Histeria e politikës shqiptare dhe veçanërisht opozitës për të publikuar foto të deputeteve, apo ministrave me të “fortë” nuk ka të ndalur. Eshtë kjo një strategji që Lulzim Basha duket se po e bën me bekimin dhe instruksionin e “babait politik”, ish kryeministrit Sali Berisha. Por në fakt kjo rrugë e ndjekur nuk është asgjë më shumë, veçse një zhurmë pa rezultate dhe një “show” që në vetvete shqiptarët e duan.
Historia na ka treguar se të “fortët” janë të “preferuar” të masës, që me to do të fotografohet, të rrijë krah tyre, e pse jo ti ketë mburojë në cdo gjë. Pasi e tillë është ndërtuar për shumë vite psikologjia e këtij populli, që ka frikë të flasë, të veprojë apo reagojë përpara të fortëve, por zgjedh nënshtrimin.
E madje në shumë raste për fat të keq t’i duartrokase, edhe atëherë kur veprimi i tyre mund të ketë pasoja. Na e ka treguar realiteti edhe i viteve të fundit, kur të gjithë kanë zgjedhur heshtjen dhe nënshtrimin përballë tyre, edhe pse ata përbëjnë pakicën.
Duket se këtë gjë Lulzim Basha nuk e ka kuptuar, pasi ja ka kushtuar aksionin politik, një veprimi sipërfaqësor, kur ka shumëçka me cfarë të merret, pasi Shqipëria është e mbushur me probleme. Madje ai vetë nuk duhet të harroje se “viktimë” e të tilla fotove është edhe ai, lideri historik i PD-së Berisha, e shumë figura të tjera, që krimi i shfrytëzon për tu ekspozuar kur janë në pozita, e për ti përdorur më pas kur ndodhet në ditë të vështira.
Nëse kjo është një shtyllë që do të ngreje Basha si aksiomë politike, nuk do ti shkojë gjatë pa ju shembur, pasi populli nuk ka reaksion ndaj tyre, përkundrazi i kthen në sëmundje virale në rrjetet sociale, duke i larguar vemendjen nga problemet e përditshmërisë dhe i mbush me komente, që nuk shkojnë asnjë hap më tej.
Nëse do të bëjë opozitën, ai ka rastin të thërrasë protesta, jo si ato që ka zhvilluar deri më sot, por si modeli Rumun, apo ndonjë shtet tjetër, që në fund ka rezultate, e jo paktë të fshehta si 18 Maji, ku sërish të humburit janë shqiptarët.
Opozita duhet të jetë zëri real i tyre dhe jo megafoni që zhurmon për të rritur pazarin personal të një individi apo një grupi, që mban firmën dhe vulën e opozitës, por lufton për interesa të ngushta. Krimi është një shqetësim real që e ka vendi të ngulitur prej 28 vitesh, e që për ta zhgulur duhet vullnet i gjithëanshëm, distancim pa asnjë kusht prej tij, reagim popullor dhe mbi të gjitha drejtësi të fortë, që nuk përkulet përpara “të fortëve” që vetë politika i ka forcuar me paprekshmëri, tendera e darka luksoze për vota elektorale!/ShkodraNews
Gazetari dhe analisit Blendi Fevziu ka hedhur një koment apo këndvështrim mbi atë ç’ka ndodhur në historiografinë shqiptare, e cila gjatë viteve të diktaturës u vu në shërbim të ideologjisë, duke i ndarë si me thikë personazhet historikë, në “të mirë” dhe “të këqij”. Angazhimi politik do të shenjonte për një gjysmë shekulli, historitë e secilit… ‘Historia e gabuar e “të mirit” dhe “të keqit”’, botuar në revistën “Medius” hedh dritë në ca prapaskena historike. Ramiz Alia dhe Leka I përballë njëri tjetrit.
BLENDI FEVZIU/ Në një pritje të Ambasadës Franceze më 14 korrik të vitit 2002 isha duke biseduar më këmbë, në mes të një grumbulli të madh e heterogjen të ftuarish me liderin e fundit komunist të Shqipërisë, Ramiz Alinë. Nuk e kujtoj nëse biseda ishte fokusuar në çështje të ditës apo të së shkuarës, por një moment dallova pretendentin e fronit mbretëror, Lekën e Irë, ose Leka Zogun siç njihet në Shqipëri, që po afrohej duke përshëndetur të ftuarit në dy anët e tij. Leka kishte mbërritur në Shqipëri ca javë më parë, për t’u vendosur përfundimisht në atdhe, prej nga ishte larguar thuajse 48 orë pasi kishte ardhur në këtë jetë dhe qe kthyer tashmë 63-vjeçar. Më të isha njohur 3 vjet më parë në Johanesburg të Afrikës së Jugut, kur i kisha bërë, së bashku me të ëmën, Mbretëreshën Geraldinë, një intervistë shumë interesante. Leka u afrua të më jepte dorën dhe vetëm momentin e fundit dalloi përballë meje Ramiz Alinë. Lideri i fundit komunist dhe pretendenti për fron u gjendën përballë, të dy të ngrirë, pa i dhënë dorën njëri-tjetrit, por edhe pa mundur të thonë asnjë fjalë.
Rastësia i vendos njerëzit në situata të çuditshme e, shpesh, shumë problematike. Ajo ngrirje prej statujash e të dyve, vetëm një hap larg, ishte më shumë se një ngërç personash, ishte një ngërç i historisë. Leka Zogu ishte larguar nga Shqipëria 2 ditë pasi kishte lindur. Babai i tij u largua si pasojë e pushtimit italian dhe jo e ndonjë zhvillimi të brendshëm politik. Logjikisht një fëmijë nuk mund të mbajë kurrë përgjegjësi për bëmat e babait të tij dhe as të jetë përgjegjës për një kohë kur ai nuk kishte lindur ende. Por komunistët nuk e ndoqën këtë parim universal. Ramiz Alia doli në atë kohë partizan dhe u bë një nga liderët e rëndësishëm komunistë në vite. Pas ardhjes së tyre në pushtet, Mbretit iu ndalua kthimi në Shqipëri. Kur Mbreti Zog i I-rë iku nga kjo botë, Leka u konsiderua kërcënimi kryesor i regjimit.
Ai u vendos në krye të listës së kriminelëve të luftës edhe pse gjatë saj kishte qenë 4 – 5 vjeç dhe kishte jetuar në Angli! Komunistët vendosën ta luftojnë Lekën me çdo mënyrë dhe kudo që të ishte. Por edhe Leka nuk u pajtua me fatin e tij. Ndërmori jo pak nisma për ta rrëzuar regjimin komunist, edhe pse pa sukses. Nëse Alia dhe regjimi i tij do ta kishte kapur Leka Zogun, ai patjetër do të kishte përfunduar në togën e pushkatimit. Por edhe Leka nuk do të kishte pasur ndonjë sjellje më bujare nëse Alia një ditë do të ishte në dorën e tij. Ata kishin luftuar fort si dy kundërshtarë politikë, produkte të ideologjive të ndryshme dhe tani gjendeshin përballë. Të pafuqishëm për ta luftuar njëritjetrin; të pabindur plotësisht për ta falur njëri-tjetrin dhe, pa dyshim, të çuditur me mënyrën se si zhvillimet politike i kishin sjellë tani përballë, në të njëjtin ambient dhe të dy të ftuar të një vendi demokratik.
Zhvillimet politike të një vendi, ndryshimi i sistemeve dhe regjimeve, por edhe roli që individët luajnë në histori ndryshon shpesh, por për historiografinë komuniste, që ende vijon të dominojë mendësinë e shoqërisë, kjo ishte e papranueshme dhe e pamundur. Në fakt, kjo përballje e Alisë me Zogun niste pikërisht këtu. Te bindja jonë e rrënjosur që një gjë e tillë nuk mund të ndodhte. Te keqkuptimi që historia e shkruar kishte krijuar në Shqipëri dhe te paaftësia jonë për ta rishkruar atë mbi një bazë dhe stil krejt tjetër nga ai që kishte imponuar sistemi totalitar.
Si gjithçka e shkruar në mungesë lirie dhe me një ndikim të fortë ideologjik, historiografia komuniste kishte vetëm një mënyrë të shpjegimit të fenomeneve, ngjarjeve dhe personazheve. Atë të ndarjes së tyre në të mirë dhe të këqij. Në pozitivë dhe negativë. Në patriotë dhe tradhtarë. Asgjë e ndërmjetme nuk ekzistonte.
Nuk po zgjatem me shpjegimin më të detajuar të kësaj metodologjie të sakatuar, sepse do të kërkonte një analizë më të thelluar dhe më të gjatë, por po mundohem ta ilustroj që të jetë më lehtësisht e kuptueshme. Sipas kësaj metode, në varësi të qëndrimit ndaj komunistëve apo filozofisë së tyre, personazhet kalonin në njërin sirtar apo tjetrin pa ekuivoke. Historiografia komuniste përpunoi edhe një format të “të mirit” dhe të “të keqit”, të patriotit dhe të tradhtarit. Më shumë se me historiografinë, ky trajtim na ngjan me letërsinë e realizmit socialist dhe me modelin e njeriut të ri. Patrioti ishte gjithnjë trim, nuk gabonte kurrë, ndodhej gjithnjë nga ana e drejtë e historisë, madje ai nuk kishte as vese dhe as probleme në jetën e tij personale. Tradhtari ishte gjithnjë në anën tjetër.
Gjithnjë gabim, gjithnjë me armikun dhe plot me vese. Kjo mënyrë absurde e shikimit të historisë jo vetëm i ndau më dysh personazhet e ngjarjeve të rëndësishme, por zhvlerësoi debatin mbi ngjarjet dhe qëndrimin që personazhet e historisë mbajnë ndaj tyre. Nga shikimi i mëpasshëm, roli i shumë personazheve ka qenë dhe mbetet kompleks. Në bazë të bindjeve, të rreshtimeve, apo qëndrimeve politike, shumë prej tyre patën aksione politike që historia sot i vlerëson si të kota e të dështuara, apo të suksesshme. Por shumë prej tyre që në një moment kanë zgjedhur ose janë orientuar gabim, një moment tjetër kanë qenë nga ana tjetër e peshores së historisë. Si të gjithë, me uljet dhe ngritjet, në fitoret apo humbjet e tyre, ata krijuan një tablo komplekse, e cila jo vetëm që nuk mund të shpjegohet, por përkundrazi, masakrohet duke u shpjeguar vetëm bardhë e zi, vetëm me të mirë e të këqij.
P.sh., Mit’hat Frashëri, që ishte gjatë luftës një kundërshtar ideologjik i komunistëve, u klasifikua automatikisht negativ, duke mos i konsideruar as faktin që ishte firmëtar i aktit të Pavarësisë së Shqipërisë, as që ishte anëtar i Qeverisë së parë të Ismail Qemalit, as ambasador shumë i rëndësishëm i Shqipërisë në Athinë dhe as kontributin e tij fantastik si albanolog dhe njeri i letrave. Madje ky aktivitet nuk i vihej në pah kurrë. Me parimin që personazhi negativ i historisë duhet të jetë gjithnjë i tillë, historiografia komuniste i fshiu atij gjithë aktivitetin e mëparshëm 40-vjeçar, edhe atë të zhvilluar kur komunizmi nuk ekzistonte as is term në Shqipëri. Absurdi shkonte deri aty sa nuk përmendej as fakti që ishte djali i Abdyl Frashërit, madje kjo ishte herezi.
Sepse Abdyl Frashëri ishte klasifikuar te personazhet pozitivë dhe kjo e prishte skemën. Me këtë metodologji personazhe tejet të rëndësishëm e me kontribut të historisë së Shqipërisë u fshinë prej saj ose u vendosën në kolonat e tradhtarëve, me 1001 etiketime negative, ndërsa personazhe episodikë, shpesh banditë apo keqbërës lokalë, që u përfshinë në luftë dhe u renditën në anën e komunistëve u shpallën heronj ose modele të historisë. Historia nuk trajtonte fenomene të dyzuara. P.sh., Mehdi Frashëri, që kishte qenë një nga personazhet e rëndësishëm të rezistencës së 7 Prillit 1939, u klasifikua automatikisht tradhtar, sepse në vitin 1944 ishte për disa kohë anëtar i regjencës. Por historia nuk lodhej të shpjegonte argumentin e tij për të qenë aty dhe as lëvizjet politike që ai bëri duke pasur si synim kryesor marrëdhëniet me britanikët.
Ahmet Zogu që u konsiderua armik, u zhduk nga historia e Kongresit të Lushnjës edhe pse ai kishte luajtur aty një rol kryesor. Ndërsa Kongresi në vetvete mbeti një moment tejet i rëndësishëm i shtetit shqiptar. Mbi 30 firmëtarë të aktit të pavarësisë, që patën përplasje me regjimin komunist, u fshinë automatikisht nga historia, madje firmat e tyre, në faksimilet e botuara u fshinë ose u transformuan. Shikimi i personazheve si robotë të programuar që mund të ishin vetëm të mirë ose të këqij; nxjerrja nga çdo lloj konteksti historik, zhveshja nga debati normal dhe mbi të gjitha, moskuptimi që të gjithë me qëndrimet e tyre, mundoheshin për Shqipërinë, pavarësisht se kush ishte më largpamës, krijoi një tablo historike të gjymtuar dhe me ndikim tejet negativ.
Ky keqkuptim historik, që u bë në fakt histori zyrtare, nuk qe korrigjuar as atë moment, kur Ramiz Alia, “heroi” dhe “i miri”, deri më 1990, qëndronte përballë armikut dhe të keqit, po deri më 1990, Leka Zogu. Për fat të keq, pas vitit 1990, ose në ato 12 vite që qëndronin midis, historia nuk kishte dituar as të korrigjonte veten, as personazhet e saj.
“Ngritja e shoqërive të reja demokratike postkomuniste nisi në Europën Lindore nga rishkrimi i historisë”, thotë Urs Altermat, një filozof dhe historian zviceran që studioi me themel këtë fenomen. Për të ndihmuar këtë simbolikë godinat më të rëndësishme të këtyre kryeqyteteve, iu dhanë instituteve dhe akademive të historianëve.
Shqipëria, për fat të keq, e anashkaloi krejtësisht këtë fenomen. Jo vetëm që nuk pati përgjegjësi penale për dramat dhe katastrofën gjysmëshekullore që regjimi totalitar komunist solli në Shqipëri, por as një lloj rehabilitimi moral. Për arsye se historia, sidomos ajo e Luftës së Dytë Botërore, shërbeu edhe si ndarje ideologjike për partitë moderne shqiptare, rishikimi i së shkuarës nuk u vu në shërbim të së vërtetës, por të politikës së momentit. Ajo varioi sipas forcave politike që vinin në pushtet, duke krijuar një kaos të plotë dhe duke e bërë sot Shqipërinë të vetmin vend të Ballkanit ku historia nuk është debat akademik, por politik. E bëri dhe e bën ende të vetmin vend ku monumentet e personazheve historikë dhe emrat e rrugëve vendosen mbi bazën e preferencave politike, dhe jo mbi bazën e kontributit real që personazhet kanë dhënë ndaj vendit.
Për këtë arsye, edhe Ramiz Alia e Leka Zogu qëndronin përballë njëri – tjetrit, midis disa qindra të tjerëve, elita e Shqipërisë, të ftuar në atë pritje, e cila ishte po aq e paaftë sa ata vetë për të bërë një definicion të aksionit të të dyve! Ndarja e historisë në patriotë dhe tradhtarë, pra versioni të mirit dhe të keqit, është padyshim defekti më i madh që historiografia komuniste ka lënë pas në shoqërinë e sotme. Ky stereotip vijon ende, madje shërben jo rrallë edhe si element i luftës verbale politike. Zhbërja e tij duket e vështirë sa për arsye të rrënjosjes së thellë të ardhur nga tekstet apo propaganda e viteve të komunizmit, aq edhe nga paaftësia e historianëve postkomunistë për të ndërtuar tekste të besueshme dhe të mbështetura mbi dokumente.
Më shumë se sa për të treguar të vërtetën, dokumentet zgjidhen dhe jo nuk shërbejnë për të ilustruar idenë e parafiksuar. Kjo është arsyeja, që edhe përzgjedhja dhe publikimi i tyre është selektiv. Por ky shikim bardhë e zi i ngjarjeve, fenomeneve dhe personazheve nuk është gjymtimi i vetëm që historiografia komuniste dhe vijimi i saj i ka bërë formimit të shqiptarëve. Dy fenomene të tjera po kaq negative janë ai i kërcënimit të përjetshëm dhe i armikut të përhershëm, që ka ndikuar fort në sindromën e izolimit të shqiptarëve. Dhe i dyti, trajtimi i historisë sonë, thjesht, si një histori qëndrese, duke lënë jashtë vëmendjes dhe duke mos trajtuar periudha të tëra historike të jetesës së shqiptarëve në formacione shumetnike.
Nëse u referohesh teksteve të historiografisë komuniste, filozofia e tyre ka qenë ajo e një populli të rrethuar dhe të izoluar, në luftë të përjetshme me të gjithë. Identifikimi i regjimeve totalitare me kombin ishte thuajse normë dhe kjo sillte një sindromë të armikut të përhershëm. P.sh., Perandoria Osmane njësohej me turqit dhe detyrimisht, Turqia shihej si një armik. Ndërkohë Turqia moderne kishte të bënte pak ose aspak me Perandorinë Osmane, sidomos me ekspansionin e saj 500 vjet më parë; Gjermania Naziste identifikohej me Gjermanët, duke i konsideruar ata apriori armiq, edhe 50 vjet pas luftës. Kjo metodologji ndikonte tej mase në idenë e vetizolimit, duke e kthyer atë te shqiptarët në një sindromë me peshë. Një sindromë nga e cila nuk jemi shëruar ende. Pra, vendet nuk janë parë si regjime që në kohë të ndryshme kanë dhënë e kanë marrë, apo edhe kanë luftuar, por si kombe të cilat si pasojë e një momenti historik, konsiderohen kërcënim permanent për ne. Për këtë arsye, sindroma e Luftës së Dytë Botërore, nuk kishte ikur ende nga Shqipëria deri në vitin 1990, edhe 45 vjet pas mbarimit të saj.
Fiksimi i shikimit të historisë sonë si një histori qëndrese ka sjellë, më pas, një deformim jo të vogël të periudhave të tëra. Periudha 5-shekullore e shqiptarëve në perandorinë osmane thuajse nuk ekziston. Ajo është reduktuar në një seri kryengritjesh, një pjesë e të cilave ishin lëvizje proteste për autonomi fetare apo favore fiskale. Kjo e ka lënë thuajse bosh rolin që shqiptarët kanë luajtur në Ballkanin Osman dhe mënyrën e stilin e jetës së shqiptarëve në këtë perandori. Disa përpjekje të zbehta janë bërë kohët e fundit, por ende pa kontributin e duhur për të sqaruar se si ka qenë jeta, rregullat dhe kontributi që shqiptarët kanë pasur në Perandorinë Osmane bashkë më shumë popuj të tjerë. Të jetuarit në një perandori ka qenë në mesjetë formë e organizimit politik. Në perandori kanë jetuar edhe popuj më të mëdhenj dhe të më të zhvilluar sesa ne. Kjo nuk na bën as më inferiorë, as më të dobët. Ideja që bashkëjetesa në perandori ka qenë moment dobësie, është thjesht derivat i tezave të komunizmit për një popull të izoluar që kërkonte dhe donte të jetonte thjesht i vetëm.
Një popull që nuk di të vlerësojë të shkuarën e tij e ka gjithnjë të vështirë ndërtimin e së ardhmes. Kjo frazë që shpeshherë duket si shabllon, i shkon më shumë se kushdo tjetër momentit që përmenda në fillim të shkrimit. Ngrirjes përballë të Ramiz Alisë dhe Leka Zogut, pa guxuar të përshëndeten, por edhe pa asnjë dëshirë për të vijuar më pas grindjet e tyre. Secili i bindur se kishte pasur një rrugë të drejtë dhe historia që ende nuk ka mundur ti vendosë të dy në vendin që meritojnë… (Titulli i autorit: Historia e gabuar e “të mirit” dhe “të keqit”)
Ajo prej së cilës vujmë më shumë se prej asgjëje, nuk është ajo me të cilën na përball jeta, por ajo që vetja na vë përballë nesh. Sigurisht nuk është aspak e lehtë të ndahesh me të shkuarën dhe të bashkohesh me të tashmen e vetvetes që dëshiron. Kjo është një sipërmarrje e mundimshme dhe njëkohësisht një nevojë e themeltë e qëllimeve që kanë disa njerëz të qërojnë hesapet me të shkuarën. Po cilët janë ato individë, çfarë i mundon dhe pse kërkojnë me insistim të ndryshojnë në një farë mënyre atë që tjetërkush ka vendosur për ta, atë që është relativisht e pamundur të sfidohet. Por çdo përpjekje do të jetë një dëshmi e promovimit të individit që ka rrokur vetëdijen e thellë të njohjes së vetvetes, dhe e ka ballafaquar me atë me identitin e konturuar sipas disa kritereve dhe parimeve që ai ka përzgjedhur si më të përshtatshmet, përfaqësuesen të një dinjiteti dhe personaliteti.
E shkuara është një vrragë që na sëmbon sa herë prishet moti
…është një gjurmë që na vihet nga pas edhe atje ku duam të mos e dijë askush se kemi qenë
… është një makth që na përndjek në netët e gjata të përtëritjes
… është një mëkat që vjen të na e prish momentet më të hareshme
… është një trishtim që na i thyen çastet e lumturisë
… është një vrashtësi që na e ngrys gjithnjë panoramimet e ditëve të bukura
… është një dorë e pamëshirshme që vjen e na gris pëlhurën e ëndërrimeve
… është ajo, dhuna që nuk na lejon të jemi të tolerant dhe s’na mëson asnjëherë si si të dashurojmë.
Ti je fajtor pa faj për të, siç ishin të tjerët pa faj, që të ndëshkuan ty më damkën e fajtorit.
Edi Rama ka kërcënuar sot kryetarin e PD, Lulzim Basha, se do t’i nxjerrë të gjitha pazaret që kanë bërë bashkë që nga viti 2014, për ndarjen e pushtetit, pasurive publike dhe grabitjen e parave të buxhetit të shtetit. Kërcënimi i Ramës vjen pasi Basha e kaloi vijën e kuqe me propozimin për Vetingun në politikë dhe mori Monika Kryemadhin dhe Shpëtim Idrizin në koalicion.
Siç dihet, Rama dhe Basha janë në një aleancë që në fund të vitit 2014, me ndërhyrjen e George Soros, për të luftuar Berishën, Metën, Monikën dhe bandat e tyre. Por, javët e fundit, Rama dhe Basha po e shkelin marrvëshjen që kanë pranuar me ndërhyrjen e Soros.
Ditën e sotme, Rama tha se Basha i kishte kërkuar një pazar për ndarjen e pushtetit, një herë ai dhe një herë Rama. Ky është një mesazh i koduar i Ramës ndaj Bashës, duke e kërcënuar se në ditët në vijim mund t’i nxjerrë pazaret e tjera.
Dihet tashmë se Rama i dha vjehrrit të Bashës 17 milionë euro për pallatin në Vlorë, u ka dhënë leje oligarkëve që t’i japin para kunatit të Bashës dhe gruas së tij, përmes disa kompnive reklamash, u bënë bashkë për ligjin e arsimit të lartë, ndanë bashkë kullat te teatri, qeverisën bashkë vitin e kaluar, etj.
Mesazhi i Ramës për Bashën: “Ua them unë, sepse ma ka thënë Luli, pushtetin me marrëveshje në tavolinë; Njëherë ti, njëherë unë. Por është e vetmja gjë që unë Lulit nuk ia jap dot. Mund t’i jap dhe gjysmën e zemrës, por këtë nuk ia jap dot, sepse pushteti nuk është i yni, është i atyre që kanë votën dhe ata, edhe po të dal unë me Gramozin dhe t’iu lutemi, nga veriu në jug, – se Taulanti, ndërkohë, nuk del dot, se do presë sa Klajda të shikojë filmimet – dhe t’iu themi, aman na e hiqni neve pushtetin dhe jepjani Lulzim Bashës, harrojeni.
Ne na marrin me gurë, por Lulzimit pushtetin s’ia japin kurrë. Prandaj, Lulzimi, Monika, opozita, sot janë i mbyturi që bërtet sa hap sytë e derisa i mbyll, – Monika i hap më shpejt, i mbyll më vonë, ai i hap më vonë, i mbyll më shpejt, për hir të të vërtetës. I mbyturi që thotë do të mbys. S’duan t’ia dinë më për asgjë. Të pafytyrë dhe të pabesë deri në fund me opinionin publik. Gënjeshtra, shpifje, sharje, kërcënime, presione, pa asnjë gajle, pa asnjë fre, gjuhën jashtë si qen i gjallë, çizmen në dorë dhe “të dalë, ku të dalë, motra””./Pamfleti
Gazetari dhe analisti i njohur, Lorenc Vangjeli ka bërë një deklaratë të fortë në emisionin “Java në RTSH”. Vangjeli ka paralajmëruar ekzistencën e një dosje nga ana e Partisë Demokratike, përmes së cilës do të trazojë shumë ujëra në Tiranë.
Ai tha se PD ka plotësuar një listë me biznese të drejtuara dhe në pronësi të personave të dënuar me vendime të formës së prerë, të cilët kanë marrë tendera publikë, gjë që ndalohet nga ligji.
“Ligji është si syri, shkelet ndonjëherë”, u shpreh Vangjeli. Një sy të mbyllur ai ka quajtur dhe një ngjarje tjetër, shumë e rëndë, e cila nuk është bërë ende publike.
Sipas burimeve të analistit Lorenc Vangjeli, një person shumë i afërt i një anëtari të rëndësishëm të kabinetit qeveritar, është goditur dhe gati është masakruar nga një personazh shumë i njohur i botës së krimit. “Të dy këta patën një marrëdhënie shumë të “çuditshme” me njëri-tjetrin në lidhje me një shumë prej disa dhjetëra mijëra eurosh”, tha Vangjeli.
– Mos shko në Vlorë të tregosh sa shumë je fryrë me botoks, as për tatuazhin e ri që ke bërë në të prapmet e pret me padurim ta ekspozosh, as për t’u krekosur si gjel deti sa çun babi me lekë je, duke besuar se siguria e ofruar nga tipi i fundit i makinës që vozit, do arrijë të fshehë frikën e dështimit prej pasigurive që të jep mendja e trashur e fatit prej fatkeqi.
Shko ta jetosh detin, ajrin, natyrën, të bukurën e shpirtit droje-shumë, që mbart ai vend me frymë të pastër e mister të madh.
Natyrisht që nëse viziton brigjet e jugut vetëm për t’u pllaquritur në det e për të shfaqur tangarllëkun duke postuar selfiet buzëviç, nëse vete për të nxjerrë statuse në “Facebook” sa shumë u ngope kur të erdhi fatura e omëletës super e kripur, e nëse për të kaluar 500 metra rrugë do presësh me orë të tëra në trafik, ku sosja e durimit i bën të gjithë bashkë në shfryrjen e dufit teksa gëlojnë sharjet e ofendimet për këdo e çfarëdo del përpara, natyrisht kur të vjen në majë të hundës do marrësh me vete në kthim veç zhgënjimin.
Por, provo ta përvetësosh Vlorën duke zbuluar mes thjeshtësisë atë madhështi, e cila e bën unike, të pakrahasueshme me asnjë qytet tjetër.
Njihe në thellësi, jo veç duke parë mrekullinë sesi deti kristalizohet sapo bie mbi valët e ngrohta e si shkëmbinjtë qëndrojnë stoikë në atë ndeshje shekullore që ofron natyra; as mos rri duke mallkuar pse ca hapa më tej vjen era mut, ngaqë kanali i ujërave të zeza derdhet në breg. Nëse diçka nuk të pëlqen, nuk je pemë të rrënjosesh diku: lëviz derisa të gjesh kontaktin me natyrën, me jetën. Të zbulosh adrenalinën e vërtetë që mund të të ofrojë e panjohura dhe të humbësh veten me dëshirë larg monotonisë.
Të njëjtën këshillë ndoqa për veten një të diel të dielltë shtatori, kur më kishin ardhur në majë të hundës jo vetëm zhuzhurimat e qytetit, por në parim rrëmuja kaotike që shkaktojnë grumbuj njerëzish mbledhur qoshkave pa pikë orientimi. Duket sikur përditshmëria na ka imponuar në mënyrë mekanike disa veprime, të cilat jemi mësuar t’i zbatojmë përmendësh, pa kërkuar kënaqësinë në kohën që konsumojmë, por thjesht të vrasim orët nën të njëjtën rutinë mbytëse. Atë ditë kuptova sa pak e njohim vendin tonë dhe sa shumë energji pozitive mund të marrim prej kësaj pasurie me të cilën jemi bekuar.
Provoni të mos i bindeni rehatisë së autostradës kur dilni nga Vlora, por futuni nën shtegun e ngushtë në të djathtë për të ndjekur rrugën e Kripores, një rrugicë e mbushur me guriçka që të shpie drejt parajsës tokësore. Paguajmë qimet e kokës për ta parë një mrekulli të tillë kur ikim jashtë Shqipërisë, por tregohemi ndonjëherë aq indiferentë kur na dhurohet në vendlindjen tonë jo vetëm falas, por me lutje përgjërimi prej natyrës, për ta vizituar atë copës magji, që duket si e pikturuar nga dorë e Perëndisë. Një udhë e zgjatur me kilometra, herë e shtruar e herë gropa-gropa, ofronte në të dyja krahët e saj një pamje magjepsëse, gati përrallore. Laguna e Nartës ngjasonte me një peizazh të dalë prej romanësh, ku edhe fjalët hutohen në përshkrimin e asaj perle që nuk mund të përshkruhet me fjalë. Peizazhin e bënin edhe më të bukur shpendët e veçantë, të cilët me pak turp për mosdijen time nuk munda t’i emërtoj të gjitha llojet e tyre. Por, padyshim që nuk mund të më shpëtonte sysh duke më dhënë njëherazi edhe një emocion të papërshkrueshëm, pushtimi i lagunës prej një pelikani aq të veçantë, që nuk e prishte terezinë e tij prej kuriozëve që e ndiqnin. Po aq i mrekullueshëm ishte riti i fluturimit në mënyrë harmonike, porsi një spektakël dhuruar në qiell i gjashtë pelikanëve, të cilëve ua hoqëm vështrimin veç për disa çaste, e kur i kërkuam sërish, u çuditëm kur u zhdukën aq shpejt pa lënë gjurmë.
Në fund të rrugicës së gjatë gjarpëronin disa dredhime, të mbuluara me pyje jeshiluar. Nëse instinkti të çonte drejt, bëje mirë t’i besoje, sepse përpara të shfaqej një “shkretëtirë” e rrethuar nga gjelbërimi, ca më tutje duna me madhësi të ndryshme, që ofronin një panoramë thuajse joreale, në të djathtë mbijetonte ende një ndërtesë e rrënuar lënë në harresën e viteve dhe përpara shtrohej deti me gjithë madhështinë e tij. Një qetësi e habitshme për veshët e dikujt që është mësuar të jetojë mes zhurmës që imponon qyteti. Atje dukej sikur ora kishte ndalur në vend dhe kohën e botën e kishe krejt për vete. Nuk kishte të shkuar, nuk gjeje të ardhme, në atë pikturë natyrore frymonte vetëm e tanishmja.
Mes hendeqeve me pemë që vështirësonin udhëtimin, të drejtonte udha drejt motopompave. Mbi rrjedhë dikush kish’ ngritur një “lokal”, në mënyrë krejtësisht artizanale e amatore, por të këndshme. Të ofronte drekën mes pyllit, duke dëgjuar gjinkallat, e duke kaluar mbi një urë që dukej sikur nga çasti në çast do shkëputej prej peshës e do rrëzohej.
“Më falni, në cilin drejtim duhet të vemi për të dalë në Delisuf?”, pyetëm pronarin e lokalit, ku pas disa orësh udhëtim, na kapi syri qenie njerëzore.
“Eh vëlla, është larg shumë, mos shkoni se do humbisni nëpër pyll”, na tha zotëria, që na u duk se e kishte këtë thënie një taktikë të lezetshme për të tërhequr vizitorët në atë vend të improvizuar bukur për të ngrënë.
“Çfarë ofroni për drekë? – e pyesim – Vetëm mish gici kam”, tha tërë qesëndi dhe bashkë me djalin e tij përgatitën shpejt e shpejt një gatim të thjeshtë, por ofruar me një lloj komunikimi që të bënte shpejt për vete.
Pasi mbaruam dhe u sigurua që drekën tashmë e kishim shpenzuar aty, na tregoi se po të merrnim rrugën e pyllit, nuk do ishte dhe aq e vështirë, mjafton të ndiqnim gjurmët e lëna prej makinave dhe të ecnim vetëm drejt, pasi të na shfaqeshin para moto–pompat. “Do shihni ca bunkerë, aty do kuptoni që jeni në drejtimin e duhur. Por, do shkoni për hall, keni dikë atje?”, foli me shprehje babaxhani. “Ah jo, thjesht për qejf, duam ta eksplorojmë Vlorën pak më ndryshe”, i shpjeguam qetësisht.
Dhe ashtu ishte vërtet, një shtegtim nëpër pyll. Dhe duhet të ishe pak i marrë për këtë aventurë. Sepse fjala “drejt” në pyllin e lagunës ishte pothuajse çdo kthesë. Duhej të përfytyroje pamjen ku do të të nxirrte udha e ndjekur, në mënyrë që të mos gaboje. Për disa orë rresht të shihte syri veç bredha që kishin mbirë vetvetiu atje dhe rriteshin shëndetshëm në habitatin e tyre. Kudo pemë, e në të djathtë të pyllit ngrihej një kodër po me gjelbërim, ndërsa në të majtë, pas jeshillëkut gjendej laguna. Flladi që jehonte nëpër pyll gumëzhinte aq sa ngjante posi zukatje mizash, sepse në vesh të vinte veç porosia e natyrës për ta lënë veten të lirë. Aty kupton sa i vogël është njeriu para madhështisë së natyrës, sa shpejt mund të dorëzoheshe përballë një shkretie, por që të dëshmonte në çdo pëllëmbë se kishte jetë.
Herë na dukej sikur humbitnim nëpër kthinat e pyllëzuara, herë na shfaqej se pas gëmushës së radhës do merrte formë të plotë pamja, herë ngjante sikur era na përgjonte e përndiqte nga pas, e herë trembeshim prej ndonjë zëri tek–tuk që jehonte përtej lagunës. Pas kthesave e kthesave që dukej sikur nuk mbaronin, na u shfaqën bunkerët. Rreshtuar të katërt njëri pas tjetrit, si krushqit kur marrin nusen, me krenarinë se kishin marrë atë copës parajse që identifikohej me emrin e tyre. Na u kujtua porosia e lokalxhiut kur na theksoi se bunkerët ishin orientimi i cili tregonte se nuk kishim humbur.
Në dritaret e improvizuara të bunkerit ngrihej madhërishëm pylli, ndërsa prej pjesës ku duhet të ishte hyrje mund të shquaje që larg detin dhe një anije me vela që pushonte aty. Drejt ishte sërish rrugicëza e rërëzuar, e cila të jepte më tepër energji pasi e vështirësonte goxha udhëtimin. Ecëm një copë të mirë rruge dhe që larg pamë një hapësirë të mbështjellë me sera, e diku edhe më larg syri të kapte një shtëpizë “imcake” ngritur me qerpiçë.
Më në fund, pas rreth pesë orë udhëtimi nëpër rrugica qorre, dilje në një rrugë të asfaltuar që të shpinte në drejtim të Delisufit. Rrallë mund të shihje një pamje që në versionin tredimensional të të ofronte një çlodhje të tillë: ngado vështroje, mahniteshe prej bukurisë.
Ecëm drejt, drejt, e vetëm drejt dhe habia edhe më e madhe ishin ndërtesat e atij fshati, që për shumëkënd mund të jetë i padëgjuar. “Waw, mesa duket erdhëm në Paris”, thamë me shaka e të hutuar. Nuk kishte as pallate, as ndërtesa të shëmtuara. Buzë rruge ngriheshin vila të ndërtuara me estetikë, ose jetonin harmonishëm krah tyre shtëpitë karakteristike, ndërthurur me fisnikërinë e viteve dhe me shijen e tradicionales. E si tek filmi “Zonja nga qyteti”, mund të gjeje grupe njerëzish hipur mbi zetor, ose gra të veshura me rrobat e fermës dhe me lopatat e kazmat në supe, por me buzëqeshjen dhe qetësinë në fytyrë.
Më tej kaluam në Poro, e që prej atje në Novoselë e Panaja, ku vihej re një diferencë shumë e madhe mirëqenieje me Delisufin që posa lamë pas. Nëpër klubet e lagjes shihje të moshuar teksa pinin raki dhe debatonin me patos për politikën. Më tutje gjeje tufa të rinjsh që ndërsa përtypnin e pështynin fara rrugëve, të hidhnin vështrime prej të panjohuri.
Në qoshen majtas rrugës që zgjatej përpara nesh, qëndronte hijerëndë një ulli shekullor. Morëm rrugën e Bestrovës, pasi pamë që ngrihej në kodër një kishë e këndshme. Arritëm gjer në oborrin e kishës, por dera e mbyllur me dryn dhe qetësia shkretuese përqark, na bënë të ktheheshim mbrapsht pa mundur të venim brenda. Ikëm me shpresën se një ditë do e vizitojmë sërish. Nëpër një rrugë që kalonte së poshtmi autostradës ktheheshe në Vlorë… Ose sërish në Nartë, nëpër atë qerthull udhëtimi nëse nuk ndjeje lodhje.
E gjithë kjo adrenalinë, prej 57 kilometrash, nëpër shtigje e qoshka të improvizuara rrugësh, kushtoi 500 lekë karburant motori dhe pafund energji. Tani thuamëni: cila pjesë është më e bukur: ajo që shihni sipërfaqshëm, teksa vizitohet përvit monotonishëm prej njerëzve, apo Vlora që gëlon në zemër të së bukurës? Ky qytet ka lindur për të qenë i bekuar. Duhet thjesht ta duam duke e njohur, për t’i zbuluar thesaret që ruan me fanatizëm. Një shprehje vlonjatçe thotë se “detit i ka hije vala, burrit i ka hije fjala”. Ndaj, atë ditë i bëra premtimin Vlorës se do ia dua po aq sa bukurinë madhështore që shfaq, edhe atë madhështi të fshehtë që nuk e zbulon për këdo, por ia dhuron kujtdo që guxon ta sfidojë natyrën.
Dëgjohemi në një tjetër udhëtim, nëpër monopatet e Vlorës, pa dyshim!
The post “Vlora nuk ka vetëm dët, o vlla!” appeared first on Gazeta Shqiptare Online.
Shërbimi Informativ Shtetëror, Prokuroria e Përgjithshme, policia, SHKB e Ministrisë së Brendshme, Shërbimi Informativ Ushtarak, Njësia e Inteligjencës Financiare, Shërbimi i Kontrollit të Brendshëm të Burgjeve, Departamenti Hetimor Operativ i Ministrisë së Financave dhe drejtoria e Hetimit Tatimor kanë përgjuar të gjithë bashkëpunëtorët e dyshuar dhe kundërshtarët e Sali Berishës për llogari të këtij të fundit.
Rolin kryesor në përgjime e ka luajtur SHISH, gjatë kohës që drejtohej nga Visho Ajazi Lika. Përgjimet e SHISH për llogari të Berishës u zbuluan pas rrëzimit të Berishës nga pushteti, kur një grup i Komisionit për Sigurinë Kombëtare hynë në skutat e errëta të SHISH. Meqenëse edhe vetë Rama ishte përgjuar duke folur për kokat e krimit dhe drogës, jo vetëm nuk mori masa ndaj Visho Likës, por e bëri ambasador. Grupi i kontrollit bëri një raport sekret për përgjimet nga SHISH, por Rama urdhëroi që raporti të mos shqyrtohej dhe të zhdukej.
Në bazë të këtij raporti, përgjimeve të Berishës nuk u ka shpëtuar as gazetari Blendi Fevziu, dikur shumë pranë familjes Berisha. Berisha ka përgjuar sistematikisht Blendi Fevziun, por zbardhja e një komunikimi mes Fevziut dhe një deputeti socialist e ka tërbuar Berishën.
Pjesë e bisedës kanë qenë Argita dhe Shkëlzeni, ndaj të cilëve Fevziu ka mbajtur një qëndrim injorues, madje edhe fyes.
Fevziu kishte ftuar një figurë të PS në emision. Deputeti i PS e paralajmëroi Fevziun se po të vinte në emision do të hidhte akuza ndaj Shkëlzenit dhe Argitës. Fevziu ka shprehur neveri për dy fëmijët e Berishës, ndërsa biseda e tij ka shkuar e transkriptuar në zyren e Saliut.
Kjo ishte edhe arsyeja se pse Berisha dhe Fevziu u divorcuan. Para zgjedhjeve të 23 Qershorit 2013, Sali Berisha ishte në emisionin “Zonë e lirë” të Arjan Çanit në TV Klan, shkoi në emision me natyrë argëtuese si “Apartamenti 2XL” në Vizion Plus, shkoi tek Sokol Balla, por jo në emisionin “Opinion” të gazetarit Blendi Fevziu.
Në bazë të raportit sekret, Berisha ka përgjuar Olldashin deri ditën e vdekjes misterioze. Berisha është shqetësuar shumë kur Olldashi ka nisur të flasë me miqtë e tij për aferat e tmerrshme të Shkëlzen Berishës.
Berisha e ka përgjuar Olldashin edhe për të mësuar planet e tij kundër Lulzim Bashës. Gjatë përgjimit të Sokol Olldashit, Berisha ka arritur të zbulojë edhe kundërshtarët e tjerë të Bashës. Kështu, në listën të përgjuarve, rezultonin Astrit Patozi, Ilir Rusmali, Mesila Doda dhe i gjithë grupi anti-familje në Partinë Demokratike. Janë përgjuar gjithashtu shumë deputetë të Partisë Demokratike, sidomos para zgjedhjeve të 23 Qershorit. Kush ka folur kundër Shkëlzenit është ndëshkuar më pas duke u përjashtuar nga lista e kandidatëve për deputetë apo në forma të tjera më të rënda./Pamfleti
Në ligjet e reformës në drejtësi ka një pikë të rëndësishme, e cila reflekton shpresën më të madhe të shumicës së shqiptarëve për t’u çliruar nga kjo klasë famëkeqe, kriminale dhe mafioze politike, e cila prej 28 vitesh përdhunon, plaçkit, shet, mban peng dhe sundon Shqipërinë, duke vjedhur dhe përçarë shqiptarët, duke i varfëruar dhe mpirë me propagandë, duke kontrolluar krimin, trafiqet, zgjedhjet, ekonominë dhe mediat. Kjo pikë është makthi më i tmerrshëm i mafies politike të Tiranës, me në krye Edi Ramën, Sali Berishën, Ilir Metën, Lulzim Bashën dhe Monika Kryemadhin, të cilët janë përgjegjësit kryesor për katandisjen e Shqipërisë, për ndarjen nga BE, për varfërinë, krimin dhe korrupsionin në çdo qelizë. Nga ana tjetër, kjo pikë është një mundësi për shqiptarët, për të shporrur këtë klasë politike dhe për t’u qeverisur nga njerëz normalë.
Bëhet fjalë për ligjin për ngritjen e organeve të reja të kërkuara nga SHBA-BE, të cilat do të shkallmojnë krimin dhe korrupsionin politik në Shqipëri. Në pikën 9 të nenit 57 të këtij ligji përcaktohet se Byroja Kombëtare e Hetimit do të kontrollohet nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimi Evropian. “Një komision i përbërë nga ekspertë të drejtësisë penale, të caktuar nga misionet e Bashkimit Europian dhe Qeverisë së Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Shqipëri, do të japë udhëzime dhe këshilla për themelimin dhe zhvillimin e Byrosë Kombëtare të Hetimit, për një periudhë 2-vjeçare, duke nisur nga momenti i themelimit të kësaj Byroje.
Komisioni i Pavarur i Rishikimit vëzhgon në mënyrë aktive procesin e rekrutimit dhe trajnimit të punonjësve të Byrosë Kombëtare të Hetimit, si dhe miraton materialet e trajnimit të hetuesve dhe Drejtorit të Byrosë Kombëtare të Hetimit”.
Kjo pikë u kundërshtua fort nga njerëzit e Edi Ramës, Ilir Metës, Sali Berishës dhe Lulzim Bashës, me justifikimin qesharak se cenohej sovraniteti i Shqipërisë. Ata tentuan ta hiqnin. Por u tërhoqën pasi morën një kërcënim nga përfaqësuesit e Perëndimit. Këta kërcënuan se do të hiqnin dorë nga reforma në drejtësi dhe do të merrnin masa ndaj mafies politike.
Në një mbledhje me dyer të mbyllura, ekspertët e SHBA dhe BE u thanë njerëzve të mafies politike shqiptare, se Byroja e Hetimit do të kontrollohet nga SHBA-BE ashtu siç po kontrollohet Vetingu.
Ata i thanë politikës shqiptare se ka ardhur koha që të pranojnë një strukturë si EULEX në Kosovës.
Ky është mesazhi i ekspertit John Smibert për klasën politike shqiptare: “Kjo është që ju të keni një EULEX të ri këtu, por nënkuptohet që të jenë ata ofrues të ndihmës, që ekzistojnë tashmë, dhe të caktojnë personat, të cilët do të jenë pjesë e këtij komisioni, mbase komision s’është fjala e duhur për t‟u përdorur, por do të jetë thjesht një komision personash, të cilët do të japin këtë këshillë e këtë transparencë. Ju, nëse doni një marrëveshje ndërkombëtare vetëm nga kjo e kaluar, e miratuar nga senati në SHBA, kjo gjë nuk ndodh.
Nëse ju i doni paratë nga FBI-ja, që të jenë këtu të pranishme, dhe FBI-ja të ofrojë ndihmën e saj, atëherë hapja e këtij procesi është e nevojshme dhe pjesë e këtyre marrëveshjeve dypalëshe, janë të nënshkruara mes Departamentit të Shtetit dhe Shqipërisë”./Pamfleti
