendojnë, duke i thënë se çfarë ka në kokë, tru apo tallash.

Në fund, pas sorollatjes, qytetari shkon në rajonin e policisë në Manzë, ku një punonjës i thotë se ta zgjidhë më Sadikun, pasi është djalë i mirë. Më pas e takon punonjësin, Sadik Laskun, në rrugë, teksa i kërkon përse e shoqëruan dhe ushtruan dhunë ndaj tij. Punonjësi i policisë i thotë se nuk e ka nga ai të gjithë shoqërimin dhe duhet ta gjejë te personat e tjerë. I kërkon që mos t’i vijë në këtë mënyrë duke e provokuar, pasi do të ketë probleme më pas.

BISEDË MES AUTORIT DHE VIKTIMËS

Viktima – Sa lekë i dha atij (policit)?

Autori – 100 mijë lekë.

Viktima – Po më rren mua, 100 mijë lekë ëëë?

Autori – Kështu më tha babi, unë s’di gjë, ato lekë që kam pasur me vete, kam pasur 50 mijë lekë, ja kam dhënë babit. Sa kishte pas babi me vete ja ka dhënë. Ia kemi dhënë krejt tyre. Unë qesh gjithë ditën u lodha, atyre ua dhashë.

Viktima – S’të thanë ata me mdhanë lekë mua, të më paguash dëmin?

Autori – Jo, s’më thanë.

Viktima – Po ça të thanë?

Autori – Ti je për bukë, i lumtë dora atij, bravo i qoftë që të fali. Faleminderit dhe prej teje i thashë që s’më çove në gjykatë. Faleminderit dhe prej atij i thashë, ke bërë shumë gabim, telefonin e more në dorë. Me atë telefon ke marrë policinë se ma kanë vjedh.

Viktima – E di ça dëmi më ke bërë.

Autori – Una ta dhashë në rregull telefonin. Ti more policinë. I ke bërë gropën vetes oo

Viktima – Unë i kam bërë gropës vetes?

Autori – Se të mora ty telefonin, që më vodhe telefonin ëëë?

Viktima – Po.

Autori – Unë ta dhashë në rregull telefonin, e di pse ta kanë fshirë, se ata kishin dyshime se u ke bërë video policëve, u ke bërë lloj-lloj gjërash. Bënim llafe policësh. Unë vetëm i dëgjohesha.

Viktima – Kush i fshiu videot e mia?

Autori – Ai i madhi, ai i gjati. Unë desha me pi ujë, dhe i dëgjova.

Viktima – Nga e dinte PIN-in?

Autori – Janë policë ata o shokë.

Viktima – Tani si do ja bëjmë me më dhënë lekët e dëmit?

Autori – Shkoi thuaj babit tim, s’di gjë unë.

Viktima – Kush ishin ata, ai plazhisti që më goditi?

Autori – Se di, unë njoh vetëm xhaxhanë tim, Sadikun. Dhe Hamzain. Hamzain babi im e ka shok.

Viktima – Pse i dha 100 mijë atij (policit)?

Autori – Po ashtu, 1 kafe, filloi ja përmendi 100 herë, jo për bukë, jo për këtë.

Viktima – E njihte babai jot shefin e madh?

Autori – Nuk e di, ja dhashë. Mbaruam punë.

“Shpesh ka pasur mungesë dhe vazhdon të ketë. I kam blerë zëvendësues por që nuk kanë të njëjtin efekte. Ilaçi që do djali “Faktor 7” kushton shumë, ku t’i gjej unë aq para. As nuk e mendoj, jo më të kem mundësi ta blej”.

E ëma tregon se të gjithë kohën ia ka dedikuar dy fëmijëve, pasi edhe djali më i vogël vuan nga një sëmundje e rrallë që nuk e ka lënë të zhvillohet si bashkëmoshatarët. Ai është 12 vjeç, edhe pse ngjan sa një fëmijë në klasë të parë.

Flutura, e ëma, nuk ka mundur të punojë asnjëherë, për t’iu dedikuar plotësisht 2 fëmijëve. Po ashtu, edhe bashkëshorti është pa punë. Të vetmet të ardhura për famijen me 5 anëtarë janë 10 mijë Lekë të reja, të cilat shkojnë më tepër për ilaçe sesa ushqim. Ndërsa ilaçet kanë një kosto të papërballueshme.

“100 mijë Lekë për çfarë t’i përdor më përpara, shyqyr na ndihmojnë shoqatat apo komshinjtë. Edhe për ushqim mezi ia dalim”.

Edhe institucionet arsimore shpesh kanë hezituar të pranonin të regjistronin Ervinin dhe Besin.

“Askush nuk m’i ka pranuar sepse kanë frikë nga sëmundja që ka”.

Të dy vëllezërit ditën e kalojnë mbyllur të shtëpi. Teksa Ervini luan, vëllai tjetër nga frika se mos dëmtohet fizikisht dhe të ketë gjakderdhje vetëm mund ta shohë nga larg. Për të luajtur me shokët as nuk mund ta mendojë.

“Nuk luaj dot se më dhemb këmba”.

Hemofilia është çrregullim në gjakderdhje, e cila nuk lejon mbylljen e plagës për shkak të mungesës së faktorit 7. Sipas të dhënave mjekësore, më të predispozuarit për t’u prekur nga kjo sëmundje janë meshkujt. Opozita denoncoi pak ditë më parë mungesën e medikamentit ‘Faktor’ në depon e spitalit nga e cila furnizohen 300 pacientë. Por QSUT e mohoi dicka të tillë.

Gjatë këtyre ditëve, në një stërvitje të përbashkët me xhenierët shqiptarë në kuadër të stërvitjes EX ALBANIAN LION, në kuadër të stërvitjes dhe shkëmbimit të eksperiencave mes vendeve, xhenierët britanikë kanë ndarë në rrjetet sociale dhe detaje të aktivitetit të tyre.

Autoriteti për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit ka pritur sot në takim Dr. Gjon Bucaj, ish-Kryetar për 7 vjet i Federatës Pan Shqiptare të Amerikës, Vatra.

“Në fokus të bashkëbisedimit ishte vizita e përfaqësisë e AIDSSH në SHBA me rastin e festës së pavarësisë dhe mbledhjen e rrëfimit dhe të dhënave për kampin e Tepelenës”, – u shpreh kryetarja e AIDSSH, Gentiana Sula.

Po ashtu, Sula shprehet se “bashkëbiseduam për një planifikim sa më të mirë të vizitës së përfaqësisë sonë në USA me rastin e festës së pavarësisë, dhe organizimin sa më të mirë të mbledhjes së rrëfimeve të të mbijetuarve të Kampit të Tepelenës, që jetojnë në USA”.

“Po ashtu ai aplikoi për t’u informuar mbi dokumente të ish-Sigurimit, që mund të jenë krijuar për të dhe familjarë të tij në vitet e diktaturës”, – tha kryetarja. /atsh