Opinione

Koncesionet fantazma në shëndetësi janë 500 milionë euro, ose sa 10 Baza Ushtarake të NATO-s, si e Kuçovës

Me ndërtimin dhe krijimin e Bazës Ajrore Ushtarake të NATO-s në Kuçovë, u dha sinjali i qartë, se SHBA dhe Perëndimi kanë kthyer sytë seriozisht e përfundimisht nga Shqipëria, për ta ndryshuar këtë vend të leckosur, 45 vjet të mbajtur peng nga komunizmi dhe 27 vjet, të shkatërruar e plaçiktur barbarisht, nga bandat e korruptuara e të kriminalizuara politike-shtetërore të pluralizmit, fatkeqësisht ende në krye të shtetit, drejtësisë, ekonomisë, pushtetit e politikës.
Për të provuar që kapot e pushteteve politike në Shqipëri, janë koka e korrupsionit, mjafton të krahasojmë dy fakte financiare, që janë aktuale e në veprim, njeri i studiuar prej 15 vitesh dhe miratuar para pak ditësh në Shtabin e NATO-s, ndërsa tjetri i sajuar dhe vulosur brenda 15 minutash, në zyrën e “shtabit” të qeverisjes “rilindja” në Shqipëri, mes të cilëve ka një dallim absurd e skandal të madh financiar.

NATO, për ndërtimin në Kuçovë, të Bazës Ushtarake Ajrore për gjithë Ballkanin, ka akorduar një fond financiar koncesionar, me vlerë 50 milionë euro dhe këtë “çek”, që NATO e konsideron të fuqishëm, do ta lëvrojë me dy “këste”, investim që kryeministri Rama e promovoi me shumë lumturi, si “lajm i madh”, duke cituar disa herë fondin 50 milionë euro.

Qeveria “rilindja”, të cilës prej 3 vitesh nuk i japin më as lekë borxh për ilaçet e spitaleve dhe librat e shkollës, pas marrjes së pushtetit me votën “1 milionë shuplaka anti-korrupsion”, shpiku një koncesion 10-vjeçar në shëndetësi, të quajtur “Çeck-up”, me vlerë 110 milionë euro, të cilin ia dha 100% në “një dorë”, mikeshës dhe ortakes së tij Vilma Nushit e pas 1 viti, duke i shtuar edhe nga 5 milionë euro për çdo vit, me marifetin e zgjerimit të moshës së kontrollit mjekësor.

Si është e mundur, që NATO e cila është supërfuqia ekonomike-ushtarake e Botës, mendohet 15 vite, për të hedhur 50 milionë euro investim konkret, ndërsa qeveria shqiptare që është “pa brekë në b*thë”, për 15 minuta jep koncesion fantazmë, me vlerë 160 milionë euro?!

Pa llogaritur koncesionin 80 milionë USD të Hemodializës, dhënë Klodjan Allajbeut nëpërmjet qoftexheshës nga Berati, koncesionin 100 milionë USD të Sterilizimit të Pajisjeve Mjekësore, Koncesionin e Protezave Ortopedike, të Laboratorëve e të tjerë, me vlerë totale 500 milionë euro koncesione vetëm në mjekësi, ose sa vlera e 10 Bazave Ushtarake të NATO-a, si ajo që do të ndërtohet në Kuçovë?!/Pamfleti

Agron Gjekmarkaj, analisti i njohur për qëndrimet e tij të djathta, në një shkrim të botuar në gazetën “Panorama”, shprehet se, koalicioni PD-LSI nuk i garanton opozitës fitoren përballë Ramës. Sipas tij, ka vetëm një rrugë për ta mundur PS, që është të reagojnë për padrejtësitë që kanë kryer në pushtet.

Shkrimi i plotë

Nuk mjafton një koalicion ndërmjet PD dhe LSI për ta mundur Edi Ramën dhe zhallogën e tij të thirrur Rilindje. Nuk mjafton kjo gjë edhe nëse dëbohen të gjithë armiqtë e brendshëm në këto parti, të cilët me tekat, interesat dhe humoret e tyre penguakan vëllazërimin politik. Nuk është më një çështje aritmetike, e cila duhet respektuar pa asnjë neglizhencë. Koalicioni ndërmjet PD dhe LSI është i domosdoshëm për të hyrë në betejë, qoftë për zgjedhjet lokale e ku më tepër për ato politike. Por, për të fituar diçka rrënjësore, cilësore, frymëzuese, duhet të ndodhë së pari brenda këtyre dy partive, gjë të cilën s’ka koalicion që e zëvendëson.

U bënë 5 vjet që PD udhëhiqet nga Lulzim Basha. Pas trashëgimisë së Sali Berishës, kjo nuk është një barrë e lehtë. Njëkohësisht e madhe ka qenë pritja që kjo parti të fitonte një identitet dhe mision të ri pa komplekse. Nuk është realizuar një gjë e tillë. Komplekset e natyrave të ndryshme kanë eklipsuar misionin dhe identitetin. Nuk ka qenë një gjë e lehtë përballimi i supermaxhorancës të dalë nga zgjedhjet e vitit 2013, veshur me arrogancë e stolisur me përbuzje! Por Opozita nuk ka shfaqur kurajë dhe vullnet të shohë vetveten thellë.

Për disa vjet fajësoi popullin për keqkuptim, keqvotim etj., etj.. PD e udhëhequr nga Basha pësoi dy disfata elektorale, një në vitin 2015 në lokale dhe tjetra katastrofë në çdo kuptim në politikat e qershorit 2017. Ta kërkosh fajin e humbjes tënde vetëm te kundërshtari është naivitet fëmijësh. Lidershipi, trupa njerëzore dhe retorika që PD përdori, nuk ia doli të jetë bindëse.

Një parti, e cila për ekzigjenca personale të Bashës u krastit nga figurat e saj historike, u shfaq si konglomerat mbetjesh pa peshë të PD-së së “vjetër” me personazhe anonim e rastësore, e si të tillë, pa karizëm të rekrutuar nga Basha. Kjo ofertë u refuzua nga elektorati. Nuk kishte asgjë të re në të. Përkundrazi, ishte më e vjetra dhe më e dekompozuara ofertë, që një parti opozitare kishte bërë ndonjëherë. Po kaq u ndëshkua tendenca e Bashës për sundim absolut të PD-së. Në këtë rast, nga votuesit e kësaj force. Mbi 200 mijë i munguan kutisë.

Një vit ka kaluar pas këtij shokimi. Agresiviteti ndaj Bashës është shtuar, po kaq edhe mosveprimi i tij në parti. Një gjendje paralize e ka kapluar faktorin kryesor opozitar. Të gjithë ata që duan ndryshim presin të ndodhe diçka serioze në PD, por “kolonelit s’ka kush t’i shkruajë”! Sa më shumë i theksohet gjendja e rëndë ku është katandisur opozita, aq më tepër Basha forcon muret e izolacionit dhe mbylljes, duke i qerasur kritikët me terma si antiopozitare. Ka një vit që humbi zgjedhjet e radhës, përveç nji kongresi që çimentonte karrigen e tij në rast humbjesh, asnjë risi s’ka asaj ngrehine.

Nëse lë mënjanë nja 7 a 8 deputetë, zgjedhje të dikurshme të Berishës, grupi i Bashës nuk merret seriozisht prej askujt. Kryetari i PD-së ka dhënë maksimumin e tij në surprizë dhe shastisje, kur mendon që u pat folur shqiptarëve për “Republikë të re”! Zor të ketë shqiptar që aty sheh një qeveri hije. Hierarkia e PD-së aktuale, me nënkryetarë, me sekretarë, me figurat kryesore aktuale përfaqësuese, shfaqet si diçka tejet e konsumuar, joserioze, e lodhur dhe aspak referenciale për ndryshim.

Në disa raste shkaktojnë edhe të qeshura me keqkuptimin, në të cilin jetojnë. Në këtë këndvështrim, PD ka nevojë të rithemelohet, të përcaktojë vetveten, zëdhënëse e kujt dëshiron të jetë! Gjithashtu, ajo e ka jetike ikjen nga banaliteti dhe kthimin në seriozitet! Ka ende mundësi. Mbi të gjitha, ka etje që diçka kësodore të ndodhë. Gjithçka varet nga Basha. Frika e njohur dhe trimëria e tij e panjohur, inteligjenca e shfaqur deri më tash dhe ajo që presim nesër, janë limitet. PD dhe Basha mund të bëhen alternativë ndaj PS-së dhe Ramës nëse ia dalin të vizatojnë në sytë e shoqërisë të ndryshmen, antimodelin dhe jo kopjen e mjerë të tij dhe rraqes -rilindje.

Po kaq e trishtë shfaqet panorama në LSI, e cila dikur lindi si një parti mjaft simpatike dhe luftarake. Ikja e Metës në Presidencë e ka shndërruar LSI-në në deledash, edhe në pushtet edhe në opozitë. Pastaj Meta u zgjodh atje me votat e socialistëve, kjo moralisht e nxjerr pak ligsht. Ky formacion ka ndenjur 8 vjet në pushtet dhe ka veç një vit në gjysmë opozitë. Sapo Meta u zgjodh President, ai dhe partia e tij hynë në një kurth të madh etik. Presidenti i zgjedhur doli në fushatë.

Emëroi Petrit Vasilin kryetar partie, të cilit do t’i binte telefoni për koalicion dhe dy muaj më pas e shkarkoi për ta zëvendësuar me zonjën Kryemadhi. Kjo ishte një shaka tepër serioze për nivelin e demokracisë dhe provë e të qenit familjarë të kësaj partie. Vasili, saç u gëzua kur e pranoi detyrën, me të njëjtin gëzim u dorëhoq. Monika Kryemadhi ka eksperiencë të gjatë në politikë, por është larg aftësive të të shoqit, edhe pse ka mbrojtur doktoraturë në UT.

Pastaj, metamorfoza e LSI-së është më e rëndë se e PD-së apo e PS-së, në raport me personalitetet që e themeluan. Nëse dikur në krah të Metës, gjithmonë në këndvështrimin e majtë, shfaqeshin Pëllumb Xhufi, Zabit Brokaj, Fatos Klosi, Ndre Legisi, Sokol Nako etj., që një CV u lexohej dhe kishin bërë disa beteja politike, ndërsa sot Monika është rrethuar me fëmijë të mbarë, po veç kaq, Nora Malaj dhe disa ish-ministra tradicionalë, në heshtje të plotë nga frika se mos Kryeministri i shantazhon.

Ylli Manjani, i cili ka grintë për t’u përballur, u la jashtë skemës së përfaqësimit se u cenoi humorin në një moment. Kësisoj, edhe LSI e ka të nevojshme të lëshojë disa aksione, si pronë private e Ilir Metës e Monika Kryemadhit, dhe të kthehet te kauzat që mbrojti kur u krijua e mbi të gjitha, te personalitete, personazhe a persona të pranuar nga shoqëria jo thjesht si vegla të bindura të Ilir Metës dhe Monika Kryemadhit, por si njerëz që u punojnë në mënyrë autonome veglat e tyre mendore!

Asnjëherë kjo forcë kaq e anatemuar për çështje korruptive nuk ka bërë një akt purifikimi. Një të vetëm. Edi Rama nuk është më një axhami në punët e politikës. Përkundrazi. I njeh të gjitha mjetet me zell Mefistofeli. Në fushën e joshjes dhe banalitetit, pushteti e sidomos ky pushtet kaq korruptim, ka gjithmonë epërsi përballë banalitetit dhe konsumimit të opozitës. Nëse opozita i del në mejdan me armë te tjera si në vitin 2005, e sigurt që e mund dekadencën. Një shoqëri e mpirë ka nevojë ta prekë besimin para se ta japë.

Në një fazë metafizike e kushtëzuar prej politikës, ku të gjithë janë vënë në provë dhe kanë zhgënjyer, gjendet ajo. Dilema e Shën Tomës, që pa e pa nuk beson, është legjitime. Për fjalë, hoka e qyfyre Edi Rama të merr gjak në vetull. Ndaj, koalicioni mes PD-së dhe LSI-së aktuale është në këto kushte, i pamjaftueshëm për ta mundur Edi Ramën. Basha (Berisha) dhe Kryemadhi (Meta) kanë nevojë për koalicion me disa të vërteta e më pas mes tyre. Ata kanë dy rrugë! Të vazhdojnë si deri më tani, ose të shohin të vërtetën në sy e të reagojnë sipas ligjësive të saj. Por ani, si ta kenë!

Një nga historianët më të njohur, i cili është marrë me çështjen shqiptare shprehet se, elita politike në Shqipëri është e korruptuar dhe e lidhur me krimin. Historiani Kanadez, Robert Austin, duke folur për ekonominë e dobët shqiptare, drejtësinë e kapur dhe polarizimin e partive politike shqiptare, thekson se, elita politike duhet të dalë në ë.

Shqipëria është në mes të një procesi në lidhje me integrimet në Bashkimin Evropian. Si e shihni Robert Austin: shqiptare duhet të situatën në Shqipëri? Situata në Shqipëri në të vërtetë nuk është e keqe. Ka një qetësi politike që shqiptarët e kanë pritur gjatë dhe kjo është me të vërtetë inkurajuese. Që nga viti 1990, klima politike shqiptare ka qenë jashtëzakonisht e polarizuar. Ajo është ende e polarizuar, por më e mirë, në krahasim me vitet e mëparshme. Çmimi i polarizimit, i cili është i dukshëm kudo në botë tani, është shumë i lartë dhe shqiptarët si popull kanë paguar shumë për këtë. Kjo është më e dukshme në ikjen e trurit të Shqipërisë e cila do të vazhdojë të kufizojë shanset e Shqipërisë për stabilitet dhe prosperitet. Dukuria e dytë, në të cilën vihet re ky polarizim, është ekonomia e dobët shqiptare. E ndërsa nga pikëpamja politike, shqiptarët po mbajnë një qëndrim indiferent ndaj politikës, nga ana ekonomike, ky polarizim po vihet re gjithnjë e më shumë tek ekonomia jo e ndershme dhe taksat e larta.

A mendoni se situata politike në Shqipëri është e duhura për të bërë reforma të tilla që Bashkimi Evropian i ka kërkuar Shqipërisë? Raportet e fundit të Komisionit të Bashkimit Evropian janë inkurajuese, por Shqipëria ende ka shumë për të bërë dhe përparimi, të paktën për mua, duket jashtëzakonisht i ngadalshëm. Kjo është e vërtetë për të gjithë Ballkanin Perëndimor ku elitat qeverisëse nuk janë të gjitha të afta dhe shumë të gatshme të bëjnë atë që për shumë njerëz do të ishin vendime historike, që do të përparonin më shpejt ëndrrat e anëtarësimit të Shqipërisë në Bashkimin Evropian. Askush nuk e priste që Ballkani Perëndimor, i cili ka një popullsi aq të vogël dhe në rënie të vazhdueshme, do të paraqiste një sfidë të tillë për Bashkimin Evropian. Unë fajësoj një elitë të dobët, e cila asnjëherë nuk dëshiroi me të vërtetë reforma reale. Kjo është e vërtetë për të gjithë rajonin, jo vetëm për Shqipërinë. Reformat juridike janë problemi kryesor në Shqipëri. Bashkimi Evropian dhe Shtetet e Bashkuara janë të shqetësuara për procesin që po ecën ngadalë, çfarë mund të bëj më shumë për këtë reformë, Shqipëria? Reforma gjyqësore është e vështirë dhe e ngadaltë. Procesi ka parë disa përfitime të mëdha kohët e fundit, por jo të mjaftueshme. Një luftë e vërtetë ndaj kriminelëve në gjykata dhe gjetkë kërkon vullnet politik të rëndë dhe madje edhe më shumë trimëri. Unë e kuptoj ngurrimin për të shtyrë gjërat me të vërtetë, pasi është e lehtë që një i huaj të thotë “ta bëjë këtë” kur kostot janë shumë të larta. Kjo vjen edhe nga fakti se elita politike ne Shqipëri është shumë familjare me botën e nëndheshme të krimit.

Elita politike në Shqipëri akuzohet për shkallë të lartë të korrupsionit nga palët e kundërta këtu, a mendoni se është i njëjti problem në Shqipëri si 100 vjet më parë? “Luftërat” e shumëfishta të Shqipërisë për korrupsionin janë të lodhshme dhe nuk kanë çuar pothuajse askund. Sistemi politik ballkanik është thellësisht i ngulitur dhe jo aktiv ndaj korrupsionit. Disa nga aspektet e saj më të këqija u bënë të qarta gjatë krizës së Greqisë. Problemet e rajonit janë kryesisht politike, jo ekonomike dhe mbetem skeptik se rajoni mund të zhvillojë një sistem politik modern që i shërben interesave të qytetarëve të vet. Gjithmonë theksoj se nëse qytetarët tuaj më të arsimuar vazhdojnë të largohen, e ardhmja nuk është shumë e ndritshme. Asnjë qeveri nuk ka arritur të krijojë kushte të përshtatshme për të inkurajuar njerëzit që të kthehen. /Shekulli

Gazetari Çim Peka, i afërt me Partinë Demokratike, shkruan se në vjeshtë do të ketë trazira në vend që do të sjellin rrëzimin e Ramës nga pushteti. Në postimin e tij në Facebook, Peka heq një vijë paralelel me ngjarjet e vitit 1997, duke thënë se uron që të mos dalë një tjetër si Neritan Ceka, duke kujtuar rolin e këtij të fundit në rrëzimin e Berishës.

“Si tha i sëmuri mendor? Për një vit do jem unë drejtësia!! Kush mendo se në vjeshtë nuk do të ketë përplasje civile është thjeshtë budalla. Uroj që të mos dalë një Neritan tjetër t’i kthej të revoltuarit në kërkim të demokracisë nga rruga.

Nuk e di cila do jetë kostoja, por di që në fund të vitit të gjithë do thoni: Sa e lehtë paska qenë të largojmë këtë frikacaj që bënte arrogantin. Do e kuptoni se ishte thjeshtë një plehre”, shkruan Cim Peka.

Nga Spartak Ngjela/ Serbia është një shtet i mundur në një luftë të cilën e ka drejtuar presidenti amerikan, Bill Klinton.
Dhe ka pasur një motiv të qartë: për mbrojtjen e të drejtave të shqiptarëve.

Kurse Joshka Fisher, ministri i Jashtëm i Gjermanisë, gjatë luftës, deklaroi: “ne po mbrojmë të drejtat e popullit më të vjetër në Europë:.

Natyrisht, ky është thelbi i çështjes shqiptare.

Kurse tani po dëgjojmë nga filoserbët që, të tërë këtë, mund ta përmbysë Presidenti aktual i Kosovës, Hashim Thaçi, i cili po i “dhuron territor” Serbisë.

Por:
Si ka mundësi që deputetë të parlamentit të Kosovës të mos dinë që territori është sovraniteti i një shteti, dhe Parlamenti është zotëruesi absolut i sovranitetit?

Po ky, Hashim Thaçi, mos është ndonjë monark absolut ky, të cilit kushtetuta e Kosovës i ka dhënë tagrin e mbajtësit të sovranitetit të Kosovës?

Po mirë, gjithmonë politikanët shqiptarë nuk do ta dinë që ka një kushtetutë dhe që këta nuk e njohin?
Nuk e dinë deputetët e Kosovës për të cilët po flasim, që territori mund të preket vetëm me 2/3 e anëtarëve të Kuvendit të Kosovës, dhe, më pas, me referendum mbarëpopullor? Se këta të Tiranës që po flasin, dihet se janë me Beogradin – kanë shqetësimin e gjësë së vjedhur që duhet ta dorëzojnë.

Po mirë, ende nuk e dinë këta që Kosova e ka shpallur pavarësinë me vendimin e Kuvendit të saj, dhe nuk ka më bisedime për pavarësi?

Të gjitha këto të bëjnë të mendosh se brenda tyre ka një ndërhyrje për keq, dhe kundër interesit kombëtar.

Mendimi më i drejtë mund të jetë se këta po bëjnë një politikë infantile për të manipuluar opinionin publik kosovar, i cili sigurisht që nuk ka kulturë kushtetuese.
Por mund të jetë edhe tendenca e korrupsionit të lartë në Shqipëri, që vuan për destabilizim.

Në fakt, kjo është një rrugë shterpë, sepse Kosova është njësi territoriale që garantohet nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Pse, vërtet mendojnë “naivët” e kushtetutshmërisë se Kosova nuk sulmohet ushtarakisht nga armata serbe, sepse e mbrojnë policët e Kosovës?

Për të gjitha këto arsye: Vërtet mund të bisedojë Hashim Thaçi me kokë të vet, në bisedime dypalëshe që i ka kërkuar politika amerikane?!!
Atëherë çfarë po ndodh me shqiptarët?

Është sëmundja e vjetër që ka ecur me devizën: bashkëpuno me pushtuesin që të marrësh pushtetin. Po tani në Kosovë kjo nuk funksionon, se deviza është ndryshe: bashkëpuno me politikën amerikane që të marrësh pushtetin. Dhe kjo është racionale, sepse i gjithë interes i shqiptar në kosovë mbrohet nga amerikanët, se po të ishte nga shqiptarët, serbët do ta kishin shumë të lehtë për t’i blerë krerët, siç i kanë blerë krerët e Shqipërisë që nga viti 1913.

Ne shqiptarët, nuk duhet të biem më në nivele qesharakë, se jemi në një kohë tjetër.

Duhet të kujtohemi se Kosova është një nyje e spikatur e politikës globale amerikane. Dhe bashkë me të, janë në pikëpyetje globale territore të gjerë zonalë në Kirkizi dhe në Gjeorgji; por është edhe çështja e Krimesë. Si mendon oponenca Kosovare, që në të gjithë këtë botë konfliktuale globalisht, merr pjesë dhe Hashim Thaçi?

Ju lutem, mos na bëni qesharakë, se ka dhe shqiptarë të ditur e të mënçur, madje me shumicë, nuk janë të gjithë trutharë!

Il
Çështja shqiptare sot është një çështje e politikës së madhe botërorë. Ne shqiptarët nuk jemi aktorë në këtë skenë gjigande botërore. Prandaj, qëndroni dhe prisni të bierë perdia, se ne, të gjithë shqiptarët e Ballkanit Perëndimor, kur të bierë perdia, duhet të jemi domosdoshmërisht në skenë: politika amerikane sot është me shqiptarët – kjo na mjafton. Sepse ky aleati ynë është edhe autori, edhe regjizori, por edhe aktori kryesor i kësaj skene botërore. Kjo ndoshta e mërzit shumë Saliun, por nuk kemi ç’t’i bëjmë, Sali, se politika është ende forcë.

Po mirë, vërtet mendojnë këta serbofilë në Tiranë dhe në Prishtinë se do të mundin politikën amerikane?

Sot është ditë e shtunë, fundjavë dhe normalisht, të gjithë mund të mendojnë se Tirana e qytete të tjera të Shqipërisë janë boshatisur, pasi njerëzit nxitojnë për të shkuar drejt plazheve të jugut apo gjetkë.

Mirëpo, situata duket se paraqitet mjaft e vaktë këtë fundjavë, pas një fotoje të publikuar nga deputeti i PD-së, Edi Paloka. Në të tregohet një plazh si shkretëtirë, i gjithi bosh.

Duhet të jetë diku në jug, por se ku, nuk thuhet saktësisht vendndodhja.

Paloka shkruan në mënyrë ironike:

“E shtune, 4 gusht ora 11.00. Po na shkelin turistet me kembe…”

Nga Andi Bushati

Në shpërthimin sa hipokrit dhe meskin të Hashim Thaçit, kundër Sali Berishës, ka diçka përtej lëndimit të një politikani të sfiduar publikisht dhe të një presidenti të prekur në sedër. Britmat e tij se nuk mund të marrë mësime kundër coptimit të kufijve të Kosovës, nga njeriu që ka strehuar Bin Ladenin, që ka ndihmuar Millosheviçin, që ka burgosur Adem Jasharin, sado qesharake që të duken, nuk janë aspak të pafajshme.

Pse e sulmoi Thaçi Berishen?

Vërtet ato përbëjnë një temë të përsëritur ndër vite në shtypin opozitar me Berishën.Vërtet mes tyre ka dyshime rrënqethëse, që asnjëherë nuk janë zbardhur me fakte dhe prova. Vertet ato kanë fituar një lloj qytetarie në të dyja anat e kufirit. Por Hashim Thaçi është më së paku në pozitën morale dhe koherencën politike për t’u bërë sot zëdhënësi i këtyre tezave.

Kush e ka ndjekur biografinë e ish presidentit të parë shqiptar pas rënies së komunizmit, nuk e ka të lehtë të vërejë se të gjitha akuzat që ngre sot Thaçi i përkasin gjysmës së parë të viteve ’90. Kush i njeh gjithashtu fillimet e UCK-së, e di mirë se një pjesë e krahut të saj më radikal, ka besuar në ato që ish drejtuesi i saj politik me pseudonimin “Gjarpri” ka artikuluar sot.

Por që atëherë ka rjedhur shumë ujë. Me të gjitha këto akuza në shpinë Sali Berisha u rikthye në pushtet, këtë radhë si kryeministër, në vitin 2005, ndërsa, Hashim Thaçi e fitoi atë me zgjedhje, dy vite më vonë, për të mos iu ndarë deri sot, 11 vite më pas.

Dhe pikërisht këtu qëndron hipokrizia. Gjatë kohës që ndanin të dy muajin e mjaltit të pushtetit, Thaçi nuk i ka kujtuar kurrë këto akuza. Ai krijoi me Berishën dje, një çift po aq banal sa me Ramën sot. Të dy shiheshin përkrah njëri tjetrit në përvjetorë, të dy organizonin emisione televizive të përbashkëta, madje, madje, Thaçi u bë pjesë e përurimeve elektorale të 2009 dhe kaloi çdo cak, kur përshëndeti qëndrimin e Berishës për vrasjet e qytetarëve në 21 janar.

Pra është e qartë se më shumë sesa me Bin Ladenin, Millosheviçin, apo Adem Jasharin, shpërthimi i Thaçit, nuk ka të bëjë me historinë e Berishës, por me prononcimin e tij të fundit për mos ndryshimin e kufijve të Kosovës.

Po të lexosh me vëmendje deklaratan e Berishës, ai shprehet kundër ndarjes së një shteti të pavarur të njohur si të tillë nga pjesa më e madhe e bashkësisë ndërkombëtare, thekson se kjo i shkon për shtat strategjive të përpunuara në Beograd, nënvizon se kjo mund të hapë një kuti të vërtetë pandore në Ballkan, por në asnjë rast ai nuk përmend Thaçin dhe nuk e zë atë në gojë.

Atëherë pyetja është : përse presidenti i Kosovës e sulmoi personalisht ish partnerin e tij të dikurshëm, që nuk tha asgjë më shumë sesa dhjetra, politologë, analistë, apo njohes të gjithfarrllojshëm të rajonit ?

Pa shtruar këtë pyetje dhe pa hamendësuar rreth përgjigjes së saj, nuk mund ti kuptosh rrufetë në qiell të pastër që hodhi presidenti kosovar.

Një version se përse Thaçi e bëri këtë duhet kërkuar në vendimin e tij politik për të pranuar ndarjen e Kosovës dhe shkëmbimin e teritoreve. Pak ditë më parë ai e artikuloi të kamufluar këtë ide (lexo shkrimin poshtë). Ai duket se po punon prej kohësh për të. Dhe për të arritur këtë qëllim, ai ka futur në thes pothuajse gjithë koalicionin qeverisës të Kosovës, po aq të mefshtë sa dhe të korruptuar. Ajo që i trembet ai me shumë, është ndërhyrja në këtë diskutim, e zërave të fuqishëm publikë, që mund të prishnin projektin e tij. Prandaj ai shpërtheu ndaj Berishës, në një kohë që si kryetar shteti, që ka obligim gjithëpërfshirjen, ai duhet të ishte i interesuar të dëgjonte të gjitha zërat e ngërthyer në këtë debat.

Ideja për korrigjim kufijsh Kosovë Serbi

Në këtë kuptim, sulmi i shëmtuar ndaj Berishës, e bën fajtor Hashim Thaçin. Fajtor jo për faktin se ka një ide të ndryshme (shumë e diskutueshme edhe kjo), por se me sa duket ai po punon për ta vënë atë në jetë në menyrë të fshehtë, tinzare, pa zhurmë dhe bujë. Prandaj ai e paraqet tinëzisht atë, si një bashkim me tokat e ndara të Preshevës dhe Bujanovcit, prandaj ai bëhet nervoz dhe del nga vetja, kur Berisha denoncon jo atë vetë, por idenë që ai mbështet.

Pikërisht ky nervozizëm i mbështjellë me hipokrizinë e ngjarjeve të së shkuarës të bën të dyshosh për qëllimet e Hashim Thaçit. Më shumë se në të mirë të Kosovës, ai me sa duket po përpiqet t’a përdorë për interesat e tij personale fabulën e marrveshjes me Beogradin.

Pak rëndësi ka nëse këto interesa janë të lidhura Gjykatën Speciale apo me ëndrrat e prkundura në Bruksel, për Nobelin e Paqes. E rëndësishme është që ato rrezikojnë të jenë në dëm të shqiptarëve. Këtë e provoi edhe reagimi i çartur, hipokrit dhe meskin i Thaçit ndaj Berishës, që nuk ishte agjë tjetër veçse një përpjekje e dëshpëruar për të shmangur debatin aktual.

Nga Mero Baze

Hashim Thaçi nuk gënjen për Berishën, por për vete!

Sali Berisha I ka bërë boll dëme Kosovës. Jo se e urren atë, apo ka pas ndonjë plan kundër saj. Sali Berisha nuk ka plan kundër askujt, përveç ​ rimarr atë kur e humbet. Asgjë nga ato që shkruan Hashim Thaçi ndaj tij, nuk janë gënjeshtra.
Janë gjëra që Sali Berisha I ka bërë jo se urren Kosovën, por se ka pas në plan të parë pushtetin e tij. I është dash të gënjej shumë herë për ato të vërteta të hidhura. Nëse ja hap arkivën e deklaratave të tij dhe për fat ai et shumë, kurrë nuk I gjen dy deklarata njësoj për ato që ka bërë.

Kur shfajësohej pse furnizoi me naftë Milosheviçin, thoshte se ma kërkuan shqiptarët e Kosovës, ndërkohë që nuk kishte kush t’ia kërkonte nga Kosova, pasi nuk furnizonte me naftë Kosovën, por Malin e Zi , që ishte pjesë e shtetit të Serbisë.

Në Kosovë maksimumi fuste naftë ndonjë shqiptar I komunitetit goran, që kishte vizë nga ambasada jugosllave në Tiranë.

E vërtet është se I përndoqi anëtarët e LPK në Tiranë, ashtu siç thotë Hashim Thaçi, e vërtet është dhe se e rrëmbeu dhe vrau Remzi Hoxhën, por jo kundër Kosovës, por për hall të vet. Ata e kishin kërcënuar me retorikën e tyre patriotike, se do ta bënin shembull si Avni Rustemi, Esat Pashë Toptanin dhe ai I vuri në listat e përndjekjes për hall të tij, nën dyshimin e rrezikshëm të asaj kohe, si enveristë”.

E vërtet është se ai u koniktua me Ibrahim Rugovën dhe tentoi ta zëvendësoj atë pa sukses, jo se I prishte apo ndreqte punë për Kosovën vizioni I Rugovës, por se ai nuk pranoi të përdorej prej tij.

E vërtetë se ai e futi Shqipërinë në luftë civile, jo siç thotë se I duheshin hapur depot për armë në Kosovë, por se I duheshin armë që me mendjen e tij hakmarrëse, tu kundërvihej shqiptarëve që po ashtu kishin rrëmbyer armët kundër tij. Edhe këtë hall të tij, ka tentuar ta paraqes si vepër për Kosovën.

E vërtetë është se në vitin 1999, ka folur marrëzira për Kosovën, por jo se e urrente atë, por se ndjehej I izoluar, I papërllur dhe donte që dikush të kthente kokën dhe nga ai. Historia më e ndritëshme e kombit shqiptar, ajo e çlirmit të Kosovës, po parakalonte para syve të tij, pa e përllur dhe kjo e çmendi. Ndaj thoshte dhe marrëzira çdo ditë, që nga komentet që bënte përditë për Rambujen, e deri tek qëndrimet e paqarta rreth UCK dhe LPK.

E vërteta është se atë e refuzoi Ibrahim Rugova të shkonte në Kosovë në qershor të vitit 2000, dhe ai I zemëruar deklaroi se do të shkoj në Kosovë, kur ajo të ketë një president legjitim shqiptar, por në fakt shkeli për herë të parë ditën që vdiq Ibrahim Rugova. Ai boll legjitim ka qenë deri atë ditë që vdiq, po nuk e priti kurrë atje.

Po aq e vërtet është se kur u rikthye në pushtet, ai bëri siç thotë dhe Tritan Shehu “Rrugën e Kombit”, e cila është vjedhja më e madhe patriotike e tij dhe jo vepra më e madhe patriotike. Me atë rast rekrutoi dhe Lulzim Bashën si njeri të mar peng prej tij në atë dosje dhe tentoi ta mbuloj veprat e tij historike të pavladishme kudrejt Kosovës, me një vepër gjeograke. Hashim Thaçi nuk gabon kur ja numëron të gjitha këto. Sali Berisha është sjell si tutor me Kosovën, si njeri që I është dashur Kosova për hallet e tij.

I vetmi problem I Hashim Thaçit është se po ja përmend Berishës këto sot, që ai është në të njëjtin hall me Berishën, sa herë që ka dashur ta përdorë Kosovën. Dhe ai sot ka nevojëë të mbrojë një kauzë të rrezikshme që ka nisur duke sulmuar një politikan të rrezikshëm dhe fatmirësisht të dështuar.

Dhe Hashim Thaçi e do Kosovën si Berisha . E do ti shpëtoj pushtetin e tij, qoftë dhe duke e rrezikuar atë. Ndaj nuk duhet të bëjnë garë me njëri tjetrin kush ja ka futur më shumë Kosovës për të qëndruar në pushtet. Hashimi së paku ka shansin të shpëtoj nga përsëritja e fenomenit Berisha në raport me Kosovën.

Jo vetëm se Thaçi është “s Berisha” sipas ndarjes së vjetër snore, por se mbi të gjitha është përfaqësues I politikanëve që bën Kosovën shtet të pavarur dhe nuk ka pse ta mbys atë ende pa u rritur, për shkak të halleve të pushtetit të tij.

Mund të jetë shmë më I lumtur si qytetar I një Kosove të pavarur në paqe, se sa si president i një Kosove, që rihyn në një luftë për hall të tij.