Aqif Kopertonieshte një personazh mitik, fort i njohur në Tiranë, nga gjeneralitetet e të cilit dimë vetëm emrin dhe mbiemrin. Ka qenë shok shkolle me Aspi Karralloin , por jo shok klase, sepse ka qenë më i vogël në moshë. Aqif Kopertoni ka qenë i shquar për personalitetin e tij që nuk ia përfillte askush, objekt talljesh dhe vëniesh në lojë.
Në fakt, ky emër sot përdoret për të talluar apo vënë në lojë dikë, por me klas dhe pa ndyrë gojën. Shkurt thërritet dhe Qife.
Shënim: Qife të mos ngatërrohet me Qifen e Elbasanit. Ky i fundit është një personalitet i nderuar, Aqif Pashë Elbasani (Aqif Biçakçiu), patriot dhe veprimtar në dobi të lëvizjes për pavarësi, prefekt i Elbasanit pas shpalljes së Pavarësisë dhe Ministër i Brendshëm në qeverinë e Princ Vidit
Ka shumë ndodhi natyrore që mund të çudisin një udhëtar. Njëri prej tyre është Al Naslaa Rock Formation, i vendosur në oazën Tayma, Arabia Saudite. Zbulimet e fundit arkeologjike tregojnë se Tayma ka qenë e banuar që nga kohërat antike.
Al Naslaa është një nga petografitë më fotogjenike në zonë. E çara e përsosur midis dy gurëve në këmbë dhe fytyrave të sheshta janë krejtësisht të natyrshme. Vini re piedestalet e vogla që mbështesin gurët. Për sa kohë do të qëndrojnë të ekuilibruar këtu? Si ndodhi prerja në mes?
Me shumë gjasë toka u zhvendos pak nën njërën nga dy mbështetëset dhe shkëmbi u nda. Mund të jetë nga një pronë vullkanike e një minerali më të dobët që u ngurtësua atje para se gjithçka të zhvarroset. Ose, mund të jetë një çarje e vjetër presioni (ju shihni një çarje paralele vetëm në të djathtë të saj) që është shtyrë / tërhequr disa. Ose, mund të jetë një vijë e gabuar e vjetër (e vogël), pasi lëvizja e defektit shpesh krijon një zonë shkëmbi të dobësuar që gërryhet relativisht më lehtë se shkëmbi përreth.
Një gurë me peshë rreth 10 ton i vendosur mbi dy këmbë, qëndron në fshatin Vranisht te Vlores, në majën e Lipes. Turistët nga vende të perëndimit vijnë cdo verë dhe ngrenë cadrat tek guri me qiell. Siluet e heshtur, “Guri me qiell” , qëndron atje për ku ishte nisur. Dhe ngeli ashtu i ngrirë, për mote të tëra i heshtur. Silueta e tij është zbuluar dhe është vleresuar duke ju dhënë statusi monument natyre, në rrethin e Vlorës.
“Guri me qiell” e nisi garën nga kohërat më të hershme të njerëzimit. Si i tillë mbetet një urë lidhëse me botën, që nuk shquhet përtej mjegullave.
Pesha:Afërsisht rreth 10 ton. Forma:drejtkëndëshe. Pozicionimi:Vendosja mbi dy gur. Vendodhja:faqja veriore e malit të Bogonicës. Afërsia:me vendin e shenjtë:”lëmi i lejlerëve” Rituali:vend pagan. Emërtimi :”Sofra e Zotit”.
“Guri me qiell” është atraksioni më i madh i natyrës në vendin tonë.Për nga mënyra e vendosjes,pesha dhe forma mund të quhet më i veçanti edhe më gjerë gadishullit tonë.Asgjëkundi syri,nuk të ndesh një monument natyre kaq të veçantë që të tundoj me pamjen e tij,formën,mënyrën e vendosjes.Larg çdo përfytyrimi,guri me qiell përbënë dhuratën e natyrës,për një vend të ashpër malor,vendosur në një vend me pjerrësi diku në faqet e një mali jugor.
ORIGJINA Për specialistin e monumenteve të kulturës në Vlorë,”Guri me qiell’,është një monument prehistorik i shfytëzuar nëpër kohët e mjegullta nga banorët vëndas. Ka disa pikëpamje të ndryshme rreth tij,por duke gjykuar nga rrethanat po ndërtoj tre variante.
Ndërtimi Nr 1 Guri me qiell është vendosur në kohët prehistorike.Mendimi studjuesve të rrethit.Por madhështia, që shfaq ai dhe pesha që arrin në disa ton hyjnë në dyshime.Identifikimi se ky gur në formën drejtëkëndëshe,që të shfaqet në një pamje hyrëse,pra në njërin krahë është ngritur në këtë lartësi dhe në këtë formë në kohërat prehistorike,mund të përbëjë një informacion jo fort të besueshëm.Ngrihet befasisht kjo pyetje:A ka patur mjete kaq të fuqishme,që të ngrenë në lartësi mbi 1 m, një gurë me këto dimesione dhe peshë kaq të madhe?Ndër idet mund të konceptohet se mënyra e fshehtë,që është zbritur në ngritjen e piramidave të Egjyptit,mund të zbuloj edhe këtë fakt,mënyrën e ngritjes së gurit me qiell.Ndërsa aty nuk mund të shqyrtohet mundësia se ky gur është sjellur nga largësi ose distanca të mëdha.Gurë të përmasave më të mëdhenj,gjenden kollaj,nëpër këtë lartësi malesh.Madje rruga deri atje është e përmbytur nga gurë me me forma dhe madhësi të ndryshme. Mos vall është rrokanisur nga lartësit e malit.Kjo duhet të jetë përafërsishtë.Por këtu ndryshojnë dy gjërra.Guri është i latuar,çuditërisht ka pamje drejtkëndëshi faqja e parme e tij me dy nga dy brinjët të barabarta.Vendoja në dy këmbë,për të cilën thuhet se këmba në anën lindore është pjesë e atyre gurëve, që përmban vendi ka ekzistuar aty.Ka një mënyrë që ka gjetur terren.Kur thuhet se guri me qiell është rrokanisur nga lartë.Zvaritur,rrokullisur poshtë.Enden shumë pyetje,që lënë shteg dyshimi në hapsirat e pafundme.
Ndërtimi Nr 2 Ende i pazbuluar qëllimi.Në horizontin e dyshimit,skalitur pyetja.Me këtë formë,peshë disa ton,i haruar,mbuluar prej pluhurit të kujtesës.Gjurmët e lashta të ritualeve pagane,zbardhin një fakt.Legjendat,që ngrihen për atë,këngët që thuhen se vinte nga pjesa tjetër,ku qëndron e përhershme mjegulla.Sjellim argumentat.”Guri me qiell” ka afërsi me shpellën e banuar të Lipes.Ka afërsi me një gur tjetër ,që quhet guri i qytetit i shpallur i veçantë,por i pashpallur ende si monument.Ky fenomen i çuditshëm natyre,nga të dhënat e gërmuara quhet një objekt i shenjtë,nga njerëzit e kohëve të hershme,që i ka shërbyer në ritet pagane.Mosha as nuk njihet edhe as nuk është identifikuar.Ky monument natyre i rrallë në asnjë vend tjetër nuk gjëndet me formën origjinale.
Ndërtimi Nr 3 Me mëndje tërësisht të kthjelluar ky monument nuk është mbajtur anonim nga vëndasit. 1-Emërtohet :”Sofra e Zotit”.Saktësimet i ka bërë specialisti i monumenteve në Vlorë.Por vëndasit më japin edhe këto fakte:Një çoban është strehuar aty në një mot me lloh dhe e ka vrarë vetëtima.Guri me qiell ka përmasa të një dhoma më thotë një vëndas.Në afërsi të gurit me qiell,ka disa vende të tjera që kanë emërtime të veçanta ku mendohet janë kryer rituale. 2-Në afërsi të gurit me qiell ndodhet :”Lëmi i lejlerëve”.Vend i shenjtë për vëndasit.Është përdorur nga vendasit në periudhën pellazge,quhen :”pjella e bardhë”. 3-Në afërsi të gurit me qiell,ndodhet hijerëndë mali i Bogonicës.Ky emërtim i shqipëruar do të thotë:”Vendi I Zotit”.Por vetëm një vijë ajërore të heqim do të zbresim tek emërtimi:”Qafa e Elimit”,për elimët,këtu janë sjellur argumenta nga F.M.Rrapaj,studjues në shtypin periodik. Përse vallë vëndasit i kanë dhënë këtë emërtim :Sofra e Zotit” dhe malit ca më tej “Vendi i Zotit”?Cila sofër është shtruar atje dhe me ç’farë është shtruar?.Përse qënka vendi i Zotit,cila mrekulli ka ngjarë këtu?
Mos vall ,madhështia e tij,pozicionimi,pesha impresionimi!Mos vall është një çudi qiellore!Bota,në fund të fundit,ç’të mund të jetë,përveçse krijesë e shpallur e Perëndisë.Njerëzimi ka kërkuar të gjejë Perëndinë.Ka ngritur vepra të larta monumentale,që të identifikojnë Perëndinë.Ka gjetur kështu një mënyrë të vetëm për tiu falur asaj fuqie misterioze të thellësuar të shpirtit.Asnjëherë,ai se ka kuptuar se ku gjëndej Perëndia.”Mos kërkoni Perëndinë-shprehet poeti panteist Naim Frashëri,nëpër mur’ e nëpër gur/Po shihni mirë njerëzinë.Zemrën e njeriut në jetë/Është vendi i Perëndisë/Është atje Zot i vërtetë…..
GURI ME QIELL
“Guri me qiell” është monument natyre në faqen veriore të malit të Bogonicës. Guri me qiell është objekt i vizitueshëm.Por distanca është 1.5 orë nga katundi Vranisht i qarkut Vlorë.Mund të përshkruhet rrugëtimi vetëm me kafshë për turistët.Guri me qiell,ka një format të habitshëm.Shfaqet se një dorë skulptori,një mjeshtër hyjnor sigurisht,e ka gdhendur ,skalitur me kujdes deri sa i ka dhënë formën origjinale të një drejtkëndëshi në një faqe.Një skalitje të tillë,por edhe kaq origjinale,që i atribohet dorës së njeriut me kaq siguri,mjeshtri fsheh formula të pazhbirueshme. Guri me qiell ka përmasa të një dhome të zakonshme.Pesha mund të shkoj 10 ton.Guri me qiell gjëndet i vendosur mbi dy gur,ose dy këmbë guri.
Është i ngritur nga sipërfaqia e tokës.Këmba,që e mbanë nga ana veriore është një gurë,cilësohet autokton dhe ka ekzistuar duke u përvijuar poshtë sipërfaqes së tokës.Këmba në anën perëndimore është guri i sjellur.”Guri me qiell” është quajtur:a- objekti është gur,pavarësisht formës dhe peshës e latimit.b-me qiell.Guri nuk gjëndet i vendosur në tokë.
Është i ngritur nga lartësia e tokës.Është në hapësirë.Sipas konceptit të vëndasve është i larguar nga toka,d.m.th është në lartësi,pra siç quhej qiell,pa u thelluar se ç’quhej qiell,pa u thelluar se ç’distancë është lartësia tokë-gurë. Guri me qiell është monument natyre dhe është gjendur në këtë pozicion në kohëra të mbuluara mjegullisht,që studjuesit i quajnë prehistorike ,a diçka më ndryshe.Është vrojtuar pozicionimi i tij përmes mijërave syve.
Befasisht nuk ka ardhur,në këto lartësi,veç malin që e mban si mik të vjetër nga kohët e shkuara.
Emërtimi qiellor mos është shkaktuar ardhja nga ajo pjesë ku qëndron absolut misterioziteti,bota e pashëmbshme e fshehur.Mos ka këpërcyer ato sinore,për tu shfaqur në një lartësi malesh.Në anën e majtë gjënden gjurmët që flasin se vëndasit kanë dashur ta skalisin gurin,ndoshta ta shpërfytyrojnë,duke e goditur mizorisht,për ti hapur disa shkallë të vogëla.
Kurse emërtimi vëndas “Sofra e Zotit” është një urë lidhje me vendodhjen e tij afërsishtë me Vendin e Zotit,malin e Bogonicës dhe afërsia me :’lëmin e lejlerëve” vend i shenjtë pellazg.Por zbuluesit kërkojnë ta shkëpusin nga këto labirinthe fshehtësie të pagoja.I përket kohës prehistorike,thonë dhe bëjnë citime me legjenda,këngë si dhe afëria që ka me shpellën e banuar të Lipes,dalin krejt zbuluar se është monument natyre i shfytëzuar në kohët prehistorike.Pozicionimi i tij është pjesa më delikate.Nga erdhi dhe si erdhi?U rrokanis nga mali?Por kush e ngriti dhe me ç’mjete?C’forcë titanike shte ajo,që e shkëputi nga toka.Kush e latoi në një faqe dhe përse në këtë vend?C’farë enigme mbart,ky monument i pagojë,dëshmitar i heshtur i kohës tonë!
Guri me qiell është vend i preferuar i mjaftë turistëve , që mbrijnë këtu me ngrohjen e motit.Është një iniciativë private,që ka disa vite që ushtrohet e Muhamet Tartarit,poet i zonës dhe krijuese e gjurmues popullor,ushqyesi kryesor i grupit folk të Vranishtit,që i mbledh turistët të cilët ngrenë çadra në këtë vend dhe pushojnë aty .
Një mënyrë e mirë kjo për turizmin malor dhe për zhvillimin e tij të shpejtë.Është vetëm një miqësi e këtij poeti me turistët, që vijnë dhe ngrenë çadrat tek guri me qiell duke shijuar aromën e malit,ajërin e pastër dhe prodhimet blegtorale të blegëtorëve vëndas.
Lëkundje tërmeti në jug të Shqipërisë pas mesnate. Sipas të dhënave të aplikacionit “Earthquake”, tërmeti me magnitudë 3.5 të shkallës Rihter ka patur si epiqendër jugperëndimin e Gjirokastrës, në 17 kilometra largësi.
Deri më tani nuk ka patur raportime për dëme materiale. Të dhënat e lëkundjes:
Pak ditë pas dorëheqjes, ish-ministri i Brendshëm, Sandër Lleshaj, ndryshe nga ç’jemi mësuar ta shohim zakonisht, është shfaqur pa kostumin e zyrtarit të lartë.
Në një foto të publikuar “Facebook”-un e tij, pa asnjë koment, ai shfaqet sportiv, duke qëndruar në një zonë malore, pikërisht në ditën kur Bledi Çuçi u betua në presidencë si ministri i ri i Brendshëm.
Një “arr atisje” në natyrë për Lleshajn, që vjen pas protestave të tensionuara që përfshinë kryeqytetin.
Më herët, kryeministri Rama pranoi dorëheqjen e tij pas ngjarjes së rëndë, ku një 25-vjeçar u v ra nga një punonjës po licie. Pikërisht për këtë arsye, Lleshaj dha dorëheqjen nga posti i tij.
17 dhjetor 1953 – Arma e silurës hynë në armatim të Marinën Kombëtare
Ditë në historinë e Forcës Detare
Në fund të nëntorit 1953 me anijen “SUHONA” mbërritën në Portin e Durrësit nga ish-Bashimi Sovjetik tre katra silurues të projektit 123-BIZ, si dhe shumë pajosje dhe a rmatim tjeter për Marinën Kombëtare. Tre katrat silurues hynë në bazën detare të Sazanit më 17 dhjetor 1953 dhe në formacion lu ftarak. Komandantët e tre katërve siluruesve u emëruan, nëntoger Sezai Osmani, komandant i KS-73 “Lavdia”, nëntoger Zeqo Feçani, komandant i KS-75 “Heroi” dhe nëntoger Sami Sinani, komasndant i KS-79 “Trimi”. Në 16 janar 1954 mbërritën nga ish-Bashimi Sovjetik edhe tre katra të tjerë silurues dhe në shkurt 1954 u krijuar Skuadrilja Autonome e Katrave Silurues, me bazim në Sazan me komandant kapiten i parë Shefqet Pinai.
Data 17 dhjetor 1953 përfaqëson datën e hyrjes në armatim në Marinën Kombëtare të ar mës së silurës. Silura do të përfshihej në ar matimin e Flotës Lu ftarake Detare dhe më pas Forcës Detare deri në vitin 2009, kur u demontua e gjithë rezerva e silurave dhe katrat silurues tashmë kishin dalë nga ar matimi. Në Flotë Lu ftarake Detare anijet e pajusura me silurë ishin katrat silurues të ardhur nga ish-Bashkimi Sovjetik (12 copë, 1957-1957), katrat silurues të ardhur nga Kina (30 copë, 1965-1974) dhe nëndetëset (4 copë, 1958). Midis viteve 1974-1990 Flota Lu ftarake Detare kishte në ar matim 46 anije që përdornin arm ën e silurës me një total prej 108 tuba silurash në bord.
Silurat në ar matim të Flotës Luftarake Detare kanë qenë: të kalibri 450 mm dhe 533 mm; fuqia lëvizëse gaz-avull dhe elektrike, si dhe metodë shpë rthimit, me kontakt dhe akustike.
Nga Sejmen Gjokoli NA IKE, FETI BRAHIMI -Elegji për rapsodin e madh të Labërisë, Feti Brahimi- 1. Na ike, Feti Brahimi, Penë lari, në Shushicë, Avazi këngëve labe, I Lapardhasë me dritë. 2. Penë bukuri me çika, Me lirikat si kurorë, Me humorin që se ndaje, Si në furkë, tjerrur hollë. 3. Lezet i këngës së madhe, Gjashtë zëra si vjolinë, Derdhur fëshfërimë e barit, Janin-o, o moj, Janinë. 4. Pena buronjë të buroi, Një jetë me vargjet-këngë, Herë mjaltë e trëndelinë, Herë hekur, nëpër dhëmbë. 5. Herë dufe Labërie, Herë derte, halle shumë, Herë detit me maraze, Herë natës së pa gjumë. 6. Këndove lulet e malit, Trëndelinat në korie, Këndove për nënat labe, Që lindën e rritën yje. 7. Këndove bejkat e stanit, Labëreshat lulezonja, Ato që në këngë mbenë, Gajtane shkruar me shkronja. 8. Derdhe melodi e këngë, Për marazet e çobanit, Dhe vallen me fustanellë, Në silah të xhamadanit. 9. I këndove Labërisë, Labërisë që deshe shumë, Me vargjet si majë malesh, Me këngët që rrodhën lumë. 10. Me humorin që e kishe, Si melhem plage në buzë, Me vargjet që të buronin, Ndezuar si eshka në shpuzë. 11. Na ike, Feti Brahimi, Zëbilbil i Labërisë, Pas na le këngën e madhe, Vargun dritë, të dritësisë.
