Opinione

Nga Edmond Bejtaj
Dedikuar V dekjes, kësaj zonje të pamëshirshme dhe hijerëndë

Them se jam bërë ca i fortë përballë pamjeve të v dekjes pasi kam ndjerë rrezikun e saj pranë vetes, pasi kam kaluar dhe stërkaluar nëpër mendje humbjen e njerëzve të afërt, por sidomos pasi kam përcjellë në atë botë prindërit e mi.
Dhe them me bindje se ajo çfarë i ngelet njeriut në mëndje kur humbet një njeri te dashur, nuk janë kujtimet nga koha kur atë e kishte gjallë, as boshllëku që ai lë pas vetes kur ikën nga të gjallët, por sytë e tij duke dhënë shpirt dhe pastaj trupi i tij që duke u ftohur merr rrugën për andej nga nuk do kthehet kurrë më, duke na thënë, – Unë shpëtova, tani e keni rradhën ju !

Dhe siç thashë këtë e kam ndjerë tamam kur pregatitesha për ikjen e prindërve, pra kur isha i detyruar tu shërbeja ende në gjallje të tyre duke i ndihmuar të laheshin, kur guxova t’i prekja edhe atje ku nuk i kisha prekur kurrë, në fillim me turp të dyanshëm dhe pastaj ftohtë, në një proces rutinë, që përfundonte sidoqoftë me lotë nga të dy palët, besoj lotë edhe prej dhimbjes por edhe prej lumturisë, ;
– Dhe aty jam bindur se për të ikur i lumtur në atë botë, njeriut nuk i mjafton vetëm të rrojë si njeri por i duhet edhe të v desë si njeri.

* * *

Tani të vij tek ato fotot e mo rgut që na i ndanë prapë më dysh opinionet, ;

– Mbrëmë në shtëpi, ndërsa me telefona nëpër duar diskutonim me njeri-tjetrin fotot dhe opinionet mbi to, thashë vetëm këtë që do them tani, pra që ata të morgut të paktën të kenë kujdes të matrikullojnë saktë k ufomat, dhe përdora fjalën “matrikull” ngaqë siç e kemi thënë kaq herë, jemi në luftë, pra me njerëz që nisen në një betejë nga e cila nuk dihet nëse do kthehen gjallë apo jo, siç ushtarët shkojnë në b etejë jo vetëm me një pushkë në dorë por dhe me një pllakë metalike varur në qafë e cila do u shërbejë për t’i identifikuar pasi të jenë copëtuar apo shfytyruar nga pr edhat, e pastaj dërguar në shtëpitë e tyre pa i ngatërruar në mënyrë që të afërmit të qajnë dëshmorin e tyre dhe jo Ushtarin e Panjohur, si dhe me heronj të ditëve tona që po shkruajnë lavdinë, përkundrejt ca të tjerëve si puna ime që po tall k arin me pandeminë e të tjerëve dhe v dekjen time, apo e ca grave që ende stolisen dhe shfaqen të qeshura nëpër fejsbuk sikur të mos e dinë se çfarë gjëme i pret edhe ato.

(P.S. – Shumë e kishim tallur veten ne shqiptarët për shkak të zakoneve tona idiote, pra për ngjitjen e madhe me njeri-tjetrin brenda familjes, me dashurinë tonë të madhe sa ishim gjallë dhe të qarat tona të forta e me ligje kur vdisnim, apo për fqinjësitë tona të pakuptimta, kur ai i derës ngjitur i binte derës tënde sikur e kish të tijën për të pyetur – Si u gdhitë more, jeni mirë apo jo ?, – dhe pastaj hapte shtëpinë e tij për të pritur ngushëllime kur ty të vdiste dikush, njësoj sikur vdekja të kish ardhur brenda shtëpisë së tij, ndryshe nga ata të huajt e largët dhe të ftohtë që nuk donin t’ja dinin as për fëmijën e tyre pale për të tjerët, ;
– Dhe ja pra, më në fund na ndihmoi p andemia që të bëhemi si gjithë bota, pra si ata, të huajt e ftohtë dhe të pashpirt !)

Një ditë, isha duke pastruar shtëpinë. Papritmas erdhi biri im dhe e rrëzoi një vazo prej qelqi.

E theu atë. U hidhërova me të, sepse vazoja ishte shumë e shtrejte për mua, ishte dhuratë nga nëna ime.

E kisha shumë të dashur atë vazo dhe doja ta ruaja. Nga hidherimi i tepërt, e mallkova tim bir. “Tu th efshin e shtrat!” – i thashë.

Kaluan vite më pas, dhe unë e kisha harruar këtë ngjarje. Isha e treguar e papërgjegjshme dhe e pakujdesshme ndaj fjalëve që kisha thënë. Nuk e kisha menduar se ajo lutje do të ishte ngritur në qiell.

Biri im u rrit me vëllezërit e motrat e tij. Ka qenë djali më i dashur për zemrën time dhe kujdesesha shumë për të. Ka qenë shumë i mirë ndaj meje, shumë më tepër se vëllezërit e motrat e tij. Studioi, diplomoi, u punësua dhe po mendonte për martesë.

Kemi pasur një objekt të vjetër të cilin donim ta rindërtonim. Ditën që punëtorët bëheshin gati ta rrënonin objektin, djali im kishte shkuar aty. Gjatë punës, për një moment djali im ishte larguar dhe askush nuk e kishte vërejtur. Muri që po shembnin punëtorët kishte rënë mbi të. Në momentet e rrëzimit, kishin dëgjuar bërtimën e tij, dhe më pas heshtje. Ishte z hdukur zëri i tij.

Punëtorët ishin t merruar. E kish nxjerrë nga poshtë rrënojave dhe kishin thirrur ndihmën e shpejtë. Nuk kishin mundur ta bartnin atë, nga th yerjet e shumta në trup. Me shumë vështirësi e kishin dërguar në spital. Kur më telefonuan për të më treguar çfarë kishte ndodhur, në çast mu shfaq para syve momenti kur e kisha mallkuar. M’u kujtuan fjalët që kisha thënë.

Kisha qarë derisa kisha humbur vetëdijen. Pastaj u zgjova në spital. E pashë tim bir në një gjendje që më mirë të mos e shihja. Në ato momente iu ndalën të rrahurat e zemrës dhe ai u largua nga kjo botë Kam bërtitur dhe kam qarë sa s’bëhet. Sikur të kthehej ai në jetë, dhe t’i thyejë të gjitha zbukurimet e shtëpisë sime.

Sikur t’më thahej gjuha e t’mos i thoja ato fjalë. Por kjo më nuk bën dobi. Prandaj, porosia ime për të gjitha nënat është: Mos nxito të mallkosh fëmijët e tu kur je e zemëruar. Asnjëherë mos u lut kundër tyre. Sikur shpirti im të bashkohej me atë të birit tim, dhe të shpëtoja nga kjo dhimbje me të cilën jetoj çdo ditë.

Ish-deputeti i PD-së Edi Paloka thotë se mjekët që dolën në deklaratë kundër Bashës janë përdorur politikisht nga qeveria.

Paloka thotë se as Basha dhe asnjë zyrtar i PD nuk ka s ulmuar kurrë mjekët, por zyrtarët përdorin punën e mjekëve për interesat e tyre politike.

Më tej në reagimin Facebook Paloka thotë se nga Covid-19 ka humbur dy familjarë, vajzën e tezes dhe xhaxhain. Ky i fundit ndërroi jetë në shtëpi, aty ku dhe mori mjekimin.

Reagimi i plotë i Paloksës

Nuk kam menduar ndonjehere se do me duhet te permend publikisht fatkeqesite familjare sepse ne fakt i kam neveritur dhe i neveris ato qenie politike qe a buzojne dhe me familjaret e tyre duke i perdorur publikisht per interesa politike sic bejne rendom monstrat e “rilindjes”. Po nuk mund te hesht ne kete rast, perballe pafytyresise k riminale te kesaj qeverie.

U bene sot disa deklarata per te kundershtuar denoncimin e Bashes ne “Opinion”, se qeveria po fsheh numrin e vi ktimave te Covid-19. Nje here u rreshtuan me urdher partie zyrtaret QSUT e me pas dhe ministria. Te dyja deklaratat e prodhuara nga e njejta dore u bene ne emer te mjekeve te cilet kinse i paska sulmuar Basha. Qe ketu fillon pafytyresia dhe e atyre qe mbajne diploma mjeku, kane bere dhe betimin e Hipokratit po ne fakt bejne hipokritin e jane vene ne sherbim te partise per te mbajtur karrigen e zyrtarit ku i ka ulur partia.

As Basha , as ndonje tjeter nga PD nuk ka s ulmuar ndonjehere mjeket, perkundrazi kemi shprehur mirenjohje dhe kemi kerkuar gjithe kohen qe atyre t’ju krijohen kushtet, lehtesite e t’ju jepet shperblimi i duhur per sakrificat qe po kalojne ne kete situate.

Te perdoresh disa zyrtare qe ne “emer te mjekeve” dalin te mbrojne qeverine per aktet e saj kriminale , me e pakta eshte pafytyresi. E permenda me lart qe ndjej neveri per ata qe familjaret i perdorin publikisht per interesa politike , per kete arsye kam heshtur deri sot. Po tani nuk mund te hesht me.

Brenda pak ditesh une humba dy njerez te dashur te rrethit tim familjar . Nje prej tyre , ai i pedagoges Irena Bogdani, u be publikisht i njohur , jo prej meje po per faktin qe Irena ishte e njohur dhe e vleresuar ne profesionin e saj.

Irena ishte vajza e tezes time dhe humbi jeten ne spitalin infektiv prej Covid-it .

Une dhe nje here dua te falenderoj ata mjeke e personel mjekesor qe u kujdesen per te deri ne fund. I falenderoj dhe personalisht disa prej tyre qe u impenjuan pavarsisht se nuk e kishin ne ndjekje direkte. Po une jam i bindur qe asnje prej atyre mjekeve qe e ndoqen dhe e mjekuan per Covid, nuk e di qe Irena nuk rezulton te kete humbur jeten nga Covidi ne asnje dokument e komunikate zyrtare. As ne komunikatat e perditeshme te ministrise e as ne shifrat zyrtare te qeverise…E pra kur fshihet nje rast i tille , cfare ndodh me qytetaret e tjeshte?

Nuk po merrem me rastin e xhaxhait qe u mjekua ne shtepi dhe humbi jeten po ne shtepi, se jam i bindur qe as nuk behet fjale ta kene shenuar ne ndonje dokument zyrtar.

Atehere kush genjen, ne qe i kemi fatkeqesite ne familjet tona, (e ketu nuk e kam vetem per vete, po per gjithe ata shqiptare te tjere qe nuk kane mundesi te shprehen) apo ata qe me pafytyresi kr iminale vazhdojne ti sherbejne rr egjimit me ç’njerzor qe kane njohur shqiptaret ne keto 30 vjet?!

Monstra qe vetem pamjen keni njerezore !/noa/