Problemet më të mëdha me të cilat po përballemi çdo ditë në Tiranë janë dendësia urbane, ndërtimi pa kriter, mungesa e gjelbërimit dhe e hapësirave publike.
Ambjentalisti Sazan Guri tregon se Tirana është kthyer një qytet ku fqinji është bërë pjesëtar i familjes pasi pallatet janë ngjitur me njëri-tjetrin.
“Mbasi i zure frymën apo cepat e gjelbër që kishte një pallat nga një pallat tjetër, apo një hapësirë sado e vogël publike ku mund të uleshin pleqtë apo të dilnin nëna me fëmijë, këto janë zënë të gjitha”.
“Unë i kam matur me kudjes sepse kam qenë kundër që para 10-15 vjetësh”, tha ai teksa ishte i ftuar në Ora Neës.
“Unë kam një lëndë që prej 2004 e cila quhet Arkitekturë Mjedisore, pikërisht se si ndërtohet. Nuk jam në rolin e urbanistit, as edhe të arkitektit”.
“Sot Tirana është një qytet që me telekomandë e kam thënë dhe para 15 vitesh por tani mund ta thuash më shpesh, që me telekomandë mund të fikësh televizorin tjetrit”.
“Nëse harron dritaren e tualetit hapur mund të dhurosh spektakël falas për fqinjin tjetër sepse e ke afër. Do të kalosh te fqinji mund të vendosësh një dërrasë si në Napoli” – tha Sazan Guri.
/NOA.al
Mjeku shqiptar ishte ndër të parët që arriti në 7 mars 1991 në një “karrocë deti” në Itali. Ai kurrë nuk është zhvendosur nga qyteti i Brindizit që e mirëpriti: Këtu tani është shtëpia ime
Më 7 mars 1991, saktësisht 30 vjet më parë, Italia bëri llogari dra matike për herë të parë me fenomenin e imigracionit: brenda 24 orësh 27,000 njerëz që largoheshin nga regjimi komunist mbërritën në kalatat e Portit të Brindizit nga Shqipëria.
Një nga “karrocat e detit” të parë që kaloi detin Adriatik, ishte anija motorike “Liria”: në bord, së bashku me 5000 bashkëkombës të tjerë, ishte edhe një burrë që nuk është zhvendosur nga Brindizi që nga ajo ditë.
Ai quhet Pjetrin Gjoni, është 65 vjeç dhe sot punon si mjek dhe është në ballë të lu ftës kundër Covid 19 në qytetin që e mirëpriti.
Rrethi i historisë mbyllet disi: “Unë jam një katolik, unë jam një besimtar: sot po i kthej të gjitha ato që më ka dhënë Italia”, kujton tani Pjetrini, duke kujtuar ato ditë dr amatike.
Ditët e eksodit
Tridhjetë vjet më parë, di ktatura e fr ikshme e krijuar nga Enver Hoxha në Shqipëri, po shk atërrohej. Në “Tokën e Shqiponjave” filloi një eksod i vërtetë që kishte Italinë si dalje natyrore.
Imazhi që ka hyrë në imagjinatën kolektive, është ai i anijes “Vlora”, e cila mbërriti në Bari e mbushur me persona të arr atisur në çdo hapësirë të vogël në dispozicion.
Atëherë ishte gusht i vitit 1991: Pjetrin Gjoni kishte qenë tashmë në Itali për katër muaj dhe kishte qenë një nga pionierët e këtij c unami njerëzor.
Por si ndodhi, që një shtet, nga i cili ishte e pamundur të hynte dhe dilte njeri, papritmas rre zikonte të zbrazej vetë? Ja se si i kujton protagonisti e historisë ato ditë.
Doktor në Shqipëri
“Unë isha 34 vjeç dhe isha mjek, – kujton ai. – Isha një pediatër, i emëruar drejtor i një spitali të vogël rural. Thjesht duhej të mbaja mëngët përveshur dhe të kujdesesha për njerëzit”.
Në kujtesën e shqiptarëve, shenja e ko lapsit ishte një fjalim i mbajtur nga Gorbaçov në vitin 1989: “Ai tha se modeli k omunist nuk funksiononte më, se shumë gjëra duheshin ndryshuar. Në fakt, shumë në vendin tim menduan se pak do të ndryshonte, se klasa e vjetër sunduese donte të mbante akoma vendin e tyre, pavarësisht nga fakti se njerëzit donin një ndryshim total. Ne e gjetëm veten në prag të një lu fte civile, në të cilën zgjidhja e vetme përfaqësohej nga largimi”.
Po, por si të shpëtohet një vend ku të gjithë ishin të b urgosur? “Unë u paraqita në Portin e Durrësit me nënën time, e lashë gruan time vetëm në shtëpi. Papritmas zbuluam se rojet e ar matosura me ka llashnikov, të cilët kishin qenë rr ëmbyesit tanë për vite me radhë, ishin të parët që u hodhën në anije”.
Klinika e kishës
Udhëtimi në bordin e anijes “Liria” zgjati 36 orë: “Kur mbërritëm në Itali në fillim, ata nuk donin të na linin; ne u shka tërruam. Sapo shkelëm në breg, kalova tre ditë të tëra të mbyllura në një dhomë të vogël në port, duke fjetur në një tavolinë. Por menjëherë pashë që porti nuk kishte kangjella, as pe ngesa: kjo ishte shenja e parë e asaj që është një vend i lirë”.
Në fillim nuk ishte e lehtë. “Por populli italian dhe populli i Brindizit u treguan të jashtëzakonshëm. Për tre ditë dhe tre netë të gjitha dritat e shtëpive në qytet mbetën të ndezura. Familjet, jo vetëm që na hapën shtëpitë e tyre, por edhe zemrat e tyre. Italia duhet të jetë krenare për të gjitha këto”.
I gjithë Brindizi u mobilizua: kryetari i bashkisë, Giuseppe Marchionna, shoqatat vullnetare, sindikatat. “Të gjithë njerëzit e mrekullueshëm, – kujton Pjetrini. – Takova një prift, Don Nino Lanzillotti, i cili, duke e ditur që isha mjek, ngriti një klinikë në një dhomë të famullisë së tij. Për mua ishte hapi i parë i jetës së re”.
Punëtor, mekanik, student
Sigurisht, nuk ishte e gjitha e lehtë. Për shembull, Italia nuk e njohu gradën e marrë nga studiuesi Gjoni në Shqipëri: “Ashtu është. Më takonte mua të provoja se kush isha, sepse nuk mund të kthehesha. Në ato vite kam punuar në fusha, kam punuar si mekanik dhe si ndihmës për të moshuarit. Ishte mënyra për të paguar studimet e mia, sepse ndërkohë isha ri-regjistruar në universitet: më 17 mars 1997, unë u diplomova në Bari me një tezë në virologji. Gruaja ime më pas u bashkua me mua në Itali, ne kemi një djalë, unë jam një mjek i ndihmës së shpejtë në Brindizi, një strukturë e ekselencës absolute”.
Mjeku i rreshtit të parë
Si është sot jeta e Dr. Gjonit në qytetin që e mirëpriti atë 30 vjet më parë? “Gruaja ime më thotë me shaka se unë jam i njohur më shumë se kryetari i bashkisë, kaq shumë njerëz më njohin dhe më përshëndesin në rrugë. Puna ime më mbush shumë kohën; vitet e fundit kam hyrë në shtëpitë e mijëra familjeve në Brindizi, pashë vuajtjet e tyre, i ndihmova. Në këto muaj të Covid 19, e gjithë kjo veprimtari është shtuar, por lidhja është bërë më e afërt. Edhe unë u sëmura, pa simptoma, për fat të mirë. Dhe sot mund ta vazhdoj punën time me më shumë besim. Për mua është një mënyrë për të falënderuar ata që më ndihmuan shumë vite më parë”.
I huaj në Shqipëri
Sot Shqipëria ka ndryshuar thellësisht, ka bërë një hap të madh përpara dhe është një kandidate për t’u bashkuar me BE. A keni menduar ndonjëherë të kaloni Adriatikun në mënyrë të kundërt?
“Kur të kthehem në vendin tim, nuk ka më asnjë nga miqtë e mi: shumë kanë shkuar në Kanada, shumë në Gjermani. Ndodh shpesh që njerëzit më ngatërrojnë mua me një të huaj! Unë besoj se Italia dhe Brindizi tani janë shtëpia ime. Unë do t’ju tregoj më shumë: sot kam një djalë që jeton në Piza, ai është një inxhinier kompjuterësh, kur mundem, shkoj e shikoj. Por gjatë kthimit, kur filloj të rishikoj peisazhin e Pulias, ullinjtë, fshatrat, e ndiej makinën sikur po fluturon për të shkuar sa më shpejt në Brindizi… Po, kjo është tani shtëpia ime”.
Mjeku infeksionist Pëllumb Pipero ka komentuar vendimin e doktoreshë Najada Çomos për t’u bërë pjesë e politikës, si kandidate për deputete në listat e PS në Tiranë.
Ai ka thënë se ky është një lajm i mirë për parlamentin se i duhen intelektualë si Çomo, por lajm i keq për Infektivin, pasi jemi në kohë pandemie dhe nuk është koha që një mjek t’i futet politikës.
Ndërkohë i pyetur edhe për largimin e Kalos nga Komiteti Teknik i Ekspertëve, Pipero tha se nuk e dinte arsyen e vërtetë pasi nuk kishte komunikuar për këtë gjë.
Pyetje: Jeni xheloz që Najada Çomo do të kandidojë në listat për deputetë në qarkun e Tiranës?
Pipero: Nuk kam pse të jem xheloz, di vetëm të them që ky është një lajm i mirë për parlamentin dhe lajm i keq për Infektivin.
Pyetje: Nëse nesër apo sot do ju kishin thirrur ju, a do pranonit?
Pipero: Pyetje e vështirë t’ju them të vërtetën, s’e jap dot përgjigjen e saktë tani se s’kam oferta nga asnjë forcë politike, por kam diskutuar me familjen dhe me vazjën dhe kolegëve iu kam thënë nuk është koha e përshtatshme për t’ju futur rrugës së politikës sepse kemi kovidin nëpër këmbë. Por duhet të jesh në pozicion që të kesh ofertën që të marrësh vendimin. Kurrë mos thuaj kurrë. Në shqipëri është e pamundur që një mjek të ndryshojë politikën sepse mjeku është mësuar me pacientin. Nuk është politika tek ne kaq e hapur dhe kaq dashamirëse me intelektualët. Mirëpo një aset një vlerë si doktoreshë Najada i bën mirë parlamentit. Çdo e mirë e ka një të keqe.
Pyetje: Çfarë mendoni për largimin e Tritan Kalos nga Komiteti Teknik i Ekspertëve, cila ka qenë arsyeja?
Pipero: Tritan Kalon kam pasur fatin ta kem shok klase dhe në një kohë kemi qenë të dy studentë të shkëlqyer, por kalo ishte më i miri nga të gjithë ne, i shkëlqyer e më shumë se sa i shkëlqyer. Ai më quan gjysmë vëlla. Nuk e di pse e mori këtë vendim, sot piva kafe, kemi biseduar për kovidin dhe 2-3 gjëra të tjera dhe lajmin e pashë në media 2 orë më vonë dhe se kam pyetur. Ndoshta ka qenë mosdakortësia mes asaj që ai e quan “ne duhet të marrim vendimet s’jemi vetëm për këshilla”. Dua t’i them që ti vëlla ke bërë gjithnjë atë që ke dashur.
Pyetje: A është e vështirë që politika ndërhyn në punët e Komitetit Teknik?
Pipero: E kam të vështirë të flas për Komitetin e Ekspertëve dhe s’mund të them që ka ndikuar apo s’ka ndikuar.
Kryetarja e Lëvizjes Socialiste për Integrim, Monika Kryemadhi ka shkëmbyer disa replika me moderatorin Blendi Fevziu mbrëmjen e sotme.
E ftuar në studio, gjë që iu premtua nga vetë Fevziu pak ditë më parë, Kryemadhi e thumboi moderatorin, duke e përgëzuar që e thirri sonte, sepse sipas saj, burrat nuk e mbajnë fjalën.
Fevziu nuk ia ktheu, duke shtuar se nuk donte të mërziste Ilir Metën.
Pjesë nga biseda:
Monika Kryemadhi: Mirmbrëma Fevzi dhe të përgëzoj… faleminderit që më ftove se burrat zakonisht s’e mbajnë fjalën.
Blendi Fevziu: Do të të thosha një batutë por kam hall se mos mërzitet Ilir Meta…
Shefja e spitalit Infektiv, doktoreshë Najada Çomo, e cila ka pranuar t’i bashkohet Partisë Socialiste për të kandiduar si deputete në zgjedhjet e 25 prillit, ka bërë bërë një bilanc të punës së mjekëve në shërbim të pacientëve me Covid.
Në krah të kryeministrit Rama, Çomo tha se aty ka shumë lot, duke theksuar fort se punohet me humanizëm dhe profesionalizëm.
Fjala e shefes së Infektivit, Najada Çomo
Jam shumë e nderuar që dëgjova fjalë aq të mira për gjithë kolegët, është një vit pandemi, unë ju siguroj që janë shumë vite pune, brenda atyre spitaleve Covid, punë e paimagjinueshme. Atë punë e dimë vetëm ne që jemi aty brenda ata që vuajnë në spital. Është armatë e jashtëzakonshme mjekësh, sanitarësh farmacistësh, shumë specialistë të tjerë që japin mundin e tyre, sakrificën e tyre dhe që ofrojnë profesionalizëm, dashuri përkushtim dhimbje vuajtje të paimagjinueshme.
Pse them të paimagjinueshme? Sepse është hera e parë në këtë mijëvjeçar që ne ndeshemi me pandeminë.
Hera e parë që ndjekim pacientë brenda spitalit pa hyrë askush brenda veç nesh. Në këtë herë të parë, ata njerëz që janë brenda, i mungon familja, kjo është diçka e rendë shumë për ta, por dua t’i siguroj ata që na ndjekin, se ne për ata s’kemi qenë vetëm doktorë, infermierë shërbyes të shëndetit të tyre, ne kemi qenë, sinqerisht ua them, pjesë e madhe e familjes së tyre.
Dashuria puna përkushtimi që ofrojnë ata njerëz që janë brenda, është e jashtëzakonshme, shërbesë si një familar i tyre që u shërben brenda mureve të spitalit.
Ne punojmë me ta, vuajmë me ta, jo në aspektin e sëmundjes, por emocionalisht, tek ne do gjeni shumë lot që askush nga jashtë as i ka parë, e as ka për t’i parë ndonjëherë.
Lotët janë për dhimbjet, vuajtjet, jetët e humbura, sikurse është gëzimi në punën tonë edhe edhe dhimbja për jetët e humbura.
Nëse ju thashë është më shumë se një vit pune, koha do e tregojë sa vite pune kemi investuar ne brenda atyre dhomave.
Aty nuk punohet me orare, aty ka nisur në 8 mars e do mbarojë kur të mbarojë edhe rasti i fundit, e shpesh pyes veten, mirë unë që e kam për detyrë në fund të fundit, por gjithë ata njerëz që punojnë aty, vajza e djem të rinj që kanë ardhur, se ne ishim aq sa ishim e ditë pas dite u shtuam?
Sot vazhdojum të shtohenmi me staf infermieror, ata vijnë me dëshirë për të punuar aty, jo se i bie dikush me zor, është e vështirë të punosh me ta, por ka dhe kënaqësi profesionale se merr buzëqeshjen, mesazhe pafund nga familjafrët e në 99% të punës sonë, ne gëzojmë mirënjohjen e popullit që i kemi shërbyer me devotshmëri.
Ka dhe njerëz që bëjnë komente negative, ka dhe staf mjekësor që s’është në nivelin e duhur, por koha e tregoi se ata dolën mbi ujë e drejtësia ka për të vepruar, por ata janë shumë pak në krahasim me një armatë të madhe.
Ne që punojmë pranë këtyre pacientëve, kemi përgjegjësi, emocione, e frikë herë pas here. Frika është larguar me arsyen e thjeshtë që ne kemi pasur veshjet e mbrojtjes tonë personale nga dita e parë, e deri sot, askush në spitalet Covid s’ka punuar pa këto veshje nga dita e parë deri sot, është mburojë e madhe për të punuar pak më i sigurt.
Së dyti mjekimi që i ofron se s’është dashuria apo dhimbëshmëria apo ushqyerja, arma kryesore është mjekimi, barna që janë bashkëkohore, aparatura që janë në prurje dinamike në spitalet Covid, nga java në javë u vazhdua e vazhdojnë të vijnë aparatura që u shërbejnë me standarte krejt bashkëkohore.
Ata njerëz kanë dhe një motiv bonusi që ata marrin, nuk është motivi kryesor bonusi që ata të punojnë, nuk është vetëm bonusi që i motivon, por edhe profesioni që kanë zgjedhur humanizmmi që kanë e padiskutim pjesa e bonusit.
Ajo që ka vlerë të themi, është se ju siguroj në mënyrë absolute që puna që bëhet është punë gjigande, me përkushtim e profesionalizëm që ata njerëz japin gjithçka nga ana profesionale e humane ata që ndodhen apo kanë qenë në spitalet Covid.
Sot në “Ftesë në 5” me Bieta Sulon ishte e ftuar Anita Haradinaj, e cila u bë pjesë e diskutimit rreth kthimit të dhuratave pas ndarjes.
Sot në “Ftesë në 5” me Bieta Sulon ishte e ftuar Anita Haradinaj, e cila u bë pjesë e diskutimit rreth kthimit të dhuratave pas ndarjes.
Anita tregoi se bërja dhe njëkohësisht marrja e dhuratave i fal një ndjesi pozitive.
Thënë këtë, e pyetur nga Bieta ajo pranoi sinqerisht se pjesën më të madhe të dhuratave ia bën vetë vetes.
“Më shumë i bëj vetë vetes dhurata sesa marr nga Ramushi”, u shpreh ajo në një moment, ndërsa më pas tregoi se edhe varësen që mbante në qafë e kishte blerë për vete pas lindjes së vajzës.
E ndërsa të gjithë të pranishmit në studio kishin kureshtje të dinin se çfarë i dhuronte bashkëshorti, Anita tha:
“Unë e kam burrin të zgjuar, më dhuron vetëm lule”, deklaratë që u prit me të qeshura në studio. /tch
Pak javë më parë Jonida Maliqi zbuloi se ajo i kishte dhënë fund lidhjes me Romeo Veshajn prej disa muajsh, por pa dhënë shumë detaje. Ndërkohë, pas kësaj deklarate mediat zbuluan se aktori kishte nisur një romancë të re me Aleksia Peleshin, vajzën e Niko Peleshit, ministër i Mbrojtjes. Madje, raportohet se ata kanë nisur edhe bashkëjetesën.
E teksa Romeo ka qëndruar në heshtje gjatë gjithë kohës, Jonida ka folur sot për herë të parë rreth ndarjes dhe romancës së re të aktorit. Në një intervistë për “Prive” këngëtarja u shpreh se mes tyre nuk ndodhi asgjë konkrete thjeshte gjërat u zbehën. Ajo shtoi se nuk ka përjetuar asnjë dramë nga ndarja e tyre, pasi siç shtoi ka arritur pjekurinë e duhur dhe nuk i përjeton më gjërat si 15 vjeç.
“Ka qenë një histori shumë e bukur dhe përsa kohë që ishte e tillë e ndave me publikun. Siç i ndodh çdo kujt vjen një moment kur gjithçka zbehet. Më besoni, nuk ka asnjë arsye tjetër. Nuk doja të thoja fare nga erdhi, si erdhi…por ramë në një konsesus. Kur njerëzit kanë detyrime ndaj njëri-tjetrit, mund të bëjnë deridiku disa kompromise për hir të rrethanave. Në momentin kur ti je në një marrëdhënie dhe vendos të ndahesh nuk ka asnjë dramë në këtë pikë. Për më tepër kam arritur pjekurinë time që gjërat nuk i përjetoj më si të isha 15 vjeç. E di se çfarë dua, e di se çfarë më takon, edhe e di se çfarë dua të marrë sepse është marrëdhënie.”
Sa i përket romancës së re të Romeos, që nga publiku është konsideruar si një veprim i nxituar, Jonida ritheksoi se ata kanë disa muaj të ndarë. Po ashtu, ajo tha se kur dy persona ndahen, ata nuk mund të vazhdojnë të mendojnë për romancën e lënë pas, por janë në kërkim të një partneri të ri. Këngëtarja u shpreh se ka marrëdhënie miqësore me Romeon dhe i uroi atij dhe Aleksias jetë të lumtur.
“Është një pyetje që më është dashur të bllokoj Instagramin. Është thënë edhe po e them edhe unë. Unë kisha 4 muaj që isha ndarë dhe nuk doja ta bëja publike sepse na takonte vetëm ne të dyve. Jemi ndarë si miq dhe vazhdojnë të komunikojmë. Kur një çift ndahet, partnerët janë në kërkim. Nuk ka këtu afat skadence, ti duhet të rrish dy muaj të reflektosh pse u ndave. I uroj jetë të lumtur çiftit.”
Adel Lami është një ndër balerinat më të njohura në vend dhe falë talentit të saj ajo ka arritur një karrierë të suksesshme edhe përtej oqeanit.
Prej disa vitesh ajo jeton në SHBA, ku ka arritur të zhvillohet akoma më shumë brenda profesionit të saj.
Mirëpo e ftuar mbrëmjen e sotme në emisioin “E ardhmja është vajzë”, Adel tregoi se jeta e saj ka qenë gjithmonë e dyzuar mes baletit dhe degës që studion, politikës.
Edhe pse i kanë kërkuar të zgjidhte njërën ose tjetrën ajo tha se është treguar “kokëfortë” dhe i ka vazhduar paralelisht.
Ndër të tjera Adel rrëfeu një histori shumë pre këse nga jeta e saj, të cilën pranoi se nuk e ka ndarë me shumë njerëz. Balerina e njohur tregoi për kohën kur ishte ende në universitet, në prag të debutimit në “Dancing with the Stars” kur kishte marrë vesh që shoqja e saj e ngushtë ishte shtruar në spital. Ndërsa Adel kishte shkuar për të kuptuar se ç’kishte ndodhur, motra e mikeshës së saj e kishte njoftuar se ajo kishte ndë rruar jetë. Mes lotësh ajo tha se kjo ngjarje ka lënë shumë gjurmë në jetën e saj dhe se ndarja nga jeta e mikeshës ka qenë shumë e dh imbshme, sepse ajo kreu vetëv rasje.
“Për vite me radhë pas kësaj, kam studiuar dhe kam lexuar se si mund të evitohet një gjë e tillë. Ndihesha pafund fajtore, jo vetëm për mua qe kisha dështuar si shoqe, por për të gjithë që na rrethonin. Nisa të kisha një mllef me botën dhe si nuk e kuptuam këtë. Ajo ishte e mërzitur sepse shoqet e saj kishin nisur punë në televizione të ndryshme, ndërsa ajo nuk po mundej. Ne kishim sakrifikuar shumë dhe ajo donte që puna e saj të shpërblehej, ishte e shqetësuar sepse donte të kërcente, të ngjitej në skenë. Unë përpiqesha t’i thoja të mos shqetësohej, megjithatë nuk e mendoja kurrë që do të shkonte deri aty. Mendoja që kur do mbaroja angazhimet do ta merrja më shpesh, do ta ndihmoja, por nuk e dija që nuk kisha më kohë. Ka qenë një ditë e vështirë, pasi në mëngjes unë humba mikeshën time më të mirë, ndërsa në darkë duhet të kërceja dhe të qeshja për publikun në televizion”, tha Adel.
