Opinione

Duke folur në lidhje në marrëdhënien shumë të ngushtë dhe të besimit që kishte me Enver Hoxhën, si mjek i përzgjedhur prej tij, Hektor Peçi shprehet se për sa kohë ai i ka shërbyer udhëheqësit komunist, nuk ka pasur probleme me shëndetin.

Sipas tij komplikacionet u shfaqën, shprehet ai, pasi ai eshte larguar nga ndjekja e shendetit te Enver Hoxhës, pas vitit 1973. “Regjimi i rrepte mjekesor per Enverin ka ndodhur pasi ika unë. Unë kam ikur në 1972-in dhe ajo ka ndodhur në 1973-in”- tregon ai dhe shton se deri sa ai ka qene aty, Enveri nuk ka pasur asnje komplikacion shendeti.

“Gjendja e Enver Hoxhës ishte shumë e mirë”- sqaron ai.

E teksa flet per akuzat e Liliana Hoxhës për një komplot të Ramiz Alisë, Nexhmije Hoxhës dhe Isuf Kalos për të eleminuar Enver Hoxhën, profesor Peçi thote se “jane te pabesueshme”, por shton se “ne jete asgje nuk perjashtohet”.

“Mua nuk më besohet kjo gjë, por çfarë nuk ndodh në këtë jetë”- thote ai, pyetur per akuzat e nuses se Enverit per eleminim te ish-udheheqesit komunist permes mjekeve.

Mjeku Peçi, jep detaje edhe nga diagnoza e Enverit, e percaktuar ne kartelen mjekesore.

“Kartelën mjekësore ia kam bërë unë, pasi ai nuk ka pasur kartelë të rregullt. Ai vizitohej nga profesor Fejzi Hoxha kryesisht dhe nuk pranonte mjekë të tjerë atje. Unë kam vajtur me kërkesën e tij personale duke u njohur si mjek konsulent pranë klinikës speciale dhe njëkohësisht oficer i Ministrisë së Punëve të Brendshme.

Mjek personal vetëm unë kam qenë me vendim të Byrosë Politike, pastaj më vonë, kur vajti Isufi atje, filluan ndërlikimet dhe kontrolli shëndetësor i Enverit u bë me ekip mjekësor”- thote ai.

Negociata nuk u hapën, por Franca nuk ia arriti dot të bllokonte procesin për likuidimin e korrupsionit të lartë shtetëror në Shqipëri. Dokumenti politik i Komisionit Europian i ka dhënë prioritet antikorrupsionit në Shqipëri, sepse gjermanët kërkuan implementimin e Reformës në Drejtësi dhe Komisioni Europian e mori vetë drejtim e këtij implementimi.

Shqiptarët vetë nuk e eliminojnë dot korrupsionin e klasës politikë, se ai sot është i bashkuar dhe mbështetet nga kundërshtarët historikë të çështjes shqiptare. Pas dokumentit të Komisionit Evropian, Beogradi, në bashkëpunim me korrupsionin e lartë në Tiranë, duket se janë në panik.

Vendimi i Komisionit Europian për Shqipërinë është vendimi me i hapur që ky Komisioni po ndërmerr kundër korrupsionit shqiptar. Edhe pse nuk i hapën negociatat, Komisioni vendosi që procedurat e kontrollit kundër korrupsionit dhe krimit shtetëror të jenë njëlloj sikur ato të ishin hapur. Në fakt, dhe vetë shqiptarët këtë po prisnin. Kurse lidert e korrupsionit shqiptar, pikërisht këtë deshën të ndalonin.

Gjithçka që u vendos është kjo : duhet të shpejtojë vetingu i gjyqtarëve; duhen strukturuar sa më shpejt SPAK dhe Byroja Kombëtare e Hetimit; duhen akuzuar dhe gjykuar të gjithë të korruptuarit. Konteksti është ky: doni të hyni në Bashkimin Europian? Atëherë duhet të burgosni hajdutët që ju kanë qeverisur, duke strukturuar sa më shpejt organet e reja të drejtësisë, sipas kushtetutës së re të Shqipërisë.

Prandaj, le të bëjnë sikur grinden me njëri-tjetrin të akuzuarit e ardhshëm, shqetësimi i tyre tronditës është pikërisht ky.

l.

Nën këtë optikë të parjes së gjërave, çështjet kryesore që duhen trajtuar për këtë rast janë këto: Pse janë kaq të irrituar me vendimin e Komisionit Europian edhe Basha; edhe Rama? Po Saliu, pse flet përçart?Kush ka fituar në këtë rast, korrupsioni apo Shqipëria dhe shqiptarët? Çfarë prisnin nga Franca Saliu, Rama, Beogradi dhe elita e korrupsionit shtetëror shqiptar?

Pse kthehu në minutën e fundit Franca?Nëse e shohim me vëmendje të gjithë dokumentin politik të Komisionit, cila është epiqëndra ku do të mbështetet procesi perëndimor i Shqipërisë? A ka më shpresë për mbijetesë në politikë Berisha, Meta, Rama dhe Basha? Ja, këto janë çështjet që do të trajtohen më poshte. Këto janë pyetjet. Le ti shohim.

Një shoqëri e prapambetur kundrejt qytetërimit modern, vështirësinë kryesore të ecurisë së saj drejt zhvillimit e ka në dy kolona: liderët politikë të saj janë të korruptuar; dhe, këta liderë janë të paaftë që të artikulohen politikisht. Në fakt kjo është tabloja e përgjithshme që spikat sot në e të gjithë vendet e pazhvilluara dhe që nuk i përkasin qytetërimit perëndimor.

Kjo gjithashtu është edhe gjendja aktuale e Shqipërisë, sepse po spikat qartë që liderët e korrupsinit shqiptar po gjenden në vobegtësi intelektuale, mgaqë nuk kanë fare aftësi që të artikulohen politikisht, sidomos në këto momente. Edhe Berisha edhe Rama duket sikur po xhirojnë në vend, sepse nuk kanë çfarë të thonë për ndërhyrjen që Komisioni kërkon të bëjë që në muajin korrok të këtij viti për të marrë vetë në dorë implementimin e reformës në drejtësi.

Nuk kanë më asnjë shpresë, sepse politika e Ramës ishte që të mos hapeshin negociatat dhe ky të merrte rrugën e Stambollit. Por iu dështoi në fakt politika franceze ku Berisha dhe Rama kishin mbështetur shpresën. I keni parë sesi janë vrarë në fytyrë të dy? Por ama të dy flasin në mënyrë krejt jologjike, dhe, me zë të mekur, po na thonë se kanë fituar, pa shpjeguar se çfarë në të vërtetë kanë fituar.

Po, pikërisht për këtë, si duhet t’i analizojmë këta tani?

Le ta lëmë Bashën në dhomën e tij infantile se as kupton dot gjë dhe as ka gjë në dorë. Po Sali Berisha dhe Edi Rama?Këta të dy duken të shqetësuar, se idea kryesore politike që del nga dokumenti i Komisionit Europian për Shqipërinë është kërkesa eksplicite që – e gjithë klasa e korruptuar shqiptare duhet eliminuar me proces gjyqësor.

Që – reformën në drejtësi dhe ngritjen e SPAK-ut dhe Byronë Kombëtare të Hetimit do ta drejtojnë të dërguarit e Komisionit Europian.

Që – Akuza dhe dënimi i deputetëve, ministrave dhe kryeministrave të korruptuar, është kusht i Komisionit dhe do të kontrollohet direkt nga Komisioni.

Që – vetingu i gjyqtarëve duhet të shkojë deri në fund me përforcime nga USA dhe Brukseli.

Që – krijimi i SPAK-ut dhe Byrosë kombëtare të Hetimit do të ketë ndihmën direkte të Bashkimit Europian dhe politikës amerikane.

ll.

Siç shihe, të gjitha këto janë një goditje përfundimtare për të gjithë lidershipin e korruptuar shqiptar. Atëherë? Pikërisht për këto arsye, të dyja palët vërtiten me fjalë të kota: njëra thotë “i hapa negociatat”, kurse pala tjetër thotë “të iki Rama se nuk i hapi dot negociatat me BE”

Në fakt të dy, Rama dhe Berisha, kanë qenë bashkë dhe pritën shumë nga qëndrimi francez. Por Franca dështoi minutat e fundit kur, gjermanët, pasi pranuan të mos i hapnin negociatat menjëherë, vendosën të merrnin në dorë vetë implementimin e Reformës në Drejtësi në Shqipëri, dhe të kërkonin në mënyrë të hapur ndëshkimin e korrupsionit të lartë shtetëror.

Këtu francezët nuk mund të lëviznin dot, sepse nuk kishin më motiv. Prandaj u dorëzuan dhe nënshkruan dokumentin, i cili tani është i botuar.

Në të vërtetë kështu janë politikat e mëdha: nëse kundërshtari ta kap politikën dhe luan me kartën tënd, ti je i humbur, sepse je i detyruar që ta ndjekësh nga pas. Kështu i ndodhi edhe politikës franceze në këtë rast: orët e fundit, kur gjermanët i luajtën me kartën e tyre, domethënë që hapën dritën jeshile por e shtynë hapjen e negociatave, kërkuan dhe morën drejtimin e implementimit të reformës në drejtësi.

Franca, duke humbur në skemë, sepse nuk ishte fare e qartë se përse nuk e pranonte hapjen e negociatave për Shqipërinë, u dorëzua, por shkatërroi Ramën dhe Berishën në Tiranë: tani kryeministri shqiptar nuk bën dot më asnjë lloj lëvizje antireformë, dhe është i detyruar që me maxhorancën e tij dhe nën drejtimin e ekspertëve të Komisionit, të përfundojë implementimin e reformës në drejtesi.

Pikërisht për këtë arsye, duhet thëksuar se epiqendra e të gjithë aktivitetit të kontrollit të Komisionit Europian në Tiranë është ngritja e menjëherëshme e SPAK- ut, domethënë e Prokurorisë së Posaçme; Gjykatës së Posaçme; dhe Byrosë Kombëtare të Hetimit.

lll.

Atëherë sigurisht që pyetja e fundit mbetet të jetë kjo: A kanë më shpresë për mbijetesë në politikë Berisha, Meta, Rama dhe Basha?

Jo. Këtej e tutje nuk kanë më asnjë shpresë. Janë implikuar me korrupsion. Kush do t’i shpëtojë Erdogani i Ramës? Turp.Rama nuk flet fare për kushtet që i janë vënë, as për ekspertët europianë që pritet të vine, por përmend pareshtur se “ne nuk këmi kushte”, sepse nuk e lë frika që të artikulohet.

Kurse Saliu, i trembur siç është, pasi nuk la gur pa luajtur kundër Reformës amerikane në Tiranë, shkon në forumin në Cras-Montana dhe, me frikën e tij, flet me superlativa për për Amerikën. Dhe godet Bashkimin Europian, si i mërzitur, në një kohë që edhe për këtë rast nuk la gur pa luajtuar kundër hapjes së negociatave të BE-së me Shqipërinë. Dhe, pse e bën këtë? Sigurisht nga frika, dhe nga niveli i dobët i artikulimit politik.

Por amerikanët, dhe sidomos amabasadori Donald Lu, sigurisht që kanë qeshur me këtë person që tani, i trembur, e mendon poltikën amerikane sikur të jetë politika mesjetare e osmanëve, që vetë ka mbi 25 vjet që po e ndjek.

Natyrisht, kuptohet se këto janë shenjat e humbjes së tyre tërësore. Asnjë nga këta të tre nuk mund të ketë më të ardhme në poltikën shqiptare që do të lindë pasi të ketë filluar goditja penale nga organet e reja akuzatore dhe gjyqësore që pritet të fillojnë nga funksioni shumë shpejt.

Botërori ka ngritur edhe profilin gjeopolitik të Putinit. Në një takim me presidentin rus në Moskë, këtë të mërkurë, këshilltari amerikan për sigurinë kombëtare, John Bolton, e uroi Putinin dhe i tha se mezi priste të mësonte se si e kishte menaxhuar botërorin me aq sukses, veç punëve të tjera.

Shkruan Nathan Hodge

Udhëheqësi rus, Vladimir Putin, ka pritur ministra e kryeministra që nga fillimi i botërorit.

Tifozë nga Rusia dhe nga e gjithë bota kanë blerë më shumë se 2.5 milionë bileta, duke e reklamuar vendin si destinacion turistik.

Kombëtarja ruse, e cila hyri në turne si ekipi më pak premtuese, i kaloi të gjitha pritshmëritë me lojën e shfaqur deri tani.

Botërori ka ngritur edhe profilin gjeopolitik të Putinit. Në një takim me presidentin rus në Moskë, këtë të mërkurë, këshilltari amerikan për sigurinë kombëtare, John Bolton, e uroi Putinin dhe i tha se mezi priste të mësonte se si e kishte menaxhuar botërorin me aq sukses, veç punëve të tjera.

Kjo është më shumë se mirësjellje diplomatike. Për sa i përket pamjes, Botërori duket se do të mbyllë një kapitull që për Putinin nisi me Soçin.

Disa ditë pas ceremonisë përmbyllëse të Lojërave Olimpike Dimërore në vitin 2014, qeveria ruse nisi aneksimin e gadishullit të Krimeas në Ukrainë, duke shkaktuar një krizë të gjerë ndërkombëtare. Kjo bëri që ndaj Moskës të ndërmerren një sërë sanksionesh. Rrëzimi i avionit të Malajzisë në lindje të Ukrainës e thelloi më shumë izolimin e Rusisë, gjë që vazhdoi edhe më tej pas ndërhyrjes ushtarake të Rusisë në Siri, si dhe pas ndërhyrjeve me zgjedhjet presidenciale në SHBA.

Lojërat olimpike të Soçit hodhën hije dyshimi edhe mbi sportin rus. Një raport i pavarur, i kërkuar nga Agjencia Botërore Kundër Dopingut, tregoi se në Rusi kishte pasur një programi dopingu, të drejtuar nga qeveria, gjatë lojërave të Soçit. Si rrjedhojë, Rusia u ndalua të merrte pjesë në lojërat olimpike të Pjong Çangut, edhe pse atletët e pastër u lejuan të konkurrojnë me flamurin olimpik.

Putin po udhëheq në një kohë kur arena ndërkombëtare është në një çast rusofilie, të paktën në dukje. Lojërat nuk janë prishur nga dhuna e tifozëve, apo, larg qoftë, nga terrorizmi. Tifozët që festojnë në rrugët e Moskës e në qytete të tjera i japin Rusisë një pamje festive të vendit. Dhe nga pikëpamja gjeopolitike, presidenti rus do ta kurorëzojë botërorin duke takuar presidentin amerikan, Donald Trump, në Helsinki, një ditë pas finales së botërorit.

Programi i takimit duket tepër i përgjithshëm, tani për tani. Kur u pyet nga CNN për çështjet që do të diskutonin në takimin me Putinin, Boltoni shtoi se “do të diskutoheshin një sërë çështjesh midis dy vendeve, përfshi aneksimin e Krimeas”, diçka që Kremlini e quan të mbyllur, edhe pse kjo lëvizje është njohur pak nga arena ndërkombëtare.

Pasi gazetarët bënë presion për faktin që samiti po mbahet edhe pse Rusia nuk i ka ndryshuar qëndrimet për të cilat mori sanksione, Bolton tha:

“Është e rëndësishme që drejtuesit e këtyre vendeve të takohen. Do të ketë një sërë çështjesh për diskutim, pavarësisht mosmarrëveshjeve. Si Trump, ashtu edhe Putin, mendojnë se mund të gjejnë zgjidhje konstruktive. Kush mund të thotë që kjo është ide e keqe?”

Kjo s’është e vetmja shenjë se bashkësia ndërkombëtare po shfaq vullnet të mirë ndaj Putinit. Një grup senatorësh republikanë amerikanë do të shkojnë në Rusi javën tjetër, një tjetër vizitë e nivelit të lartë që zhvillohet me botërorin në sfond.

Finalja e botërorit më 15 Korrik i jep Putinit një tjetër mundësi për të luajtur rolin e burrit të shtetit. Udhëheqësi rus ka ftuar kryeministrin izraelit, Benxhamin Netanjahu, që të shohë ndeshjen me të. Netanjahu nuk është përgjigjur ende për ftesën, ndryshe nga presidenti i Autoritetit Palestinez, Mahmud Abas, që konfirmoi se do të jetë i pranishëm.

Është e vështirë të thuhet nëse takimi mes Putinit, Abasit dhe Netanjahut, ashtu si dhe ai midis Putinit dhe Trumpit, do të kenë më shumë vlera simbolike se tërësore. Sanksionet për Rusinë mbeten në fuqi dhe marrëdhëniet SHBA-Rusi janë ende të ngrira. Por për sa i përket mundësive të mira për foto, Botërori ka ofruar raste të shkëlqyera.

Ndërhyrja e Rusisë në zgjedhje mbetet një çështje kryesore në marrëdhëniet midis SHBA-së dhe Rusisë. Kremlini e sheh çështjen si diçka të së shkuarës. Putini akuzoi Peërndimin se është përpjekur të ndërhyjë në çështjet e brendshme të Rusisë dhe mohon të jetë ngatërruar me zgjedhjet e Amerikës. Është e vështirë të përfytyrosh që Moska dhe Uashingtoni mund të gjejnë pika të përbashkëta.

Dimitri Trenin, drejtor i Qendrës Karnegi në Moskë, dhe një nga vëzhguesit kryesorë të marrëdhënieve midis Rusisë dhe SHBA-së, ka sugjeruar se dy vendet duhet të ofrojnë të paktën një veprim simbolik për t’i dhënë samitit sadopak vlefshmëri.

“Për t’iu kundërvënë kritikave të mundshme që do të dëgjohen pas samitit SHBA-Rusi, do të ishte e logjikshme si për Kremlinin, ashtu dhe për Shtëpinë e Bardhë, që të deklaronin në publik se ndërhyrja me mekanizmat e votimit të çdo vendi është diçka e papranueshme”, shkroi ai në Twitter. “Ndërhyrja vërtet që nuk ka kuptim.”

Fatos Nano më la një shije të mirë, sidoqoftë. Më pëlqeu natyra e tij ekspansive. Ishte si një garip Tirone. Kam përshtypjen se në historinë politike shqiptare ai është një gjë e rrallë: ishte “sundimtari” i parë i vendit që nuk të fuste frikën.
Shkruan Mustafa Nano

Ky shkrim është publikuar në revistën Mapo, e cila gjendet në treg. Plot 150 faqe me materiale interesante ofrohen në këtë numër stinor

Kur unë fillova të shkruaj në gazetën “Shekulli”, në fillim të vitit 1998, Fatos Nano ishte kryeministër. Nuk ishim takuar asnjëherë. E nuk besoja se do ta takoja ndonjëherë gjatë kohës që ai do të ishte kryeministër. Isha kritik ndaj tij. Mirëpo, në një rast u ndodhëm përballë njëri-tjetrit në aeroportin e Vjenës.

Unë kthehesha nga diku, ndërsa ai, i shoqëruar nga një grup i madh, shkonte për diku. Ai i printe grupit. Tre-katër vetë, që duhej të ishin pjesa më e afërt e entourage-it, e ndiqnin nga pas, në një distancë prej dy metrash.

Të tjerët, mes të cilëve kishte edhe gra, ishin edhe më pas. Ishte ai që më pikasi i pari. Unë u ftillova veç kur dëgjova zërin e tij: “Je në lartësinë e mbiemrit që mban!” Me të dëgjuar dikë që foli shqip, unë ngrita kryet, dhe për befasinë time, pashë kryeministrin e vendit, që u drejtua nga unë me dorën e zgjatur. Të tjerët pas tij ndaluan të gjithë. Fundi i grupit po ngjeshej në krye.

Disa u bënë kureshtarë për të dëgjuar bisedën. Në fakt, më shumë kureshtarë ishin për të dëgjuar batutat e shefit të tyre, i cili ishte i famshëm për biseda hidh e prit. I shtrënguam dorën njëri tjetrit. Ai vijoi: “Ne thellë-thellë duhet të jemi tanët; duhet të jemi me origjinë nga Hormova”.

Pastaj shtoi: “Nuk ta them këtë për të të korruptuar”. Dhe zuri të qeshte, siç bënte gjithnjë pas batutave të veta. Pas tij qeshnin të tjerët. Në fakt, edhe unë e kisha dëgjuar një version të tillë, që shpjegonte origjinën e Nanove të Skraparit. Dhe nuk është pa gjasa të jetë kështu. Pasi mbiemri Nano në Skrapar është disi i huaj.

Edhe në forma të tjera të përafërta, si Nanaj, apo Nanollari, do të ishte i huaj për atë areal. Megjithatë, delli im hormovitar mbetet thjesht një hipotezë, hamendje. Nuk mund të provohet.

Ndenjëm 2-3 minuta më këmbë. Në fund, atij dikush i tha: “shef, na duhet të nxitojmë, pasi na ikën avioni”. Dhe kështu u ndamë. E pashë teksa largohej, i futur mes të vetëve, të cilët ishin gjithsesi me shtat më të lartë se ai.

Kur kam parë vite më pas Kim Jong-un-in, që në rrethana publike ecte para të vetëve me atë shtatin e tij të vogël, i ndjekur prej një farë distance prej atyre që e quanin veten më të afërt, më është kujtuar ajo situatë me Fatos Nanon në aeroportin e Vienës. Veçse zyrtarët që shoqëronin F. Nanon nuk mbanin bllok shënimesh në dorë. E mbi të gjitha, esencialisht, Fatos Nano nuk ka asnjë lidhje me politikanë si Kim Jong-un-i.

Fatos Nano më la një shije të mirë, sidoqoftë. Më pëlqeu natyra e tij ekspansive. Ishte si një garip Tirone. Kam përshtypjen se në historinë politike shqiptare ai është një gjë e rrallë: ishte “sundimtari” i parë i vendit që nuk të fuste frikën.

Të gjithë të tjerët para tij kanë qenë në një mënyrë a në një tjetër të frikshëm. Ndërsa Nanos dukej se nuk i shkonte mendja ta përdorte pushtetin për të frikësuar, shtypur a vrarë. Për Nanon, pushteti ishte një lodër, së cilës ai i gëzohej si një fëmijë.

Nuk duhet të na dalë nga mendja që ai u bë kryeministër në vitin 1997, kur shteti ishte krejt i shkërmoqur, dhe kur të gjitha institucionet u bënë nga e para. Berisha para tij i rrëmbeu të gjitha. Këtij i ranë në dorë të gjitha. Afërmendsh, mund të abuzonte si të donte me pushtetin e pakufishëm që kishte.

Por abuzimet e tij mbetën në limitet e festave, alkolit, qokave e bixhozit. Ka nevojë të shpjegohet ky qejf i tij për të harbuar, por këtë mund ta bëjë ndonjë që e ka njohur mirë, nga afër. Ishte aq i dhënë pas argëtimit, sa nuk dinte t’i vinte frena vetes. Në një rast, teksa ishte në New York, – kështu tregojnë – ai la takimin, për të cilin kishte shkuar, dhe ia mbathi në një kazino.

Agjentët amerikanë që ishin ngarkuar për sigurinë e personaliteteve që merrnin pjesë në atë veprimtari politike në kuadër të OKB-së, nuk mund ta ndalonin dot. Dhe kështu e ndoqën nga pas. E gjatë kohës që Nano luante në kazino (për orë të tëra), policët amerikanë bënin roje në dyert e kazinos. Ata duhet të kenë raportuar diku për huqet e këtij bandilli që kishte ardhur nga Ballkani i rrëmujshëm dhe ekzotik, dhe thuhet se me këtë ngjarje ka zënë fill një mendim i keq i amerikanëve për të.

Derisa në vitin 2005, i sugjeruan apo e urdhëruan, pa shumë bujë, të hapte rrugën e rikthimit në pushtet për Sali Berishën. Amerikanët preferuan një bandit në vend të një bandilli. Është në stilin e tyre – hajde e merre vesh pse – që të mos u zënë besë bandillëve. Ndërsa me banditët dinë ta gjejnë gjuhën.

Pasi humbi zgjedhjet, Fatos Nano u largua nga politika. Tentoi më shumë se njëherë të rikthehej si një figurë mbi palët, dhe për këtë lakmonte postin e Presidentit të Republikës, por mundimi i shkoi dëm.

Dhe kështu, Fatos Nano është përfundimisht jashtë politikës. Ai u largua për të mos u kthyer më. Dhe do të mbahet mend për këtë gjë.

Do të mbahet mend gjatë. Pasi në historinë politike të shqiptarëve, ai është i vetmi që është larguar në këtë mënyrë, për fare. Dhe meritat e tij nuk mbarojnë këtu. Ai kishte edhe një gjë tjetër që nuk ishte hiç shqiptare. Dinte të delegonte pushtet.

Donte të delegonte pushtet. Çdo mosmarrëveshje e rivalitet brenda partisë ai e zgjidhte shumë lehtë. Rivalëve, apo në përgjithësi bashkëpunëtorëve xanxarë, ua mbyllte gojën duke u dhuruar – për të folur me gjuhën e sotme – një pjesë të tepsisë së madhe, apo duke i ftuar të vinin edhe ata duart në timon.

Madje, nuk e kishte hiç për gjë të ftonte pranë vetes edhe njerëz me personalitet e ambicie të fortë, që mund ta rrezikonin në të ardhmen, siç bëri me Edi Ramën.

Mund të mendohet se e gjitha kjo vinte prej një filozofie të tijës, por me shumë gjasë punët kanë qenë ndryshe. Ai nuk kishte ndonjë filozofi.

Ai ishte një njeri pa bindje të forta, pa ambicie të fortë. Ai nuk dinte të bënte llogarira. Ai përtonte të bënte llogarira. Ai nuk kishte një bazë të tijën. Nuk ka pasur kurrë nanoistë në Shqipëri.

Të jepte përshtypjen se nanoistët e bezdisnin. Dhe nuk i duheshin. Për çfarë mund t’i duheshin?

Për të hedhur shtylla tensioni në erë? Për t’ua vërsulur kundërshtarëve të tij? Për t’i nxjerrë në protesta? Apo për punë të tjera të liga? Për asgjë nga këto ai nuk kishte nevojë.

Përsëris: Fatos Nano ka qenë një politikan atipik shqiptar. Shqipëria nuk ka pasur e nuk ka për të pasur një politikan si ai. Sa mirë? Apo sa keq? Hëm, këtë nuk e di

Juristi Romeo Kara ka shpërthyer në thirrje dëshpëruese, përballë pakteve monstruoze të klikës mafioze.  Kara shkruan se është e papranueshme  të shesë moral “një president i korruptuar deri në palcë, te shoh në televisionin për të cilin une paguaj taksa, të më shitet moral nga nje ish kryeminister bandit, që të gjykohem nga gjykata ordinere ku militojnë ushtaret e korruptuar të ketyre dy sojsezëve”.

Postimi i plotë i Romeo Kara:

Kurre nuk ia kam leshuar litarin vetes ne angazhimet publike, pervecse kur kam pasur bindjen e plote se kontributi im ka qene i nevojshem dhe i dobishem.

Duke pare se Shqiperia po copetohej me copa te medha nga klanet politiko-mafioze, duke pare se organet e drejtesise ishin ne unison me keto klane, apo te pafuqishem perballe tyre, une me iniciativen time vendosa perballjen me to si dhe rrezimin e qellimit te tyre, qe te pakten ne nje rast, ishte marrja ne pronesi, fare pa punuar, thjesht duke mashtruar, tere sistemin energjetik shqiptar.

Edhe pse investigimet e mija jane mese te plota, edhe pse u respektua cdo procedure ligjore, edhe pse une mora totalisht mbi vete riskun per cdo gje, prokuroria, gjykatat dhe politika, ne dukje ne heshtje, por poshte ne dakortesi te plote midis tyre, po mundohen te mos lejojne vendosjen e drejtesise dhe arrestimin e merituar te Berishes, Metes, Rulit, Nepravishtes, si dhe te bashkepunetoreve te tyre, ne vjedhjet, shperdorimet, korrupsionin, mashtrimet dhe shkeljet e shumta ligjore, me pasoja katastrofike ndaj vendit.

Eshte e turpshme, e shpifur dhe e papranueshme, qe une si nje qytetar i devotshem i ketij vendi, qe e kam dashur dhe e dua kete vend, qe kam respektuar sa kam mundur ligjet e tij, te drejtohem nga nje president i korruptuar deri ne palce, te shoh ne televisionin per te cilin une paguaj taksa, te me shitet moral nga nje ish kryeminister bandit, qe te gjykohem nga gjykata ordinere ku militojne ushtaret e korruptuar te ketyre dy sojsezeve dhe te shoh pambarimisht lojen e ricklikimit te se keqes, qe na ka mberthyer dhe na ka marre te shkuaren, te tashmen dhe nuk eshte cudi edhe te ardhmen.

Nese prokuroria dhe gjykata e kane ndare mendjen, qe do te vazhdojne ti sherbejne Saliut, Ilirit & Company, atehere une i siguroj se nuk kam ndermend te terhiqem, te behem humbes apo protagonist i kauzave te humbura, por do ti drejtohem zgjidhjes perfundimtare te vendosjes se drejtesise, asaj te protestave.

Keta sojseze jane trima e te sigurte, persa kohe guximi yne per te drejten tone eshte me i paket se guximi i tyre per ruajtur padrejtesite e tyre.

Une i drejtohem cdo shqiptari te ndershem qe te mos prese me drejtesi nga politika apo protagonistet e kesaj padrejtesie 28 vjecare.

Eshte idjotizem te presim qe kriminelet te vendosin drejtesi ndaj vetes se tyre.

Drejtesia do vije kur ne te cohemi, ti nxjerrim nga zyrat tona dhe nga pronat e vjedhura kriminelet, dhe pa asnje meshire ti cojme aty ku e kane vendin.

Kjo diktature e krimit duhet te marre fund, haka te shkoje tek i zoti, dhe shpirterat tane te qetesohen me vendosjen e drejtesise, qetesia dhe shpresa per nje te ardhme me te mire, te begate dhe pa armiqesi, te kthehen dhe se bashku me to edhe dinjiteti i humbur i shqiptarit.