Opinione

Nga Kozeta Kurti

Nëse je 36 vjeç e më shumë, mos ik nga Shqipëria…

…sepse e ke jetuar fëmijërinë duke shtrënguar dorën e gjyshes tënde, teksa ngrihej natën për të mbajtur rradhën e vajgurit, të qumështit e çdo çikërime tjetër për ta mbajtur frymën gjallë… ; sepse ke parë nënën tënde të ziejë çarçafë me kazanë të mëdhenj, me furnella me fitilë të nxirë, ku në mungesë të detergjentit, përdorej soda e bukës; sepse s’ke bërë kurrë dush, por ke tharë e ngrirë si qen i braktisur rrugësh, duke u larë me kanaçe e me sapun pesëmbëdhjetë lekësh; sepse ke parë veten të veshësh rrobat e dala boje të vëllait apo motrës më të madhe, ngaqë askush nuk ka pasur mundësinë të të blinte një bluzë të re për ditën e parë të shkollës;

Nëse je 36 vjeç e më shumë, mos ik nga Shqipëria, përveçse në rastet kur gjithçka ke pasur e ke , i ke gjetur qyl, ke lëpirë sahane, je shitur ,je blerë, ke spiunuar dhe tani ke mbetur “pa punë”. Mos ik nga Shqipëria nëse ke qenë në shkollë për të marrë dije e jo diplomë; mos ik nga Shqipëria, nëse je rrëzuar qindra herë, nuk je dorëzuar, por je ngritur sërish dhe ke gjetur veten, sepse sidoqoftë, nëse punon, mbase sot jo, por nesër po, mund ta blesh një biletë për të shëtitur në Europë, për të parë edhe bibliotekën, edhe teatrot, edhe arenat, edhe muzumet… për t’i parë o 36 vjeçar/e e më shumë, sepse për të mësuar për to, me një klik, e në sekonda, ti shkon atje ku do, ndryshe nga prindërit tanë që gjymtoheshin dollapëve e skutave, duke lexuar fshehurazi.

Nëse je 36 vjeç e më shumë, mos ik nga Shqipëria, se veç frikacakët zgjedhin t’i ikin problemit ; as mos i dëgjo ata që thonë: “duro edhe pak”! Mos duro, por mblidh një, ca, shumë, 36 vjeçarë të tjerë dhe kërkojini llogari Berishës, Ramës, Metës, Bashës, kryqëzoni ata që ishin e mos lejoni të tjerë që do vijnë, por këtë mos e bëni duke ikur, as duke diskutuar kafeneve: kujt ja mban më shumë hatrin kryeministri, Blendi Fevziut, Eni Vasilit, Rudina Xhungës apo ku di unë se ku tjetër shkon për intervista. Askush s’mund të kërkojë llogari për atë që ndodh, nëse nuk kontribuon vetë i pari; Karta e telefonit dhe thesi me miell nuk do ta shpëtojnë jetën e askujt, thjesht do ta zgjasin në mënyrë të mundimshme edhe pak ditë, edhe pak javë… ndoshta një sakrificë më shumë për urinë sot, në këmbim të dinjitetit nesër, ja vlen për ta provuar.

Nëse je 36 vjeç e më shumë mos ik nga Shqipëria, sepse nuk të pëlqen ajo që sheh në televizior, sepse ti e di mirë që televizioni në këtë vend e ka patur shkëlqimin dhe besueshmërinë e: “e tha televizori” dhe kur e thoshte televizori, s’e luante topi. Mos ik, po eja dhe më thuaj mua të parës: s’dua ta shoh më në televizor se çfarë thotë qeveria në tëitter, se kam profil vetë dhe mund ta ndjek, por dua të di, jo si vuajnë, por si argëtohen njerëzit në Maliq, në Rubik, në Ishëm a gjetkë. S’e ka fajin Shqipëria për llumin e ofruar në mediat tona; dhe as publiku nuk e ka! Ai merr atë që i jep., tjetër punë nëse zgjedh për të të ndjekur apo jo.

Nëse je 36 vjeç e më shumë, mos ik nga Shqipëria, për t’u kthyer një ditë, kur të kuptosh se ka ardhur koha jote. Koha nuk vjen me llambën magjike të Aladinit; kohën, vendosur në kontekstin social e bëjnë njerëzit; nëse ti ikën dhe pret që koha të vijë vetë, kurrë s’ka për të ndodhur. Ose ik dhe mos u kthe! Dhe mos fajëso askënd, vendin, për më tepër, përpara se të pyesësh vetën në pasqyrë: po ti, çfarë bëre?

Sidoqoftë, edhe të urtët kanë vështirësi të qëndrojnë heshtur, ndërkohë që kritikohen. Ne si qenie njerëzore kemi nevojë të jemi të pranuar dhe të vlerësuar, pikërisht e kundërta e asaj që ndodh kur dikush “nuk bie dakord”.

Ne kemi krenarinë tonë dhe kritikat na shqetësojnë drejtpërdrejt. Sidoqoftë, ne duhet të jemi gjithmonë të vetëdijshëm se kush na kritikon. Nëse është një person i motivuar nga injoranca, nuk ka arsye të ndiheni të lënduar ose të shqetësuar. Jo të gjitha këshillat vlejnë dhe jo të gjithë njerëzit duan të na ndihmojnë të zhvillohemi.

Shpjegimi i injorancës:

Është e rëndësishme të sqarojmë llojin e injorancës të cilës i referohemi. Nuk flasim për injorancën kulturore apo injorancën në lloje të caktuara të dijes. Flasim për injorancën e njerëzve që nuk kanë dhembshuri, ndjeshmëri, kujdes, vëmendje. Njerëz që gjykojnë ata përreth tyre në bazë të pozitës sociale, ose përfitimet që mund t’i ofrojnë.

Injoranca arrin kulmin kur ne jemi jotolerantë. Kur preferojmë të hedhim poshtë një ide apo një person, në vend që të çlirohemi nga paragjykimet dhe idetë tona për t’u hapur ndaj pikëpamjeve të reja.

Ne jemi të detyruar të jetojmë çdo ditë me njerëz injorantë, në punët tona, në shkolla, në universitete. Por situata bëhet më e dëmshme kur ata janë pranë nesh, ata janë miq ose anëtarë të familjeve tona. Për shkak se ata janë njerëz që i duam dhe janë të rëndësishëm në jetën tonë, gjithçka që vjen prej tyre na prek më thellë.

Ndërsa piqemi, megjithatë, mësojmë shumë gjëra nga njerëzit injorantë në jetën tonë. Mësojmë se në çdo moment kemi mundësinë për të ndryshuar dhe braktisur injorancën, dhe se kushdo që nuk ndryshon është sepse ai nuk dëshiron ta bëjë atë. Në këtë mënyrë, më e mira që mund të bëjmë është t’i inorojmë dhe të shkojmë përpara me dinjitet.

Kur jemi të detyruar të marrim një rrugë tjetër?

Edhe pse qëndrimi standard i njerëzve të mençur është heshtja përballë injorancës, kjo nuk është gjithmonë e mundur. Ne mund të hasim situata jashtëzakonisht toksike në të cilat jemi të detyruar të mbrojmë veten. Në raste të tilla, duhet të veprojmë me seriozitet dhe besim, duke bërë të qartë që kufijtë janë tejkaluar dhe se nuk mund ta pranojmë më atë sjellje. Më poshtë janë disa situata në të cilat duhet të veproni me vendosmëri.

Kur injoranca bëhet më e madhe se respekti.

Kur njerëzit injorantë fillojnë të duan të kontrollojnë jetën tonë. Nëse kjo ndodh, është e domosdoshme të gjeni një mënyrë për të hequr qafe negativitetin e tyre, sa më shpejt që të jetë e mundur.

Kur disa njerëz në jetën tonë na poshtërojnë ose na vënë në siklet për t’u ndjerë më mirë.

Ne gjithmonë do të gjejmë injorancë rreth nesh. Prandaj është thelbësore që të veprojmë me mençuri dhe të zgjedhim gjërat që meritojnë vëmendjen tonë. / bota.al

Nga Çlirim Hoxha

I shikoni personat në foto, besojë se i njihni të gjithë. Janë antishqiptarët më të mëdhenj që njeh historia e 27 viteve të fundit. Kjo dyshe agjenturore e ekstremizmit grek, që zë fill që nga klasa politike e shtetit fqinjë, nuk lë gurë pa lëvizur për të prishur marrëdhëniet midis të dyja vendeve, apo kapur drejtimin e shtetit shqiptar përmes të shiturve.

Ku është Kryepeshkopi i Shqipërisë që nuk po ndihet dhe nuk po del të jap deklarata paqeje për uljen e tensioneve?! Vetëm Dhjaku i tij Vangjel Duke kërkon hetime dhe daljen e të vërtetës, por nuk bënë thirrje për uljen e gjakrave?!

Ekstremizmi nacionalist grek, i frymëzuar nga propaganda vorioepiriste, e sajuar qëllimisht për shkak të grabitjes së llahtarshme të territoreve shqiptare në të kaluarën(Kavalla, Selaniku, Larisa, Janina dhe Çamëria bashkë), nuk lë gurë pa lëvizur për të vënë grekët kundër shqiptarëve.

Dihet botërisht dhe me keqardhje se Greqinë e drejtojnë priftërinjtë ekstremist, hajdutët e politikës dhe fesë që fshihen poshtë veladonit janë ata që e çuan Greqinë në kolaps financiar dhe ekonomik.

Dhunimi i tokës shqiptare në një ceremoni mortore me flamur në dorë është në turpin e tyre dhe nuk ka asgjë të përbashkët me popullin grek, i cili e do miqësinë e sinqertë me shqiptarët.

Këta mjeranë harrojnë që mes shqiptarëve emigrant dhe grekëve vendas janë lidhur me mijëra krushqi, por nacionalizmit ekstrem dhe priftërinjve nuk u intereson kjo krushqi, kjo miqësi, sepse ata përmes mbajtjes së situatës të tensionuar përfitojnë miliona euro nga fondet publike që vë në dispozicion Ministria e Jashtme greke dhe ministri të tjera?!

Shteti Shqiptar duhet tu tregoi vendin dhe vendi u tregohet duke zbatuar ligjin. Kush dhunoi një ceremoni mortore, kush këndoi këngë nacionaliste greke për shpikjen Vorio-Epir , kush nxiti urrejtjen mes shqiptarëve dhe grekëve duhet të paguaj ligjërisht burgun. (Greqia le ti shpall heronj)
Ky është shteti i së drejtës.
Kemi vite që shohim se si na sfidojnë hapur në Himarë dhe Dropull në tokën shqiptare këta lapanjoz dhe rimë dhe vështrojmë yjet.

Ne nuk duam marrëdhënie të acaruara me popullin grek dhe kjo nuk ka ndodhur kurrë mes fqinjëve, sidomos me grekët që në një shumicë të konsiderueshme janë të një soji me ne.

Mendoj se politika greke duhet ti thërras mendjes dhe të mos bie preh e nacionalizmit ekstrem.
Politikanët grek po tregohen frikacak, përjashto zëra të veçantë, sepse dridhen nga ekstremizmi dhe nacionalizmi, që fatkeqësisht frymëzohet dhe udhëhiqet nga kisha dhe media kishtaro-ekstremiste.

Rroftë miqësia midis popullit shqiptar dhe popullit grek!

Më në fund do të përmbushet amaneti i një prej politikanëve më të shquar shqiptar, Mid’hat Frashërit. Eshtrat e tij në 14 nëntor do të prehen pranë familjarëve të tij. Pas një pritjeje të gjatë, amaneti i tij do të shkojë ne vend: do të varroset në Shqipëri. Shteti shqiptar vendosi sjelljen e eshtrave të tij në atdhe, me rastin e 110-vjetorit të Kongresit të Manastirit ku ai u zgjodh dhe kryetar i tij dhe së fundmi mësojmë se do të varroset pranë vëllezërve Frashëri dhe Faik Konicës, në kodrat e Liqenit. Përfaqësuesja e diplomacisë shqiptare në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ambasadorja Floreta Faber, tregon për gazetarin Aristir Lumezi ne gazetën “Panorama”, procedurat e ndjekura për të përmbushur këtë nismë të ndërmarrë nga qeveria shqiptare dhe për të çuar në vend amanetin e Mid’hat Frashërit.

Qeveria shqiptare vendosi në 31 korrik të këtij viti kthimin e eshtrave të Mid’hat Frashërit në atdhe. Sa e vështirë ishte për ju, si përfaqësuese e shtetit shqiptar në Uashington për të përmbyllur të gjitha procedurat?
Ishte natyrisht një eksperiencë e jashtëzakonshme dhe tepër e veçantë për faktin se jo gjithmonë të krijohet mundësia të kontribuosh në raste të tilla. Secili prej nesh ka punuar me shumë përkushtim për të përmbushur një amanet të vetë Mid’hat Frashërit, për të plotësuar një kërkesë të shumë viteve të diasporës shqiptare dhe bashkëpunëtorëve të tij këtu në Shtetet e Bashkuara, si dhe për të plotësuar një dëshirë të familjarëve, sepse ai ishte i të gjithëve. Prej 3 muajsh kemi punuar intensivisht dhe me orë tepër të gjata për t’iu përgjigjur në kohë vendimit të qeverisë shqiptare, që eshtrat e Mid’hat Frashërit të prehen në tokën shqiptare gjatë javës përkujtimore të 110-vjetorit të Kongresit të Manastirit.

Përkrah plotfuqishmërisë që të jep posti dhe vendimi i qeverisë shqiptare, ndieva se plotfuqishmërinë për të përfaqësuar shtetin shqiptar, në radhë të parë, ma transmetoi jeta dhe vepra e Mid’hat Frashërit. Nuk më ishte dhënë rasti më parë të hulumtoja aq shumë për jetën dhe veprën e tij dhe shumë detaje janë sa të reja, aq dhe befasuese. Vendimi për kthimin e eshtrave të Mid’hat Frashërit është në një mënyrë shprehje e unitetit kombëtar. Roli i tij në Kongresin e Manastirit do jetë vendimtar në hartimin e historisë së rishikuar të Shqipërisë që do t’i japë atij vendin e merituar. Gjatë këtij procesi jam hasur me shumë vështirësi, të cilat kishin të bënin me natyrën administrative dhe ligjore të procedurës, por mbështetja ka qenë e madhe. U deshën disa muaj që të mblidhnim të gjithë dokumentacionin dhe informacionin e duhur se ku preheshin eshtrat dhe cila ishte procedura ligjore që lejonte tërheqjen e tyre dhe dërgimin në Shqipëri.

Kjo do të thotë që ishte e domosdoshme mbyllja e procedurave ligjore dhe administrative që më tej të kalonim në fazën e njoftimeve publike për ceremonitë që do të zhvillohen në Nju Jork dhe në Tiranë. Procesi filloi dhe është ndjekur nga afër e është mbështetur me shumë prioritet, drejtpërdrejt nga zyra e Kryeministrit. Më tej kam bashkëpunuar ngushtë me Ministrinë për Europën dhe Punët e Jashtme, pikërisht me arkivat e vyera të kësaj Ministrie, nga ku nxorëm të gjithë informacionin e nevojshëm dhe eksperiencat e mëparshme të këtij institucioni në riatdhesimin e personaliteteve të larta, sidomos nga Shtetet e Bashkuara.

Sa ndihmuese ka qenë diaspora shqiptare në SHBA në realizimin e kësaj nisme?
Interesimi dhe mbështetja nga ana e diasporës ka qenë e jashtëzakonshme. Kujtoj mikpritjen që kam pasur nga znj. Barie Aliko dhe familja e saj ne Detroit kur i vizitova për të marrë informacionet e para dhe bashkëpunimin e tyre aq të vyer gjatë gjithë këtij procesi. Bashkëshorti i zonjës Aliko, bashkëpunëtor dhe mik i afërt i Mid’hat Frashërit, kishte lënë një porosi, që zonja Bahrie deri në fund të jetës së saj të punonte për të çuar në fund amanetin e Mid’hat Frashërit. Ajo tashmë ndihej e çliruar që më në fund kjo porosi po realizohej. Një ndihmë të madhe ka dhënë avokati Edëard Toptani nga Nju Jorku, i cili na ofroi gjithë bashkëpunimin e tij dhe punoi vullnetarisht deri në plotësimin e të gjitha kërkesave ligjore për dërgimin e eshtrave drejt Tiranës.

Procedurat u kryen në kohë rekord! Por, i një rëndësie thelbësore për realizimin e këtij procesi është kontributi dhe bashkëpunimi me familjarët dhe veçanërisht me stërmbesën e tij, znj. Najada Petrela, e cila ka punuar bashkë me ne në çdo hap dhe na kanë dhënë një besim të madh gjatë gjithë procesit. Megjithëse me të nuk jam takuar akoma, ajo tregoi vullnetin dhe besimin e plotë që të ndiqnim së bashku të gjithë hapat e nevojshme, që t’i afroheshim kësaj dite të kthimit në Shqipëri të eshtrave të Mid’hat Frashërit. Në këtë fazë do doja të përmendja se, pavarësisht se autoritet amerikane ku ne u drejtuam për bashkëpunim nuk ishin në dijeni të përmasave, të vlerave të personalitetit që ne po bënim gati procedurën zyrtare, na kanë pritur me një frymë tejet bashkëpunuese. Ky bashkëpunim bëri të mundur që gjithë procedurat, përfshirë ato ligjore, të kryhen në kohë rekord dhe krejtësisht në përshtatje me afatet e vendosura nga Vendimi i Këshillit të Ministrave.

Çfarë është parashikuar në ceremoninë zyrtare që ju do të zhvilloni në Nju Jork më 10 nëntor për kthimin në atdhe të eshtrave të Mid’hat Frashërit?
Paralel me të gjithë procesin administrativ për dërgimin në Shqipëri të eshtrave të patriotit Mid’hat Frashëri, kemi punuar për të zgjeruar lidhjet me komunitetin në mënyrë që kushdo që është i interesuar, të mund të vijë të bëjë homazhe dhe t’i japë Mid’hat Frashërit lamtumirën e fundit nga SHBAtë. Ndërsa u përpoqëm me të gjitha burimet që kishim, të gjenim një vend të përshtatshëm, dinjitoz dhe kuptimplotë ku të zhvillohej ceremonia zyrtare dhe homazhet, pasi vizituam dhe varrezat ku prehej i qetë Mid’hati. Shumë shpejt e kuptuam që fare pranë varrezave ndodhet qendra “Nënë Tereza”, pjesë e kishës shqiptare, “Zoja e Shkodrës”, një kishë ku prej 25 vitesh flitet dhe predikohet shqip, një “copë tokë”, ku shkelin pothuajse vetëm shqiptarë, ku respektohen të gjitha zakonet dhe fetë shqiptare. Mid’hat Frashëri në amanetin e tij kishte theksuar se donte të prehej pranë një institucioni, burim i dijes.

Jam besimplotë që ky institucion shqiptar, ngjitur me varrezat në Ferncliflf, por ndërtuar shumë dekada pasi ndërroi jetë Mid’hati, është bërë edhe për t’i shërbyer kësaj dite. Pasi diskutuam në detaje të gjithë elementët, të gjitha palët e interesuara u dakordësuan që ceremonia përkujtimore zyrtare të zhvillohet në qendrën “Nënë Tereza”. Kjo ceremoni është kuruar në detaje dhe është ideuar në mënyrë të tillë që të lejojë pa asnjë kufizim pjesëmarrjen e të gjithë komunitetit shqiptar. Ceremonia do ketë si pjesë të saj homazhet, ndjekjen e një filmi mbi jetën e Mid’hat Frashërit, përshëndetjet e familjarëve, zyrtarëve dhe drejtuesve të komuniteteve fetare dhe një përcjellje dinjitoze drejt vendit që ai aq shumë e deshi dhe i kushtoi jetën e tij.

Mbesa e tij, Najada Petrela, është shprehur pak ditë më parë se amaneti i tij ka qenë prehja në kopshtin e Institutit të Albanologjisë, i cili ende nuk është ngritur… Si ka qenë reagimi i familjarëve të Mid’hat Frashërit për këtë vendim të qeverisë shqiptare?
Po, është e vërtetë që në testamentin e tij shprehet fare qartë dëshira për t’u prehur në Shqipëri. Unë mendoj se pavarësisht vonesës për të vënë në vend amanetin e tij, thelbësor mbetet fakti që amaneti i tij po shkon në vend. Historia dhe legjendat shqiptare janë ndalur shpesh tek amaneti dhe fjala e dhënë dhe besoj se kthimi i eshtrave të Mid’hat Frashërit do i shtohet kalvarit të historive ku shqiptarët janë të shquar për të mbajtur fjalën e dhënë dhe për të çuar një amanet deri në fund.

Si dhe sa është vlerësuar ai në SHBA dhe nga diaspora shqiptare atje?
Mid’hat Frashëri i referohej bashkatdhetarëve të tij me fjalët: “djemtë e mij”. Janë ndër ata që kishin ecur këmbë për këmbë me Mid’hat Frashërin dhe të gjithë së bashku luftuan për një Shqipëri të lirë e demokratike, për një Shqipëri të shqiptarëve, siç ata shpreheshin. Ata e bënë këtë, secili në mënyrën e vet, deri në fund të jetës së tyre. Pasardhësit e tyre e vazhduan më tej këtë përpjekje dhe ja ku jemi sot, të gjithë bashkë për të nderuar Mid’hat Frashërin. Në Shtetet e Bashkuara ka një numër shumë të madh organizatash dhe individësh, të cilët gjatë viteve dhe dekadave kanë përkujtuar jetën dhe veprën e Mid’hat Frashërit. Në themel të përpjekjeve vlerësohet kontributi i tij si kryetar i Kongresit të Manastirit, ku ai theksoi se “Duhet të flasim dhe të shkruajmë shqip, se gjuha është rrojtja a vdekja e kombit”.

Sot, ajo që pikërisht po vlerësohet, është riatdhesimi i eshtrave të tij pikërisht në këtë përvjetor të 110-të. Ai vlerësohet si firmëtar i Deklaratës së Pavarësisë së Shqipërisë në vitin 1912, si kryetar i Delegacionit të Shqipërisë në Konferencën e Parisit dhe të qenit nga të paktët diplomatë dhe përfaqësues të Shqipërisë së viteve ’20. Për vetë specifikën e një pjese të diasporës shqiptare, aktive në SHBA, që e kanë lënë Shqipërinë gjatë viteve të regjimit komunist dhe kanë kërkuar me dekada përmbysjen e atij regjimi, në mënyrë të veçantë vlerësohet kontributi i Mid’hat Frashërit si një nga themeluesit, por edhe kryetar i Komitetit Kombëtar “Shqipëria e Lirë”, një organizatë politike e pas-Luftës së Dytë Botërore e Mërgatës Shqiptare në vendet perëndimore. Në një nga fjalimet e fundit të tij, përmes “BBC”- së në Londër, ky bir i Frashërllinjve shprehet se shpreson se të gjithë shqiptarët do ta kenë shpirtin dhe mendjen gjithmonë për të mirën e Shqipërisë. “Kjo është lutja jonë ndaj Zotit të Madh dhe lusim që gjithnjë shqiptarët e vërtetë të rrëfehen të denjë për të qenë ‘Shërbëtorët e Shqipërisë’”.

Gazetari Marin Mema ka reaguar ashpër për thirrjet raciste gjatë varrimit të minoritarit grek Kontandinos Kacifa, i cili u ekzekutua nga forcat RENEA.

Mema kërkoi reagimin e shtetit shqiptar për të shpallur “Non Grata” të gjithë ata që sot shkelën ligjet e këtij vendi, duke kërkuar të gjykohet Vangjel Dule dhe të marrë damkën e tradhëtisë.

Reagimi i plotë i Marin Memës:

Koret rraciste , thirrjet antikombëtare, klithjet për dhunë e vrasje të shqiptarëve duhet të dënohen nga të gjitha Organizatat Ndërkombëtare e përfaqësuesit e tyre në Tiranë… Nga krahu tjeter duhet të shkundin shtetit shqiptar për ta shpallur “Non Grata” të gjithë ata që sot shkelën ligjet e këtij vendi duke cënuar haptazi kushtetutën !! Deri në këtë moment më shumë kanë bërë 14 deputetë greke me padinë e tyre ndaj tv ‘Star” dhe manipulimit që kjo media i bëri ngjarjes sesa vetë Tirana zyrtare.

Sot u lejuan të kalojnë në kufi njerëz të ”Agimit të Artë” kur ndalimi i tyre do të ishte një akt mëse normal në çdo vend europian e të civilizuar. Kjo do të shmangte që në nisje skenat e sotme që nuk kanë e nuk mund të kenë lidhje me një marrdhënie normale mes fqinjësh, që nuk kanë e nuk mund të kenë lidhje me Bashkimin Europian .

Karathano është ndaluar, por kështu duhet të ndodhte edhe me ”Karathanot” e tjerë që në mëngjes duke mos u dhënë asnjë mundësi për ato skena të turpshme . Ekstremisti Karathano duhet te gjykohet, e të vuajë në bazë të ligjeve të shtetit shqiptar!! Të shkojë aty ku i takon e ku do ti takonte ne secilin vend të botës demokratike. E po kështu të gjykohet ekstremizmi i Vangjel Dules, e kushdo që pranon një koalicion të ri me të duhet të marrë damkën e tradhëtisë!! Rrepresioni, dhuna, ekstremizmi, hedhja e zjarrit në marrdhëniet mes dy vendeve duhet të marrë përgjigjen e merituar ! Shteti shqiptar nuk ka pse të ketë frikë të tregojë se këtu është Shqipëri, kështu ka qenë që në krye të herës, e kështu do të vazhdojë të jetë derisa toka të egzistojë !!