Opinione

Ish drejtori i policisë së shtetit Mit’hat Havari i ftuar në Fax News foli për situatën kriminale në vend. Havari u shpreh se krimi në Shkodër po gëlon dhe është i pakontrolluar. Ndër të tjera Havari tha se policia e shtetit ndër vite është e politizuar dhe sipas tij nga ky politizim do të ketë gjithmonë probleme me rendin.

“Angazhimet e ministrave kanë qenë të shtrira në kohë. Problemi është se ministrat e politikës shqiptare të majtë dhe të djathë që kanë qenë në kohë, duhet të kenë një strategji të qarta për vendosjen e rendit dhe qetësisë publike, nëpërmjet strukturave të Drejtorisë së Përgjithshme të Policisë së Shtetit.

Tani unë Shkodrën e njoh se kam qenë drejtues i atij rrethi vite më parë dhe më vjen shumë keq të them, që Shkodra nuk ka ndryshuar dhe atje ka probleme të thella me strukturën. Struktura e policisë në Shkodër lë për të dëshiruar ndër vite.

Nuk mendoj se ngjarjet kriminale në Shkodër kanë lidhje me njëra- tjetrën, por mund të them se krimi në Shkodër gëlon dhe është i pakontrolluar. Për mua qeveria shqiptare në kushtet ku është sot duhet të hartojë një plan pilot.

Ka ardhur koha që për Shkodrën dhe Vlorën që kanë një veprimtari kriminale të egër sidomos për krimin, të zëvendësojë strukturat e policisë.

Ne kemi faj që nuk kemi ndryshuar gjendjen, pasi akoma në Shkodër vazhdon dhuna në Komisariate. Nëpërmjet medias në Korçë kam informacion se vazhdon të ushtrohet dhunë në komisariate. Drejtorët duhet të kërkojnë ultimatum që mos të ushtrohet dhunë. Nuk mund të zbulosh një krim duke ushtruar dhunë. Policia shqiptare prej vitesh është politizuar. 90 përqind janë të emëruar nga qeveria e majtë.

Nga politizimi i policisë së shteti në Shqipëri do të ketë gjithmonë probleme me rendin. Nëse këta bëjnë diferenca. Struktura dhe strategji këta duhet të zhvishen politikisht.”

Gazetari investigativ, Artan Hoxha, ka dhënë alarmin pas kërcënimit që ju bë mëngjesin e sotëm gazetarit Julian Shota, teksa ishte duke raportuar mbi një shpërthim tritoli në Laç. Artan Hoxha e cilëson këtë rast shumë më të rëndë se sulmi ndaj gazetares Klodiana Lala, teksa shprehet se sot mund të kishim dëshmorin e parë të fjalës së lirë, ku shton se sot për herë të parë krimi goditi hapur fjalën e lirë.

Gazetari Shota u kërcënua hapur nga pronari i lokalit që i ishte vënë tritol, i cili i drjetoi pistoletën duke i kërkuar të mos filmonte mbi ngjarjen, pasi sipas tij, as policia nuk do ta jepte këtë ngjarje. Në mesazhin e tij solidarizues, Hoxha thotë se është në krah të gazetarit Shota, i cili nuk u mbështet as nga mediat, as nga politikanët dhe as nga diplomatët, ndërsa i drejton një mesazh dhe kërcënuesit. Sipas Artan Hoxhës, kërcënuesi thjesht ka bërë çfarë ka parë dhe dëgjuar për gazetarët këto kohë, duke shtuar se fajtori i vërtetë me kobure është elita jonë politike, nga i pari tek i fundit.

Postimi i Artan Hoxhës:

Fryma e krijuar ne vend, e sulmeve e kercenimeve kunder reportereve te terrenit nen sponsorizimin direkt te klases politike sot ka dhene nje mesazh edhe me te rende. Korrespondenti i Report TV dhe news24 qe mbulon nje nga zonat me problematike ne vend, Fushe Kruje-Kruje-Lac-Mirdite, eshte kercenuar haptazi, diten per diell, ne mes te qytetit, mes dhjetera deshmitareve, per te vetmin motiv se po bente nje kronike per nje shperthim eksplozivi ndaj nje biznesi privat. Kercenimi ka qene i qarte si drita e diellit, gazetarit i eshte kerkuar te mos raportoje, ne te kundert ai, familja e tij jane te identifikuara dhe do te kene pasoja. Sikur te mos mjaftonte kjo, kercenuesi ka mbushur pistoleten(nuk e dime ende me leje apo pa leje, por meqe jemi ne Lac, aty zakonisht vendasve u ndodhet ne brez ndonje kobure) dhe ia ka drejtuar ne fytyre gazetarit. Sikur te mos kishin nderhyre persona te afert te kercenuesit dhe tia bllokonin doren qe mbante armen nuk dihej cfare do te kishte ndodhur dhe mbase sot do te kishim deshmorin e pare te medias te vrare ne krye te detyres(larg qofte).

Kercenimi kete radhe eshte shume me i forte se ndaj Klodiana Lales. Kercenuesi kete radhe nuk eshte kujdesur fare qe te fsheh fytyren e tij ne terrin e nates apo te qellonte tinez mbi muret e shtepise se gazetarit. Kercenimi me jeten e gazetarit eshte bere me tyten e pistoletes, ne fundin e se ciles qendronte gati nje fishek qe do ti mjaftonte vetem nje rrudhje gishti per tia derdhur trute ne toke reporterit. Kete radhe kercenimi me pistolete te mbushur drejtuar mbi fytyren e gazetarit ka emer, ka fytyre, ka deshmitare, vetem shefi i policise per fat te keq ka shkuar me leje.
Kjo eshte te leshosh piskamen deri ne kup te qiellit!!! Kjo deshmon qarte se fryma e krijuar ndaj detyres se reportereve te terrenit per te informuar publikun eshte jashtezakonisht e rende dhe teper e rrezikshme per jeten e tyre…

Cudia kete radhe qendron ne faktin se reporterin qe banon ne qytetin e njohur si “kryeqyteti tritolit” ne Europe, Fushe Kruje, nuk ka dale ende askush ta mbroje vec medias ku punon. Madje, media e korrespondentit tjeter qe ka qene ne vendngjarje nuk ka dhene ende asgje mbi kercenimin. Nuk e di motivin por mesa e di une, korrespondentet e News24 dhe Report TV ne kete zone jane babe e bir. Me sa duket fakti qe kete radhe te kercenuarit nuk banojne ne Tirane, nuk punojne ne redaksite qendrore te televizioneve ne kryeqytet, nuk u kane bere ndonje sherbim te vecante pushtetit apo opozites. Ende kryeministri nuk e denuar aktin dhe “kercenuar” krimin. Ende shefi opozites dhe qytetari digital nuk e kane denuar aktin kriminal dhe “kercenuar” kryeministrin, se po iu prek nje qime floku Julian Shotes nuk do te gjej vrime ku te futet. Mbase nga qe mendojne se kete radhe nuk mund te fitojne aq kapital politik sa ne rastin e Klodianes.Ende presidenti Meta nuk i ka bere telefon Julianit, mbase nuk i ka gjetur akoma numrin e telefonit. As shefja e LSI, Kryemadhi, as vet Tit Vasili nuk jane shprehur akoma te indinjuar per kete kercenim ndaj fjales se lire dhe nuk e kane denoncuar lidhjen kriminale te qeverise Rama me mafian. Akoma nuk po shoh ne rrjetet sociale mesazhe solidarizuese nga koleget me korrespondentin Julian Shota!!!! As zyra e OSBE, zyra e BE, ambasada e SHBA-se nuk kane bere ende nje deklarate ne mbrojtje te Julianit…

Per te gjitha keto qe permenda me siper dhe shume te tjera qe nuk me tepron koha tani ti rendis, ngjarja e sotme eshte akoma dhe me e rende se ajo e Klodianes, dhe jeta e Jualian Shotes dhe familjes se tij eshte edhe me shume e rrezikuar. Mos harroni ne Lac nuk ta falin kollaj dhe nuk ta harrojne kurre. Ca me keq, banesa e Julianit eshte ne Fushe Kruje, ku nje kallep tritoli e gjen me kollaj se nje kanoce birre. Prandaj gjej rastin ti shpreh solidaritetin dhe mbeshtetjen time Julian Shotes korrespondentit te Report TV dhe korrespondentit tjeter te news24. Prandaj sot duhet te jemi me Julian Shoten dhe ne krah te tij, sepse ate nuk po e mbron as politika dhe as diplomatet edhe pse ai eshte kercenuar qartazi ne krye te detyres(pa patur nevoje te hamendesojme mbi motivin)….

Dhe ne fund dy fjale per kercenuesin. As nuk e njoh, as dua ta njoh dhe as me intereson kush eshte. Ai thjeshte ka bere cfare ka pare dhe cfare ka degjuar per gazetaret keto kohe. Fajtori i vertete me kobure drejtuar mbi fytyren e reportereve nuk eshte ai, eshte elita jone politike, nga i pari deri tek i fundit. Jane ata qe na sulmojne nga mengjesi ne mesnate, live nga ekrani pa u hyre gjemba ne kembe. Jane ata qe bejne sikur na dalin ne krah kur u duhet per kapital politik, por qe heshtin si shurdh-memece per raste si ky I sotmi. Julian Shota, qendro i forte, ti nuk je vetem….

Ish-trajneri i Shqipërisë, Gianni De Biasi, ka mbetur pa ekip. Ai kishte shpresa se do të drejtonte ekipin kombëtar të Polonisë, por në fund marrëveshja nuk u arrit dhe italo-shqiptari mbeti pa skuadër.

Italiani e përjetoi keq dhe vazhdon të flasë me keqardhje për atë eksperiencë. Këtë herë, në një intervistë për mediet polake foli në lidhje me mosmarrjen e stolit të Polonisë, por dhe për aventurën me Shqipërinë.

I pyetur nga gazetari polak, nëse aventura me Shqipërinë ishte momenti më i mirë në karrierën e tij, ai u përgjigj: “Modenën dhe Torinon i kam ngritur nga Seria B në Seria A, më pas i kam lënë ekipet. Kam qenë në vendin e 13 në elitën e futbollit italian. Më pas kam marrë Shqipërinë si një trajner i formuar dhe jam shokuar kur u binda se si fansat ishin të çmendur pas futbollit. Më kujtonte mua Napolin në Itali. Arritja e Euro 2016 krijoi një valë entuziasmi në të gjithë vendin, njerëzit u çmendën me prezantimin tonë”.

“Të punosh me shqiptarët nuk është e lehtë, duhet të kesh humor të mirë, të flasësh gjatë me ta dhe të përkthesh. Ata janë euforikë pas fitoreve dhe duhet t’i kthesh me këmbë në tokë. Ecëm para me djemtë dhe dhuruam një paraqitje të mirë në Francë. Ne ishim duke kaluar grupin. Fitorja me Rumaninë u prit njësoj siç përjetohet fitimi i Kupës së Botës në vendet e tjera”, u shpreh De Biasi.

Tekniku italian u pyet dhe në lidhje me largimin nga detyra. “Në kualifikueset e Kupës së Botës na ra një grup shumë i vështirë. Ne nuk luajtëm futboll të keq. Në atë pikë, unë thashë se kam nevojë për sfida të reja, të ndryshoja mjedis dhe vendosëm me Federatën se ishte koha për t’u ndarë.

“Do të shkoja në Shqipëri për pushime, por nuk do të kisha kohë për të pushuar, pasi do të më duhej të jepja autografe dhe të bëja foto. Një kënaqësi e madhe për trajnerin dhe lojtarët, pasi ti e ndjen se i ke dhënë njerëzve lumturi”, përfundoi ish-trajneri i Shqipërisë./njekomb

Nga Rudina Xhunga

Para disa ditësh, në fund të pushimeve në Vlorë, që më mbushën me besim, se vendlindja ime do ia dalë të bëhet qyteti më turistik në Ballkan, u ndodha mes një situate dëshpëruese, që nëse nuk e ndaj, nuk do më lërë më të kthehem në Vlorë.

Një makinë na bllokoi makinën,  afër një klubi të vogël ku pinë kafe gjithë njerëzit e Flamurtarit. Një djalë u ofrua te na jepte numrin e telefonit të personit që e bllokoi.

E morëm dhe ai e kishte me nge. E lajmëruam qe do të kërkojmë policinë dhe na tha; merreni, po ju erdhi dhe na mbylli telefonin. Policia rrugore erdhi për katër minuta. Polici me motorr shkoi të sqarohet në klub, por e përzunë vlonjatce.

Erdhi dhe ishte gati te na kërkonte llogari neve, pse e kërkuam kot, kur unë me time bije për dore, mes një skene, ku polici ndiqej nga djemtë e klubit që i hakërreheshin, ndërsa im shoq mundohej të qetësonte situatën, iu ktheva policit;

Si guxojne ata të të poshtërojnë. E dinë ata kush je ti? Ti je shteti! Ah moj Rudina,- tha polici dhe befas, ndryshoi. Nxorri fletën e gjobës dhe nisi te shkruajë. Në çast erdhen çunat, edhe i zoti makinës, me ulërima e hakërrima.

Im shoq më largonte mua. Une nuk i ndahesha policit me vajzën prej dore. Sa më shumë bënin trimin ata, aq më shumë unë i jepja zemër policit. Ai nuk reagonte, mbushte fletën, derisa situata po i dilte nga kontrolli. Atëherë lajmëroi në radio për pengim pune dhe kërkoi përforcime.

Ndërsa dëgjohej nga larg sirena e policisë, ne ikëm. Por në mendje kisha poshtërimin e atij njeriu, që e beri punën e tij, sapo mori ankesën,  për 4 minuta. Vetëm pse bëri punën e tij, e benë të ndihej i pafuqishëm, i padobishëm, i mjerë.

I dhashë zemër, pastaj e lashë vetëm. Sepse ndonëse me armë e uniformë, ai  vetëm ishte. Bindja e djemve në kafe, se  përballë tij, qenë më të fortë, më trembi njësoj si mua dhe atë.

Mua më shumë. Sepse për mua , ai polic ishte shteti. Një shtet i trembur përballë të fortit nuk më mbron mua, por të fortin. Kjo më bën mua ose të tkurrem e fshihem, ose të guxoj e bërtas. Siç po bëj tani, duke e thënë shqip. Nuk kam besim te policia e drejtuar nga Fatmir Xhafaj.

Është efikase dhe e kudondodhur, por kokëulur. Sepse Xhafaj është i tillë. Efikas dhe i kudondodhur, por kokëulur.

Nuk e mori veten nga situata me të vëllanë. Nuk ështe peng i krimit si shumë para tij, por peng i vetes dhe i kompleksuar nga ata që i kujtojnë vëllanë.

Dhe një polic mes nje ministri te kompleksuar, dhe nje drogaxhiu, mafiozi, apo dhe të forti rruge, apo trimi stadiumi, do zgjedhë të dytin, ose do struket e do ulë kokën mos e kap reforma, apo ndonjë plumb i verbër.

Sepse ai që duhet të flasë i pari,  po hesht. Unë i dhashë zemër nje polici të bejë detyrën, unë harrova që isha nënë dhe po tërhiqja një fëmijë në sherr, ndaj e nis këtë shkrim me ofertën, me bëni mua, ministre rendi!

Që të jap shembull se guxoj të përfaqësoj dhe mbroj stafin që drejtoj. Nuk dua të bëhem vërtet, pa frikë kush ka vënë shishen në radhë. Dua vetëm, t’i them ministrit tim të rendit:  speak out, fol shqip dhe jepu zemër policëve të tu.

Tregoju që janë shteti, thuaji që shteti sado i dobët të jetë, pa shtet është 97, thuaji që droga do ju japë para që do u shënjojnë ditët, se vite nuk do kenë. Do i vrasin qëllimisht a gabimisht.

Thuaju që vëllain tënd e çove në burg dhe kështu do çosh cdo një prej tyre qe vesh uniformë dhe bëhet me të keqen. Thuaju qartë, kush është e keqja.

Thuaju që do i mbrosh dhe drejtosh, jepu të rinjve ëndrrën të hyjnë ne polici për respekt e karrierë, për t’u bërë të zotë e të çmuar për  vendin, jo pjesë e listepagesës së krimit.

Jepu burrave e grave me kapele,  reformën që i mbron nga politika dhe i bën të vlefshëm për shtetin dhe jo pushtetin e radhës.

Një polic që ka frikë për bukën e fëmijës, është nje qyqar që s’do më mbrojë dot kurrë, as mua, as veten, as ty, kur të mos jesh më në politike.

Qofshja naivja e fundit që besoj te Fatmir Xhafaj, por nëse nuk besoj do më duhet sot, të bëj valixhet e iki, jo të ulem e shkruaj këto radhë.

Por nëse ti nuk flet, nëse njerëzit vriten gabimisht ( kuje, kuje, gabimisht!) , nëse nuk gjendet kush dërgon plumba në beton, para se t’i derdhë në mish, në shtëpinë e gazetarëve, nëse do tregojmë legjenda vere, pa i shkruar e zbuluar për plagosje misterioze, nëse vrasësit shtohen e trimërohen, ndërsa të tutë e të mite, struken e s’duken, atëherë edhe po fole, s’do ketë kush të të dëgjojë.

Sepse ne do kemi ikur, ndërsa ata që do mbesin,  do të vëne ministrin e tyre.

Profesori i njohur, Edmond Tupja në një shkrim për sulmin ndaj gazetares, Klodiana Lala, e paralajmëron atë që të qëndrojë vigjilente pasi autorët nuk kanë hequr dorë nga qëllimi i tyre. “Mos pandehni se atentatorët kanë hequr ose do të heqin dorë nga qëllimet e tyre vrastare: Pa dashur të luaj rolin e Kasandrës së Homerit, dua t’ju them se, me shumë gjasë, ju do të bëheni sërish objekt sulmesh përherë e më të frikshme!”

Nga Edmond Tupja

E dashur Klodiana, së pari, lejomë t’ju drejtohem kështu, thjesht fare, drejtpërdrejt, duke u përpjekur të arsyetoj edhe racionalisht, pra, me logjikë të ftohtë, edhe – përse jo? – emocionalisht, pra, me zemër, sepse, siç pohonte filozofi Paskal në Francën e shekullit XVII, “Zemra ka arsyet e veta që arsyeja nuk i njeh”.

I neveritshëm e njëherazi i përbindshëm ai atentat që ata, të paemërtit e të pranishmit e nëndheshëm nën urdhrat e një kupole të kudondodhur në Shqipërinë tonë të çoroditur, tashmë të transformuar në një demokrature të frikshme, – kryen para tri ditësh kundër një pjese të së ardhmes shqiptare, pra, kundër fëmijëve tuaj, si edhe kundër prindërve tuaj pjesë e së tashmes shqiptare, që ju kanë edukuar, ndër të tjera, me frymën e ndershmërisë, e drejtësisë, e guximit dhe të dashurisë për profesionin.

Mirëpo, njëkohësisht, bëhej e bëhet fjalë për një atentat kundër gazetarëve në përgjithësi e kundër gazetarëve investigues në veçanti, që dinë të shmangin kurthet e ëmbla të gënjeshtrave për të zhbiruar të vërtetat e hidhura të dramës ngjethëse që po përjeton këto vitet e fundit Shqipëria jonë e mjerë. Nga ana tjetër, ky është një atentat kundër gruas shqiptare, që vazhdon të jetë në shënjestër të një dhune të paparë e të pafalshme, vetëm e vetëm se ajo – qoftë gazetare, qoftë gjykatëse, qoftë punëtore apo fermere – kërkon të jetë e barabartë me burrat e të marrë pjesë gjallërisht, duke thënë fjalën e saj në të gjitha fushat e jetës.

Sigurisht, është e qartë se atentati kundër të afërmve tuaj më të shtrenjtë shpalos paturpësisht tiparet e një atentati të tipit tejet mafioz ngaqë ishte i pabesë: i pabesë, sepse u krye ndaj të gdhirë, i pabesë sepse futi në rrezen e tij vdekjeprurëse fëmijë të pambrojtur (si vajzat e tuaja të mitura) dhe njerëz të moshuar (si prindërit tuaj të tronditur) po aq të pambrojtur, dy kategori këto që kanë veçanërisht nevojë për siguri, dhembshuri e përkujdesje të pareshtur.

Gjithashtu, e dashur Klodiana, kini parasysh një gjë: mos pandehni se atentatorët kanë hequr ose do të heqin dorë nga qëllimet e tyre vrastare: Pa dashur të luaj rolin e Kasandrës së Homerit, dua t’ju them se, me shumë gjasë, ju do të bëheni sërish objekt sulmesh përherë e më të frikshme! Qëndroni, pra, vigjilente, ndërkohë që – dhe për këtë jam i bindur – do të vazhdoni deri në fund e pa u tutur punën tuaj si gazetare investiguese, sepse e tillë jeni gatuar: me brumin e ndershmërisë dhe të kurajës së patundur. Të panumërt janë ato dhe ata që ju admirojnë për punën tuaj në shërbim të së vërtetës, por mjaft gazetarë e publicistë ju vlerësojnë edhe profesionalisht për mënyrën se si niseni nga fakti, se si i zgjidhni e i renditni argumentet për ta çuar bindshëm lexuesin ose teleshikuesin drejt përfundimesh të mençura, por të paraqitura me një modesti të sinqertë ku natyrshëm gjejnë vend edhe hamendësimet e nevojshme, të cilat jo rrallëherë janë aq të domosdoshme për t’u futur në labirintin e errët të krimit e për të rindërtuar puzzle-in e nxjerrjes në dritë të autorëve të tij.

Së fundi, lejomëni t’ju kujtoj batutën e famshme të filozofit Volter, i cili në Francën e më shumë se dy shekujve më parë, thoshte: “O Zot, mbromëni nga miqtë, se nga armiqtë mbrohem vetë!”. Përse po jua kujtoj? Thjesht sepse jetojmë në një kohë kur është rritur numri i atyre që pasi vrasin dikë natën, shkojnë dhe e qajnë ditën! Kriminelët e tipit narkoligarkomafioz janë aktorë të përkryer sidomos kur, njëkohësisht, kanë kapur disa hallka të rëndësishme të pushtetit qendror e vendor. Ruhuni, pra, prej atyre që shtiren sikur ju duan të mirën, ju jeni aq psikologe sa ta zbërtheni, qoftë edhe nëpërmjet vështrimit, se ç’bluan dikush që ju premton në mënyrë bombastike ose patetike mbrojtje e siguri juve, familjes dhe prindërve tuaj.

E dashur Klodiana, Nuk do t’ju marr më nga koha juaj që është shumë më e çmuar se e imja. Besomëni, ju lutem, në solidaritetin tim intelektual dhe mos e reshtni kurrë e kurrsesi luftën tuaj, luftën e të gjithë gazetarëve, luftën tonë të përbashkët për ngadhënjimin e së vërtetës.