Irina

Artur Zheji shkruan se situata në vend është dramatike, duke iu referuar ngjarjes së fundit të Krujës.

Sipas tij, e vetmja zgjidhje ka mbetur largimi nga Shqipëria.

“Një jetime e keqtrajtuar, del nga askush – landi shqiptar dhe vendos gishtin mbi plagën e madhe të re, të shoqërisë shqiptare: Arroganca e vrazhdë e njerëzve të veshur me superpushtet lokal.

Ndoshta e keqtrajtuar deri në pikën sa ti drejtohet disa herë Policisë, e cila është e stepur, dhe prokuroria gjithashtu, vetëm sepse djaloshi është djalë i një deputeti të fuqishëm të zonës, që sjell vota dhe ushtron influencën e vet në favor të partisë në pushtet.

Kocka e durimit njerëzor është thyer. Askush nuk mund t’ja ngjisë brinjët e thyera të durimit kafshëror.

Xhisiela është një viktimë e bukurisë së saj, por ndoshta edhe viktimë e vetmisë dhe përdorjes së gjithëanshme, por mbi të gjitha është viktimë e një sistemi që kërkon të mbijetojë mbi gënjeshtrat gjithmonë e më të trasha dhe justifikuse mëkatesh gjithmonë e më poshtruese, ndaj fëmijve të popullit.

Por fëmijët e popullit, janë pa një shtet, që sëpaku të respektojë minimumin e integritetit njerëzor të një pothuajse fëmije të pambrojtur.

Ky është një turp që bie mbi të gjithë ne.

Herët a vonë ky turp, mund të bjerë mbi kokën e çdo familjeje, që nuk ka meshkuj të fortë në përbërjen e saj, ashtu si qindra vite më parë në familjet fisnore, pra shteti, ose nuk është fare ose është në anën e të fortit, dhe pra, nuk mund të quhet në mënyrë të gënjeshtërt shtet, por thjesht një parti-shtet, që mbron në mënyrë abuzive vetëm njërin grup shoqëror.

E pra, kjo sjell reagimin e vetëm:

Largimin nga Shqipëria, si e vetmja zgjidhje e dëshpëruar, për të shpëtuar nga ky rreth vicioz, ku më të dobëtit shkelen me këmbë dhe poshtërohen edhe publikisht.

Përdhunuesit janë ende të lirë, ndërsa të përdhunuarit në bankën e dyshimit dhe të akuzës për dëshmi të rreme…

Ky është një ekstrem i papranueshëm, të cilin duhet ta jetojmë ditë pas dite dhe madje sipas dëshirës së superpushtetit, mundësisht me kokën ulur.

A ka fuqi KM-ja të shkundë zgjedhën që i kanë vendosur mbi qafë, bashkëpunëtorët e vet më të afërt?

Duket tejet e vështirë, shpejt vijnë zgjedhjet dhe votat janë të domosdoshme, votaprurësit, kushdoqofshin, ai apo jo, apo ata, të pistë apo të pastërt, janë të nevojshëm si ingranazhe në makinerinë e pushtetit…”, shkruan Zheji.

Nga Skënder Minxhozi

Gjithnjë kemi pasur histori të dhimbshme, me dhunë të afërmish të pushtetit dhe persona të gjendur pa mbrojtje përballë kësaj dhune. Shqipëria po jeton disa orë të nxehta debati kombëtar (të sforcuar dhe hipokrit në fakt), për rastin e Xhisela Malokut, e cila ka vuajtur në heshtje dhe në vetmi dhunën e një të forti lokal, i cili ka nga pas mbështetje dhe pushtet. Të dhunosh e djegësh me cigare një femër, do të thotë të meritosh pa asnjë mëdyshje të gjitha pasojat e ligjit. Ajo që i ka ndodhur Xhiselës është një histori dramatike që meriton ndëshkim shembullor me të gjithë forcën e ligjit.

Prokuroria ndodhet sot në provën e rradhës, për të treguar se nuk sugjestionohet nga “kartvizita” e të akuzuarve të kësaj ngjarje. Siç ka ndodhur rëndom këto 28 vjet, është veprimi ose mosveprimi i drejtësisë, që do të përcaktojë nëse ngjarja në fjalë do të zgjidhet mbi bazën e ligjit, apo do të vazhdojë të shpërdorohet duke krijuar zhurmë politike. Shqiptarët presin që ajo që e sheh veten si drejtësia e re, të fillojë të tregojë me vepra se është e tillë, e jo një apendiks i pushtetit të rradhës.

Në anën tjetër, ngjyrimi politik që ka marrë kjo histori, është një aspekt historikisht i shëmtuar i etikës së munguar, mbi të cilën e bazon aktivitetin e saj e gjithë klasa politike. Kanë mjaftuar vetëm vetëm pak orë pas daljes së lajmit, që Tirana politike të ndizet nga deklarata të skajshme për rrëzim me dhunë, tërheqje zvarrë etjetj. Është një mekanizëm i çuditshëm fiziologjik brenda trurit të çdo politikani shqiptar, që e shtyn të flasë para kohe e të hidhet në sulm, para se të jetë e qartë fabula, aktorët dhe shkaqet e një ndodhie. Politikanët-pitbull janë përjetësisht në modë në Tiranë.

Opozita po përpiqet ta shndërrojë dhimbjen private të Xhiselës, në favor të saj. Përrallë e parë dhe e dëgjuar edhe më parë. Po e bën, fatkeqësisht, pa asnjë elegancë dhe vetëpërmbajtje, siç ka ndodhur jo rrallë edhe më kundërshtarët e saj kur ishin në pozita të përmbysura. Lulzim Basha, Monika Kryemadhi e eksponentë të tjerë të opozitës po bëjnë këto orë thirrje për të zbatuar të gjitha skenaret e mundshme të largimit të Ramës nga pushteti. Megjithëse nuk kanë qenë të aftë deri tani të aplikojnë as gjysmën e njërit prej këtyre skenareve!
Kur dëgjon fraza të tipit “Ramën e rrëzojmë për shtatë ditë” nga goja e liderit demokrat, kupton de facto se ke përballë një politikan që nuk ka pikën e idesë, për ta rrëzuar Edi Ramën jo më për shtatë ditë, por ndoshta-ndoshta as pas dy mandatesh katërvjeçare. Lulzim Basha vijon të mbetet lideri politik i improvizuar, që kapet pas çdo historie që gjen në faqet e kronikës së zezë, por që kur është puna për të trashur zërin e treguar muskujt, shkon e fshihet. Lulzim Basha shquhet si një politikan që e luan bllofin pa ju dridhur qerpiku. Madje edhe në rastet kur kjo mendohet si e vështirë ose e parealizueshme. Dhe bllofi, dihet, ka përherë brenda riskun e dështimit.

Po e shohim sesi opozita ka kapur podiumin dhe gdhihet e ngryset në deklarata kilometrike për Xhisela Malokun. E sforcuar dhe vështirësisht e besueshme, por do të ishte gjysma e te keqes sikur përpos kësaj zhurme, të kishte bërë edhe pjesën tjetër të detyrës së saj. Atë të mbrojtjes së interesave të qytetarëve që e kanë votuar.

E pamë se çfarë bëri e njëjta opozitë, kur qe puna për të kryqëzuar shpatat me qeverinë në parlament, kur u diskutua dekreti presidencial për Teatrin. Në vend që të rreshtonte nga e para arsyet e veta se përse Teatri nuk duhej të shembej, vajti e u fsheh në Vlorë, në momentin më delikat, kur duhet të ishte në foltoren e Kuvendit.

Ja pra, kjo është opozita shëtitëse, që i ikën misionit të saj, pikërisht atëhere kur duhet të jetë në krye të frontit antiqeveritar. Nuk duhet të habitet Basha e të tjerët, kur dëgjojnë t’i rrethojë kaq shumë skepticizëm, shpoti dhe akuza. Nga të vetët, më shumë se nga kundërshtarët. Sepse një gjë është të thuash që nuk bëj marrëveshje me Ramën, e tjetër gjë t’i qëndrosh realisht përballë pushtetit të tij. Duke u marrë skajshëm dhe me tepri me Xhiselën e gjorë, Basha dhe opozita thjesht po instrumentalizojnë një dramë personale që duhet zbardhur e hetuar urgjentisht. Për të tjerat, merrini me qetësi se janë vetëm lojra politike.