Aktualitet

Tek Ryanair janë hedhur në grevë – sërish. Dhe bëjnë mirë. Sepse fluturimet vetëm për pak euro në pushime vërtet që duken interesante, por në fakt shkatërrojnë klimën dhe shoqërinë, mendon Lars Halter.

Çfarë tmerri: terminali mbushur tumbllas plot, trupa gjithë djersë nxjerrin vapën në banga plastike, radhë të gjata në sportel, fëmijë që qajnë, dhe në mbrëmje të gjithë kthehen në shtëpi, sepse në fund nuk u nis asnjë avion. Sërish grevë, në tabelat e lajmërimit gjithmonë e njëjta fjalë: anuluar.

Kursime në personel

Stjuardesa, personeli në tokë – dikush gjithmonë hidhet në grevë, para së gjithash në shoqëritë e lira të fluturimeve. Këtë herë janë pilotët e Ryanair, mbretëreshës së shoqërive të lira. Shefi i sipërmarrjes Michael O’Leary i quan ata me përbuzje “shoferë autobuzi” dhe do të dëshironte edhe që t’i paguante si të tillë. O’Leary në përgjithësi nuk është ndonjë tip i këndshëm. Por a ka faj ai për të gjithë këtë kaos? Unë nuk e besoj. Me sipërmarrjen e tij ai ka zënë një vend në treg, të cilin e ka krijuar tregu dhe në të cilin ende mund të fitosh disa euro. Për 15 euro mund të shkosh në Venecia, për 20 euro në Selanik. Fluturimi në Fuerteventura nuk duhet të kushtojë më shumë se një koktej në plazh. Në Marakesh fluturojnë pushues, mbathjet e banjos të të cilëve kanë qenë më të shtrenjta se udhëtimi për në Afrikën e Veriut.

E qartë që sipërmarrjet duhet të kursejnë, me këto çmime biletash. Jo vetëm te rroga e punonjësve të tyre. Pilotët e Ryanair fluturojnë shumë distanca dhe bëjnë pushimet më të shkurtra, që lejon kontrolli i fluturimeve. Ata e financojnë vetë shkollimin e tyre dhe fluturojnë edhe kur janë të sëmurë, sepse sipërmarrja nuk i paguan ditët e sëmundjes. Stjuardesat duhet të paguajnë për uniformat e tyre dhe ta sjellin me vete ushqimin në punë.

Boll me çmendurinë e çmimeve të lira

Çmenduria me fluturimet e lira duhet të marrë fund. Më parë, fluturimet me avion kishin mundësi t’i paguanin ata që fitonin më shumë para. Deri këtu nuk duhet të kthehet puna. Në fund të fundit secili ka të drejtë të bëjë pushime – edhe nëse shtrohet pyetja a duhet të jenë patjetër Maledivet. Por çmime fluturimi, që janë kaq të ulëta sa nuk i mbulojnë shpenzimet nuk duhet të ketë. Këto çmime shkojnë në kurriz të pagave dhe vënë në lëvizje një spirale jo të mirë. Paga të ulëta shtojnë kërkesën për mallra dhe shërbime të lira. Kjo nga ana tjetër u shërben sipërmarrjeve, që paguajnë më pak. Në fund ka vetëm të humbur me pagë minimale.

Veç kësaj, biletat më të shtrenjta do ta ulnin kërkesën për të shkuar me avion në pushime. Ai që nuk i paguan dot çmimet më të larta, ai fluturon më pak. Kjo është e mirë për vendet e pushimit të përmbytura nga pushues të çmimeve të lira – dhe për klimën./Koment nga Lars Halter – DW

Zbardhet vendimi i formës së prerë i Gjykatës së Strasburgut për “të dëmtuarit” – pronarë të ish-pallatit të shembur të Ujit të Ftohtë të Vlorës, që kishte “pushtuar” edhe një pjesë të detit.

Sipas Shqiptarja.com, Shqipëria duhet t’u paguajë 18 shtetasve shqiptarë – ku “pjesën e luanit” do ta marrë vjehrri i kreut të PD Lulzim Basha, Xhafer Isufi – dhe një italiani, deri më 28 gusht 2018, një shumë gjigande parash, më të madhin dëmshpërblim të kryer ndonjëherë në 28 vjet demokraci.

Konkretisht, përfituesit do të marrin sa më poshtë: 16.8 milionë euro sëbashku, plus çdo taksë që mund të jetë e tarifueshme, në lidhje me dëmin monetar; ku përfshihen edhe 7.800 euro secili për Xhafer Isufin dhe Xhuvi Sharrxhiu, dy bashkëpronarët dhe ndërtues të pallatit, si dhe 13.000 euro për secilin nga pronarët e tjerë të apartamenteve të prishura, për dëmin jomonetar; 84.500 euro për të gjithë kërkuesit, së bashku, plus çdo taksë që mund të jetë e taksueshme, për kostot dhe shpenzimet e shkaktuara në gjykatat vendëse; 9.600 euro për kërkuesit M. Hanxhari, T. Pojani, G. Calliku, M. Mecaj, E. Durolli, B. Rakipaj, P. Rakipaj, A. Deromemaj, së bashku për tarifat e avokatëve brenda vendit dhe 18.000 euro për të gjithë kërkuesit, së bashku, plus çdo taksë që mund të jetë e tarifueshme për kërkuesit, për kostot dhe shpenzimet në Strasburg.

Në rast se qeveria nuk do të paguajë shumat e sipërpërmendura në kohën e caktuar, atëhere hyn në fuqi interesi, i barabartë me interesin bazë të Bankës Qendrore Evropiane plus 3%, ka vendosur Gjykata.

Gjykata

Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut (seksioni i parë), ka marrë në shqyrtim ankimin e bërë nga pronarët e pallatit, tashmë të shembur, duke marrë vendim më 11 janar të këtij viti, vendim, i cili ka marrë formë të prerë më 28 maj 2018.

Trupi gjykues përbëhej nga Linos-Alexandre Sicilianos, kryetar; Kristina Pardalos; Ledi Bianku (përfaqësues i Shqipërisë); Aleš Pejchal; Armen Harutyunyan; Pauliine Koskelo; Tim Eicke, gjyqtarë dhe Abel Campos, regjistrar i seksionit. Çështja ka filluar me një kërkesë kundër Republikës së Shqipërisë, dorëzuar në Gjykatë nga 18 shtetas shqiptarë dhe një shtetas italian, më 19 shkurt 2016. Kërkuesit u përfaqësuan nga A. Saccucci, avokat i cili ushtron profesionin në Romë. Qeveria shqiptare përfaqësohej nga agjentja e saj, A. Hicka nga Zyra e Avokatit të Shtetit.

Kërkuesit kanë pretenduar se, si pasojë e neglizhencës së autoriteteve ndaj një vendimi të gjykatës administrative, ishte shkelur neni 6§1 i Konventës Evropiane të të Drejtave të Njeriut. Gjithashtu, sipas nenit 1 të protokollit nr. 1 të Konventës, ata u ankuan për një ndërhyrje në gëzimin e qetë të pasurive të tyre dhe bazuar në nenin 8 të Konventës, u ankuan për një ndërhyrje në të drejtën e tyre për respektimin e banesave të tyre. Në vijim, ata u ankuan, mbështetur në nenin 13 të Konventës, për mungesën e një mjeti efikas të brendshëm për kërkesat e mësipërme.

Kërkesat

Kërkuesit kërkuan nga Strasburgu për dëmin monetar 14.222.986 euro, sipas raportit të ekspertit, për t’u ndarë midis kërkuesve në mënyrë proporcionale sipas sipërfaqes së pronave të tyre në Rezidencën Jon; 20.000 euro në mënyrë të barabartë për çdo kërkues si një shumë shtesë për humbjen e mundësive, shkaktuar nga konfiskimi i paligjshëm, shpronësimi dhe shembja e godinës; 15.000 euro në mënyrë të barabartë për kërkuesit nr. 3–19, në listën te shtojca, për humbjen e sendeve të tyre personale, sendeve me vlerë, mobileve dhe artikujve të shtëpive si rezultat i shembjes së godinës, raporton shqiptarja.com.

Xhuvi Sharrxhi kërkoi edhe 15.000 euro mbi normën e barazisë për humbjen e pajisjeve dhe mobileve që ai zotëronte në bar-restorantin e tij. Ata parashtruan se, duke qenë se godina u shemb, ishte e pamundur që ata të përcaktonin në mënyrë precize shumën e dëmeve ose të paraqisnin të dhëna të sakta për pasuritë e luajtshme që ishin shkatërruar.

Një shumë shtesë është kërkuar nga vjehrri i Lulzim Bashës, Xhafer Isufi dhe Xhuvi Sharrxhi për interesin që rrjedh nga kësti i fundit i një huaje bankare (marrë për ndërtimin e godinës), me normë 7% nga 27 nëntori 2013 deri në datën e shpalljes së vendimit nga Gjykata.

Ata parashtruan se kërkuesit kishin marrë një kredi prej 397.920.600 lekësh (rreth 3 milionë euro) dhe tashmë kishin shlyer dy të tretat përpara shembjes së godinës. Kërkuesit thanë se i detyrohen ende Bankës “X” këstin e tyre të fundit prej 903.350 euro. Pas shembjes së Rezidencës Jon, kërkuesit nuk kanë mundur të shlyejnë këstin e mbetur dhe interesi i konsiderueshëm ka filluar të rritet me një normë interesi vjetore LIBOR prej 7%, thanë ata.

Qeveria, nga ana e saj, argumentoi para Gjykatës së Strasburgut se, për aq kohë sa kërkesat e ankuesve për kompensim për dëmin monetar u ishin nënshtruar procedimeve gjyqësore, të filluara në nivel vendës dhe pjesërisht nuk ishin ngritur në gjykatat vendëse, ato duhet të kundërshtoheshin si abuzim me të drejtën për të aplikuar.

Kërkuesit nuk mund të kompensoheshin dy herë. “Shumat ishin të ekzagjeruara, spekulative dhe të pabazuara. Kërkuesit nuk kishin paraqitur asnjë kërkesë në gjykatat vendëse për dëmin monetar për humbje përfitimesh, interesin e huas së marrë në bankë dhe dëmin e pretenduar për humbjen e pasurive të luajtshme dhe të ndërtesave. Po ashtu, kërkuesit nuk i kishin ndarë në zëra kërkesat e tyre. Për më tepër, kërkuesit nuk janë kompensuar deri më sot, me arsyen se procedimet ishin pezull në Gjykatën e Lartë, jo për mungesën e gatishmërisë së autoriteteve”, deklaroi përfaqësuesja e shtetit.

Ndërkohë, më 3 maj 2017, në përgjigje të letrës së Gjykatës, gjatë përgatitjes për seancën dëgjimore, kërkuesit parashtruan kërkesa shtesë për dëmin monetar.

Sipas tyre, përllogaritja e dëmit monetar bazohej në vlerat e tregut të përcaktuara në vërejtjet e tyre të para 1.600 euro për metër katror, në lidhje me mjediset e banimit dhe 2.200 euro për mjediset e biznesit. Vlera neto e sipërfaqes së shpronësuar (8.218,15 metër katrorë), e cila rezultonte në 14.222.986 euro, ishte përshtatur më tej, sipas tyre, sipas normave të inflacionit në Shqipëri për periudhën 27 nëntor 2013 (data e shpronësimit) deri më 31 mars 2017.

Momenti i shembjes së pallatit në zonën e Ujit të Ftohtë të Vlorës, në pronësi të vjehrrit të kryetarit të PD, Lulzim Basha
100 mijë euro për “shqetësimin”!

Në dokumentin e Strasburgut del edhe një kërkesë tjetër e ankuesve. Ata kanë kërkuar nga Gjykata Evropiane që të vendoste dëmshpërblimin në masën 100.000 euro secili për dëmin jomonetar, duke pretenduar se veprimet e autoriteteve u kishin shkaktuar atyre “vuajtje morale serioze”.

Ata parashtruan se një sërë faktorësh duhej të merreshin në konsideratë, të tillë si: “irritim dhe ankth, që buronin nga fakti i të qenit dëshmitarë të pafuqishëm në abuzimet e kryera nga autoritetet shqiptare dhe nga pamundësia për të parandaluar shembjen e paligjshme të pronave të tyre, si edhe gjendja e tejzgjatur e ankthit të shkaktuar nga mosdijenia nëse do të mund të merrnin ndonjëherë ndonjë kompensim”. Për më tepër, Xhafer Isufi dhe Xhuvi Sharrxhi, të cilët kishin qenë investitorët në Rezidencën Jon, ankoheshin më shumë nga të gjithë, për shkakun se, si pasojë e prishjes së pallatit dhe pamundësisë së pagesës së kredisë bankare, kishin qenë të detyruar ta mbyllnin kompaninë e tyre në fund të vitit 2015.

Qeveria u parashtroi argumentet e tyre si të pabazuara në fakte dhe të dhëna. Kërkuesit nuk paraqitën ndonjë të dhënë, qoftë të drejtpërdrejtë ose jo të drejtpërdrejtë për të provuar se kishin vuajtur dëme ndaj biznesit ose shëndetit mendor. Kërkuesit po ashtu nuk kishin mundur të shfrytëzonin mjetet e brendshme dhe kishin abuzuar me të drejtën e tyre për t’u ankuar.

Shkeljet

Gjykata gjykon se me veprimet dhe mosveprimet e autoriteteve shqiptare është shkelur neni 13 së bashku me nenin 6§1 të Konventës Evropiane të të Drejtave të Njeriut; është shkelur neni 6§1 i Konventës; është shkelur neni 8 i Konventës, për kërkuesit nr. 3–19 sipas listës në shtojcë, në lidhje me konfiskimin e godinës; është shkelur neni 13 së bashku me nenin 8 të Konventës në lidhje me kërkuesit 3–19 sipas listës në shtojcë, për sa i përket konfiskimit të godinës; është shkelur neni 1 i protokollit nr. 1 të Konventës në lidhje me konfiskimin e godinës; është shkelur neni 13 së bashku me nenin 1 të protokollit nr. 1 të Konventës, në lidhje me konfiskimin e godinës; është shkelur neni 13 së bashku me nenin 1 të protokollit nr. 1 të Konventës, në lidhje me shpronësimin dhe shembjen e godinës; është shkelur neni 1 i protokollit nr. 1 të Konventës, në lidhje me shpronësimin dhe shembjen e godinës.

Pra, konkretisht, Gjykata e Strasburgut vendos se është shkelur e drejta e pronarëve për gëzimin e qetë të pasurive të tyre; e drejta e tyre për respektimin e banesave përkatëse, si dhe u ka munguar një mjet efikas brenda vendit për të realizuar dëmshpërblimin për të drejtat e munguara.

Arsyetimi

Gjykata e Strasburgut vëren se, gjatë procedimeve në lidhje me shpronësimin dhe shembjen e godinës së kërkuesve, gjykatat vendëse argumentuan se autoritetet kishin miratuar vendimin e Këshillit të Ministrave, të datës 27 nëntor 2013, pa pritur për vendimin në themel dhe duke neglizhuar urdhrin e përkohshëm. Megjithatë, ato nuk u akorduan kompensime kërkuesve. Në këtë mënyrë, Gjykata mendon se autoritetet vendëse nuk arritën të kompensonin kërkuesit në lidhje me ankesën e tyre për moszbatim të urdhrit të përkohshëm në favor të tyre dhe se ata kanë të drejtë të pretendojnë të jenë viktima të një shkeljeje të pretenduar.

Gjykata, gjithashtu, ka konstatuar se ndërhyrja e policisë, e cila çoi në rrethimin e ndërtesës dhe në ndalimin e kërkuesve të kishin akses në shtëpitë e tyre dhe t’i përdornin ato, përbënte një ndërhyrje nga një autoritet publik ndaj së drejtës së tyre për respektimin e shtëpive të tyre.

Nga ana tjetër, Gjykata vëren edhe se çështja në lidhje me nivelin e kompensimit kishte mbetur pezull në Gjykatën e Lartë që prej vitit 2014. Më 15 janar 2015, Gjykata e Lartë i pezulloi procedimet pa dhënë asnjë arsye. Gjykata vërejti se kërkuesit deri në momentin e gjykimit në Strasburg nuk ishin kompensuar, madje as në shumën e akorduar sipas vendimit të Këshillit të Ministrave të datës 27 nëntor 2013./korrieri

Vjeshta pritet të sjellë zhvillime të forta politike në vend. Kryeministri Edi Rama pak ditë më parë i bëri një ftesë publike kreut të PD për të bashkëpunuar. Basha deklaroi se nuk do pranojë aleancë me PS, por la të hapur mundësinë e një diskutimi të dytë.

Gazeta ”SOT” ka mësuar se jo vetëm qeveria, por dhe ndërkombëtarët janë duke u përgatitur për një 17 maj të dytë. Dihet që qershori 2019 është shansi i fundit për të hapur negociata me BE dhe nëse nuk plotësohen kushtet, atëherë integrimi do jetë shumë larg.

Në shtator disa personalitete dhe eurodeputetë do vijnë në Tiranë, ku do të tentojnë të bindin Bashën që të bashkëpunojë me Ramën në të mirë të integrimit. Rama vetë tha se do i propozojë opozitës një paketë bashkëpunimi. Mbetet të shihet se çfarë do lëshojë PS, por në vjeshtë nuk përjashtohet mundësia që Rama e Basha të ulen po bashkë.

Frika e LSI

Partia më e rrezikuar nga një takim Rama-Basha është Lëvizja Socialiste për Integrim. Momentalisht ajo është bërë bashkë me PD në opozitë, por nuk ka ende një koalicion zyrtar mes tyre. Basha gjithmonë në media e ka shmangur këtë çështje, duke treguar se nuk e mbështet shumë një gjë të tillë. Vetë deputetët kanë qenë më të drejtpërdrejtë, pasi ka shumë nga ata që thonë se nuk duhet të ketë aleancë me LSI. Po ashtu dhe baza demokrate është rrethuar kategorisht kundër.

Por një gjë e tillë ka rritur presionin ndaj LSI. Partia e drejtuar nga Monika Kryemadhi ditët e fundit ka filluar t’i dërgojë mesazhe Bashës. Disa portale të rreshtuara krah LSI dhe Ilir Metës prej ditësh po shkruajnë se PD dhe LSI duhet që të hyjnë bashkë në zgjedhje. Sipas tyre, PD nuk fiton e vetme prandaj nevojitet një aleancë Basha-Kryemadhi në 2019. Por interesant është fakti se Kryemadhi me Metën e Berishën janë duke ushtruar presion që aleanca të zyrtarizohet që në vjeshtën e këtij viti.

Por një ngulm i tillë tregon se Meta e Berisha i tremben një pakti të dytë mes Ramës dhe Bashës. Kryeministri e paralajmëroi pak ditë më parë se ka gati një ofertë të dytë për Bashën dhe deklaroi hapur se pema e ullirit që u mboll më 17 maj nëse ujitet fillon sërish të lulëzojë. Një deklaratë e tillë duket se ka shqetësuar LSI, e cila në mënyrë indirekte po i kërkon Bashës që të zyrtarizojnë koalicionin.

Opozita ka paralajmëruar një aksion të fortë në shtator dhe PS nga ana tjetër kërkon një tryezë të dytë. Frika e Metës dhe Berishës është se në atë tryezë Basha e Rama mund të bien sërish dakord për t’i bërë “puç’ LSI në zgjedhjet vendore. Një vit më parë falë aleancës Rama-Basha, LSI mori vetëm 19 deputetë. Më 17 maj u ra dakord që të shkohet pa koalicione dhe kjo e dëmtoi jashtë mase LSI e drejtuar nga Ilir Meta. Ftesa e dytë e Ramës e ka shqetësuar sërish Metën, Berishën dhe Kryemadhin dhe kanë filluar të ushtrojnë presion ndaj Bashës që koalicioni mes tyre të zyrtarizohet sa më shpejt./korrieri

Ligj Sporti i hartuar prej politikanëve të babëzitur, nga “notari i pampersëve” Sali Berisha te shtangisti dështak Ilir Meta. A do të ishin këta politikanë hajdutë kaq të pasur nëse do të kishin një karrierë thjesht sportive? Pse Erkand Qerimaj kampion e rekordmen kombëtar nuk është i pasur si “shtangisti” Ilir Meta?

Politikanët shqiptarë kanë marrë njollën e zezë të korrupsionit dhe abuzimit me institucionet dhe është e kotë të pretendohet se vjen gjë e mirë prej kësaj kaste që ka 28 vjet që mendon vetëm për pushtetin dhe xhepin e saj e aspak për popullin.

Një nga aktivitetet e jetës shoqërore, sporti, vuan në tranzicion si shumë sektorë të tjerë, sepse ai menaxhohet keq. Talentet shkojnë dëm pa pasur mundësi të tregojnë vlerat e tyre, ndërsa buxheti për sportin është qesharak dhe nuk i vjen në ndihmë askujt.

Fondi grant që jepet për federatat sportive në total nuk i kap 1 mln euro, shumë kjo disa herë më e vogël se e një klubi basketbolli në Mal të Zi, vendin e vogël fqinj në veriperëndim të Shqipërisë. Edhe organizmat ndërkombëtar të sportit e cilësojnë Shqipërinë vendin e fundit në rajon dhe në Europë për investimet në sport.

Është hartuar një Ligj Sporti, me pretendimin se do të krijojë një status të vecantë të paktën për sportistët elitarë, por, sic është shprehur më parë trajneri i atletes Luiza Gega, Taulant Stërmasi, ky ligj të vetmin ndryshim ka emërtimin nga “sportist i nivelit të lartë” në “sportist elitar”. Ndryshimi i terminologjisë nuk e përmirëson gjendjen e sportit dhe sportistëve në Shqipëri. Ligjin e Sportit e hartuan njerëz që e shohin sportin nga televizori, apo që nuk kanë praktikuar asnjëherë sport në jetën e atyre, apo kanë qenë dështakë në të gjithë llojet e sportit.

Pasojë të kësaj politike të neveritshme antisportive, është një fakt i thjeshtë por domethënës: sot kryeqyteti i vendit, Tirana, e cila bashkë me rrethinat e saj shkon deri në 1 mln banorë, nuk ka një pistë atletike. Duhet të kërkosh në “google earth” ndonjë qytezë të Azisë apo të Afrikës t’i gjesh shoqen Tiranës tonë, që të mos ketë pistë atletike.

Politikanët tallen, duke përdorur togfjalëshin “shumë shpejt”, ndërkohë që pista që ishte në stadiumin “Qemal Stafa” u zhduk bashkë me stadiumin dhe atletët presin që dikush të ketë lëmoshë për të paguar që të shkojnë deri në Elbasan, Shkodër apo Korcë, që të bëjnë stërvitjen e tyre. Po pse kështu bëhet atletika, apo sportet e tjera profesioniste?

Le ta mbajë Erjon Veliaj sa të dojë belin në krahë, edhe shiritin e pritjes së maratonës së nëntorit, pa pistë atletike një qytet nuk ka kuptim, sepse atletika është në fund të fundit “mbretëresha e sporteve”.

E si mund të ketë sporti ynë rezultate? Kur sportin e udhëheqin militantët e LSI-së, partisë së Ilir Metës, njeriu që mbahet mend si sportist dështak. Shkoi në peshëngritje dhe nuk pati asnjë rezultat që mund të regjistronte ndonjë statistikë për të qenë në librat e peshëngritjes. Sa i pasur do të ishte Ilir Meta sot nëse do të kishte ushtruar sport?

E si mund të ketë sporti rezultate kur njeriu që ka qëndruar më gjatë në politikën shqiptare e ndoshta dhe në Europë në këto 28 vjet, Sali Berisha, mashtron me rekordet e tij të notit në detit Jon. Ky notar “pampersësh” është përgjegjësi kryesor për shkatërrimin e infrastrukturës sportive në Shqipëri.

E si mund të bëhet sporti kur deputet në parlament është ish-basketbollisti dështak Ilir Beqja, njeriu që sakatoi shëndetin e shqiptarëve me një “chek up” që groposi buxhetin e vendit dhe futi shqiptarët në borxhe të tmerrshme.

Cili deputet i parlamentit tonë mund të shquhet se ka pasur rezultate të larta në sport dhe a ka hartuar ai ndonjë politikë sportive që e ndihmon sportin e sportistët?

Duhet pranuar një fakt i pamohueshëm që nga të gjithë politikanët në Shqipëri, vetëm Edi Rama ka arritur në nivelin e ekipit kombëtar, por asnjëherë nuk shkëlqeu si basketbollist i madh dhe për praninë e tij në Kombëtaren e Basketbollit vazhdimisht ka pasur debate.

Këta politikanë, të damkosur me vulën e turpit për shkak të babëzisë, rrëshqasin si ngjalat në lumë, të cilat krijojnë turbullira kur janë në rrezik. Dielli me shoshë nuk mbulohet dhe sporti është sot pasqyrë e dështimit të politikave qveritare, sepse politikat sportive janë hartuar nga njerëz si Sali Berisha e lloji i tij, apo i pasuesve të tij, që nuk kanë haber nga kjo punë. /Pamfleti