Aktualitet

Maqedonia e Sipërme merr ftesën e kushtëzuar për anëtarësim në NATO, por aleanca nuk po përjeton ditë të mira.  Ndikimi rus dhe turk në Ballkanin Perëndimor pas qëndrimit në “ngrirje” të integrimit në BE që mund të rikthejë konfliktet e vjetra etnike. Flasin për “Mapo”, Redi Shehu, Ermir Gjinishi dhe Ilir Kalemaj.

Nga Sebi Alla

Takimi dy ditor në Samitin e NATO-s, i zhvilluar në Bruksel pati si “hirushe” Maqedoninë Veriore, që mori ftesën për anëtarësim, por kohë të vështirë gjeti. Vetë Alenaca e Atlantikut të Veriut e krijuar në vitin 1949, ka divergjenca jo pak të tejkalueshme për ta mbajtur në këmbë këtë strukturë jo vetëm ushtarake. Presidenti amerikan Donald Trump kërcënoi se nëse shtetet anëtare të NATO-s nuk rrisin kontributet, atëherë SHBA mund të vërë në zbatim largimin nga ku koalicion. “Shumë vende nuk paguajnë atë që duhet. Dhe, sinqerisht, shumë vende na kanë borxh shumë para për shumë vite. Unë jam i shqetësuar, sepse Shteteve të Bashkuara u është dashur të paguajnë për ta. Pra, nëse kthehesh mbrapa 10 apo 20 vite, shikon se na detyrohen një shumë të madhe parash”,-deklaroi Trump. Në të vërtetë nuk bëhet fjalë vetëm për para, por një lloj ndarje mbi fuqinë që kërkon të tregojë SHBA dhe vetë Trump, duke ua barë të qartë me një fjalim të thjeshtë se dominimi ka një emër. Kjo i shkundi mirë liderët e vendeve të tjera anëtare të NATO-s, që tashmë duhet të nisin të bëjnë mirë llogaritë dhe një tjetër “restart” pas deklaratës së Trump. Nga ana tjetër Rusia po shijon ngrohtësinë e “zjarrit” të ndezur brenda 29 shteteve anëtare të NATO-s. “Tërheqja me forcë e Maqedonisë në NATO vetëm sa konfirmon se politika e dyerve të hapura është kthyer në një vegël për të përfituar territor gjeo-politik”, thuhet në një deklaratë të Ministrisë së Jashtme ruse. Përçarja mes vendeve të anëtare të NATO-s në gjeopolitikë do i jepte ‘rol protagonizmi’ rusisë, që zgjerimin e koalicionit e sheh me shqetësim, veçanërisht për Ballkanin Përëndimor. Për momentin Ballkani ngjan i heshtur, por mjafton vetëm një shkëndinjë për të ndezur konflikte mbi baza etnike. Kundërshtive, deri në kufijtë e ndasisë brenda koalicionit të NATO-s i shtohet ndikimi rus apo turk, në kohën kur integrimi europian i Shqipërisë dhe Maqedonisë ka mbetur në mes. Drejtori i Institutit të Komunikimit “MEDIUS”, Redi Shehu shprehet për “Mapo” se: “ky aktrim me sfond përplasjeje, nuk është aspak një lajm i mirë për Ballkanin dhe për vendet kufitare me Rusinë”. Për Shehun ndikimi rus dhe turk, ndonëse në forma dhe synime të ndryshme është i pranishëm në Ballkanin Perëndimor dhe një dobësim i aleancës NATO do sillte pasoja dhe nxitje konfliktesh. Nga ana tjetër, pedagogu i UET, Ermir Gjinishi mendon se sjellja e Tramp-it, jo vetëm që nuk e përçan BE-në, por është mundësi për ta ndihmuar atë, në mënyrë që BREXI-t të mos përsëritet më, ndërsa i druhet konflikteve në Ballkan pasi sipas tij “etnocentrizmi dhe nacionalizmi ekstrem nuk është zhdukur nga ballkani”. Lidhur me samitin, politilogu Ilir Kalemaj mendon se edhe pse në dukje kaloi në përplasje, ia arriti qëllimit për të pasur një tjetër qasje dhe mirëkuptim. Kalemaj e sheh integrimin e Balllknit Perëndimor drejt BE-së dhe NATO-s, si të vetmen mundësi për të shuar çdo konflikt të mundshëm, apo ndikim nga vende të tjera si Rusia apo Turqia.

“U vu në diskutim nëse Europa është aleatja më e mirë e Amerikës”

Redi Shehu, Drejtor Institutit të Komunikimit “MEDIUS”

Nisur nga takimi i NATO-s në Bruksel, që u shoqërua me ndarje, duke nisur nga përçarja për investimet mes SHBA dhe vendeve të BE-së, por edhe afrime të anëtarëve të rinj siç është rasti i Maqedonisë, a mund të themi se konfliktet në ballkan janë mbyllur?

Kësaj radhe, samiti i NATO-s në Bruksel nuk ishte si të gjitha samitet e tjera të Aleancës, për arsye se u parapri nga thënie me ngjyrime konflituale te z. Trump që para se ai të fillonte. Mos të harrojmë se kemi të bëjmë me deklarata të tipit “NATO është aq e keqe sa marrëveshja NAFTA” etj. Pra, pritej që samiti të ishte ndezëz, duke pasur parasysh se politika amerikane së fundmi po buron nga Twiteri drej salloneve të vendimarrjes globale. Kjo kahje e politikbërjes amerikane, i ka dhënë ngjyrime personale marrëdhënieve ndërkombëtare dhe ka vendosur në një pozicion aspak komod aleatët. Shumë pyetje u ngritën nga media dhe politikanë të ndryshem, nëse kërkesa e z. Trump për respektimin e nivelit të investimeve në mbrotje të shteteve anëtare në 2% të GDP, ishte vërtet një kërkese serioze apo një preteks i cili çuditërisht shtyn  drejt një marrëdhënieje konfliktuale të papreçedent? Përgjigjen e jep z. Donald Tusk i cili shprehet: “I dashur President Trump, Amerika nuk ka një aleat më të mirë se sa Europa e cila shpenzon për mbrojtjen shumë herë  më tepër se Rusia dhe se Kina”. Për herë të parë kemi një deklaratë të tillë ku vihet në diskutim nëse Europa është aleatja më e mirë për Amerikën. Kjo nuk është aspak një situatë e këndëshme dhe për më tepër marrëdhëniet e Aleancës nuk janë mbështetur mbi shifra, por mbi frymën dhe idealet që i përshkojnë shtetet anëtare. Vërtet, Sh.B.A shpenzon më shumë se vendet e tjera anëtare, por mos të harrojmë që është edhe përfituesi më i madh nga produktet e sigurisë që kjo aleancë jep. Po ashtu, janë pikërisht vendet anëtare të NATO-s që iu gjenden në krah SH.B.A–ve dhe u invesituan në luftra shumë të kontestuara, siç ishin ato të Irakut dhe Afganistanit. I gjithë ky aktrim me sfond përplasjeje, nuk është aspak një lajm i mirë për Ballkanin dhe për vendet kufitare me Rusinë. Të parat që do goditeshin nga një valë dobësimi e Alencaës, janë pikërisht vendet që shtrihen në kufirin që ndan dy boshtet e pushtetit botëror. Nëse kërkohet që me anë të presionit amerikan të arrihet kuota e duhur, atëhere kjo nuk është mënyra e duhur për ta shëndoshur dhe ruajtur NATO-n.

Sa mund të rrezikoj Ballkani që konfliktet etnike dhe rrymat nacionaliste do të ringjallen?

Ballkani dhe sidomos shqiptarët, janë produkt i një ekuacioni jo të natyrshëm gjeopolitik të shekullit të kaluar. Për këtë arsye, mënyra se si ky rajon është konfiguruar, e veçanërisht mënyra se si faktori shqiptar është copëtuar, duke mos respektuar kufijtë etnikë si kufij shtetëror, ka bërë që ky rajon të jetë në mënyrë të vazhdueshme prodhues  potencial i konflikteve. Ekzistenca e këtyrë konflikteve vetëm sa janë mbajtur në gjendjen e “ngrirjes së thellë” nga organizma si BE dhe NATO, duke ndërtuar një stas-quo aparenciale. Tronditja e këyre organizmave, në çdo formë dhe çdo kohë, është potencial i shfaqjes së konflikteve të vjetra në Ballkan, përderisa ekuacioni etnik në këtë rajon të vendosë në vendin e vet të gjithë elementët përbërës të tij.

Kemi edhe ndikimin rus dhe turk, në momentin që procesi i integrimit po zgjatet duke krijuar edhe lodhje e pakënaqësi. Si e shihni rolin e tyre

Tashmë procesi integrues në BE ka kaluar fazën e vet të normalitetit dhe po futet në një proces sforcimi . Ky proces dhe vetë BE, tashmë i ngjajnë asaj tullumbaces së fryrë fort, e cila ka dy rrugë, ose të shpërthejë ose të shfryhet në rrudhosje. Kjo, sidomos  nëse flasim për Ballkanin dhe boshtet e mëdha qytetërimore të cilat përplasen në këtë rajon. Bota përherë ka qenë e konfiguruar nga ekzistenca e disa boshteve dominuese qytetërimore, të cilat kanë qenë hegjemonikë në kuptimin politik, ekonomik dhe kulturor. Shqipëria ndodhet në një zonë ku aktualisht tre boshte civilizuese takohen në të njëtin rajon: aksi euroatlantik tashmë i rrënjosur si realitet politik, ekonomik dhe deri diku kulturor (Ballkanin Perëndimor); aksi rus si realitet historik kulturor dhe së fundmi edhe ekonomiko-ushtarak (Serbi, Mal i Zi, Maqedoni, Greqi); aksi me qendër Turqinë si realitet historik e kulturor dhe së fundmi edhe ekonomik (Shqipëri, Kosovë, Maqedoni), Serbia, Mali i zi, Maqedonia tërhiqen politikisht, ekonomikisht dhe ushtarakisht nga aksi euroatlantik; por tërhiqen kulturalisht e ushtarakisht, e deri diku ekonomikisht edhe nga aksi rus; ndërsa joshen ekonomikisht dhe kulturalisht (gjysma e Maqedonise) nga aksi turk. Shqipëria, Kosova dhe gjysma e Maqedonisë, tërhiqen politikisht, ekonomikisht ushtarakisht nga aksi euroatlantik, tërhiqen ekonomikisht, kulturalisht dhe pjesërisht politikisht nga aksi turk, dhe joshen nga aksi rus. Pra, të qenurit satelit i një boshti është problematik se je gjithmonë nën presionin forcës shtytëse dalëse e cila është në drejtim të kundërt me qendrën. Ndërsa të jesh satelit i tre boshteve njëkohësisht të bën të jesh “vend i shqyer” nga të gjitha pikëpamjet. Çfarë do të ndodhë së afërmi kur forca gravitacionale e tre boshteve është shtuar së tepërmi ?  Shqipëria nëse nuk shton peshën e vet specifike të rëndesës si faktor gjithshqiptar politik dhe ekonomik, rrezikon të hidhet tej si leckë e shqyer?

“Integrimi në NATO dhe BE, mundësi e artë për një Ballkan të qetë”

Ermir Gjinishi, studiues, pedagog në UET

Nisur nga takimi i NATO-s në Bruksel, që u shoqërua me ndarje, duke nisur nga përçarja për investimet mes SHBA dhe vendeve të BE-së, por edhe afrime të anëtarëve të rinj siç është rasti i Maqedonisë, a mund të themi se konfliktet në ballkan janë mbyllur?

Samiti i fundit i NATO-s vetëm sa nxorri në sipërfaqe një pjesë të kontradiktave, deri diku të heshtura, mes SHBA dhe Europës, të cilat përsëriten herë pas here me tone relative sidomos që nga lufta e Gjirit në fillim viteve ‘90.  Mesa duket,  marrëdhëniet mes tyre kanë patur nevojë për një profil si Trampi. Sjellja e Tramp-it, jo vetëm që nuk e përcanë BE-në, por është mundësi për ta ndihmuar atë, në mënyrë që BREXI-t të mos përsëritet më. Partnetitet qëndrojnë kur vendet anëtare janë të vetëdijëshme për nevojën dhe të përgjegjëshme për obligimet. Vihet re qartë se vendet e BE-së janë dakort për nevojën e NATO-s, por nuk i përmbahen plotësisht detyrimeve. Ndërkaq, ky kontrast në dukje vetëm financiar, shpreh në një fare mënyre fizionominë e BE-së, e cila i përngjan një mozaiku të larmishëm ngjyrash por pa arritur të krijojë një konstrukt të qartë. A janë dakort vendet anëtare të BE-së, me një zë të vetëm për vendimet e aleancës, apo dominon interesi dy apo tri vendeve dhe përcillet si qëndrim i BE-së? Kjo është realisht kriza e BE-së. Fraktura mes NATO-s dhe BE-së i ka rrënjët në Europën e përcarë. Jo vetëm në marrëdhëniet me SHBA-në apo me aleancën Euroatlantike,  por sa herë që shqyrtohet mundësia e antarësive të reja për në BE, rihapet nevoja për një reformim e vetë BE-së. Sa i përket Ballkanit, historikisht  ai është trajtuar nga Europa si apendiks i saj. Integrimi i vendeve të rajonit në NATO dhe BE është një mundësi e artë për një Ballkan më të paqtë.

Sa mund të rrezikoj Ballkani që konfliktet etnike dhe rrymat nacionaliste do të ringjallen?

Së pari, duhet thënë se etnocentrizmi dhe nacionalizmi ekstrem nuk është zhdukur nga ballkani. Vendet vazhdojnë jetojnë me të kaluarën që kanë krijuar vetë, plot urrejtje, fanatizma dhe diskriminim të vetëjustifikuar,  përballë pales/vendit “armike”/tjetrit. Pas gjithë luftrave dhe konflikteve ballkanike qendron një dyzinë me mite fallco. Së dyti, këto qëndrime janë kthyer në mendësi etnokulturore për shumicën e vendeve të ballkanit. Kjo mendësi rrezikon ta dominojë hapësirën ballkanike, nëse shtetet shfaqin aspirata kontradiktore.  Me fjalë të tjera, integrimi i ballkanit në BE sigurisht që është një mburojë e madhe për zbutjen e urrejtjeve të egra të trashëguara mes vendeve të rajonit, por edhe nje arsye më tepër për një të ardhme më të paqtë e të sigurtë, ndërsa zgjatja e proceseve integruese ekspozon rajonin ndaj rrezikut të rindezjes së konflikteve të fjetura që mund të nxiten edhe nga interferime interesash gjeopolitike rajonale.

Kemi edhe ndikimin rus dhe turk, në momentin që procesi i integrimit po zgjatet duke krijuar edhe lodhje e pakënaqësi. Si e shihni rolin e tyre?

Po, kemi një rritje të këtyre ndikimeve, por dua ta theksoj që në fillim të herës se duhet bërë një dallim thelbësorë mes tyre. Turqia është një vend antarë i NATO-s, aleati më i rëndësishëm i saj në lindje por edhe në rajonin tonë, që aderon prej mëse 50 vitesh për tu antarësuar në BE. Kjo është një diferencë shumë e rëndësishme krahasuar me Rusinë e cila vazhdon të ketë interesa konfliktuale me perëndimin, kujtoj së fundmi rrëmbimin e Krimesë dhe ndërhyrjen në Siri. Ndikimin turk deri tani e shoh më tepër të shtrirë në një sfond kulturor e historik, pa tentuar të krijojë apo prishë  balancat mes vendeve. Turqia, mesa duket po kuron imazhin e saj “të prishur” në ballkan, pas rënies së perandorisë osmane,  ndërsa ai rus fsheh interesa gjeopolitike të shfaqura qartë si në tentativën për të eleminuar Gjukanoviçin  në zgjedhjet e fundit të Malit të Zi apo dhe mbështetjen e grupeve militare ultranacionaliste në Serbi. Megjithatë, vendet e ballkanit i shohin me perspektiva të diferencuara këto prezenca në rajon dhe ky duhet të jetë shqetësimi, ndërsa  Shqipëria nuk ka mëdyshje në alancat e saj brenda trekëndëshit Itali-Greqi-Turqi.

“Procesi është ende i papërfunduar pa inegrimin e Ballkanit”

Ilir Kalemaj, pedagog dhe politilog

Nisur nga takimi i NATO-s në Bruksel, që u shoqërua me ndarje, duke nisur nga përçarja për investimet mes SHBA dhe vendeve të BE-së, por edhe afrime të anëtarëve të rinj siç është rasti i Maqedonisë, a mund të themi se konfliktet në ballkan janë mbyllur?

Takimi i fundit i NATO-s përvijoi kompaktësinë dhe sinergjinë mes organizatës Veri-Atlantike dhe BE-së, përkundër gjithë skepticizmave në nisje të saj. Deklaratat e Presidentit Trump për nevojën e rritjes së shpenzimeve, për mbrojtje nga ana e aleatëve europianë për të arritur objektivin e 2 përqindshit të PBB-ve respektive kombëtare, madje për të shkuar në 4 përqind në një periudhë afatmesme si synim strategjik, ndonëse u pritën me skepticizëm fillimisht, gjetën mirëkuptim praktik. Një pjesë e vendeve u zotuan për arritjen e objektivit që sot për sot e plotësojnë vetëm disa vende, në një kohë sa më të shkurtër. Gjithashtu Maqedonia e Veriut mori ftesën e kushtëzuar, subjekt i ratifikimit të marrëveshjes me Greqinë pas miratimit parlamentar dhe referendumit dhe kjo është një sinjal pozitiv që konfliktet në Ballkan janë drejt përmbylljes së tyre.

Sa mund të rrezikoj Ballkani që konfliktet etnike dhe rrymat nacionaliste do të ringjallen?

Ballkani Perëndimor si vatër e përhershme konfliktesh, por edhe përplasjesh të forta gjeopolitike, ka qenë dhe mbetet një nyje nevralgjike për politikën ndërkombëtare. Nga ana tjetër, shërben dhe si një “cordon sanitaire” që i shërben sigurisë së BE-së por edhe si mision i papërfunduar i kësaj të fundit. Europa politike ka si detyrë morale përkimin me Europën gjeografike dhe Gadishulli Ballkanik duhet të jetë gadishulli i pestë dhe i fundit që komplementon integrimin europian, pas atyre të apenineve, iberik, skandinav dhe balltik. Europa është zgjeruar fillimisht në perëndim me Britaninë e Madhe, Irlandën dhe Danimarkën në vitet 70-të, mandej në jug me Greqinë, Spanjën dhe Portugalinë, më vonë në veri me Finlandën dhe Suedinë dhe nga 2004 në ish-Lindjen komuniste. Proces që është ende i papërfunduar pa vendet e mbetura të Ballkanit Perëndimor. Vetëm kësisoj mundet BE të sigurojë plotësisht kufijtë e brendshëm dhe të jashtëm dhe të shmangë përfundimisht fantazmat e luftërave me sfond etnik dhe fetar që historikisht e kanë kthyer rajonin në “fuçi baruti”.

Kemi edhe ndikimin rus dhe turk, në momentin që procesi i integrimit po zgjatet duke krijuar edhe lodhje e pakënaqësi. Si e shihni rolin e tyre?

Shoh një diferencë të qartë mes të dyjave. Nëse ndikimi rus, pavarësisht se prek pak apo aspak Shqipërinë është i konsiderueshëm në frenimin e proceseve integruese dhe thellimin e largësisë me vendeve të Ballkanit Perëndimor dhe BE-së. Është një ndikim që stimulon enklavizimin, konfliktet e ngrira dhe kërcënon “pax balkanika”. Ndërsa Turqia është një shtet ballkanik, vend antar i NATO-s, një aleat solid dhe i besueshëm i vendeve të rajonit, si përsa i përket investimeve të huaja në to, ashtu dhe për bashkëpunimin dhe partneritetin që i ofroi BE-së për menaxhimin e krizës humanitare të refugjatëve.

Presidenti aktual i dha shtetësinë greke Janullatosit dhe është politikani i vetëm shqiptar që ka marrë dekoratën e kryqit të artë për shërbime të shquara ndaj kauzës dhe shtetit grek

Askush nuk e ka harruar që Ilir Meta ka qënë kryeministër i vendit në periudhën 1999-2002, kur socialistët qeverisën në tetë vitet e tyre të para.

Një lojë e ndyrë Ilir Metës dhe Fatos Nanos në kurriz të Pandeli Majkos, të cilin e “frynë” që të kandidojë përballë liderit historik socialist për kreun e partisë, bëri që “stërkëmbësi” i dy “elefantëve” në PS ta rrëzojnë Pandin nga posti i kryeministrit dhe i zënë vendin.

Thjeshtë për kujtesë iu rikthyem kësaj ngjarjeje, për të risjellë në skenë një nga ngjarjet më maskaradë që është bërë në afër tre vitet e qeverisjes së Ilir Metës, kur pasuria e shtetit vijonte të ishte pa inventar.

Nuk do të ndalemi tek milionat e parë të dollarëve të vënë nga Meta dhe Monika përmes shitjes së vagonëve që ishin dhuratë nga qeveria austriake, të cilin e zbardhi në atë kohë të vështirë Nikollë Lesi përme gazetës “Koha Jonë”. S’kemi çfarë t’i shtojmë artikullit të Nikollës, pavarësisht nëse është dakord Nikolla i sotëm me Nikollën e atyre viteve.

Nuk do të ndalemi as tek vjedhja e floririt të Kërrabës që e depozitoi të tërin në Londër që në atë kohë dhe tashmë që ‘vjel’ fitimet, në burg hyri ca kohë vetëm një fakir me mushkë.

Ndërkohë që ia vlen të ndalemi tek një skandal tjetër që nuk është vënë shumë në evidencë nga ana e medias shqiptare.

Bëhet fjalë faljen e 1 mijë metrave katrorë tokë truall në mes të Tiranës, ngjitur me ish godinën e Ministrisë së Mbrojtjes, sot Ministria e Financave dhe Ekonomisë, Anastasi Janullatosit për të ndërtuar Katedralen e Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Autoqefale ka vetëm emrin, se mesha ngrihet në gjuhën greke dhe drejtuesi kryesor dhe kupola e saj janë të gjithë priftërinj grekë.

Ilir Meta kur ka qënë kryeministër, ishte njëherësh dhe kreu i KRRTSH, që vendoste për shitjen apo dhënien e koncensioneve në Shqipëri. Të njejtën gjë ka bërë ish kryeministri Fatos Nano, ish kryeministri Sali Berisha dhe akoma më shumë kryeministri aktual Edi Rama.

Ilir Meta, asokohe kryeministër por dhe kryetar i KRRTSH vendosi nxjerrjen në treg dhe shitjen e afër 1 mijë metrave katror tokë truall ku është Katedralja e Kishës Orthodokse sot.

Nuk u bë asnjë debat publik, nuk u kërkua asnjë plotfuqishmëri nga ana e presidentit të asaj kohe Rexhep Meidani, pasi po tjetërsohej kundrejt pagesës truall, territor nga shtetit shqiptar në favor të një shtetasi grek si Aleksis Janullatos, që ishte në krye të Kishës Orthodokse në Shqipëri.

Një shkelje ligji, pasi në atë kohë nuk mund të shitej as blihej tokë truall në Shqipëri shtetasve të huaj, dhe në rastin konkret që në fillim është bërë shkelje ligjore.

Por shkelja vijoi më tej, ku në rrugën e hapur nga KRRTSH prej kryeministrit të asaj kohe Ilir Meta, u miratua po me kërkesën e tij tashmë si zv.kryeministër nga qeveria e kryesuar nga Fatos Nano, i cili me vendim qeverie i shiti truallin ngjitur me Ministrinë e Mbrojtjes, Janullatosit.

Qeveria shqiptare, me VKM Nr. 81, datë 06.02.2003, i shiti kësaj kishës së Janullatosit 966 m2, me çmim 1600 lekë/m2, për të ndërtuar katedralen.

Por Kisha Ortodokse Autoqefale e Shqipërisë nuk qëndroi në “sinoret” e caktuara nga Këshilli i Ministrave, pasi ka zaptuar 5039 m2 sipërfaqe truall publik, duke ndërtuar jo 966 metër katror sa ka blerë nga shtetit shqiptar, por 1660 metër katror objekt.

Duke mos hyrë tek çmimi i ulët me të cilën është shitur toka e shtetit shqiptar një shtetasi grek, shtetësinë shqiptare s’ka mbushur vitin që e ka marrë Janullatosi, me administrator të vetëm shtetasin grek Janullatos, këmbëngulim në faktin se është lejuar të zaptojë tokë.

Janullatos ka uzurpuar tërë hapësirën publike, ish lulishte në qendër të Tiranës. Dhe këtë nuk e themi ne, nuk është akuza jonë, por e ka deklaruar vetë kreu i Kishës Orthodokse Janullatos në ditën e përurimit të Katedrales në mes të Tiranës. E ka pranuar kur tha se, janë 1660 metër katrore objekt, por dhe 4 mijë metër katrorë rreth saj, ambiente të Kishës, duke sakrifikuar hapësirën publike-lulishte të ndërtuar për qytetarët.

Dhe këtu ka heshtur dhe kryeministri Sali Berisha, njeriu që na e la në “derë” Janullatosin, pavarësisht deklaratave nacionaliste dhe kombëtariste që bën. Këtu ka heshtur dhe kryeministri aktual Edi Rama, kanë heshtur të gjithë, pasi të gjithë janë të “zhytur”.

Ndërkohe që cilësohet dhe biznes me Person Juridik “Kisha Orthodhokse Autoqefale e  Shqipërisë”, biznes i miratuar me Vendim nr.2498 të Gjykatës të Rrethit Tiranë, dt. 19.03. 2009.

Ajo ka përfaqësues dhe administrator të vetëm Anastasis Gerasimos Jannoulatos, lindur më 4 nëntor 1929 në Greqi, me shtetësi dhe kombësi greke. Pra pa qënë shtetas shqiptar, një shkelje ligji ky element bazë, që ka tjetërsuar territor shqiptar në zemër të kryeqytetit.

Por dhe ka zaptuar dhe një sipërfaqe prej 5039 metër katrorë, mbi të cilën, ka ndërtuar në mënyrë antiligjore një objekt të quajtur “Kisha e Katedrales Orthodhokse Autoqefale e Shqipërisë”.

Ilir Meta në kohën që ka qënë kryeministër në qeverinë socialiste ia bëri këtë mirësi Anastasis Janullatos, ndërkohë që disa vite më vonë, kur Meta u bë President i dha dhe shtetësinë shqiptare. Ndaj sa herë që Janullatos e takon Metën e puth në të dyja faqet, e vë në krye të vendit.

Ndërkohë që burimet saktësojnë se për shkak të ndërtimit të Katedrales së Janullatos, u transferua dhe Ministria e Mbrojtjes tek Shkolla e Bashkuar, nga frika e përgjimeve.

Nuk është hera e parë që akuzohet Janullatos si njeri në shërbim të Greqisë, madje misioni i tij ky është, e ka deklaruar dhe vetë.

Ndërsa Ilir Meta, njihet rëndom si një nga miqtë më të mirë të Greqisë, ndaj ka marrë dhe dekoratën për shërbime të vyera ndaj Athinës.

Pavarësisht se po përpiqet të portretizohet si politikani që ka në dorë marrëveshjen e “detit” me Greqinë si edhe mjaft patriot, Presidenti Ilir Meta është një politikan që e duan shumë qarqe të caktuara politike në Greqi.

Madje, ai është ndër të vetmit politikanë të lartë shqiptarë që ka marrë Medaljen “Kryqit të Artë” të Parlamentit të Greqisë. Bëhet fjalë për një medalje që nuk i jepet çdokujt nga Parlamenti i Greqisë, por personazheve që ata i shohin pranë kauzave të tyre.

Medaljen në fjalë, Meta e mori në tetor të vitit 2016, pak javë pasi ishte zgjedhur president, në vizitën e zhvilluar në Greqi ku edhe “harroi” të flasë për çështjen Çame, gjë e cila shkaktoi një furtunë politike asokohe në Shqipëri nga PDIU.

Ndërkohë që Meta është shpresa e opozitës për të ngritur një kauzë për të akuzuar Ramën për marrëveshjen e “detit”, kur ishte kryeministër i shiti falë fare tokë truall në mes të kryeqytetit një shtetasi grek, Anastasis Janullatos. Pavarësisht pozicionit në krye të Kishës Orthodokse./Pamfleti