Kur e gjithë bota po ndiqte me vemendje gjysmëfinalen e parë të Eurovisionit te marten, Kina vendosi të mos shfaqë performancën e Shqiperise perfaqesuar nga Eugent Bushpepa dhe Ryan O’Shaughnessy.
Mango TV është media që ka të drejtën e transmetimit të Eurovision në Kinë, por ndaloi banorët kinezë të shihnin këngëtarin shqiptar dhe atë irlandez.
Arsyeja është se në Kinë, në fillim të këtij janari ka hyrë në fuqi një rregullore e rreptë që ndalon promovimin e artistëve me tatuazhe ose kulturës hip-hop.
Ndërsa për irlandezin, Ryan ka një rregull tjetër që ndalon promovimin e seksit në të njëjtën gjini.
Debate dhe replika te ashpra me mendime te kunderta ka nisur Opinion sonte ku te ftuarit komentojne shkarkimin nga Arta Marku te kreut te Prokurorise se Krimeve te Renda Besim Hajdarmataj.
Drejtuesi i emisionit “Xhungel”, Artan Hoxha është shprehur se shkarkimi i Prokurorit të Krimeve të Rënda, Besim Hajdarmataj është bërë me ndërhyrje të ambasadës amerikane.
Hoxha tha të mërkurën në studion e emisionit “Opinion”, se shkarkimi është kryer me ndërhyrjen e amerikanëve, pasi deklarata e sotme fliste për një veprim të tillë.
“Ky është një moment me rëndësi që Shqipëria të demonstrojë se hetimet me profil të lartë publik mund të ecin përpara pa ndërhyrje politike. Prokurorja e Përgjithshme thotë se ka emëruar Znj. Prela në mënyrë që çështjet me përparësi të përfundohen në mënyrë më të shpejtë dhe më të efektshme”, citohet nga ambasada amerikane.
Gazetari Artan Hoxha ka deklaruar sot se Besim Hajdarmataj mund te kete fatin e ish shefit te tij, si Adriatik Llalla.
Madje ai shkoi me tej kur tha se mund te kete procedim penal ndaj tij dhe mund te vendoset arrest shtepie ose arrest me burg.
“Ky është një moment me rëndësi që Shqipëria të demonstrojë se hetimet me profil të lartë publik mund të ecin përpara pa ndërhyrje politike. Prokurorja e Përgjithshme thotë se ka emëruar Znj. Prela në mënyrë që çështjet me përparësi të përfundohen në mënyrë më të shpejtë dhe më të efektshme”, citohet nga ambasada amerikane.
Historia që na kujton rikthimi i Izetit/ Kur ishte gjallë i hidhnin pështymë, prej 20 vitesh i hedhin lule
Shkruan: Memo Aliaj
Rikthimi i Izet Haxhiajt në “zyrat” e drejtësisë shqiptare, për të deklaruar të vërtetën e ekzekutimit të deputetit Azem Hajdari (sipas tij), ka hapur edhe shumë “letra” të vjetra, lidhur me qëndrimin që kupola “berishiane”, ka mbajtur ndaj tij sa ishte gjallë në vitet 1992-1998. Pas vdekjes, Azemi u “nderua me madhështi” prej partisë që e diskretitoi sa ishte gjallë.
Me urdhër të Sali Berishës që ishte realisht organizatori i sulmeve ndaj tij, Azemit iu thurrën këngë e iu shkruan monografi. Iu dhanë dekorata e tituj të lartë nderi. Iu bënë dokumentarë filmik historik e simpoziume, duke e trajuar si “hero”. Me emrin e tij, u emërtuan sheshe, qëndra rinore, lulishte e shkolla. Iu ngritën buste e monumente. I bënë vajzën deputete, si simbol vazhdimësie të aktivitetit të tij!
Në çdo përvjetor të “Dhjetorit ‘90”, në çdo datëlindje e datë vrasje të tij, udhëheqësit e PD kujtojnë aktin heroik të Azemit, në themlimin dhe fuqizimin e PD. Por nuk kujtojnë “veprën e madhe” të tyre denigruese kundër Azemit, deri me shkarkim e përjashtim nga strukturat e paritsë dhe me heqje imuniteti për ta futur në burg!
Kanë kaluar 20 vjet, qysh nga koha kur Azem Hajdari nuk nderohej, por diskretitohej prej udhëheqjes së PD, që në atë kohë ishte vetëm me 1 person: Sali Berishën. Ndërsa të tjerët, ishin “kukulla me kollare”, që përdoreshin prej tij si “lolo”.
Vitet 1992-1998, ishin vitet kur Azemit i hidhnin pështymë e ngrinin akuza, ata që sot i këndojnë këngë, i derdhin lotë, i ngrenë statuja e i hedhin lule…plastike tek pllaka përkujtimore!
Por edhe këtij rituali nderimi fals, PD po i nxjerr qëllimisht bojën, aq sa thuhet se nga kjo hipokrizi është distancuar edhe vetë familja e Azemit. Këtë e vërteton ky fakt: Nëse e rishikoni kronikën e homazheve të 5 Majit 2018, do të shikoni se krerët e PD vendosën kurorë me lule edhe në vend-varrimin e Azem Hajdarit, por në këtë homazh mungonin familjarët e Azemit, madje edhe e bija deputete!
Historia e (gjoja) nderimit të Azemit, ka nisur pas vrasjes së tij, ndërsa historia e ç’nderimit ka nisur e vazhdoi intensivisht kur ai ishte gjallë, duke kulmuar 22 vite më parë, me 24 pyetje të “zeza”, që Sali
Berisha i drejtonte Azemit, maskuar pasa gazetës “ALBANIA”, botim special i SHIK, që përdorej për presion me hapje dosjesh të kundërshtarëve të Berishës.
Sot, për t’i rifreskuar kujtesën dyshes Berisha-Haxhia dhe familjes Hajdari, po publikojmë 24 pyetjet drejtuar Azemit nga SHIK i PD dhe 24 përgjigjet, që që dha Azemi, duke ia adresuar personalisht Sali Berishës:
Ja 24 pyetjet drejtuar Azem Hajdarit nga SHIK i Berishës
Ku e gjetët vilën e gjermanëve dhe me çfarë shume lekësh e bëtë rikonstruksionin e saj?
A e keni njohur Ajdin Sejdinë, dhe punën e gropave të tij?
Ti, rrogëtar i thjeshtë i Parlamentit, ku i gjete dy makinat “BMW” dhe “XHIP”?
Ku e ke fiatin “Regata”?
Pse firma “Ylli Bingo”, të fali fuoristradë para dhjetë ditësh? A e di ku ka punuar pronari i saj, dhe ku i ka kaluar këto katër vjet?
Ç’të lidh me firmën G….?
Po me frigoriferët që ka futur kontrabandë të kësaj firme para një viti e gjysmë dhe. a të kujtohet kush i shoqëronte?
Ç’të lidh ty me “B&G”, që u arratis me 1.2 milionë dollarë? Po me autobotët e karburanteve?
A ke dëgjuar gjë dhe a ke ndonjë lidhje me një numër llogarie, që Partia e Legalitetit ka në një bankë në Zvicër?
Ku e ke makinën që të fali Leka Zogu, para tre vjetësh?
A të kërkon akoma 10 milionë lekë, firma që të bëri rikonstruksionin e vilës?
A i ke takuar ditët e fundit djemtë simpatikë të Shijakut, dhe a i vazhdojnë ata punët e tyre me fitime përrallore?
A di ndonjë gjë për vilën e Marikajt dhe a të kujtohet, se pronë e kujt ishte ajo në vitin 1991?
Meqenëse je marrë shumë me punët e Rendit dhe të SHIK-ut, a të kujtohet Irakli Koçollari dhe a njiheshe me të?
A të kujtohet sa plumba mori pardesyja tënde e bardhë e veshur në trupin e I. H dhe, a e ke pardesynë që të fali Luan Pobrati?
A ke qenë këto ditë, nga shtëpia e Bardhyl Faskos dhe nëse ke qenë, si i shkojnë punët me pikën e karburantit?
Si arrite të marrësh shtëpinë e Erebarave për vëllain, në një kohë që Komisioni i Kthimit të Pronave, ka dy vjet që ia ka kthyer pronarëve të ligjshëm?
Meqë merresh shumë me punët e Rendit e të SHIK-ut, a të kujtohet kush t’i ka paguar paratë në hotelin “Palladio” në Greqia (Qendër e e Shërbimti Sekret Grek “ASFALIA)?
A ke dëgjuar ndonjë gjë për kontrabandën e kafesë dhe, a po i vazhdon më Guçja këto punë?
A ke miqësi me Maks Haxhinë dhe, si iu shkojnë ato “punët” juridike?
A ke takuar miq në restorantin “Kenedi” dhe, a të kujtohet ndonjë bisedë me ta?
Si “ekspert” i punëve të SHIK-ut, a e di sa përqind të njerëzve që të shoqërojnë për punët e sindikalizmës, janë ish-agjentë të Sigurimit të Shtetit?
Si president i sindikalizmës, a do të vazhdoni të merreni me deputetllëk? Po me presidencën e arteve marciale?
Çdo të bësh, me pronat e sindikatave?
Përgjigjet që dha Azem Hajdari, drejtuar Sali Berishës
Ajo ishte një shtëpi dërrase, që u privatizua. Unë e kam marrë me vendim të Qeverisë të firmosur nga Meksi, si dhe me vendim të Bashkisë. Kam dhe fotografi që tregojnë gjendjen e saj fillestare. Kam paguar 1 milionë lekë.
Jam i pari, që e kam denoncuar Hajdin Sejdinë. Pyetjet i duhen drejtuar atyre që e kanë lejuar Sejdinë të largohet nga Shqipëria.
Për pesë vite, nuk kam marrë asnjë automjet nga Parlamenti, duke punuar me makinat e miqve, si deputet i një zone të largët. BMW-në, ia kanë dhënë shoferit tim (mund të pyetet edhe ai) dhe e kam përdorur si presidenti i klubit “Vllaznia”. Ndërsa makinën “Xhip” e kam përdor për fushatë dhe ma kanë dhënë miqtë e mi.
As kam patur dhe as kam përdorur “Fiat Regata”.
“Ylli Bingo” s’më ka falur asnjë makinë. Personalisht unë e respektoj, më duket djalë i mirë. Nuk di ku ka punuar dhe ku ka qenë.
Kam tre vjet që nuk kam takuar as për t’i dhënë dorën. Dikur ka banuar afër shtëpisë time në Lagjen Nr. 8.
As nuk kam dijeni për një problem të tillë. Nëse kanë problem me K. K., pyesni atë si dhe personin që e ka shoqëruar.
Është hera e parë që dëgjoj një emër të tillë. Sa për autobotët e karburantit, le t’i drejtohen firmës “Shqiponja-PD”, presidentit të saj (Berishës) dhe atyre që janë marrë me karburantet. Policia i di emrat e tyre.
As kam dëgjuar dhe as kam asnjë ide, për një problem të tillë.
Nuk është e vërtetë. Mbata në përdorim për 3 muaj, një makinë nga Guri Durollari, automjeti ka 2 vjet që ndodhet për riparim në ofiçinën e Ministrisë së Brendshme.
Po, mi kërkon firma “Fratari”. Kemi rënë dakord, që t’i paguaj me këste. Kam paguar disa këste. Drejtojuni firmës “Fratari”.
Kam punuar 4 vjet në Shijak si deputet. Nuk kam pasur asnjë lidhje individuale, por vetëm me institucionet. Le të pyetet populli i Shijakut.
Vila e Marikajt, ka qenë për 30 vjet pronë e Sigurimit të Shtetit deri në vitin 1991.
Koçollari më kujtohet. Unë isha Kryetar i Komisionit Parlamentar për Rendin-SHIK-un, ku ai ishte kryetar i SHIK-ut, që qëndroi në detyrë edhe disa kohë pas fitores së PD dhe më të kam patur raporte pune.
Ju them se I.H. është djali i dajës i nënës sime, ai u vra nga Feriz Kërnaja që është arrestuar në prani edhe të Agim Shehut dhe sot vuan dënimin. Luan Pobrati ka qenë mik i disa personave, që sot janë veshur me pushtet të lartë në PD.
Kjo është një pyetje e turpshme, për atë që e bën.
Katër vëllezërit e mi, janë pa punë. Vëllai që flitet se ka qenë kryetar i PD në Tropojë. Për shtëpinë e tij nuk di si është marrë dhe nga kush është marrë. Në vitin ’91 ai është qëlluar me plumba në zyrën e tij në Tropojë së bashku me djalin e vëllait të Presidentit Sali Berisha, që quhet Agron Berisha.
Hera e parë që e dëgjoj këtë emër hoteli (Palladio).
Si e thashë më sipër, kam tre vjet që s’e kam takuar. Nëse të tjerët në PD, kanë problem me Guçen, le t’i drejtohen prokurorisë. Di që K… është nga një familje e përndjekur.
Maks Haxhinë? Pas dy vjetësh e kam takuar në rrugë dhe jemi pyetur për shëndetin. Kam respekt për të si njeri dhe pedagog.
Në restorantin “Kenedi” kam shkuar me dhjetëra herë, siç kanë shkuar me dhjetëra politikanë. Kam shkuar me miq e kam dalë me miq.
Ata që më shoqërojnë për sindikatën, kur shkoj në Kuçovë i quajnë enveristë, kur shkoj në Shkodër i quajnë djathtistë. Nëse kanë akuzë konkrete le ta thonë, por unë di se dosjet nuk hapen për njerëz të thjeshtë.
Do vazhdoj deputetllëkun, profesionet që kam dhe ato që me lejon statuti i sindikatës. Do jem presidenti i arteve marciale dhe i klubit “Vllaznia”.
Prona të Sindikatave të Pavarura nuk ka më, se i ka shitur Valer Xheka. Së dyti, ka një Dekret të Presidentit të Republikës, që thotë se ato i merr shteti./Pamfleti
Grupi Parlamentar Demokrat është përfshirë në debate në lidhje me tenderët dhe koncesionet korruptive që, sipas demokratëve, qeveria po ua kalon klientëve të saj. Ish-Kryeministri Sali Berisha ka ngritur shqetësimin në Grupin Parlamentar për tenderat që ka marrë vëllai i Kryeministrit Edi Rama dhe njerëz të afërt të tij, të cilët duhet të denoncohen me forcë nga opozita.
Por Berisha u përball me reagimin e deputetit të Qarkut të Fierit, Myslim Murrizi, i cili kërkoi që demokratët t’i nisin akuzat nga vetja. Murrizi ka kujtuar në Grupin Parlamentar se funksionarë të PD-së si, Ridvan Bode dhe Fabian Topollaj, marrin tendera nga qeveria.
“Doktor, këta deputetët që janë këtu, janë të rinj dhe kanë ardhur në parti me korrespondencë. Ne kemi brenda partisë njerëz që përfitojnë tendera e poste dhe mbajnë në duart e tyre flamurin e opozitarit. Unë jam që ta fillojmë me këta tanët, që edhe thonë që jemi opozitarë edhe i bëjnë opozitë opozitës, në një kohë që joshen dhe marrin tendera nga qeveria.
Nuk duhet të mbajmë dy standarde për të njëjtën gjë. Besoj të gjithë jemi të njohur me investigimin e një televizioni në lidhje me një firmë fantazmë, që mblidhte mbetjet spitalore. Duhet të themi dhe të mos fshihemi se administratore e kësaj kompanie është nëna e anëtarit të Këshillit Kombëtar të PD-së, Fabian Topollaj, dhe vëllai i deputetes Reme Lala,” – u shpreh Murrizi.
Tpz.al mëson se kompania që përmend Murrizi, është ECOMEDICA, e cila merret me trajtimin, sterilizimin dhe incenerimin e mbetjeve spitalore. Sipas të dhënave të Qendrës Kombëtare të Regjistrimit, është Arlind Lala (vëllai i deputetes Reme Lala) dhe Fatbardha Topollari (e ëma e Fabjan Topollaj). Ky i fundit pak kohë më parë ka ndryshuar mbiemrin, duke e kthyer nga Topollari në Topollaj.
Sipas transaksioneve të Thesarit të Shtetit, kompania ECOMEDICA, e themeluar para 1 viti, ka përfituar plot 8,082,227 lekë të reja nga tenderat publikë përgjatë viteve 2017-2018. Kryesisht, ECOMEDICA ka ushtruar aktivitetin e saj me tendera në qytetin e Beratit, Kukësit, Lushnjes, Tropojës, Tiranës dhe shumë qytete te tjera.
Janë të shumta viktimat e terrorit të kuq, aq sa drithërimat ende tronditin kujtimet, sidomos përjetuesit e tyre. Por ne nuk do qëndrojmë te emrat, por te disa metoda që pushteti përdorte për të izoluar dhe dënuar nëse rasti ishte i tillë, si dhe histori pjesërisht zbavitëse të kohës, të cilat mundën të shpëtojnë falë fatit dhe koincidencave.
Shkruan Rajmonda Dervishi Shundi
Aty përgatiteshin intelektualët që do të drejtonin shtëpitë e kulturave, si në Tiranë, ashtu edhe në qytetet e tjera të rëndësishme. Pasi përfundoi mësimi, klasat u mblodhën për një takim të rëndësishëm. Përveç drejtuesve të shkollës, ishin edhe ata, mbretërit e skutave, kurtheve të passhpinës, ata që ndjeshmërinë, moralin, nuk e njihnin, ata që lartësonin “fitoret” e partisë; punonjësit e Sigurimit të Shtetit. “Siç edhe e dini, armiku Beqir Balluku dhe Petrit Dume janë duke u gjykuar nga drejtësia jonë. Ju si do të donit që ne t’i dënonim?”.
Në dorë mbanin bllokun ku do të hidhnin atë që nxënësit do t’u sugjeronin. Aktori Shundi, në atë kohë 15-vjeç, me dy persona të dënuar në familje, dha alternativën e tij pasi dëgjoi sugjerimet rrëqethëse për dënimet e mundshme ndaj gjeneralëve: “Të dënohen sipas ligjeve në fuqi!”.
Një tjetër ia shton: “T’u pritet mishi me thikë dhe t’u hidhet kripë”; “Të varen dhe të lihen një javë jashtë”; “Të digjen të gjallë”; “Të … shprehja… “; “Të dënohet sipas ligjeve në fuqi”, ishte më irrituesja e nuk mund të kalohej thjesht prej tyre dhe drejtorisë së shkollës. Sytë ndaluan te Shundi i qetë. Ata kuptuan se ky “dënim” tinëzar, nuk ishte brenda linjës së partisë.
Ky djalë duhej të mbahej në vëzhgim pas kësaj që ai sapo deklaroi. Drejtoria dhe “shokët” ndiqnin rigorozisht çfarë bënte ai gjatë mësimin, mos fshihej rrëzave me cigare dhe pastaj… Ai ishte gjithmonë korrekt pas asaj dite.
Në kafet miqësore te hoteli më i përfolur nga shqiptarët, 15- katëshi, flitej se kudo kishte gjurmues. Tavllat ku shkundej duhani, ishin me vrimë në fund (si vazot e luleve), pasi aty vendoseshin mikrofonat për t’u dëgjuar gjatë gjithë kohës në katin e 14-të të atij hoteli, ku mendohej se ishin instaluar aparaturat qendrore.
Të rinjtë artistë (nisur nga mosha e moskokëçarjes) i bënin karshillëk aparaturave duke iu afruar mikrofonit – tavëll dhe citonin me zë të bindur parullat e kohës: “Rroftë klasa jonë punëtore!”; “Rroftë shoku Enver!”; “Lavdi marksizëm-leninizmit!”; “Të luftojmë rehatinë personale!”, shaka, të cilat fati i mirë i tyre nuk i çoi në veshin e gabuar.
– Me tre dëshmitarë futeshe në burg në kohën e viteve më të errëta të sistemit diktatorial 45-vjeçar shqiptar. Por nëse ishte vendosur dënimi, ose më keq akoma, ekzekutimi, as ato nuk hynin në punë.
Janë të shumta viktimat e terrorit të kuq, aq sa drithërimat ende tronditin kujtimet, sidomos përjetuesit e tyre. Por ne nuk do qëndrojmë te emrat, por te disa metoda që pushteti përdorte për të izoluar dhe dënuar nëse rasti ishte i tillë, si dhe histori pjesërisht zbavitëse të kohës, të cilat mundën të shpëtojnë falë fatit dhe koincidencave.
– Mbledhjet e kolektivit ishin forma më rutinë dhe e zakonshme në të gjitha institucionet. Metodë, e cila i kishte dhënë maksimalisht frytet e punës. Nga këto mbledhje, individit që i kishte shkarë situata, niste t´i bëhej presion kolektiv dhe ai duhej të bënte fillimisht një diskutim bindës, AUTOKRITIK, që të niste (nëse fati do ish me të) pastrimi i figurës së tij
Fletërrufetë dhe fletëlavdërimet ishin vlerësimet e shpeshta kohore, të cilat vendoseshin në vendin e punës dhe në qendrën e Tiranës, nëse ishe një usta model diku pranë Sahatit (kjo për punëtorët më të dalluar).
Ndërsa për vlerësime monetare, as që bëhej fjalë. Në fund të fundit, “komunisti duhej të ishte i pari në sakrifica dhe i fundit në pretendime” (citimi i dashur i atyre viteve). Kërkimi i mendimit të të rinjve sesi duheshin ndëshkuar armiqtë e popullit, ishte më pak i njohur.
Kjo gjetje kreative kishte funksionin e larjes së trurit, si dhe evidentimin e elementëve me “risk” për partinë. Shkollat e kulturës ishin nga strehëzat me më shumë elementë rebelë. Arti si më pranë lirisë dhe të bukurës, por edhe më imponuesi në komunitet, i bënte shumë herë më të ekspozuar nga veset e botës kapitaliste, ndaj vizitat apo kontrollet e klasës punëtore apo organeve të tjera kompetente ishin gjithmonë me kleçka.
Kontrollet e ashtuquajtura “të klasës punëtore” ishin grupe të caktuara partiakësh fanatikë, të cilët kishin për detyrë të kontrollonin dokumentacionet e institucionit, siç ishte edhe ai i teatrit (meqë sot po flasim për artistët) dhe duhet të merrnin masa për situatën që mund të zbulonin. Sekretari i partisë së rrethit ishte figura qendrore për politikat artistike.
Ai, me grupin e tij, kishte si një nga detyrat qendrore ndjekjen e repertorit, madje deri në anulimin e shfaqjes nëse spektakli nuk ishte i publikueshëm. Ai dhe grupi vinte dhe asistonte në çdo provë gjenerale, duke depozituar ankesat.
Vetëm nëse produkti mund të korrigjohej, rivinte dhe shihte sesi ishte finalizimi i saj që qytetarët të mund të merrnin mesazhet e duhura partiake. Ndërsa “kontrollet e klasës punëtore”, duke qenë punëtorë të thjeshtë dhe me artin nuk i lidhte asgjë, (madje, as edhe të qenurit spektator nganjëherë), pretendimet e tyre ishin hera-herës edhe absurde.
Kishte nisur gjuetia e ushtarakëve të lartë të shtetit dhe një nga këto emra ishte ai i Beqir Ballukut (ministri i Mbrojtjes për kohën) apo Petrit Dume (gjeneral), të cilët ishin në proces gjykimi nga drejtësia.
Gjithçka ishte në kontrollin e partisë, përfshirë edhe më të preferuarin e tyre, GJYKIMIN (në atë kohë ekzistonte dënimi me vdekje në Shqipëri, vendim i cili u hoq nga qeveria “Berisha” si kërkesë e komunitetit Europian).
Armiqve, partia ua ndërronte vazhdimisht emrat, në varësi të direktivave dhe eliminimeve momentale që komandanti kishte. Shkolla, si vendi i formimit të të rinjve, përdorte autoritetin dhe format e saj ideologjike diktuese për t’u informuar mbi sjelljet e nxënësve dhe për t’u injektuar atyre komunizmin “hoxhian”.
Lëndët me pikët më të larta për të dalë e drejta e studimit ishin ato partiake (marksizëm- leninizmi, PPSH etj). Detyrimisht duhej të ishe një nxënës i mirë për të qenë një aspirant për arsimimin e lartë. Që këtu nis një lojë e vështirë mes individit dhe këtij realiteti dhune, për ata që talenti i tyre i thërriste drejt skenës. Fëmijët e atyre viteve nuk rriteshin ashtu siç ndodhte me fëmijët e botës së lirë, ku përrallat dhe lodrat alternative të ishin frymëzim.
Në të gjitha dhomat, korridoret apo ambientet e ngrënies (nuk jam e sigurt në kishte edhe në banja), vendoseshin portretet e udhëheqësve të partisë, si dhe ishin të shkruar me germa të mëdha sloganet tipike komuniste: “Partia është nëna jonë”; “Të luftojmë rehatinë personale”; “Lart frymën revolucionare”… Ishin të shumtë artistët e thirrur dhe kërcënuar nga zyrat e Sigurimit të Shtetit.
Madje, disa e përjetuan aq keq sa nuk mundën të çliroheshin kurrë nga traumat që i shkaktuan këto zyra. Pothuajse të gjithë aktorët ishin në presione jetike. Shumë prej tyre u gjykuan keqas, shumë të tjerë u larguan… dhe ata që i shpëtuan ishin nën mbikëqyrje.
Figura e sekretarit të partisë në Teatrin Popullor (sot Kombëtar) ishte pothuajse e njëjtë me atë të drejtorit. Ky autoritet përdorej për të pasur nën hyqmin e vet si politikat e repertorit (sekretari i parë i rrethit), si dhe mesazhet që do i përcilleshin popullatës artdashëse, që ishin të shumtë, futur këtu edhe moralin e pastër.
Qytetarët ndiqnin të vetmet zbavitje që kishte, duke i kaluar në filtra të pafund deri në produktin final. Dhe njerëzit intuitivisht hiqnin moralizimet e ideologjinë, duke shijuar veprën sipas mendësisë personale. Figurat e sekretarit të partisë apo punonjësve të Sigurimit të Shtetit në filmat tanë ishin nga figurat e qëndisura me më shumë dashuri ku aktorët e mrekullueshëm Vangjush Furxhi, Sandër Prosi, Llazi Serbo… i lanë shenja që nuk mundën t´i kalojnë deri në fund.
Nga 14 filma që Kinostudio “Shqipëria e Re” realizonte, pjesa më e madhe ishte figurat e heronjve. Vetëm pak ishin me temën e ditës, por sërish partia, parullat e morali komunist duhej të ishin protagonistë, ndryshe… film nuk ka.
Gjithçka që ndodhte në filmat e kohës, ishte një sajesë e neveritshme, ku askush nuk mund të shihte veten. Ndjekja e të vetmit argëtim artistik, filmi dhe teatri, ishte si një përrallë që na duhej ta flinim në gjumin e territ elizir shqiptar. Kushtetuta e Hoxhës mbi të drejtat dhe liritë qytetare, Neni 53 i Kushtetutës Shqiptare të vitit 1976, garantonte “lirinë e fjalës, shprehjes, organizimit, grumbullimit”, etj.
Kjo liri, në dukje e garantuar nga Kushtetuta, kufizohej dhe ndoshta anulohej në nenin 39 të saj, i cili thoshte: “Të drejtat dhe liritë e qytetarëve vendosen në bazë të përshtatjes së interesave të individit me ato të shoqërisë socialiste, ku prioritet i jepet interesit të përgjithshëm.
Të drejtat e qytetarëve janë të pandashme nga plotësimi i detyrave tyre dhe nuk mund të ushtrohen në kundërshtim me rendin socialist”. Situata e krijuar nga neni 39, në fakt mohonte nenin 53, duke i dhënë qeverisë së Hoxhës justifikimin për të udhëhequr qytetarët drejt linjës së partisë, ose ndryshe të përballeshin me dënime të ashpra.
Një mangësi serioze e Kushtetutës shihet në qartësimin e mëposhtëm: “Lufta e klasave dhe diktatura e proletariatit po bëhet gjithnjë e më e fortë në Shqipëri”. Kjo do të thotë se sipas Kushtetutës, shteti nuk nis dhe as nuk tërhiqet nga qëllimi tradicional i komunizmit por vetëm merr fuqi, prandaj Kushtetuta shpeshherë i referohet shtetit dhe autoritetit të tij të gjerë.
Si për shembull “shteti organizon, menaxhon dhe zhvillon ekonominë dhe jetën shoqërore të vendit me anë të planeve të përgjithshme dhe të veçanta”. Ky kombinim i kontradiktave kushtetuese dhe i konceptit të drejtësisë së njëanshme është një standard tjetër nga ato perëndimore dhe krijon një përzierje shumë të paqëndrueshme.
Kodi i ri Penal Shqiptar u prezantua më 1 tetor 1977 dhe edhe ai merrej kryesisht me objektivat politike dhe ideologjike. Neni 1 i Kodit është një reflektim i mungesës së lirive të qytetarëve gjatë qeverisë së Enver Hoxhës: “Legjislacioni penal i Shqipërisë shpreh vullnetin e klasës punëtore dhe masave të tjera, si një armë e diktaturës së proletariatit dhe e luftës së klasave.
Kodi Penal ka për detyrë të mbrojë shtetin socialist dhe partinë e Punës si forca kryesore drejtuese e shtetit dhe shoqërisë. Një detyrë e rëndësishme e legjislacionit është lufta kundër burokracisë dhe liberalizimit, si rreziqet kryesore ndaj shtetit dhe diktaturës së proletariatit”.
Një tjetër problem, që me shumë gjasa krijohej qëllimisht nga qeveria në këtë mes, është gjuha e mjegullt e shumë statuteve të Kodit Penal dhe mungesa e direktivave specifike, që lejon që çdo veprim të përfshihet nga interpretime më të gjera ose të bjerë në kundërshtim me vetë statutin e deklaruar.
Për shembull: “Veprimi ose mosveprimi me qëllim dobësimin e shtetit ose të partisë, të ekonomisë apo të shoqërisë, dënohet me 10 vjet burg ose me vdekje”. E gjithë kjo mbulesë ligjore, në fund, e bënte të pamundur gjithçka jo ligjore./Panorama
Gjiri i Gramës në Gadishulli i Karaburunit njihet ndryshe edhe si Gjiri i Grammatas dhe ndodhet në rrëzë të shpatit perëndimor, shumë të thiktë, pranë Orikumit.
Gjiri i Gramës ka shërbyer si vendstrehim për anijet që gjendeshin në vështirësi, përgjatë këtij bregdeti të rrezikshëm. Ky gji ka shërbyer fillimisht si zonë e shfrytëzimit të gurit lokal, gjurmët e të cilave duken edhe sot në të dy shpatet.
Emri i Gramës sipas përshkrimeve është i lidhur në mënyrë të qartë me mbishkrimet e gdhendura që në antikitet. Mbishkrimet shkëmbore kanë qenë të shumta në gjirin e Gramës, ku numërohen më shumë se 1500 mbishkrime.
Ato greke janë më të lashta dhe u takojnë shekujve të fundit para Krishtit, të pasuara nga disa mbishkrime latine të periudhës perandorake, para se greqishtja mesjetare të ishte mbizotëruese me mbishkrime që në të shumtën e herëve i drejtohen Jezu Krishtit.
Mbishkrimet antike në gjuhën greke u drejtohen Dioskurëve, Kastorit dhe Poluksit, që ishin hyjni pagane shpëtimtare; mbrojtëse të detarëve dhe të anijeve.
Autorët e këtyre mbishkrimeve u kërkonin ndihmë Dioskurëve, për njerëz të ndryshëm, anëtarë familjeje, bashkudhëtarë, bashkë-skllevër, etj.
Prania e emrave latinë të përkthyer në greqisht, flet gjithashtu edhe për lidhjet e ngushta midis dy brigjeve të Adriatikut dhe detit Jon, në atë shkallë sa emrat latinë gjenden edhe tek banorët e bregut lindor.
Mbishkrimet mesjetare, të shkruara në greqisht, janë lutje drejtuar Jezu Krishtit, përgjithësisht me formulën “Senjor, ndihmoje shërbëtorin tënd” . Dokumenti mesjetar më i çuditshëm, i paraqitur nga Henri Daumet, tregon se më 1369, Mbreti i Romakëve Johani i V-të Paleologu ka ardhur në gjirin e Gramës, gjatë një udhëtimi për në Venedik, i njohur nga dëshmitë bashkëkohëse.
Këto foto të mrekullueshme do t’iu lënë pa fjalë për bukuritë e magjishme të Shqipërisë
Duke qenë se është edhe periudhë pushimesh verore, Shqiëpria është e mbushur plot me mundësi ekplorimi dhe zbavitjeje, përveç turizmit tradicional balnear të të shëllyerit në plazh me orë të tëra nën rrezet e diellit.
Shpella, gjire të virgjëra, vendndodhje historike, parqe arkeologjike, e kala e kisha të lashta.
Mjafton dëshira për t’i vizituar.
Këto foto janë bërë në vende të pashkelura si në Karaburun, Shën Vasil, Shën Jani, Shpella e Haxhi Alisë, Kepi i Gjuzës, Dhërmi, Drimadhes, Perivolos, Shën Andrea, Palasë, Gjiri i Gramës, Gjipe, Shpella e Piratëve, Jalë, Gjiri i Akumariumit, Kalaja e Himares, Himarë, Llaman, Kalaja e Porto Palermos, etj, shkruan mapo.
Fotogaleria e mëposhtme është thjeshte mrekullueshme.
