Kryebashkiaku Erion Veliaj do të zhvilloijë në orën 11:00 një dëgjesë me artistët në lidhje me shembjen e Tetarit Kombëtar. I ftuar në News 24 ai tha: “Një shans fantastik është takimi sot. I kemi ftuar të gjitha palët, t’i dëgjojmë të gjithë dhe ata që kanë shqetësime dhe ata që janë pro dhe ata që kanë pyetje se ndoshta jo të gjithë i dinë detajet. Kështu që ne sot në orën 10: 30 do të kemi një konsultim publik në Tiranë”, tha Veliaj.
Ai sqaroi edhe pozicionin e Bashkisë së Tiranës në këtë çështje.
“Arsyeja pse bashkia është e përfshirë është sepse bashkia është një nga pronarët e tokës në tokën mbrapa teatrit. Do të thotë që bashkia me ose pa teatrin është në tagrin e vet ta zhvillojë. Unë jam ndoshta i vetmi kryetar bashkie i një kryeqyteti në rajonin tonë i cili mbas godinës së vet ka një ferrishte.
Përpara kemi sheshin, një nga më të bukurit i cili po animohet, po ka jetë, po ka aktivitete, po ka koncerte. Tani e kemi bërë të gjithin të transformuar për kampionatin botëror të futbollit. Fusha sportive, hapësira për të kaluar kohën, madje edhe foto e famshme e Skënderbeut është rikthyer tani që është mbaruar edhe lulishtja mbrapa Skënderbeut.
Ndërkohë që pas bashkisë ne kemi një ferrishte të madhe. Mbrapa teatrit gjithashtu magazinat e dekorit të Tiranës, një parking, ish-godina e vjetër e PD kështu që bashkia gjithsesi do ta zhvillojë këtë pronë sepse nuk mund të kemi një ferrishte në qendër të qytetit. Kjo ishte një mundësi për t’u sjellë pak si tirons i zgjuar”, tha Veliaj.
Mbyllen bisedimet me Greqinë. Grupi negociator i Ministërisë së Jashtme i ka dorëzuar Ditmir Bushatit hartën finale të negociatave për ndarjen e detit. Mësohet se Athina ka dalë e kënaqur nga këta bisedime por ende nuk dihet zyrtarisht çfarë është ndarë.
Dalja e Athinës e kënaqur mësohet se ka acaruar Erdoganin, i cili i ka dërguar mesazhe të forta Edi Ramës. Sipas gjasave kryeministri shqiptar, për të ulur nervat e presidentit turk bëri dhe intervistën në Anadolu ku e konsideroi Erdoganin si model politik.
Këtë shqetësim të Ankarasë e përcjell edhe diplomati Shaban Murati, libri i të cilit për paktin detar u financua nga turqit. Nëse Shqipëria diskuton me Greqinë Detin Territorial shqiptar, pra ujrat territorial shqiptare, ajo i kundërvihet Vendimit të Gjykatës Kushtetuese të Shqipërisë të 15 prillit 2010, i cili rrëzoi si antikushtetuese marrëveshjen e detit të vitit 2009 midis dy qeverive për shkak se kishte objekt tratativash ujrat territoriale shqiptare.
Epitetet e tjera vendosini vetë lirisht”, shkruan Murati./Pamfleti
Mëngjesin e sotëm është ndarë nga jeta ish-futbollisti kampion me FK Tiranën si dhe ish-kryetari i Partisë Demokratike në njësinë 8 në Tiranë, Perikli Dhales. Ai nuk ka arritur të mposhtë sëmundjen e rëndë çka rezultoi fatale për jetën e tij.
Para pak kohësh ai ushkarkua nga detyra edhe si drejtor i ish-stadiumit Kombëtar ”Qemal Stafa”.
Lajmin e trishtë për ndarjen nga jeta të Perikli Dhales e ka dhënë Ervis Xhako, pjesë e Partisë Demokratike për qarkun e Tiranën. Në postimin e tij në rrjetet sociale ai thotë se ceremonia mortore në nder të tij do të mbahet ditën e sotme në varrezat e Tufinës.
Postimi i Ervis Xhakos
Miq! Ju njoftoi se, pas nje semundje te rende dhe teper akute u nda nga jeta, PERIKLI DHALES, futbollisti dhe kampioni i klubit Tirona, por dhe ish-Kryetar i PD njesia 8!
Varrimi behet sot, e Enjte, ora 17:00 ne varrezat e Tufines.
Ngushellime te sinqerta bashkeshortes se tij Donika dhe dy djemve Frenklit & Hertit! Te qofte dheu i lehte e u prehsh ne paqe, Pere!
Kur u pre lisi tek Galeria e arteve, Artan Lame bëri “namin”, për Teatrin po bënë… “nani-nani”
Gjashtë vjet më parë, në 13 qershor 2012, me një urdhër të Lulzim Bashës, atëherë kryetar i Bashkisë Tiranë, u pre lisi gjigand 200 vjeçar, që ishte bukuri natyrore dhe përdoreje si “çati” qebatoreje në oborrin e gjelbëruar të Galerisë Kombëtare të Arteve, mbjell nga Et’hem Beu.
Meqë lisi u pre natën, aktivistët mjedisor, kulturalistët e traditës dhe koleksionistët e vlerave monumentale historike, nisën protestat pasi lisi ishte bërë dru e shkarrpa. Protestën kundër prerjes “kriminale” të lisit e organizoi dhe e drejtoi Artan Lame, duke hedhur parulla me grup ambjentalistësh, mbështeutr nga Artan Shkreli, sot këshilltar I kryeministrit për objektet dhe monumentet e traditës historike-kulturore.
Deri në “të shtatat” e lisit, “zoti Lam” ulërinte çdo natë nëpër ekrane televizive, duke bërë “namin” për këtë “krim”, me thirrjen për të çuar para drejtësisë urdhëruesin e prerjes së lisit “monument kulture”.
Afro 3 muaj më parë, kryeministri Rama deklaroi rrafshimin e Teatrit Kombëtar dhe prezantoi projektin e ri të tij. Artistët, shoqëria civile, arkitektë dhe qytetarë reaguan, ndërsa i vetmi që heshti prej 3 muajsh, ishte mbrojtësi i lisit, i cili ka dhënë alarmin edhe kur ka zbuluaur, se muzeun e Tepelenës, kishte pluhur mbi opingat e Selam Musait!
Dy ditë më parë, qeveria njoftoi rrafshimin e Teatrit dhe miratoi projektin e kullavve, brenda të cilave do caktohet edhe një “:apartament me papafingo”, që do të quhet “Teatri Kombëtar”.
Edhe tani që u shpall vendimi për ta bërë “fushë” teatrin me buldozerët e firmës “Fusha”, arkitekti-koleksionisti “zoti Lam” nuk po bëhet “i gjallë”, nuk po thotë të paktën asnjë fjalë “ngushëllimi“ për zhdukjen e tij, ndërkoëh që duhet të shpjegojë se përse kur u pre lisi bëri “namin”, ndërsa tani që po rrafshohet Teatri, po bënë… “nani-nani”!/Pamfleti
Përveç ekspertëve që do të qëndrojnë në Tiranë dhe do të japin asistencë teknike, Brukseli ka gati dhe fondet financiare. Gazeta “Sot” ka mësuar se BE ka akorduar plot 7.500.000 euro që do i shërbejnë EURALIUS për të rimëkëmbur drejtësinë shqiptare.
Fondi në fjalë përveçse do shkojë për funksionimin e misionit, do të ketë dhe një ndarje për të financuar institucione të caktuara me qëllim që të zbatohet sa më shpejt reforma në drejtësi. Mbërritja e misionit EURALIUS V, duket se është një kambanë alarmi për politikën dhe gjyqtarët e prokurorët shqiptarë.
Pak ditë më parë u publikua raporti Knut Fleckenstein për vendin tonë dhe kushti kryesor i BE është ngritja e SPAK, e Byrosë së Hetimit dhe lufta ndaj korrupsionit në nivel të larta. Edhe fokusi i EURALIUS do të jenë pikërisht organet e reja që kanë të bëjnë me luftën ndaj korrupsionit. Dje ishte ambasadorja Vlahutin ajo e cila e bëri të qartë se shumë shpejt reforma do japë efekt dhe ajo do e shfarosë korrupsionin në të gjitha nivelet.
Kryeministri Edi Rama duket se e ka ndarë mendjen që t’i bëjë një pjesë të mirë të autostradave në vend, me pagesë. Ditën e sotme, teksa ka folur nga qyteti i Durrësit, ai ka dhënë lajmin “fantastik” se edhe autostrada Tiranë-Durrës, pas riparimit të saj, do të bëhet me pagesë, pasi vetëm kështu do të mund të mirëmbahet.
Më konkretisht Rama tha:
Rrugët kombëtare do të jenë shumë më të mirëmbajtura më në vijimësi. Po Tiranë-Durrës nuk është një rrugë që meriton thjesht mirëmbajtje, po tani ka domosdoshmërinë e një rindërtimi dhe zgjerimi. Për këtë po bëjmë një studim që përfundon rreth mesit të korrikut ku duam të vlerësojmë rindërtimin dhe zgjerimin për të rritur shpejtësinë e kontaktit mes Durrësit dhe Tiranës dhe sigurinë e lëvizjes në aksin ekzistues me pagesë.
Ndërkohë rindërtimin dhe pastaj shfrytëzimin pa pagesë të një tjetër aksi të rëndësishëm të degraduar për kaq shumë vite, Tiranë- Ndroq-Plepa që hap prespektivë për zhvillimin e mëtejshëm të agorturizmit ku ka shenja të para dhe peizazhe e potenciale të jashtëzakonshme për agroturizmin”. Pra, siç e shikoni, edhe një herë tjetër kryeministri po na i fut ëmbël, bukur e me lezet, sikurse bëri edhe me autostradën në Rrugën e Kombit.
Por a kanë më fuqi shqiptarët të paguajnë për çdo hyrje-dalje në Tiranë, edhe pse do të ketë rrugë alternative? A i përmbushim ne standardet ekonomike për të pasur të tilla taksa?
Shënime pas një fundjave si të tjerat…
Darka zbret e butë mbi gjirin e Vlorës, teksa shetitorja e re e qytetit nis të shpalosë spektaklin e saj të dritave. Mijëra njerëz nisin të mblidhen si milingonat nga të gjitha drejtimet, sa në lulishtet, lokalet, stolat apo këndet e shumta të lojrave të Lungomares, këtij projekti që ka bërë të flitet shumë, por që i ka ndryshuar një herë e mirë pamjen qytetit më të madh turistik të Shqipërisë. Gjithçka i ka ndarë e polarizuar opinionet, qendrimet dhe përshtypjet që ky projekt tetë milion eurosh provokoi kur nisi të ndërtohet dy vjet më parë. Kostot, pluhuri i kudondodhur, ana estetike dhe cilësia e punimeve – të gjitha u kaluan në lupën e rreptë të rrjeteve sociale, medias në Tiranë dhe politikës. Sot, kur projekti duket i përfunduar, zhurma ka rënë dhe njerëzit kanë mbushur hapësirën e madhe të bregut vlonjat. Një triumf i paqtë i ligjësive të jetës mbi përjetimet dhe emocionet skizofrenike të momentit.
Shumë kilometra para se të hysh në hinkën urbane që të çon drejt Lungomares, rruga drejt Vlorës të ofron një pamje të kundërt. Atë të një projekti tjetër, kësaj rradhe të papërfunduar, ku çdo ditë të javës, në verë por dhe në dimër, sfidohen nervat e disa mijëra shoferëve, kalimtarëve e turistëve të huaj e shqiptarë. Është unaza e Fierit, Bypass-i i Fierit, siç kanë mësuar t’ja thonë tashmë emrin edhe fëmijët e të moshuarit. Një hark asfalti dhe betoni prej pak kilometrash, mbi të cilin mbeten të ngrira vështrimet dhe shpresat e gjithë industrisë së re shqiptare të turizmit. E ndodhur në tre të katërtat e rrugës nga Tirana në Vlorë, kjo hallkë, ndoshta më e dobëta e infrastrukturës kombëtare, e krahasuar me shkëlqimin e Lungomares, shënon anën tjetër të medaljes shqiptare. Një realitet ku ekstremet, paradokset dhe të kundërtat shiten që të gjitha për normalitet. “Bussines as usual”, ose për ta përkthyer e perifrazuar me pak fantazi në shqip “gjithçka mund të ndodhë, jetojmë në Shqipëri”!
Qeveria Rama ka hyrë në vitin e saj të pestë. Të parin qëkurse tepsia kaloi e gjitha nga njëra anë e kandarit të pushtetit. S’ka më as LSI, as Ilir Metë. Çka do të thotë se edhe presioni e kërkesat në profilin e Facebook-ut të Edi Ramës marrin çdo mëngjes nuanca gjithnjë e më të forta. Gjithfarë ankesash, ironish dhe deri akuza e sharje, të cilave kryeministri duhet t’u përgjigjet në një farë mënyre.
Qeverisja e dytë e Edi Ramës i ngjan sot autostradës Tiranë-Durrës. Gjysma e segmentit, deri në kthesën që merr për në aeroportin e Rinasit, është e shtruar rishtas, e vijëzuar dhe me ndriçim. Ashtu siç duhet të jetë një autostradë e standartit europian normal. Pjesa tjetër nga Kashari në Durrës është ndërkaq një rrugë fshati, më shumë sesa një arterie e madhe kombëtare. Pas vitesh durimi, më në fund udhëtarët po shohin sesi edhe ky segment po asfaltohet.
Në pesë vjet drejtimi të shtetit, Rama ja ka dalë të nisë disa reforma të mëdha, të avancojë konturet e disa ndryshimeve në punën e sjelljen e administratës, të premtojë dhe t’i mbajë ose jo premtimet, duke vendosur në vitrinë jo pa dredhi një bilanc, ku të mirat i konsideron të vetat dhe të këqiat ja “faturon” tepsisë (kupto LSI-së)! Kjo lëkurë leopardi që sot është bilanci zyrtar i Rilindjes, pasqyron dukshëm konsumin dhe vitet, por nëse ka një oaz suksesi që ende vijon të meritojë më shumë lëvdata se akuza e përbuzje, janë ndryshimet që kryeministri shqiptar ka sjellë në qendrat e mëdha dhe të vogla urbane të vendit.
Këto projekte të grupuara në termin “Rilindja urbane”, kanë ndryshuar sot faqen e shumë qyteteve të degraduara deri në dhimbje, duke krijuar atmosferë, jetë nate, rivlerësuar pronat, bizneset e banesat, si dhe kanë tërhequr turistë në cepat më të pamendueshëm të vendit. Kinezë në Korçë, francezë në Pogradec, gjermanë, çekë e Sllovakë në Theth e masivet malore, pa llogaritur qytetet bregdetare që po nisin t’i përshtaten turizmit “shumëkombësh”.
Ishte e paimagjinueshme që të shihje bregun e liqenit të Belshit me shetitore të rregulluar, ndriçim nate dhe me banorë që shetisin fëmijët mes stolave dhe barit. Ishte gjithashtu e pamundur ta imagjinoje ndryshe Himarën apo Qeparoin, përveçse me kaosin e kafeneve të shëmtuara dhe makinave që të merrnin frymën dimër e verë. E vështirë ka qenë t’i konsideroje qytete Prrenjasin, Kukësin, Urën Vajgurore, Rrëshenin e Kavajën pas vitit ’97, ashtu siç konsideroheshin fshatra të harruara Libohova, Petrela etj. Mbi 500 projekte deri tani në të gjithë hartën e Shqipërisë. I gjithë ky dispozitiv i ri arkitekturor përbën vitrinën më të dëshëruar të turizmit të ri shqiptar, që po mundohet të joshë të huajt jo vetëm me çmimet e lira dhe plazhet e bukura, por edhe me qytetet e fshatrat ku nuk ka vetëm pisllëk, papunësi dhe degradim.
Fjetinat gjigande, qytetet e trashëguara nga socializmi dhe të rrënuara më pas nga tranzicioni shkatërrimtar mbi 20 vjeçar, sot kanë të paktën një qendër, një bulevard a një kompleks godinash që i ka shkëputur “me dhunë” nga mizerabiliteti dhjetravjeçar, ku qendrat e lokaliteteve gëlonin nga qentë rrugaçë dhe autobusët që gjithmonë niseshin për diku! Dhe ky është një vizion me të cilin Rama, përtej të gjitha kritikave, gabimeve, akuzave e rrudhjeve të buzëve të rastit, i ka dhënë udhë një transformimi të dukshëm, një etape të re të evolucionit urban në Shqipëri.
Nuk është e rastit që nga i gjithë pesëvjeçari i qeverisjes së deritanishme, kryeministrit aktual me gjasë do t’i mbahen mend më së shumti punët që bëri në kufinjtë gjeografikë të një qendre urbane, një lagjeje historike apo një sheshi të njohur të një qyteti. Instiktivisht Edi Rama i është rikthyer, jo pa shkaktuar debate e dyshime tek kundërshtarët, petkut të vjetër të kryebashkiakut, duke treguar fokus dhe ndjeshmëri për qendrat urbane në të gjithë vendin. Instiktivisht, edhe Linda Rama, bashkëshortja e kryeministrit, një grua që i ka qëndruar në distancë me klas dhe dinjitet mishmashit politik ku ndodhet përditë i shoqi, shprehej se fundi në një emision televiziv se ajo që do mbahet mend gjatë nga qeverisja e Ramës, do të jenë qendrat urbane të transformuara. Një konstatim “cerebral” dhe i vetvetishëm i kujtdo që e njeh mirë të shkuarën dhe të tashmen e Edi Ramës si politikan, si artist dhe si njeri.
Në fund të dekadës së parë të mijëvjeçarit të ri Tirana e kishte marrë statusin e qytetit që ecte me shpejtësi të ndryshme nga pjesa tjetër e vendit. Rilindja urbane po tenton ta mbushë këtë humnerë zhvillimi dhe rigjallërimi ekonomik e social. Një anomali historike e cila është në sytë e të gjithëve, me përjashtim të asaj pjese të medias dhe politikës që shohë gjysmën bosh të gotës për interesat dhe hallet e saj. Në këtë prag-Botërori dhe fund-sezoni politik, kjo zhurmnajë bëhet edhe më e vështirë për t’u duruar. Ky nuk është një vend normal, ka një mijë probleme e kriza. Por ja vlen të hapësh sytë e të shohësh gjithçka normale që shfaqet diku në këtë faqe dheu që na ra për pjesë. Jo gjithmonë lajmi i mirë nuk është lajm…
Ndërhyrja e Shërbimeve Sociale për jetimët e Ardjana Shahollit, deri më tani është inekzistente. Gjyshërit e moshuar të tyre bëjnë apel për ndihmë, pasi ata jetojnë në kushte mjaft të vështira dhe pa asnjë mbështetje.
Babai i Çlirim Shahollit, 81- vjeçar, Zaim Shaholli, ka marrë përsipër kujdestarinë e gjashtë fëmijëve të mbetur jetimë dhe deklaron se nuk do të dijë asgjë për Çlirimin, që e konsideron një ish-kryefamiljar të padenjë. Aktualisht fëmijët e mitur të çiftit Shaholli ndodhen në një kamp në Golem, gjë të cilën ua kishte siguruar për bamirësi një shoqatë para se të ndodhte krimi.
Ata ende “shijojnë” plazhin në kamp, pa e ditur se kur të kthehen në banesë nuk do të gjejnë më asnjërin prej prindërve të tyre. Ndërsa dy fëmijët më të rritur po përpiqeshin të ndihmonin familjen për të dalë nga skamja, duke gjetur punë. Ata janë ndodhur në punë në momentin kur ka ndodhur krimi i rëndë në familjen e tyre.
Sipas Zaim Shahollit, ka qenë pikërisht vajza e madhe, e cila kur është kthyer nga puna e ka gjetur të ëmën të përgjakur. Tentativa për ta dërguar në spital ka qenë e kotë pasi sipas tij, Ardjana kishte ndërruar jetë.
Mes lotëve Zaim Shaholli u shpreh:
U bëjmë apel të gjitha shoqatave të bamirësisë, kush të ketë mundësi ta na ndihmojnë. Jemi shumë të varfër.”
Ai kishte shkuar të mblidhte bimë mjekësore në fshatin e tij, pasi familja ishte me 10 anëtarë dhe kishin vështirësi të shumta financiare. Në kushtet kur i biri nuk punonte, atij bashkë me Ardjanën i është dashur të luftojnë për të ushqyer të gjithë familjen dhe madje për ta mbajtur atë të bashkuar.
Ndonëse sipas tij i biri nuk ishte i denjë për kryefamiljar, e shoqja nuk kishte bërë asnjë tentativë për të ikur prej tij e njëherazi edhe dhunës së përhershme. Dy ditë më parë Ardjana u përcoll në banesën e fundit, ndërsa halla e saj deklaroi se mbesa e saj kishte jetuar gjithnjë nën dhunën e të shoqit.
“Dyshoja se bashkëshortja më tradhtonte me pronarin e rrobaqepësisë ku punonte. Ky ishte shkaku, për të cilin nisi konflikti mbrëmjen e ngjarjes”. Kështu është shprehur 42-vjeçari para togave të zeza për vrasjen e bashkëshortes së tij, Ardjana Shaholli, para se gjykata të vendoste masën e sigurisë “me burg pa afat” ndaj tij.
