Një vizitë në Prizren, Pejë apo Prishtinë nuk mund të imagjinohet pa shijen e mrekullueshme të pleskavicës.
Një lloj qofteje e madhe hamburgeri e pjekur në skarë që shoqërohet me pite, djathë, salca picante, patate të skuqura, spec djegës, sallatë dhe kastraveca turshi.
Ky lloj hamburgeri i përhapur gjërësisht në mbarë Ballkanin konsiderohet një konkurent superior dhe më i shëndetshëm se çdo lloj panine tjetër e mbushur që serviret në rrjetet e famshme të vendeve perëndimore.
Pleskavica është një qofte e madhe me mish viçi e shtypur me dorë dhe e pjekur në skarë.
Atë mund ta gjeni në çdo restorant apo shtëpi të Kosovës.
E mira e këtij ushqimi është se nuk gjen dy pleskavica të njëjta.
Secila prej tyre është e ndryshme dhe e përshtatshme me dëshirën dhe preferencën e atij që e gatuan, ajo mund të jetë e mbushur me djathë kaçkavall ose pa asgjë.
Ndonjëherë, pleskavica përmban edhe kërpudha.
Ajo konsiderohet një ushqim i shpejtë, por mund të serviret edhe në restorantet më ekskluzive.
Së fundmi, Pleskavica ka fituar shumë popullaritet edhe në vendet e Evropës dhe serviret në disa restorante në Gjermani, Angli dhe Zvicër.
Receta e Pleskavicës
Përbërësit:
500 gramë mish të grirë viçi ose lope
1 qepë e grirë hollë
2 thelpinj hudhër
1 lugë çaji me piper të kuq pluhur
Kripë dhe piper të zi
Pite rrumbullake për servirje
Vaj, nëse do ta gatuani në tigan dhe jo në skarë
Përgatitja
Merrni një enë të thellë dhe përzieni mishin e grirë, qepët, hudhrën, piperin e kuq, të zi dhe kripën.
Përzierjen duhet ta bëni me dorë në mënyrë që ajo të jetë sa më e plotë dhe e njëtrajtshme.
Enën mbulojeni me letër kuzhine dhe mbajeni në frigorifer për disa orë.
Kur të jeni gati për ta gatuar, atëherë mbushni një enë tjetër me ujë që të mbani duart e lagura sa herë që t’i jepni formë mishit.
Duart e lagura parandalojnë edhe ngjitjen e mishit nëpër duar.
Merrni mish në pëllëmbë të dorës dhe jepini formën rrumbullake e të sheshtë.
Trashësia e qoftes duhet të jetë maksimumi 0.5 cm.
Vendosini qoftet e mëdha në një tepsi, mbulojini me një letër transparente dhe vendosini në frigorifer për një orë.
Nëse do të përdorni skarën apo tiganin, pleskavicat kërkojnë një gatim të shkurtër me nga 5 minuta për secilën anë.
Temperatura nuk duhet të jetë shumë e lartë që mishi të mos digjet dhe në brendësi të jetë i pagatuar.
Pasi qoftet të jenë pjekur, hapini pitet në dysh me një thikë dhe mbushini me turshi, qepë, speca dhe qoften e gatuar.
Sipas preferencës mund të shtoni edhe djathë, e patate të skuqura.
Enver Hoxha ishte një admirues i flaktë i shokut Stalin. Në kohën kur sundimit 30-vjeçar të ish-diktatorit sovjetik i erdhi fundi me vdekjen e tij në vitin 1953, homologu i tij shqiptar urdhëroi një shfaqje masive zie popullore. Banorëve u duhej të mblidheshin në sheshin kryesor të kryeqytetit, Tiranë, për të demostruar pikëllimin e tyre.
Diktatori komunist shqiptar admironte gjithashtu edhe metodat staliniste të represionit. Me vdekjen e Stalinit, marrëdhëniet mes Tiranës dhe Moskës u ftohën, ndërsa Hoxha zbatoi tiraninë staliniste ndaj popullit shqiptar.
“Armiqtë e kombit” dënoheshin me vdekje, burgoseshin, ose çoheshin në kampet e punës së detyrueshme. Përgjatë sundimit të tij, një në njëqind shqiptarë përllogaritej të ishte subjekt i të ashtuquajturave programe “riedukimi”.
Ademi bëhet papritur një “konspirator”
Një mëngjes, shumë herët, disa njerëz me uniformë do të vinin e trokisnin në dyert e drunjta të shtëpisë së Ademit, duke e akuzuar atë se “kishte vepruar kundër partisë”. Ishte viti 1972 dhe frika e arresteve dhe denoncimeve ishte kthyer në veçori e jetës së përditshme për cilindo. Atë mëngjes ishte pikërisht radha e Ademit të rrëmbehej nga policia. Ai nuk e dinte se ku po shkonte, apo nëse do të mund të kthehej më pas. Sigurisht, po shkonte drejt “gjyqit” ndaj tij. Dy dëshmitarë, të cilët do të mund të dëshmonin kundër tij, ishin ndërkohë në pritje në seancën gjyqësore. Dy ishin mjaftueshëm për të shërbyer si provë e “pakundërshtueshme”, për çfarëdolloj akuze që mund të ngrihej.
“Nuk mund ta mbroja veten. Pas gjykimit, ata më morën menjëherë e më dërguan në burg”, kujton ai.
Ademi u shpall fajtor se kishte komplotuar për t’u arratisur drejt Jugosllavisë, pavarësisht se nuk e kishte bërë kurrë diçka të tillë. Gjithsesi, përballë një shteti të fuqishëm dhe me shumë pak shpresë se do të mund t’i lejohej të provonte pafajësinë e tij, ai rrëfeu për “krimet e supozuara” për të cilat akuzohej, duke shpresuar kështu për një dënim më të lehtë. Ajo që mori, ndërkohë, ishte një dënim me 20 vite punë të detyrueshme në Spaç. Regjimi i Hoxhës kishte ngritur rreth 50 kampe internimi, prej të cilëve Spaçi ishte më famëkeqi, pasi ishte modeluar në mënyrë të ngjashme me gulagët e Stalinit.
Ademi është një nga të paktët ish-të dënuar që mbeti gjallë për të rrëfyer tmerret e burgosjes së tij. Hoxha i frikësohej veçanërisht Jugosllavisë, një vend që po gdhendte vendin e tij në hartë si një portë lidhëse mes Moskës dhe Perëndimit, ndaj dhe i quante ata që përpiqeshin të arratiseshin drejt këtij vendi si konspiratorë. Ishin pikërisht lidhjet familjare të Ademit, që e bënë atë një shënjestër për autoritetet.
Babai i tij kishte qenë oficer gjatë sundimit të monarkisë shqiptare dhe regjimi i Hoxhës po përpiqej me çdo kusht të zhdukte ata që dikur ishin të lidhur me aristokracinë.
E ndërsa babai i Ademit mundi të arratisej për të shpëtuar jetën e tij, ai që vuajti pasojat e rebelimit të tij ishte i biri. Familja e madhe e Ademit u konsiderua gjithashtu një rrezik i madh për regjimin, pasi mendohej të ishte një vatër ushqyese për rebelim të mëtejshëm. Shpesh, anëtarët e familjes së tij do të zhvendoseshin ose burgoseshin.
Spaçi
Rruga për në Spaç, një fshat malor emrin e të cilit e kishte marrë edhe kampi, ishte tejet e ngushtë dhe dredha-dredha. Shkrimtarja shqiptare, Ornela Vorpsi e përshkruante kështu atë. “Në njërin krah shfaqeshin malet kryelartë, e në anën tjetër një humnerë, në fundin e së cilës rridhte ujë portokalli, që mbante një erë si vezë e prishur”. Atje lart, në shpatet e malit qëndronte një kompleks ndërtesash të mbushur me slogane komuniste dhe citime nga Hoxha.
Pak më tej shiheshin hyrjet drejt minierave të bakrit dhe piritit, ku të dënuarit detyroheshin të punonin pa pushim, gjë që shpesh çonte në lodhje të skajshme të tyre e deri në vdekje. Spaçi ishte më famëkeqi i të gjitha kampeve. Ai u hap në vitin 1968, e një vit më vonë strehoi me mijëra të burgosur. Mes 1.200 dhe 1.400 të burgosur politikë do të burgoseshin atje dikur.
S’kishte vend as për t’u shtrirë
Të burgosurit punonin me rotacion, grupe që dërgoheshin në miniera çdo 8 orë. Edhe përgjatë të nxehtit ekstrem veror, apo të ftohtit të acartë në dimër, të burgosurit nxirrnin çdo ditë xeherorë për të përmbushur normën ditore. Për siguri as që mund të flitej dhe mungesa e mjeteve të duhura për këtë punë çonin shpesh në dëmtime të rënda të tyre. Çdo karvan që largohej nga miniera numërohej me përpikmëri.
“Nëse nuk do të mund të përmbushnim normën ditore, atëherë ndëshkoheshim. Nëse ia dilnim mbanë, e sigurtë ishte që të nesërmen norma do të rritej. Por, për çdo ditë që ne arrinim të kalonim normën, dënimi ynë reduktohej me një ditë. Të paktën fitonim një ditë liri…”, thotë Ademi.
Ai supozohej të kalonte ekzaktësisht 7.305 ditë në Spaç. Pas punës, të burgosurit ktheheshin në “banesat” e tyre pa ngrohje dhe të mbipopulluara.
“Shumë prej nesh jetonin në qeli aq të vogla, saqë nuk kishim vend as për të fjetur. E ç’fjetje them unë, as për t’u ulur e jo më të shtriheshim”, kujton ai.
Një vend spiunësh
Partia urrente tradhtarët, por ajo i shpërblente ata që denonconin tradhtarët e dyshuar. Një shqiptar asokohe thoshte se “ka 11 spiunë për çdo 10 banorë”. Denoncimet detyruan njerëzit të ruanin një vigjilencë të vazhdueshme, edhe nëpër burgje.
“Kur një prej të burgosurve dëgjonte se një tjetër ankohej për partinë, ai informonte menjëherë gardianët. Edhe një denoncim i tillë shërbente si një mundësi për të reduktuar dënimin. Kështu që duhej të ishe tejet i kujdesshëm për të mos e përkeqësuar situatën tënde”, rrëfen Ademi.
Rojet zbatonin dënime nga më brutalet. Ata rrihnin dhe torturonin ata që kapeshin duke shprehur mospajtim politik, ose që konsideroheshin joproduktiv sa ç’duhej. Gratë nuk bënin përjashtim. Edhe ato rriheshin, përdhunoheshin e detyroheshin me forcë të abortonin, nëse do të mbeteshin shtatzëna. Më 21 maj të vitit 1973, të burgosurit nisën rebelimin dhe pushtuan kampin, duke ngritur flamurin shqiptar mbi Spaç, por atë me yllin komunist. Një bastisje brutale shtypi rebelimin brenda dy ditëve dhe udhëheqësit e saj u ekzekutuan.
Liria
Nën regjimin e Hoxhës, Shqipëria ishte një nga vendet më të izoluara në botë. Gjithnjë e më paranojak nga kërcënimet e brendshme, ai intensifikoi tiraninë duke rrethuar vendin me tela me gjemba, duke ndaluar udhëtimet e të huajve dhe kontaktet me cilindo jashtë shtetit. Në skenë dolën edhe 750 mijë bunkerë që u ndërtuan me urdhrin e tij, për t’i lejuar të gjithë vendit të strehohej nëntokë në rast të një sulmi të mundshëm.
Në kohën kur Hoxha vdiq, në vitin 1985, fillimi i rënies së komunizmit në Europë ishte ende 4 vite larg. Pasi ra Muri i Berlinit në vitin 1989, shqiptarët nisën të besonin se ndryshimi ishte i mundur. Grevat e punëtorëve shtuan presionin ndaj regjimit për të lejuar parti të tjera politike, përveç Partisë së Punës që sundonte.
Më 31 mars të vitit 1991, Shqipëria pa të mbaheshin të parat zgjedhje pluraliste që prej vitit 1923. U deshën edhe 3 muaj të tjerë, përpara se të lëshohej amnistia për të burgosurit politikë, amnisti që siguroi edhe lirimin e Ademit nga Spaçi.
Gjithsesi, shumë prej atyre që u liruan gjatë amnistisë gjetën shumë pak nga ajo që kishin lënë. Shtëpitë dhe pronat e trojet e tyre ishin konfiskuar. Edhe pse ish-të burgosurit politikë sigurian të drejtën ligjore për kompensim për çdo ditë të kaluar në burg, shumica e tyre kanë marrë veçse një pjesë fare të vogël, e disa ndoshta s’kanë përfituar aspak.
“Atyre u duhej të na rrihnin, përndryshe…”
Sot, ish-kampi famëkeq është një rrënojë e shkretuar, i mbushur plot me barëra të këqinj. Vetëm disa gërma të ish-thënieve të Hoxhës kanë mbetur në muret e tij. Gulagu është lënë në harresë dhe shumë shqiptarë as nuk duan t’i hedhin sytë andej. Pas rikthimit në shtëpi, ai u takua me dëshmitarët që dëshmuan ndaj tij. “Kërkojmë falje, mund të na bësh çfarë të duash, por ne ishim të detyruar të dëshmonim ndaj teje. Nuk mund të bënim gjë tjetër”, i thanë ata Ademit, i cili megjithatë nuk bëri asgjë! /Top Channel/
Gjykata Kushtetuese tashmë ka hyrë në krizën më të paprecedentë që prej krijimit të saj pas vitit 1990.
Tashmë rrezikon që roja e ligjit më të lartë në vend të bjerë. Pas shkarkimit të Fatos Lulos dhe dorëheqjes më herët të Besnik Ymerajt, Gjykata Kushtetuese ka mbetur vetëm me pesë anëtarë.
I kontaktuar me telefon nga Top Channel kryetari i kësaj gjykate, Bashkim Dedja pyetjes nëse ka rënë apo jo Gjykata Kushtetuese iu përgjigj:
“Jo , unë nuk mund të them që Gjykata Kushtetuese ka rënë, por mund të them që Gjykata Kushtetuese nuk funksionon më në disa aspekte të saj që janë vendimet e seancës plenare dhe vendimet e mbledhjes së gjyqtarëve”, tha Dedja.
Por mos funksionim në seancë plenare do të thotë se gjyqtarët kushtetues nuk mund të dalin më në seancë për të zhvilluar këto procese sipas këtij kalendari të paralajmëruar.
Bashkim Dedja përsëriti sërish të njëjtin apel për zëvendësimin e vendeve vakante.
“Tashmë Gjykata Kushtetuese nuk formon më dot kuorumin me gjashtë anëtarë, e vetmja gjë që mund të them është të përshpejtohen procedurat për zëvendësimin e vendeve vakante”, tha ai.
Edhe më herët Bashkim Dedja ka deklaruar se “Gjykata Kushtetuese në këto kushte nuk po ju hyn çështjeve që në thelb rrezikojmë të na çojnë në Strasubrg”.
Në lidhje me vettingun Bashkim Dedja theksoi se shpresoj ta kalojnë të gjithë, por uroj që kjo gjë të ndodhë sa më shpejt me qëllim që jo vetëm Gjykata Kushtetuese, po tërë sistemi gjyqtarë e prokurorë, të ndahet njëherë e mirë shapi nga sheqeri.
“Elementi që na bashkon të tërëve është ana profesionale, vendimmarrja është kolegjiale dhe secili ka mendimin e tij, që mund të jetë shumicë, apo pakicë.
Kushdo që ka ardhur në Gjykatën Kushetuese është i vlerësuar në këtë aspekt, kurse anët e tjera, pasuria dhe personaliteti janë probleme individuale për secilin”.
Kompania që ka marrë me koncesion mirëmbajtjen e Rrugës së Kombit do të vendosë që nga nesër tarifa për kalimin e mjeteve. Sipas kontratës, për çdo kalim të automjeteve do të ketë një taksë fikse për hyrjen dhe daljen nga autostrada.
Taksa do të paguar në hyrje të tunelit të Kalimashit. Konkretisht, në bazë të kontratës për çdo autoveturë taksa e hyrjes do të jetë 5 euro. Po ashtu dhe taksa e daljes 5 euro. Thënë ndryshe, për të përdorur Rrugën e Kombit çdo drejtues autoveture do të paguajë 10 euro.
Ndërkohë për kamionët tarifa është dhjetë euro hyrje dhe 10 euro dalje.
Lidhur me këtë procedurë, zyrtarë nga Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë thanë për “Koha Jonë” se pagesa e tarifave është parashikuar në kontratën e firmosur me koncesionarin. Sipas kësaj pike, “koncesionari mbledh dhe mban të ardhurat nga taksa e rrugës. Koncesionari përdor një shesh me dy kahe për pagimin e taksës në afërsi të Tunelit të Thirrës”.
Koha e vendosjes së taksës mund të ishte aplikuar nga kompania që në momentin kur është firmosur kontrata, në vitin 2016. Por kompania ka vendosur që pasi të bëjë disa riksiontruksione dhe vendosje sinjalistike të nis testimin e vjeljes së taksës. Kontrata është firmosur në dhjetor të vitit 2017 nga qeveria shqiptare me konsorciumin e kompanive “CATALYST VIVA DAS GENERAL CONTRACTING, LLC – SALILLARI, SH.P.K – BEE TECH – VIOLIAP ATEVE – KASTRATI, SH.A”. Marrëveshja është e vlefshme për 30 vitet e ardhshme.
Sipas parashikimeve të tenderit, kompania koncesionare premton të investojë për përfundimin e disa segmenteve të rrugës si dhe për mirëmbajtjen e saj në këmbim të një pagese vjetore për rreth 13 vjet prej 5 milionë eurosh në vit. Gjithashtu, trafiku aktual i rrugës prej 4,200 mjetesh në ditë pritet t’i japë kompanisë koncesionare prej mbi 6 milionë euro në vit, ndërkohë që rritja e trafikut përgjatë dekadave të ardhshme pritet të japë të ardhura shtesë për kompaninë.
Pika e kontratës që parashikon vendosjen e taksës në vitin 2016 është pritur me kritika dhe protesta në vitin 2016 nga banorët e zonës. Firmat që vjelin taksën thonë se do të ketë lehtësira për banorët dhe mjetet që udhëtojnë më shpesh në këtë rrugë.
“A lind njeriu GAY, apo bëhet i tillë gjatë jetës?” Kjo pyetje bëhet shpesh sa herë diskutohet mbi homoseksualitetin. Jo, miq, njeriu nuk lind GAY, por bëhet GAY gjatë jetës. Orientimi seksual nuk është genetik, është zgjedhje. Dhe si zgjedhje, po i ofrohet sot shkollave shqiptare nga organizatat e LGBT, me bekimin dhe mbështetjen e plotë e shumë të përzemërt të Ministrisë së Arsimit.
Ajo çfarë duhet të dini miq, është se çdo lëndë, modul, trajnim, seminar, apo edhe informim që ofrohet në kopësht, shkollë, apo edhe universitet, mund të paraqitet si edukim, apo mundësi zgjedhje por nuk është e tillë, është DETYRIM, është PROPAGANDË, është INJEKTIM I IDEVE APO BESIMEVE, është USHQIM I DETYRUAR, është MANIPULIM i një botëkuptimi apo mënyre jetese. Pra, fëmijëve tanë në shkollat shqiptare nuk po i ofrohet një zgjedhje për t’u informuar mbi homoseksualitetin apo transgjininë, as për të qenë tolerantë e kundër diskriminimit, atyre po i injektohet një stil jetese, pa zgjedhjen e tyre të lirë por me forcë. Në auditorët e klasave, mikrofonin e ka ai që flet e jo ai që dëgjon. Dhe ata që po flasin sot në shkollat shqiptare janë GAY, ndërsa audienca janë adoeleshtë me dije të limituara për këtë temë, në një moment biologjik delikat për moshën e tyre, në një shoqëri konfuze e të paqartë në informim, pra viktima të përsosura. Nëse do ishte zgjedhje informimi mbi LGBT, atëherë, le të ketë në shkolla edhe shoqata konservatore që japin argumentat kundër LGBT, e nxënësit të zgjedhin mbi argumentat më të shëndosha. Por jo nuk është zgjedhje, është manipulim. Dhe mesazhi i këtyre trajnimeve në shkollat tona është ky: It is OK to be GAY (Është mirë të jesh GAY).
Fëmijët tanë janë viktimat e përsosura për indoktrinimin homoseksual. Si mund t’a lejoni ju këtë? Si mund të lejojmë fëmijët tanë të përdoren kështu? Po shteti? Po opozita? Shteti është vetë GAY, edhe opozita është GAY, e gjithë politika shqiptare është GAY.
Shteti është GAY, sepse është i majtë. E majta është pionere e të drejtave të homoseksualëve. Është në boshtin politik të së majtës të promovojë një fenomen të tillë. Edhe gjysma e opozitës, LSI-ja është e majtë, por ndonëse më e qendrës se PS-ja dhe ka të ngjarë të jetë kundër këtij fenomeni, përsëri hesht. Po e djathta? Ah, e djathta! Kjo duhet të kishte ngritur në këmbë shqiptarët për këtë çështje pasi homoseksualizmi nuk është në boshtin e saj politik. Përkundrazi, e djathta ka si identitet të saj traditën, familjen dhe Zotin. Por me sa duket jo kjo e djathta jonë, e cila po hesht më shumë se sa të tjerët, është vetë GAY.
Përse e nisa këtë shkrim me titullin: E gjithë politika shqiptare është GAY? Jo, sepse të gjithë politikanët shqiptarë janë GAY, por se shumica prej tyre po sillen si të tillë. Dhe ka një arsye. Kjo arsye është frika. Jo frikë nga shqiptarët por nga BE-ja, Ambasada e SHBA-së, ajo e Hollandës, etj. Frika se mos etiketohen homofobikë. Frika se mos partia e tyre shihet si anti-progresiste, anti-evropiane, anti-BE, e anti-amerikane. Partitë tona, e politikanët tanë ruajnë karrigen në të cilën ulen, duke shitur prapanicën me të cilën ulen. Pra, a nuk i bën kjo GAY?
PS-ja, me politikat e saj liberale që me ardhjen e Ramës, PD-ja që me ardhjen e Bashës, dhe LSI-ja, janë bashkëfajtore për këtë dëm kaq të madh që po i bëhet shoqërisë shqiptare dhe fëmijëve të tanë sot e atyre që do vijnë nesër. Tashmë u hap dera, nuk do arrijë më askush t’a mbyllë atë.
Të gjitha partitë dhe politikanët heshtin, sepse BE-ja është GAY dhe promotore e flaktë e homoseksualizmit dhe transgjinisë. Ndaj me shpresën se mund të hapen negociatat me BE-në, politika jonë hesht e lejon fëmijët shqiptarë të bëhen viktima. BE-ja është në të drejtën e saj të jetë GAY apo pro-GAY, pasi barkun e ka të mbushur, të ardhmen e ka të sigurtë, standartin e jetesës e ka të garantuar, punësimin e ka optimal, ëndrat i ka të përmbushura, ndaj homoseksualizmi për ta është eksperiment, është fantazi për të dalë nga monotonia e përditshme e begatisë. Ndërsa shqiptarët vuajnë çdo ditë e më shumë për ushqimin e përditshëm, për mungesën e shpresës, për ujin, për dritat, për rrugët, për ilaçet, etj, dhe në vend që ti ofrosh ushqim mbi tavolinë por ti kërkosh të shesin prapanicën, ky është krim ndaj një shoqërie.
Ka patur disa politikanë që e kanë ngritur zërin kundër kësaj marrëzie. Kjo kërkon kurajo. Të flasësh kundër një filozofie të gabuar është akt heroik. Liritë që kemi sot janë falë atyre burrave me B të madhe e atyre grave fisnike që ngritën zërin kundër Nazizmit, Fashizmit, Komunizmit, e shumë diktaturave të tjera. Nëse edhe ata do kishin mbajtur gojën mbyllur, e do kishin jetuar gjatë në vend që të humbnin jetën në rininë e tyre, bota sot do ishte e sunduar nga e keqja. Politikanë shqiptarë, nuk po ju kërkon njeri të jepni jetën, luftoni apo merrni pushkën, pasi nuk jeni të atij kalibri, vetëm flisni e ngrini zërin, që të mbroni fëmijët tuaj e fëmijët tanë.
Poltika shqiptare është jo vetëm GAY por edhe hipokrite. Sa herë që ka festa fetare krerët e partive vrapojnë për të vizituar kisha e xhamia, e vërshojnë me mesazhe urimi në televizor e facebook si besimtarë të thekur. Nëse besokan kaq shumë këta atehëre të ngrejnë zërin kundër injektimit të doktrinës LGBT në shkollat tona, pasi të gjitha fetë e besimet tradicionale në botë e dënojnë homoseksualizmin, jo vetëm me qortim por me ferr të përjetshëm. Një njeri nuk mund ti shërbejë dy padronëve. Kur të shkoni javën tjetër për festën e Pashkëve nëpër kisha, kujtoni se ai Zoti për të cilin po shkoni e dënon homoseksualizmin. Dhe ndryshe nga nxënësit tanë që nuk kanë zgjedhje, ju e keni këtë zgjedhje kur të shkoni për Pashkë tek Kisha Orthodokse, Katolike, dhe Ungjillore, të mbani anën e Atij, apo të LGBT?
Nëse nuk më besoni mua, lexojeni vetë:
“Prandaj Perëndia i dorëzoi ata në pasioneve të ulëta, sepse edhe gratë e tyre i shndërruan marrëdhëniet natyrore në atë që është kundër natyrës.
Në të njejtën mënyrë burrat, duke lënë marrëdheniet e natyrshme me gruan, u ndezën në epshin e tyre për njëri-tjetrin, duke kryer akte të pandershme burra me burra, duke marrë në vetvete shpagimin e duhur për gabimin e tyre.” (Bibla – Romakëve 1:26-27)
“Në qoftë se dikush ka marrëdhënie seksuale me një burrë ashtu si ato që bëhen me një grua, që të dy kanë kryer një degjenerim të neveritshëm, do të dënohen pa tjetër me vdekje; gjaku i tyre do të bjerë mbi ta.” (Bibla – Levitiku 20:13)
Kisha e Marmiroit është një objektet e kultit më të veçanta në zonën e Orikumit, Vlorë. Ajo mendohet se është ndërtuar në shekullin e XII dhe struktura e saj është ngjashme me pak kisha në Ballkan.
Kisha është e ndërtuar me gurë të papunuar . Për portat dhe fasadat janë përdorur gurë të punuar të cilët janë marrë nga rrënojat e Orikut antik.
Mendohet se ky objekt i përkiste dikur një manastiri të vogël. Kjo tezë mbështetet në gjurmimet dhe studimet shumëvjeçare të Institutit te Monumenteve të kulturës në Tirane.
Sipas botimeve të studjuesve Piro Thomo karakteristike e kishave në formë kryqi me kupolë është se ato ndeshen vetëm në manastire. Ndërsa nga mbikëqyrja e vendit vihet re se muret e Narteksit dhe disa të tjera rreth Kishës janë në gjendje të rrënuar.
Nga to ruhen deri më sot mbeturinat e një oxhaku, një dritareje dhe disa kamare të cilat menjëherë të krijojnë idenë se ato i përkisnin dikur veçse konakëve të një manastiri.
Në vitin 1971 kur Instituti i Monumenteve të kulturës e mori nën kujdesin e tij këtë objekt ai ndodhej në gjendje pothuajse të rrënuar. Nën drejtimin e Prof. Dr. Aleksandër Meksit kisha u rindërtua përsëri në formën dhe trajtat fillestare të saj.
Një video e publikuar nga fotografi Fation Plaku tregon pamjen nga ajri të kësaj kishe të veçantë.
Llogaraja mbulohet nga dëbora. Prej orëve të para të mëngjesit të së shtunës, rreshjet e dëborës kanë krijuar vështirësi në aksin rrugor pranë qafës së Llogarsë, ndërsa trashësia e dëbores ka arritur deri në 30 cm.
Eshtë kërkuar kujdes nga drejtuesit e automjeteve, të cilët duhet të jenë të pajisur me zinxhir, për shkak të pranisë së ngricave në rrugë, cka vështirëson edhe më shumë lëvizjen e automjeteve.
Problematike situata mbetet kryesisht në orët e para të mëngjesit, por edhe gjatë pasdites dhe mbrëmjes, pasi ulja e temperaturave në zonë, krijon ngrica në zonë.
Më në fund një prej emrave më të shquar të Greqisë e ka thënë me zë dhe figurë se shqiptarët kanë qenë të parët në Ballkan, madje edhe në trojet greke.
Konstantinos Pangalis ka dhënë një intervistë në televizionin “Alter”, ka tronditur keq opinionin publik në Greqi ndërsa ka folur për identitetin e grekëve të sotëm dhe shqiptarëve.
Pangalis theksoi ndër të tjera, se shqiptarët janë të parët e kësaj toke dhe se historia e sotme greke nuk ka lidhje me të dikurshmen.
Këto dhe të tjera detaje ndiqini në këtë bashkëbisedim për televizion ‘Alter’.
