Opinione

Fati politik i Fatmir Xhafës nuk mund të vendoset nga opozita e, në këtë rast, as nga njerëzit e familjes së tij.

Shkruan Bedri Islami

Fatmir Xhafa është ministri i brendshëm i shtetit shqiptar. Figurë e njohur politike dhe njëkohësisht njëri nga politikanët që kanë lidhur dy epoka të ndryshme, ashtu si edhe mjaft kolegë të tij në tri anët e parlamentit.

Në ditët e fundit, më shumë se më parë, ai është nën tehun e opozitës dhe kjo për një ngjarje që nuk lidhet drejtpërsëdrejti me të, por me të vëllain, quhet Agron Xhafa dhe që është i dënuar nga drejtësia italiane për trafikimin e drogës.

Dënimi i tij i vitit 2002 me 7 vite e dy muaj ka marrë formë të prerë në vitin 2012, kohë kur në Shqipëri ishte në pushtet opozita e sotme dhe që vazhdoi të qëndrojë edhe një vit e gjysmë pas dënimit të vëllait të ministrit të sotëm. Kërkesa e Xhafës së vogël për rishikimin e dënimit të tij, si duket është hedhur poshtë nga shkalla sipërore e drejtësisë së vendit fqinj, e po ashtu, deri tani, nuk ka pasur asnjë kërkesë për ekstradimin e tij ose për vuajtjen e tij në burgjet shqiptare.

Një nen i miratuar së voni, në vitin 2017, për të cilin akuzohet se ka ndryshimin e ministrit, atëherë kryetar i Komisionit Parlamentar të Ligjeve dhe drejtues i Reformës në Drejtësi, është alibia e ngritur sot nga opozita, e cila kërkon edhe dorëheqjen e tij.

Në lojën pro dhe kundër tij janë përfshirë shumë figura të njohura, nga opozita e jashtë saj, nga shumica qeverisëse dhe jashtë saj dhe tani ka trokitur në dyert e përfaqësuesve diplomatikë në Shqipëri. Si për ta bërë edhe më të njohur gjithçka po ndodh, opozita e shqup-it politik, i ka drejtuar denoncimin e saj të gjithë shefave të qeverive të Bashkimit Evropian, strukturave të shërbimeve inteligjente, institucioneve të ndryshme evropiane.

Fatmir Xhafa ka qenë i akuzuar gjithnjë nga opozita. Ka pasur një luftë permanente ndaj tij, që nga dita kur u vendos të drejtonte Komisionin e Posaçëm për reformën në Drejtësi e deri më sot. Ai është akuzuar nga opozita si njeriu që ka qenë pinjoll i lëvizjes komuniste, si një njeri shërbyes ndaj diktaturës, duke nxjerrë në skenë, pa asnjë lidhje dhe dëshmi, të dhëna të fabrikuara, të cilat i përdori më pas edhe ish presidenti, kapter i politikës, Nishani. Ndaj tij janë ngritur gjithëfarë akuzash dhe janë përhapur gjithëfarë fjalësh, të cilat, aktualisht, këto ditë, kanë marrë një përmasë të veçantë.

Edhe fakti që ngjarja e të vëllait ka datën 2002, dhe që asaj kohe Fatmir Xhafa, drejtues i një ministrie paraqiti dorëheqjen tek ish kryeministri Nano, apo që disa herë radhazi ka dhënë dëshminë e tij sqaruese, nuk janë interesante për askënd në opozitë, nuk përbëjnë qetësim dhe, me patjetër, kërkohet shkarkimi i tij nga detyra.

Në dy ditët e fundit emri i zotit Xhafa u bë objekt debati, disi miqësor, mes shefit të qeverisë, Rama dhe ambasadorit amerikan, në fakt gardianit të Reformës në Drejtësi, zotit Lu, të cilët në distancë kërkuan të mbanin qëndrimet e tyre, por i pari duke u mbështetur tek i dyti dhe, ky i fundit, duke dhënë një sinjal se çështja Xhafa po shqyrtohet ende.
Dhe dihet se nga kush do të shqyrtohet.

Gjithçka ka qenë e ditur dhe e njohur. Agron Xhafa është dënuar në vitin 2002, vendimi ka marrë formë të prerë në vitin 2012, tani jemi gjashtë vite pas dhe pyetja e parë është pikërisht në këtë kohë, hapësirë mes ngjarjeve: përse tani?

Përse opozita e bën pikërisht tani çështjen Xhafa moto të saj dhe hedh në sulm të gjitha bateritë infantile që ka pas vetes?

Kë pengon zoti Xhafa, cila hallkë është në këputje dhe përse duhet domosdo të zhvendoset ai, qoftë edhe si deputet i zakonshëm?

Zoti Xhafa, deri tani dhe besoj edhe më pas, ka qenë njeriu më i besuar në postin e tij si ministër i Brendshëm, dhe ky besim ka qenë i shumëfishtë. Ndoshta asnjë ministër tjetër në kabinetin Rama 2 nuk ka patur një mbështetje të tillë nga institucione që monitorojnë Shqipërinë dhe këtë, kur ka qenë rasti, e kanë shprehur haptas.

Përse ringrihet pas 16 viteve dënimi i parë dhe pas 6 viteve dënim i përfunduar, një çështje që ka kaluar përmes tri qeverive?

Janë disa arsye:

Së pari, opozita, aktualisht, ka mbetur pa një kauzë të saj. Pas dorëheqjes së Tahirit si deputet duhej gjendur një rast tjetër dhe, në mos ishte aktual, duhej nxjerrë nga thellësia. U thirr rasti Xhafa, i cili ishte, po ashtu, ministër i brendshëm dhe që, po ashtu, akuza e tij kishte në përbërje familjarë, kësaj here edhe më të afërt se Habilajt e Tahirit.

Megjithëse Xhafa kishte bërë prononcimin e tij që kur kishte ndodhur ngjarja, kjo nuk ishte e rëndësishme. Duhej thirrur një kauzë, pas rënies së rastit Tahiri si deputet, përmbylljes së protestës së banorëve të Kukësit për tarifën në rrugën e Kombit, etj.

Së dyte, si nuk ishte pritur nga opozita, rasti i 613 kg drogë e fortë në një kontenier bananesh, që i përkasin një njeriu i cili, po ashtu, ka lidhje të afërta me njerëz të fortë të opozitës, që dikur janë akuzuar haptas nga strukturat e larta të specializuara ndërkombëtare për pjesëmarrje në trafikime masive të drogës, kërkon domosdo spostimin e vemendjes nga një ngjarje që mund të hapë “Kutinë e Pandorës”, për shumë politikanë. Nëse Arbër Kuliçaj, sot i burgosur në shtetin gjerman do të ekstradohet dhe do të fillojë të jetë gojë e hapur, nëpër dhëmbët e tij do të mbetin shumë njerëz. Jo vetëm të politikës.

Së treti, strukturat e drejtësisë po rrëshqasin dalëngadalë nga kllapa ku i kishte vendosur Berisha. Dy njerëzit kryesorë të tij, Llalla dhe Hajdarmataj, njëri i akuzuar tashmë zyrtarisht dhe tjetri që një ditë mund të jetë në të njëjtën pozitë, nuk kanë forcë për të ndryshuar trendin e hetimeve. Hajdarmataj ishte njeriu që i mbylli hetimet për rastin e parë të njohur të Kuliçajt – eksportuesi i baneneve, dhe, kjo siguri, tashmë nuk ekziston. Largimi i Hajdarmatajt nga detyra e rëndësishme dhe siguruese e opozitës për marrëveshje të mëtejshme, në radhë të parë është goditje ndaj mendësisë mafioze dhe në shërbim verbërak ndaj politikës. I marrë në mbrojtje nga opozita, ish prokurori i Tropojës që nuk nxori në dritë asnjë nga vrasjet e bujshme të njerëzve të njohur si kundërshtarë të Berishës, më shumë se gjithçka, i bën dëm vetë këtij të fundit. Është dëshmia se në dorën e kujt ishte vetë ai.

Së katërti, Fatmir Xhafa, në postin e tij të ministrit të Brendshëm, që në fillim, si pak kush, ka bërë lëvizjet e duhura në pastrimin e strukturave të Policisë dhe segmentëve të tjerë. Ai, edhe pse i ka rënë ndesh qeverisë pararendëse, që ishte po ashtu e dalë nga forca politike ku bën pjesë, ka ruajtur mendimin e tij se bandat dhe policia e shtetit, në disa raste, kanë pasur lidhje me njëra tjetrën.

Kështu, më shumë nga sa është pritur, ai i ka hapur probleme vetes; edhe jashtë strukturës politike ku bën pjesë, por edhe brenda saj. Më shumë brenda saj, por, askush të mos habitet nëse nuk e di ende se mes figurave të veçanta të politikës në tri krahët ka ende lidhje të ndjeshme biznesi, marrëdhënieve financiare dhe allishverishe të fuqishme.
Xhafa , duke qenë kundër tyre, krijoi rrethin e parë të kundërshtarëve, të cilët, më pas, krijuan rrethet e tjera.

Së pesti, lëvizja “Xhafa” për shkarkimin e tij, ishte sinjali i fundit, i gjetur nga opozita, për të ndalur hapjen e negociatave të Shqipërisë me Bashkimin Evropian.

Dy vendet, ku Basha, ka “ lobuar”, Germania dhe Hollanda, kanë patur dhe kundërshtarët më të hapur, dhe jo rastësisht, ata kanë qenë njerëzit e njohur për lidhje, edhe miqësore, të Bashës me to.
Shteti gjerman po shkon drejt miratimit të hapjes së negociatave. Hollanda heziton. Për të bërë hezitimin fakt duhej një dosje e re; asgjë tjetër nuk tingëllon më e ndjeshme se fakti që ministri i Brendshëm ka një vëlla të dënuar në njërin nga shtetet e Bashkimit Evropian për trafik droge.

Ndaj, edhe me një shpejtësi të habitshme politike, ata iu drejtuan të gjithë shefave të shteteve evropiane, duke i dërguar denoncimin e tyre, që duket si një denoncim juridik, por në fakt është politik.
A ka përgjegjësi Fatmir Xhafa se çfarë ka bërë vëllai i tij 16 vite më parë?
Asnjë përgjegjësi politike apo juridike.

Në fakt, ai mban përgjegjësi morale, por në postin e tij ai nuk është për moral, por për të vendosur standardet e duhura ligjore në institucionin që drejton.
Rasti Tahiri, edhe nëse del i vertetuar, nuk ka asnjë lidhje me rastin Xhafa. Janë krejt të ndryshëm. Pa asnjë lidhje ligjore, vetjake dhe institucionale mes tyre.

Shtetet demokratike asnjëherë nuk hedhin fajin e njërit mbi tjetrin, në këtë rast të njërit vëlla mbi tjetrin e, shkojnë edhe më tej: të prindërve mbi fëmijët. 16 vite Manfred Rommel ishte kryebashkiaku i Shtutgartit, i biri i kriminelit të luftës së Dytë Botërore, gjykuar pas vdekjes në Nurnberg, gjeneralit nazist, Ervin Rommel. Dhe kishte përkrahjen më të fuqishme të CDU-së dhe të banorëve të saj.

A do të hidhet faji i Agron Xhafës mbi ministrin e Brendshëm, Fatmir Xhafa?

Institucione të rëndësishme euroatlantike janë duke e shqyrtuar rastin e tij, jo nga ana profesionale dhe institucionale, as natyrën e tij politike.

E rëndësishme është të përcaktohet nëse kjo gjendje e tashme, e një ashpërsie të pazakontë politike të opozitës, sa mund të ndikojë në vetë punën e tij dhe nëse ai do të mundet të përballojë këtë trysni që po ushtrohet edhe vetë brenda radhëve të tij.

Fati politik i Fatmir Xhafës nuk mund të vendoset nga opozita e, në këtë rast, as nga njerëzit e familjes së tij.

Është një situatë kur institucioni që ai drejton, dhe deri tani e drejton maksimalisht mirë, duhet të vazhdojë të riformësohet, të ketë edhe më tej të drejtën e vazhdimit të kalimit në një gjendje tjetër, më solide dhe më domethënëse.

Goditjet që i janë dhënë grupeve të ndryshme, e , po ashtu, kufizimi i ndjeshëm jashtëzakonisht në kultivimin e bimëve narkotike janë fillesë e mirë.

Në fund të fundit, cilido që do të ushtrojë një ditë të nesërme funksionin e ministrit të Brendshëm, gjithkush është i bindur se do të jetë objekt i goditjes opozitare.
Deri tani, e majta në pushtet, nuk ka pasur asnjë ministër të Brendshëm, mbi të cilin rëndojnë akuzat e vrasjes, vjedhjes në përmasa të mëdha dhe dhurimit politik të njësive të mëdha të vendit.

TE FALA NGA BARBARIA

Dy pamje te se njejtes salle, ne te njejten dite, qe ulerasin frikshem per realitetin ne te cilin jetojme. Pamja e pare salla e Teatrit “Petro Marko” e tejmbushur sepse ne skene kane hipur pushtetaret dhe pamja e dyte thuajse bosh sepse ne skene do hipin artistet. Artistet e ketij qyteti!
Barbaret ja kane arritur te vrasin shpirtin e ketij qyteti! Lamtumire vlonjat i zgjuar, me karakter dhe artdashes me shpirt. Vendin tend sot e ka zene nje specie e ulet servilash zvarranike te gatshem te shkelin cdo vlere dhe virtyt qe shpirti yt prej vitesh e vitesh kishte ngritur ne kete qytet si institucione te pavdeksise tende! Hajvanet e politikes ja kane dale me propagand, me gjithfare formash presioni dhe ndyresie te jene themeli i egzistences tende!
Sa keq je katandisur qyteti im! Me kot kerkoj te gjej dicka qe ketu ngjall shprese, ketu ndyresia eshte kthyer ne bastion dhe ka pushtetin!
Sa keq! Sa turp!

Askush nga ne dhe më i informuari, nuk ka dëgjuar ndonjëherë në vendet e vërteta demokratike ndonjë diskutim publik kombëtar ku temë të jetë integriteti i gjykatës si trupë, sepse vendimarrja patjetër që do të diskutohet, pasi gjithmonë ka një humbës.

Shkruan Blend Çobani-Jurist

Janë të vetmet fjalë që i korrespondojnë më së miri situatës në të cilën për fat të keq ndodhet sot Drejtësia shqiptare. Në këto ditë si asnjëherë më parë në historinë e Drejtësisë në Shqipëri, Gjykata Kushtetuese doli jashtë funksionit, pra mbylli dyert dhe kur kjo ndodh, moralisht një shtet demokratik ka rënë. Komisioni i Vetting-ut së fundi vendosi që edhe gjykatësi kushtetues i rradhës të përjashtohet nga sistemi i Drejtësisë.

E përfaqësuar nga Gjykata Kushtetuese e Republikës së pestë Shqiptare e cila tashmë gjendet në vdekje klinike, që duhet të ishte kurora e sistemit të Drejtësisë, ky i fundit paraqitet në ditën më të zezë të tij gjatë 105 vjetëve të historisë të këtij shteti. Njëkohësisht duke vërtetuar katërcipërisht qindra mijëra akuzat e ngritura së pari nga qytetarët shqiptarë alias viktimat permanente të këtij sistemi “kanibal” dhe së dyti nga të gjithë miqtë e huaj pa asnjë dallim.

Pa harruar se ky është vetëm fillimi. Një kuriozitet historik edhe gjatë Luftës së Dytë Botërore, sistemi i Drejtësisë në shtetin Shqiptar, në të gjitha etapat, funksiononte krejt normalisht dhe për këtë ka dokumente. E pra jashtë dyerve të gjykatave luftohej, por brenda punohej.

Dëgjoja para pak ditësh ish kryeprokurorin e Republikës, që ankohej në formë sugjerimi se Komisioni i Vetting-ut, po kërkon gjilpërën në kashtë për gjykatësit dhe prokurorët të cilët sipas nënkuptimit të zotërisë duhet të tolerohen dhe të mos ngarkohen me përgjegjësi për kohrat kur shpjegimi i prejardhjes së pasurisë së pafund që pasqyrojnë sot, nuk ka qenë detyrim ligjor!!!

Edhe ky zotëria si një nga drejtuesit më të lartë të sistemit të drejtësisë të kohës me ato që tha në formën më joprofesionale të mundshme për mendimin tim, me ose pa dashje u mundua të justifikonte kolegët e tij tashmë të penalizuar dhe ata që presin gjithë ankth e frikë rradhën e marrjes në pyetje.

Po pse more zotni, edhe për punonjësit e Drejtësisë duhet të kishte paragrafe ligjesh që ata të ndalnin dorën e grabitjes dhe thesin e grumbullimit të parave dhe të gjithçkaje tjetër nga shqiptarët hallemëdhenj, e jo një skaner të brendshëm moral, një ndërgjegje njerëzore e profesionale të lartë e cila si një barrierë e pakapërcyeshme duhet të pengonte babëzinë e pafund makabre për të grabitur vëllezërit e motrat e tyre!?

Dhe motoja e ndershmërisë duhet të ishte, UNË JAM GJYKATËS dhe kam fatet e njerëzve në dorë, e jo siç ka qenë dhe është UNË JAM GJYKATËS, o burra me jatagan në dorë të korr sa më shumë pasuri për vete duke grabitur hallemëdhenjtë e varfanjakët bashkëkombas! E kjo sigurisht me moton DUKE MOS DHËNË DREJTËSI!

Asesi nuk kam ndërmend të merrem me personin por vetëm me fenomenin, i cili ka qenë dhe është mjaft shqetësues, destabilizues dhe në fund skandaloz. Personalisht shumë vite më parë kam patur mundësinë të gjendem pranë sistemit të institucioneve të ekzekutimit të vendimeve penale duke mu dhënë rasti të njihesha nga afër edhe me sistemin e Drejtësisë në përgjithësi.

O tempora o mores! Edhe sot e kësaj dite që ka kaluar gati një dekadë e gjysëm, kam parasysh atë çka ndodhte ditën për diell, me seriozitetin më të madh dhe pa pikën e turpit me atë pjesë të sistemit ku përfshiheshin ato institucione.

Mjerim, mafie, makinë grirëse mishi, jaka të bardha me butona e kollare të shtrenjta, korrupsion i paskrupullt dhe mbi kë? Mbi kurrizin e disa fukarenjve të dënuar e familjarëve të tyre, ku edhe për një ulje dënimi 15 ditore ishte vënë tarifa. Absolutisht nuk po marr përsipër të mbroj vrasësit apo hajdutët, por krahasuar me ata, vendimmarrësit e tyre sot e kësaj ditë pas afro 30 vjetësh, duken shumë herë më shumë kriminelë se ata që dënuan dikur.

Kjo është përshtypja e të mos bëhen hiç merak, se kështu mendon populli, ose ndryshe Sovrani. Lëmshi më i zi i ngatërruar që është rrotulluar ndonjëherë në Shqipërinë 105 vjeçare, i cili si një tumor me efekt të ngadalshëm po e shkatërron gradualisht këtë shoqëri, këtë vend, ku së pari ka hequr shpresën se këtu mund të ketë drejtësi, se këtu mund të shkojnë gjërat në vend nëpërmjet drejtësisë, se këtu mund të ketë më së fundi Shpresë.

Një demokraci në kuptimin më të shëndetshëm si mund të përkthehet ndryshe, kuptueshëm për qytetarët, për ne të gjithë, se sa vetëm në dhënien e Drejtësisë ose më shqip duke shkuar haka tek i zoti. Vetëm bilanci i varreve të shqiptarëve, bashkatdhetarëve të tyre fatzinj, të hapura e mbyllura nga mosdhënia drejtësi, duhet të kishte bërë atë që trupa e drejtësisë përfshirë gjykatës dhe prokurorë, të paktën të kishin mbyllur dyert e atyre zyrave që i kanë kthyer në ambiente biznesi, e të ishin fshirë nga sytë e opinionit.

Më së paku ky do të ishte një lloj dinjiteti. Të moskeqkuptohem, logjikisht kjo batare që po përdor nuk i takon të gjithëve, por ajo që mund të mbetet nga skaneri i përgjithshëm është kaq pak sa për hir të së vërtetës as që ia vlen të diskutohet.

Po ta vësh re me kujdes të gjitha demokracitë ku ne aspirojmë tu bashkohemi, kanë si një Panteon të lartë një sistem Drejtësie, jo vetëm të padiskutueshëm në vendimmarrje, por të paprekshëm në integritet, hijerëndë dhe të fortë. Në këtë kuptim gjen vend plotësisht thënia e mësuesit dhe filozofit të madh Konfuci, se “Pasuria më e madhe e një shteti është Drejtësia”.

Askush nga ne dhe më i informuari, nuk ka dëgjuar ndonjëherë në vendet e vërteta demokratike ndonjë diskutim publik kombëtar ku temë të jetë integriteti i gjykatës si trupë, sepse vendimarrja patjetër që do të diskutohet, pasi gjithmonë ka një humbës.

Jo apartamente qytet+bregdet, truall për ndërtime në resortet më të mira të vendit, restorante, karburante, automjete të shtrenjta të prodhimeve të fundit, rezidenca jashtë dhe brenda vendit, llogari bankare në disa monedha e në shumë banka, e ku dreqin ta dish tjetër, se patjetër që shumë të tjera fshihen, deri edhe me emra komshinjsh, etj, etj., por një stilograf i dhuruar dhe i padeklaruar i kushtoi vendin një gjykatësi të lartë në Austri! Sepse ai që pranon lapsin, pranon edhe apartamentin, se për paranë as që bëhet fjalë.

Dikush shtronte pyetjen se çfarë do të ndodhë me sitemin pasi me këtë ritëm rrezikohen gati 80-90% e trupës gjyqësore të shkarkohen? Pa marrë leje nga ai zotëria po përgjigjem unë, në esfelt vafshin, se më mirë pa gjykata fare se sa me ato që janë sot, të mbushura me peshkaqenë, hiena e çakenj, me fytyra njerëzore. Në esfelt!

Falë Zotit tani kohrat kanë ndryshuar, pranë nesh vigjilon Amerika, e ajo nuk të lë të bësh as çapin as shkrapin e falë saj duket se ka nisur të ngushtohet me shpejtësi gryka e shishes, derisa një ditë të bukur do ti vihet tapa.

Situatë e pashpresë për ata që janë duke bërë plane tani se si të fshehin pasuritë e tundshme e të patundshme, se në fakt për nivelin e tyre mediokër e instiktiv, kjo është kuptuar ashtu siç edhe po e demonstrojnë. Gënjeshtra, mashtrime, justifikime deri tek disa të tilla qersharake si një e para disa ditëve, se këto para i kam fituar nga ato që më hodhën në dasëm!

Turp i madh! Një tmerr i vërtetë ta mendosh që këta individë krejt të panjohur për shoqërinë, anonimë e për atë çka kanë emetuar aspak profesionalë, me karakter të gjymtuar të kenë dhënë drejtësi në këtë vend për afro tre dekada, por ja që e tillë është gjendja e nuk bëhet ndryshe.

Këta persona harruan një gjë shumë të rëndësishme gjatë gjithë këtyre viteve të biznesit me jetët dhe fatet e bashkëatdhetarëve të tyre, se dikur duhet paguar fatura, dikur do jepet llogari, e kjo kohë me sa po duket u bë realitet dhe nuk mbeti si një imazh në horizont, kjo kohë erdhi shumë shpejt. E gjitha kjo pa asnjë diskutim është produkt Made in USA.

Për këtë të dashur bashkëkombas duhet t’ja dimë për falemnderit si popull vetëm Shteteve të Bashkuara të Amerikës, e cila si gjithmonë si një edukatore e mirë dhe e dashur, por kur është nevoja edhe e ashpër, na ka marrë për dore dhe po na edukon, po na drejton atje ku duhet të shkojmë duke u përpjekur të na shpëtojë nga humnerat e politikës së plepave të cilat ju imponuan dhunshëm shoqërisë shqiptare këto gati 30 vjet.

E për habinë tjetër shumë prej këtyre personave të sistemit të Drejtësisë janë të afërm, familjarë, miq, sponsorë, dashnorë e dashnore, bashkëpronarë në biznese, lidhje gjithëfarëshe me një pjesë jo të vogël të klasës politike. E këtë Amerika e di, e di shumë më mirë se çmund t’ju shkojë në mendje atyre aguridheve që përpiqen të fshihen si struci, deri në detaje, ndaj ka ofruar një fshesë me korent të markës “Vetting” dhe ka zgjedhur një prokurore pa asnjë lidhje me bulevardin dhe selitë rreth e qark tij, të cilët prezumohet të jenë të aftë të kryejnë pastrime të të gjitha niveleve e qosheve të shtëpisë.

Sigurisht që kjo do të shkaktojë efektin e reaksonit zinxhir, e këtu fle lepuri ose gjitari me lëkurë lepuri apo deleje. Reagimi i parë erdhi menjëherë, para pak ditësh kur një parti politike i shpalli luftë prokurorisë, e kjo ndodh gjithmonë në Shqipëri, kur e njëjta parti i shpall herë pas here luftë institucioneve të shtetit. Nga ana tjetër ky është një lajm i mirë, duket se bisturia sapo ka prekur pjesën e sëmurë. Më pas të shohim.

Haka duhet të kthehet tek i zoti, pasuritë e grabitura nëpërmjet zyrave të shtetit, duhet tu kthehen qytetarëve, atyre që u është rrjepur lëkura me shumë mjeshtri për afro tre dekada.

Nga ana tjetër fatkeqësi për Shqipërinë që me sa po shihet Drejtësia është në grahmat e fundit, si një trup i sëmurë që po jep shpirt. Siç duket kësaj here një sistem i tërë i Vjetër do të duhet të shkulet nga rrënjët duke u flakur tutje e duhet mbjellë një i Ri!

Zoti e ndihmoftë vendin tim!/JavaNews

Këtë radhë, vërtet që gënjeshtra e Berishës i pati këmbët e shkurtëra.

Shkruan Romeo Kara

Me një patos të shtirur, që fatkeqësisht na ka mashtruar deri më tani, Berisha së bashku me cikrat e pështymës, lëshoi edhe akuzen se, Izet Haxhinë e solli në Tiranë, marrëveshja me Edi Ramën dhe premtimi i Ministrisë së Drejtësisë, se procesi do të rihapet.

Pa e mbyllur mirë gojen e tij, pusetën nga dalin të tëra të padëgjuarat, e vërteta erdhi dhe u shfaq e thjeshtë dhe me fakte të pakundërshtueshme, duke rrëzuar çdo alibi berishiane.

Nuk ka pasur dhe nuk do të ketë një marrëveshje Izet Haxhiaj-Edi Rama, por vetëm një marrëveshje të Izet Haxhisë me të vërtetën, e cila është edhe më e fortë se Rama.

Berisha përveçse e ka lypur me vepra dhe intriga këtë ditë, por nuk ka lënë pa e lypur edhe zyrtarisht, me shkresë, më firmë dhe me vulë, dhe me premtimin se ky proces do të rihapet.

Pra, Berisha tha vetëm një të vërtete se, ministria ka siguruar rihapjen e procesit, por për ironi të fatit, jo kjo ministria e Ramës, por ajo ministria e tij, që as edhe një pordhe nuk e lëshonte pa lejen dhe imzane e tij.

Kështu i nisi akuzat edhe për CEZ-in Berisha, se përveçse i ka dhënë të drejtë vetes për të akuzuar të tjeret, për prockat që ai i bën vetë, ai mendon se mund të luaje përjetësisht me këtë popull, lojen e ndyrë të bllofit.

Pasi meseleja e CEZ-it i doli për mysybet, mister akuzatori filloi me ulërima ndaj bashkëpunëtorëve duke kërkuar që të gjente atë që ngacmoi çështjen CEZ.

Kur i thanë se ishe vetë ti që e nise dhe na dhe edhe neve të tjerëve bekimin, atëherë uli veshët dhe urdhëroi ngritjen e çadres së bulevardit, të cilen e financoi me paratë e CEZ-it.

Tashmë kryeshpifësi vërtetoi diçka shumë të rëndësishme: se ka njerëz, që kaq shumë kanë vuajtur nga padrejtësitë e tij, sa janë gati të përballën edhe me burgun, vetëm e vetëm që të dalë e vërteta dhe të vendoset drejtësia.

Këta njerëz inspirohen nga vetë Zoti, dhe kryeshpifësi duhet t’a ketë të qartë, se skermitja e dhëmbëve të tij si dhe e kopesë së tij, ka vlerën zero përpara vendosmërisë tonë.
Ke gjithë jetën, që me paudhësitë e panumërta të tua o kryeshpifës, që po e lyp ditën e përballjes me drejtësinë.
Tani që ajo erdhi, bëhu të paktën për herë të parë burrë dhe përballu.

Historia e dosjes “Haxhia” nuk është një problem i ri për Sali Berishën. Qyshkurse Izet Haxhia është arrestuar në Stamboll në vitin 2006, ai ka qenë një problem piskologjik dhe politik për Sali Berishën, dhe ka ngrënë disa koka ministrash Drejtësie.

Shkruan Mero Baze

Raporti që Sali Berisha vendos me vartësit e vet në pushtet, është paksa i veçantë. Për çështje shumë delikate që lidhen me probleme të tij personale, ai nuk flet kurrë me ta, dhe mbijetojnë vetëm ata që e kuptojnë vetë hallin e tij. Dhe nëse vartësi nuk hyn tek ata që ka konfidencë personale me Sali Berishën, mund të gabojë, ose të zbatojë ligjin, dhe pas kësaj konfliktohet me të.

Kështu ka ndodhur me dosjen “Haxhia”. I arrestuar në vitin 2006 në Stamboll, Haxhia duhej të ekstradohej në Shqipëri. Ministria e Drejtësisë i ka paraqitur Ministrisë turke të Drejtësisë kërkesën për ekstradimin në Shqipëri të këtij shtetasi, me shkresën Nr.147/6 Prot., datë 12.06.2006, firmosur nga Aldo Bumçi.

Por autoritetet turke pasi kanë marrë deklarimet e Izet Haxhisë, kanë konfirmuar që ai është gjykuar në mungesë në Shqipëri. Këtë ja ka konfirmuar i pari kryeprokurori Dhori Sollaku, duke i vënë në dispozicion informacion plotësues, që i është përcjellë Ministrisë turke me Nr.123/4, dt.29.03.2007 nga Ministria jonë e Drejtësisë, drejtuar nga Bumçi.

Përgjigja e Prokurorisë së Përgjithshme ishte se shtetasi Izet Haxhia është gjykuar në mungesë dhe se nuk rezulton që ky shtetas të ketë bërë deklarime përpara organit procedues.
Ka qenë kjo arsyeja që tërbimi i Sali Berishës ndaj Dhori Sollakut arriti kulmin dhe ishte i pakuptueshëm dhe për vartësit e tij.

Në përpjekje për të kuptuar tërbimin e tij, e kam pyetur në konfidencë Sali Berishën se ku qëndron problemi real me Sollakun, pasi vetë Sollaku kërkonte një lloj sqarimi në konfidencë për këtë.
-Na ka tradhtu tek dosja ‘Hajdari’, tha. Nuk e fal. Kam pas një marrëveshje me të kur e kam pranu kryeprokuror, jo nuk e fal…

Ishte pa pikë kuptimi atëhere ky shpjegim, por tani ka shumë kuptim. Sollaku ishte i pari që i kishte sqaruar turqit, se Haxhia është gjykuar në mungesë. Dhe pak më vonë u shkarkua. Aldo Bumçi iku ndërkohë sapo shkresa mbërriti në Stamboll, dhe Berisha e thoshte gjithandej se “e hoqa si budalla”. Por fati i tij ndriu më vonë, kur u muar vesh që ai kishte ndihmuar Shkëlzenin për projektin e Gërdecit dhe çështja e faksit që ishte nisur nga zyra e tij, e bëri sërish të rëndësishëm dhe e riktheu në politikë.
Pastaj ishte Ilir Rusmali.

Pasi autoritetet turke u informuan se Haxhiaj ishte gjykuar në mungesë më datë 02.04.2007, Ministria turke e Drejtësisë ka kërkuar garancitë e shtetit shqiptar lidhur me respektimin e të drejtës së këtij shtetasi për rigjykim, për shkak të gjykimit të tij në mungesë.

Me shkresën Nr.123/8, dt.06.04.2007, Ministria e Drejtësisë, firmosur nga Ilir Rusmali, i ka komunikuar Ministrisë turke të Drejtësisë garancitë e shtetit shqiptar për rigjykimin e këtij shtetasi, në zbatim të Kushtetutës, në aplikim të neneve 147, 148, 449, 450, 453 të Kodit të Procedurës Penale dhe në respektim të “Konventës Europiane për Mbrotjen e të Drejtave dhe Lirive Themelore të Njeriut”, si dhe të Paktit Ndërkombëtar të 16 Djetorit 1966 në lidhje me të Drejtat Civile e Politike
Konform kësaj garancie, e drejta per rigjykim e shtetasit Izet Haxhia do te ushtrohej qoftë nëpërmjet rivendosjes në afat të ankimimit, qoftë nëpërmjet rishikimit të vendimit, si mjete të parashikuara nga Kodi i Procedurës Penale për ankimimin e vendimit të formës së prerë.

Sali Berisha nuk ja tha kurrë Ilir Rusmalit këtë problem, por fill pas kësaj, ai angazhoi gjithë strukturat e errëta të tij, duke i krijuar një problem banal me përgjimin e vëllait të tij, dhe pastaj përshëndeti dorëheqjen e tij ende pa mbaruar konferenca për shtyp.
Viktima e fundit, por me fat, duket se ka qenë Enkelejd Alibeaj.

Pasi Izet Haxhia e çoi çështjen përpara Gjykatës Europiane për të Drejtat e Njeriut në Strasburg, “Izet Haxhia kundër Shqipërisë”, për pretendimin e mos-ekstradimit te tij në Shqiperi për shkelje të nenit 6 te KEDNJ për shkak të gjykimit dhe dënimit në mungesë në vitin 2008, ministri i kohës Alibeaj i ka konfirmuar ministrit të Punëve te Jashtme të kohës, Lulzim Basha, garancitë e dhëna në vitin 2007 për rigjykimin për shkak te gjykimit në mungesë në aplikim të neneve 147, 148, 449, 450, 453 të Kodit shqiptar të Procedurës Penale, duke marrë dhe gjithë angazhimet që burojnë nga këto nene ku rigjykimi është i pari.

Pesëmbëdhjetë ditë pas kësaj, Enkelejd Albeaj shkarkohet me pretekstin e ndryshimeve në qeveri dhe në vend të tij shkon Bujar Nishani. Rikthimi i tij në politikë në vitin 2009 u bë falë e-maileve që dolën si udhëzuesi kryesor i ministrive, se si duhej bërë kontrata e “Gërdecit”. Duke qenë ish- këshilltar i Berishës, ai kishte shërbyer si konsulent privat i djalit të tij në atë histori, dhe kur e-mailet u administruan nga Prokuroria, ai u rikthye si hero i Berishëve.

Kjo kronolgji viktimash të pafajshme të drejtësisë, për shkak të kërkesës së vazhdueshme të tyre, se dosja “Hajdari” do rihapej me ardhjen e Haxhiajt, tregon se Berisha ka qenë në makth nga ministrat e tij, dhe duke mos dashur t’ua ekspozojë makthin e tij, i shkarkonte të gjithë që e bënin.

I vetmi që nuk e ka bërë këtë kërkesë është Edi Rama, dhe Izet Haxhia po ekstradohet me kërkesë të tij dhe do rigjykohet sipas garancive që kanë dhënë ish- ministrat e Berishës.

Po të shikoni skenat e fundit të Sali Berishës, tërbimin e tij pse është ekstraduar Izet Haxhia, ndërkohë që gjithë ministrat e tij kanë firmosur këtë letër dhe janë shkarkuar në heshtje, ndërkohë ai akuzon Edi Ramën se e ka sjellë në Shqipëri, e kupton se ku ka qenë makthi kryesor i tij.

Makthi i tij qëndron tek rihapja e dosjes “Hajdari”, të cilën ai nuk e rihapi kurrë, edhe pse e kishte premtim kryesor kur erdhi në pushtet në vitin 2005. Berishës, Azemi i duhet vetëm në bronz, vetëm i vdekur, i pagjykuar dhe mbi të gjitha, me një vdekje gjysëm ordinere, për të mos u zbuluar kurrë, kush e nxori në pritën e atyre që nuk dihet për kë kishin ardhur.

U krijua si biznes familjar nga babëzia për pasuri, po kthehet në gërmadhë si pazar i djegur

Shkruan Memo Aliaj

Partia “LSI Sh.p.k.” e familjes “Meta-Kryemadhi”, po përjeton një fazë shkatërrimi në vazhdim, që nuk mund të ndalet as me “programin integrues”, as me “gjakun e ri” të mbledhur “me kokrra” në këtë parti” e që politikën e quajnë “PUB”.

Rrënimi I kësja partie, nuk mund të ndalet dot as me “idetë largpamëse” që jep Petrit Vasili dhe as me vallet popullore të pronarit real të kësaj partie, “klonuar” president prej PS. Aq e shpejt dhe e pashmangshme është shkrirja e LSI së gjorë, sa edhe vetë kryetarja trashgimtare Kryemadhi, ka vendosur të mos veproj për ta ndalur, duke bërë sikur nuk e shikon këtë karahurë që do ta lërë vetëm!
Braktisja e LSI, ka përfshirë të gjithë nivelet e përfaqësimit të saj në qeveisje, në administratë dhe në pushtetin lokal.

Nga kjo parti po ikin e vazhdojnë të ikin këshilltarë bashkiak e qarku në Fier, Lezhë, Shkodër, Tiranë, Durrës, Korçë, Gjirokastër, Kukës, Skrapar, Berat, Kuçovë, Peshkopi, Vlorë, Elbasan, Librazhd e kudo. Të tjerë janë gati të hedhin poshtë kartonin e përfaqësimit me logon “LSI shpk”, për t’iu bashkuar PS, partisë “mëmë”, prej së cilës i largoi çifti Meta-Kryemadhi, duke i joshur me vende pune.

Tashmë, braktisjet kanë përfshirë strukturën vertikale të kësaj partie. Pas administratorit lokal të Njësisë Zall-Herr në Tiranë, LSI-së “i lanë shedenë” edhe tre drejtuesit e njësive administrativ në Bashkinë Memaliaj, konkretishrt në ish-komunat Luftinjë, Krahës e Buz.

Sipas të dhënave nga ka “Regjistri i Lonës së LSI” (të besuarës së Ilirit, ose shefes së kuadrit të partisë, që me urdhër të Monikës punësonte njerëz pa pagesë), thuhet se “partinë e integrimit” e kanë braktisur 80% e të punësuarev në shtet dhe 70% e të rinjve “firi-fiu”, që LSI i joshte me bluza me kokën e Likës, me suflaqe e birra në kampingun e Jalës.

Sipas informacioneve, këto ditë po bëhet gati edhe ikja e disa kryebashkiakëve të saj, aq sa rrezik t’i mbetet vetëm kryetar Nesimi i Skraparit, jo se ai “babaxhan” do LSI-in, por meqë ka mandatin e krybashkaikut edhe 1 vit, por edhe ngaqë nuk ka ku gjen punë, mbasi siç thuhet, nuk e pranojnë as si administrator pallati! Ndërsa 2 deputetëët Shkëlqim Selami e Gledion Rehovica ia “hëngri” dekriminalizimi, “daulle” të tjera largimi nga kompania “LSI-Shpk”, po dëgjohen të bien nga deputetët e saj Koka, Bitri e Tavo, të ndjekur me marifet e “me dridhje” edhe nga Nasip Naço, Nora, Malaj, Shezai Rrokaj, Viktor Tushaj, Agron Çela dhe dy “çupëlina” deputete nxënëse shkolle, që deputëtllëkun e quajnë pagë për ushqim, psipillosje e kapardisje para shoqeve të klasës, duke u hequr si “figura të larta shteti”, pa mendt e të cilave, politika… ngec në vend dhe Shqipëria nuk futet dot në BE!

Sipas filxhanit që Zhezai Rrokaj, ka parë këto ditë tek Baba Mondi, flitet se LSI do katandiset vetëm me Monikën, Edmond Panaritin e i miellit serb, pulave të importit që fryheshin me pomp e kosit me qumësht pluhur dhe me Petrit Vasalin e tenderave të ilaçeve të vjedhur e të skaduar, në kohën kur ishte ministër Shëndetësie! “Tërmeti” i braktisjeve të shumta që po vazhdon të rrënoj këtë “parti-ruletë” e cila shëtit dhe ndalon atje ku gjen “tagji”, po vërteton faktin se kjo parti, u krijua si biznes privat i një familjeje të babëzitur për pasuri dhe po falimenton si pazar i djegur i tyre, duke u kthyer nga LSI… në LS-HI.

Pas akuzave të Partisë Demokratike ku pretendohet se ministri i Brendshëm Fatmir Xhafaj ka bërë ndryshime në nenin 491 të Kodit Penal, në kohën kur ishte kreu i Komisionit të Ligjeve, çka i ka dhënë paprekshmëri të vëllait të tij , ka reaguar ashpër avokati Spartak Ngjela.

Reagimi i tij i plotë:

Turp për të djathtën shqiptare që dhe një nen patriotik që kemi bërë, e quajnë shkelje.
Nuk më duhet fare kush është Fatmir Xhafaj, por nëse është tërësisht me politikën amerikane, kjo sot është vlerë historike.

Kurse neni i procedurës për ekstradimin që u përfol, është një dinjitet kombëtar, kur shqiptarët në disa vende perëndimore i trajtojnë me racizëm të hapur. Nuk e di nëse e ka bërë Xhafaj këtë nen, se pavarësisht nga njohja që kam më të, nuk e kam menduar kurrë se mund të jetë kaq kurajoz sa të godasë racizmin antishqiptar të grekëve etj.
Po e ka bërë ai, bravo i qoftë.

Janë mijra shqiptarë të pafajshëm që vuajnë dënime drastike në Itali, në Greqi dhe në Belgjikë… dhe shteti shqiptar është treguar një maskara politik se ka pasur frikë ngaqë ministrat shqiptarë kanë qënë të korruptuar.

Unë personalisht kam bërë shumë gjyqe në Perëndim dhe e njoh mirë këtë situatë anti shqiptare.
Dispozita që pashë, është ngritje e dinjitetit të shqiptarit. Kushdo që e ka bërë atë, dhe cilido qoftë motivi i tij.