Sociologu i njohur Gëzim Tushi ka komentuar zgjedhjen që ka bërë një qytetar amerikan i cili jeton dhe punon në Gjermani.
Babai i 3 fëmijëve, inxhinieri Mark Bryan, ka vendosur të vishet si grua, kudo, madje edhe kur shkon në punë. Ai prej katër vitesh praktikon këtë veshje dhe pretendon se ideja i lindi për respektin që ka ndaj barazisë gjinore apo edhe forcimit të rolit të gruas në shoqëri.
Sociologu i njohur shqiptar Tushi këtë zgjedhje të pazakontë për shoqërintë tonë e sheh në një këndvështrim tjetër. Ai tha se në kohën e komunizmit vendoste shteti për çdo gjë, aq sa edhe në jetën intime. Ai i ftuar në emisionin “Ftesë në 5” ku në diskutim e sipër mbi këtë temë, tha:
“Në atë kohë vendoste shteti se si duhet të visheshim, të ecnim e si të bënim seks”.
“Në atë kohë nuk lejohej aborti i fëmijës prandaj them që kontrollohej edhe seksi mes çiftit. Sepse raporti midis të ndaluarës dhe lejuarës është i diskutueshëm”, – u shpreh Gëzim Tushi.
Shqowria shqiptarw pwrgjithwsisht konsiderohet ende një shoqëri e mbyllur, që nuk mund të pajtohet lehtë si në perëndim, me të tilla zgjedhje.
Nga Elbasani, ku prezantoi platformën “Deputeti që duam”, Kryeministri Ram nuk ka lënë pa thumbuar sërish Presidentin Meta dhe kryetarin e Partisë Demokratike, Lulzim Basha.
Edhe njëherë solli në vëmendje karrierën politike të kreut të shtetit, dhe pyetjen “çfarë do më Ilir Meta”.
Për Ramën, është absurde që PD kërkon të vijë në pushtet, në kushtet kur sipas tij nuk ka reflektuar asgjë.
“Çfarë kërkon më shumë Ilir Meta sot? Çfarë do Ilir Meta? A mund të ma thotë njeri çfarë duhet t’i japë më shumë Shqipëria Ilir Metës. Qysh kur ka lindur shteti shqiptar asnjë figurë politike nuk ka marrë më shumë se Ilir Meta. Të gjitha Shqipëria ia ka dhënë Ilir Metës.
Çfarë kërkon sot Ilir Meta që nuk lë as të vdekurit rehat se të gjallët jo e jo. Çfarë kërkon Ilir Meta që ka marrë trastën dhe vjen vërdallë varreve për të dekoruar heronjtë. Për t’i bërë heronj mjeshtra pune, mjeshtra arti e mjeshtra zanati. E bëj këtë pyetje për fenomenin e tmerrshëm të mos ndaljes në të parit dhe të trajtuarit si plaçkë dhe të shqiptarëve si mish për top.
E njëjta gjë vlen për PD-në. Si mundet PD sot të thotë jam gati të qeveris kur nuk ka reflektuar asgjë. janë të njëjtët njerëz, të njëjtat ide me ndryshimin që në vend të liderit është një zëvendësues, një dezhurn, është një bosh. Por sidoqoftë ne nuk e kemi betejën me ta. Ne PS. Kundërshtarët tanë në këtë betejë nuk janë ata, ata janë kundërshtarët e Shqipërisë, të së ardhmes së Shqipërisë dhe kundërshtarë të çdo shqiptari që do të jetojë këtu dhe çdo të riu.
Kundërshtarët tanë janë ato ndjenja vetëkënaqësie, vetëpërmbushjeje që të pengojnë të shohësh shumë më tutje kur je i pari. Ne na duhen vajza dhe djem si vajza që foli para meje dhe Evisit, shqiptarë që vijnë nga jeta e përditshme, vijnë nga puna, nga përpjekjet dhe rezultatet në rrugën e tyre, qofshin në rrugën e qytetit, qofshin në rrugën e fshatit. Qofshin profesionistë në qytet apo fshat”, deklaroi Rama.
Për kundërshtarët e tij nuk ka asnjë dyshim. Edi Rama është diktator. Për përkrahësit e tij është ndryshe. Pavarësisht se bërtet më shumë se kritikët në studio televizive, pavarësisht se zgjedh të shohë nga poshtë plagën e mesme të gazetarit që nga lart i ul poshtë pantallonat apo pavarësisht se ndjek me sy të shqyer nga habia teatrale gishtin me akuzë që i tund vendosmërisht mbretëresha e kronikës së zezë; pavarësisht se flet për Bethovenin te Fevziu dhe nuk lë piano pa thyer dhe pavarësisht se i ofron biberon dhe jo debat kundërshtarit të tij, pavarësisht se e ka kthyer në ligj vullnetin e tij, pra, pavarësisht të gjitha këtyre, njerëzit e tij e tij e quajnë lider të fortë.
Dy skajet jo fort të largëta mes të qenit diktator dhe autoritar mund të ndriçohen më shumë nëse hidhet dritë mbi mënyrën se si Edi Rama nisi karrierën politike, si erdhi në pushtet dhe si e vazhdoi rrugën e tij drejt pushtetit. Varësisht zgjidhjes së kësaj dileme, diktator si fatkeqësi, apo autoritar si rrjedhojë, mund të llogariten hapat për ta përmbysur kundërshtarët në 25 prill apo për ta lartësuar përkrahësit e tij në të njëjtën ditë. Që në krye të herës, kur fjala mori lirinë e fjalës, ai ishte një nga mjeshtrit e rrallë të përdorimit të gjuhës në publik.
zurpoi vëmendjen e publikut të mësuar deri atëherë me gjuhën e drunjtë të komunistëve të rrjedhur nga mosha dhe që kishte nisur të gëlltiste gjuhën me gjemba urrejtjeje të të rinjve që po vinin.
Rama e përdori pushtetin e fjalës për të arritur në pushtetin e politikës në Shqipëri, një pushtet që rast pas rasti, ka magjinë e padiskutueshme për ta bërë orator edhe një memec fatkeq. Ministria e Kulturës që i dha Fatos Nanoja ishte shumë pak për ambicien e tij. Në të njëjtën zyrë ai priti dhe përcolli dy kryeministrat e tjerë socialistë, Majkon e Metën.
Për Majkon u thoshte me tallje miqve se e kishte mik të ngushtë, kurse Meta i bëri atë që seriozisht asnjë mik i ngushtë nuk do të ishte në gjendje ta bënte për tjetrin. Meta ishte shkëndija e duhur për ta ngjitur në qiellin e duhur Ramën si fishekzjarrin më shkëlqyes të socialistëve, gjithmonë të aftë të mbyteshin në një pikë ujë dhe të pandërgjegjshëm për pushtetin absolut që u jepte jo vetë pushteti që kishin, por numrat që i kishin sjellë në pushtet dhe alternativa arkaike që kishin mundur me zgjedhje e kallashnikovë.
Në atë kohë Rama e përmbuzte turmën e disiplinuar socialiste, e cila, nga ana e saj, e quante atë të ardhur, të huaj dhe e shihte si emigrant të përkohshëm në shtëpinë e saj, por ai shpejt mësoi si ta përdorë atë.
Portofoli i ministrit ishte vetëm trampolina që e çoi në krye të kryeqytetit kaotik shqiptar që po dilte nga vitet ‘90 i futur në kaos total. Duheshin fare pak gjëra normale për t’u dukur ndryshe nga të tjerët. Edi Rama, në diferencë me të tjerët, ishte më i qartë dhe dinte ku do të shkonte.
Pak nga parku Rinia me kioska, pak me fasadat dhe zgjerimin e disa akseve rrugore në Tiranë, ai kishte kuptuar më mirë se kushdo tjetër se forma, ngjyrat dhe shkëlqimi, njëlloj si indianëve të dikurshëm pasqyrat, u pëlqenin shqiptarëve më shumë se vetë përmbajtja.
Slogani për kthimin në identitet, nuk rrekej të harronte se sa e shëmtuar ishte Tirana nën grinë e shpëlarë të komunizmit, por sa të tmerrshëm e kishte bërë qytetin anarkia e viteve të para të demokracisë.
Atëherë askush nuk e kishte idenë për ligje urbanistike dhe për nevojën e një qyteti për t’u zgjeruar që po kafshohej barbarisht dhe po rrethohej edhe më barbarisht që nga periferia e Kamzës, te këmbët e Dajtit, në kodrat e Farkës, në fushën e Yrshekut, Kasharit e kudo gjetkë.
Madje, edhe brenda vetë Tiranës, e cila periferinë e dikurshme, me ritmet e rritjes po e kthente në pothuaj qendër. Ishte fare e lehtë që Rama të bënte diferencën me zyrtarët e fjetur shqiptarë dhe me një pjesë të madhe të ministrave që asokohe, si në të gjitha kohët në vijim, i ngjanin njëri-tjetrit si teshtima teshtimës.
Në bashki Rama zbuloi në praktikë se që të quheshe i rëndësishëm në Tiranë varej nga ajo që kishe në dorë dhe jo nga çfarë dije me kokë. Në ishullin e tij pranë Xhamisë së Ethem Beut, ai ngriti paralelisht strukturat më moderne të drejtimit me njerëz që e trajtonin si idhull oriental.
Ai u rrit paralelisht me ta, duke qenë gjithashtu i qartë se vetëm pushteti qendror të lë në dorë hallkën e parë të të gjitha interesave që kishin nisur të shtonin zerot pas. Mbas një duzine me vite në krye të Tiranës, grabitjen e dashurisë për bashkinë e Tiranës Rama e përjetoi si një humbje fatale, por pikërisht ky ishte gabimi fatal i Sali Berishës: duke i hequr fitoren Ramës, ai projektoi humbjen e tij vetjake.
Duke i dhuruar Bashës një prikë të pamerituar, Berisha la peng pushtetin e tij. Pa atë gur që i rëndonte zemrën si të gjitha dashurive që nuk u jepet fund në kohën e duhur, Rama u përqendrua në luftën për pushtetin në të gjithë Shqipërinë.
Dhe në 2013-n, mbasi kishte provuar gjithë sagën e 2009-s e në vijim, bojkotin, protestat, urinë në bulevard, ai kuptoi se e majta mund të vinte në pushtet me dy mënyra të thjeshta: duke u sjellë normalisht dhe duke u bashkuar.
Bashkë me Ilir Metën ai u konfirmua në zyrën e kryeministrit dhe dukej se vetëm marrëzia mund ta ndante dashurinë e rigjetur mes dy njerëzve që kishin pasur trajektore të ndryshme në jetë, por të takuar shumë shpesh si miq në krah dhe si armiq përballë.
Dy burrat që kontrollinin gjithçka në Shqipëri ishin në stinët e para të pushtetit si mishërim i aksiomës fatale që urrejtjet e thella shpesh kthehen në dashuri pa arsye. Si në rastin e pengut me pengmarrësin,
Por në rastin e tyre, ata ishin njëkohësisht pengje dhe pengmarrës të njëri-tjetrit. Pa kuptuar as njëri dhe as tjetri se me pushtet të ndarë me njëri-tjetrin kishin pushtet me të fortë përballë kundërshtarëve të tyre.
Atëherë kur dukej se do të kishin një udhë të gjatë e paralele në pushtet, pa mbyllur vitin e parë në paqe, u krisën egër me njëri-tjetrin për të nisur një ndeshje nervash, me ulje-ngritje, me cikël betejash të vazhdueshme dhe paqe të përkohshme, e cila ishte në fakt prologu i betejës më të egër dhe më të zgjatur mes tyre.
Njëlloj si në mallkimin e hershëm që i sheh shqiptarët si armiqtë më të egër të shqiptarëve, vetëm socialistët ishin të aftë të mundnin socialistët në një vend me mazhorancë natyrale të majtë.
Kryetari i PD-së ishte absolutisht i vetmi njeri i aftë në Tiranë që mund të bënte të pamundurën, për të humbur në zgjedhjet e 2017-s. Me gjysmën e ministrive në dispozicion, me disa nga institucionet më të rëndësishme të vendit nën PD-në, me gati gjysmën e bashkive blu dhe me përçarjen e egër mes së majtës, ai humbi edhe më thellë sesa kishte bërë Sali Berisha përballë unifikimit të së majtës katër vite më herët.
Dhe si të mos mjaftonte ajo, me teknologjinë e shpëlarjes së asaj gjësë me atë gjënë, gjithë vjeshtën e 2017-s dhe më tej e kaloi në një seri betejash “fake”, me synimet e gabuara dhe njerëzit e gabuar, që duke dashur të vriste Edi Ramën, e bënte më të fortë. Deri në aktin final të marrëzisë kur dogji mandatet dhe bojkotoi zgjedhjet për pushtetin lokal.
Duke i lënë vetes vetëm pushtetin për listat e mundshme të deputetëve në 2021-shin dhe firmën për listën e makinave që mund të parkohen në oborrin e PD-së. I dyzuar dhe i pavendosur, i pabesueshëm edhe kur shumë shpesh ka shumë të drejtë, Basha hyn verbërisht në betejat që ia zgjedh Rama dhe me armët që vetë Edi ia imponon.
Njëlloj si ato vajzat që kanë provuar shtatzëninë me njeriun e gabuar, ai i shmanget edhe përqafimit politik me njerëzit e duhur, nga frika se mos e pëson sërish.
Në epilog të 2020-ës Edi Rama është përballë murit që deri më tani askush nuk e ka kaluar në Shqipëri: mandatin e tij të tretë. Dy mandate e kanë lodhur dhe dy mandata fatale, si tërmeti dhe pandemia që pothuaj e gjunjëzuan vendin, i kanë dhënë shumë peshë shpinës së tij me hernie pushteti.
Sheh me dëshpërim majtas dhe djathtas vetes dhe gjen vetëm njerëz që i binden si dikur idhujtarët e tij rioshë në bashki. Ata ndodhen aty thelbësisht vetëm për shkak të tij dhe që po për shkak të tij e kanë ambicien shumë më të madhe sesa mundësitë e tyre.
Të mësuar të marrin pa dhënë, të fitojnë duke iu shmangur betejave, të mësuar t’i përulen eprorit për të kërkuar më pas vetëm vartës të përulur, ata janë inercia me mandate politike që i ngatërrohen Ramës nëpër këmbë, pa kuptuar se politika është art që e luan talenti dhe jo prokurim i drejtpërdrejtë që e firmos dikush.
Deri në prillin e fushatës së ardhshme mund të ndodhë gjithçka. Por paradhënia është thënë, kartat janë shkartisur dhe letrat nën mëngë po nisin të dalin jashtë. Rama po i tërheq të gjithë edhe një herë në një ndeshje personale. Ku do të diskutohet për gjithçka dhe asgjë.
Do të jetë betejë me batuta me kundërshtarë që më shumë se kokën e tij, do të hanë kokën e njëri-tjetrit. Pa kohezion, me paranoja reciproke dhe me të bërtitura, me Saliun, Salianjin, por pa Klevisin, shenjat janë se PD-ja do ta tresë shansin e tyre përballë një Rame që dhe kësaj here do t’i shmanget llogaridhënies programore. Me fytyrën mbuluar me maskën e pandemisë dhe të dridhurave të tërmetit, nuk do të lërë kohë për të folur mbi qeverisjen e tij me koncesion.
Nën daullet e luftës askush nuk do të kujtohet të flasë për shumë nga njerëzit e tij që, duke qeverisur në emër të të varfërve, janë bërë shumë më të pasur sot. Për hir të një instrumenti të drejtë demokracie, por të përdorur në mënyrën më të keqe të mundshme, disa mijëra demokratë të skualifikuar nga gara për listën e deputetëve, pjesa më e fortë dhe thelbi natyral i PD-së, do të jenë shumë më pranë Edi Ramës se Lulzim Bashës.
Dhe ata do të bëjnë diferencën në një garë milimetrike në të cilën Edi Rama i ka kundër të gjithë, deri edhe anonimatin ulëritës të pjesës më të madhe apolitike të kabinetit të tij, por ka për aleat, gabimet fatale të kundërsharëve.
Për të qenë rasti i parë që e bën për herë të tretë, jo për meritë vetjake dhe jo se e meriton, por sepse kundërshtarët e tij ia lanë në derë e në dorë. Më pas nuk i dihet se çfarë mund të ndodhë në katër vjet, sa kohë që në Shqipëri, çudia më jetëgjatë e ka jetën me të shkurtër se tre 24-orësha bashkë.
Rama do të rrijë minimalisht në pushtet po aq kohë sa Skënderbeu, siç kanë qejf ta thërrasin njerëzit e tij, ka qenë në luftë me osmanët. Me gjithë pushtetin e grumbulluar në një dorë, pa dashur t’ia dijë as ai vetë se pushteti më i fortë në demokraci, është ai që ndahet dhe ekuilibrohet dhe pavarësisht se kundërshtarët e tij gjithmonë e më të shumtë nuk do të kenë asnjë dyshim se Edi Rama është diktator, e vërteta e tyre nuk do të ketë asnjë vlerë.
Sepse do të gabojnë në një pikë thelbësore. Kryeministrat në Shqipëri kanë pushtet të pakontrolluar. Pushtetin mbi çdo hallkë të shoqërisë ua ofron tradita e njëshit e ngulitur në Shqipëri, pushteti mbi forcën politike ata që drejtojnë dhe vetë Kushtetuta që fsheh një gënjeshtër të madhe fatale: formalisht ajo e bën Shqipërinë republikë parlamentare, në fakt ka vizatuar një republikë tipike presidenciale nën emrin e kryeministrit.
Të tre këto faktorë bashkë e bëjnë kryeministrin në pushtet autoritar në ekstrem, pa qenë fare nevoja të jetë diktator. I tillë ishte Sali Berisha dje, me asnjë gram më pak pushtet sesa ka Edi Rama sot.
I tillë do të ishte edhe Jezu Krishti, nëse Biri i Shenjtë vendos të qeverisë ndonjë ditë shqiptarët, çdonjëri prej të cilëve, i lindur në Tropojë apo banues në Sarandë, i ardhur në Tiranë apo denbabaden me shtëpi qerpiçi e carac në oborr, ka bindjen e patundur se është më i lartë se çdo mbret dhe më i shenjtë se çdo shenjt.
Sot na duhet t’i kërkojmë ndjesë Skënderbeut, Izetbegovicit, dhe dy kompanive të ushtrisë shqiptare. I pari sepse i duhet të rrotullohet sot në varr, e të pyesë Lek Dukagjinin, se në cilën pikë të amanetit ia ka lënë Shqipërinë amanet Ilir Metës.
Duhet t’i kërkojmë ndjesë dhe Izetbegovicit, pasi ish Presidenti i Bosnjës, tani e ka të paqartë, nëse fatin e tij e ka Edi Rama, apo Lulzim Basha.
Të tretëve duhet t’u kërkojmë ndjesë ushtarëve tanë të dy kompanive paqeruajtëse që kemi si bërthamë të ushtrisë shqiptare, që Presidenti mund ti tërheq nga misionet paqeruajtëse, për të mbrojtur Kushtetutën në Presidencë nga armiqtë e huaj dhe të brendëshëm.
Kjo gjë mund të ishte shmangur.
Ilir Meta e kishte një hall që shpiku amanet të Skënderbeut për të. Skënderbeu ka luftuar për të mbrojtur Perëndimin nga Osmanët, ndërsa Ilir Meta e ka luftën me Perëndimin si Osman. Ndaj nuk ka arsye që princi ynë që ishte mburoja e Perëndimit në Shqipëri, ti linte amanent një të jenicieri të marrë që i ka hap luftë Perëndimit.
Po ashtu Ilir Meta nuk kish pse kujtonte sot Izetbegovicin e ndjerë. I kapur peng në aeroport nga ushtarët serb në vitin 1992, Izetbegovici mori vartësin e tij për ti thënë vazhdoni luftën. Nëse Ilir Meta e ka fjalën për Lulzim Bashën, i bie që ky të marr Gaz Bardhin e të thotë “Vazhdoni se mua më ka marr peng Edi Rama” .
Nëse e ka për Edi Ramën, ky i bie të marr në telefon Erjon Bracen dhe ti thotë “Vazhdoni se më ka marr peng Lul Basha.”
Kështu që dhe kjo lajthitje e Ilir Metës ishte e tepërt, po të mos kishte një hall.
Aq më shumë Ilir Meta nuk kishte pse u referohej forcave të armatosura që në fakt janë thjesht dy kompani ushtarësh që të jenë në gatishmëri për të, në luftën ndaj armiqëve të jashtëm, e të brendëshëm. Ne jemi vend i NATO dhe nga armiqtë e jashtëm na mbron NATO. Nga armiqtë e brendëshëm na ndihmojnë zgjedhjet. Ilir Meta nuk do as NATO, as zgjedhjet, kështu që u kërkon ndihmë kot atyre, se ata marrin rrogën tek Olta Xhacka. Ishte tjetër hall ai që e detyroi Ilir Metën a bëj këtë.
Këto lajthitje të Ilir Metës nuk vijnë thjeshtë se është cmendur. Sot ai donte të dukej më shumë se i cmendur. Donte të thoshte gjëra pa lidhje të ngatërronte gjithë dynjanë, të përfliste Bashën, Ramën, Skënderbeun, Izetbegovicin, ushtrinë, e këdo tjetër me qëllim që njerëzit të harronin përse e kishte thirrur Konferencën e shtypit. Ai ishte gati të fliste dhe për hënën e plot, të merte përsipër vrasje e vetvrasje, të shpikte ndonjë komplot kombëtar apo ndërkomëbtar kundër tij, vetëm që të gjithë ne të harronim se ditën e shtunë, zëdhënsi i tij njoftoi se ditën e hënë, Presidenti Ilir Meta do të dal në konferencë për shtyp me gazetarët e oborrit të presidencës, që të bëj transparent historinë e shtetësive të paligjshme që ka dhënë. Kujtojmë se Ilir Meta ka dhënë 817 shtetësi si përjashtim nga ligji, për arsye kombëtare, në shumicë klientë të sekserëve të presidencës dhe rreth 900 të tjera sipas ligjit. Pra ka barazuar përjashtimet nga ligji, me ato që të jep ligji.
Sot me sa duket, kur këshilltarët i kanë vënë letrat para, kur ka parë se e ka shkelur ligjin me të dy këmbët, kur ka ndjerë rrezikun se mund ti hapet një proces hetimi parlamentar dhe pastaj të depozitohen në SPAK provat për shtetësitë e paligjshme, ka ndryshuar mendjen.
Dhe ka vendosur më mirë të thotë ca marrëzi si pasardhës i Skënderbeut, apo të ngjall dilema mes Bashës e Ramës se kush duhet të imitoj Izetbegovicin, të kërcënojë si Komandant i Përgjithshëm, se sa të flas pse ka shkelur me dy këmbët ligjin e shtetësisë, duke bërë trafik me pasaporta.
Nuk është aq budalla sa duket. Eshtë i cmendur. Dhe të çmendurit shpesh e kanë një fije talenti, për të bërë si budallenjë, kur kapen mat.
Tani të presim kur do na e sqaroj këtë punën e pasaportave se sot na sqaroi Skënderbeun, Izetbegovicin dhe vetmbrojten si Komandant i Përgjithshëm, që të harronim trafikun e pasaportave.
Me sa dimë ne, Skënderbeu nuk ka lënë ndonjë amanet për pasaporta , se atëhere nuk kishte pasporta. Por po t ëkisht eme siguri nuk do linte amanet që ato të shiteshin për të bërë para, pasardhësi i tij 500 vjet më vonë.
Edlira Gjoni, eksperte e komunikimit, thotë se batutat e shefit të qeverisë me mediat janë një cilësi që pëlqehet masivisht nga shqiptarët.
Gjoni komentoi sot shfaqjen e kryeministrit Edi Rama në emisionin e të enjtes në Opinion ku u debatua për aferën e inceneratorëve.
Fakteve për aferën, Rama më së shumti iu përgjigj me batuta. Por përse Rama po përdor batuta?
“Përdorimi i batutave është forma e propagandës që tregon se je në rrezik të madh komunikimi. Rrezikon që të dalë një informacion që nuk duhet.
Batuta në komunikimin politik është dritë e kuqe e ndezur. Tregon se ai që e përdor është në fazë rreziku. Por në Shqipëri, batuta të bën hero, preferohet, pëlqehet,” tha Gjoni.
“Ne jemi votues që na kënaq më shumë një batutë sesa një program politik. Nga emisioni njerëzit mund të kenë kuptuar pak gjëra, por u kanë mbetur në mendje batuta si ajo që nuk ka hajdutë mbi dy metra.
Batuta stimulon dhe provokon emocione. Nga mendimi, ajo çon te reagimi. Te ata që kërkojnë argumentin, reagimi është negativ. Por të tjerët kënaqen me batutat.
Frika ime është që njerëzit e preferojnë dhe ngopen me batutën. Pas kësaj batute fshihen të tjera probleme. Unë shqetësohem kur kryeministri përdor batuta dhe atë lloj gjuhe pasi tregon se gjërat nuk janë mirë,” tha Gjoni.
Presidenca i është përgjigjur kryeministrit Rama, pas akuzave të këtij të fundit se Ilir Meta dhe Sali Berisha ia dhanë Greqisë detin në vitin 2009 dhe se ishte PS ajo që e rrëzoi në Gjykatën Kushtetuese.
“Asnjë surprizë nga Mister 1 Prilli, i cili vërtetoi edhe njëherë sot, para të gjithë shqiptarëve, se është një mashtrues ordiner, i cili gënjen pa hapur gojën, lëre më kur flet”, thuhet në njoftimin e Presidencës nëpërmjet zëdhënësit Tedi Blushi.
“Mister 1 Prilli pretendoi sot se Ilir Meta ka qenë një nga hartuesit e marrëveshjes për delimitimin e hapësirës detare mes Shqipërisë dhe Greqisë, të rrëzuar nga Gjykata Kushtetuese”.
“I kujtojmë këtij mashtruesi të pështirë se marrëveshja u nënshkrua në Tiranë në 27 prill 2009”.
“O TYÇ GËNJESHTAR: Në 27 prill 2009, Ilir Meta ka qenë në opozitë. Mashtrimi është vesi i tij! Vesi del me shpirtin”, shkruan Tedi Blushi, zëdhënës i Presidentit Meta”.
Reagimi vjen pasi Rama akuzoi sot rivalët e tij politikë për detin.
“Ne duam një marrëveshje të drejtë sepse marrëveshja e mëprashme ka qenë e padrejtë për Shqipërinë. Të tjerat janë skandale mendore, shprehje e ligësisë që furnizon injorancën me qëllim dhe në funksion vetëm të pushtetit të ca mediokërve që duan me çdo kusht plaçkë në Shqipëri”, u shpreh më herët kryeministri Edi Rama.
Kjo e sotmja është një përpjekje e shtuar për të bërë gjithçka që ne kemi mundësi, që të realizojmë një qëllim me dy objektiva.
Objektivi i parë; Të pengojmë përshkallëzimin e përhapjes së infeksionit jashtë një ritmi të arsyeshëm dhe ritmin e arsyeshëm mund ta përcaktojmë vetëm ne njerëzit, në mënyrë që të mbrojmë ata që janë më të dobët dhe të mbrojmë sistemin tonë nga një mbingarkesë që mund ta bënte objektivisht të pamundur shërbimin ndaj shumë qytetarëve, të cilët mund të mos preken nga COVID-i, por kanë nevojë për shërbimet e përditshme në shëndetësi.
Objektivi tjetër, jo më pak i rëndësishëm, për hir të së vërtetës; Për të shmangur me çdo kusht një mbyllje tjetër, e cila po tmerron gjithë botën, nga Presidenti i Francës, një nga fuqitë më të mëdha të botës në aspektin ekonomik, i cili e tha hapur para popullit të tij që Franca nuk e përballon dot një mbyllje tjetër, tek Kancelaria e Gjermanisë, e cila tha shprehimisht, ndër të tjera, përpara popullit të saj se “jeta siç e njohim do të rikthehet, por ky është momenti për të bërë durim më shumë se asnjëherë, për të mos përmbysur brenda pak kohësh të gjitha sakrificat shumëmujore pas shpërthimit të pandemisë.”
E pra, prandaj ne kemi vendosur të krijojmë këtë rrjet inspektoratesh, të cilat funksionojnë në ditë normale në mbrojte të shëndetit të njerëzve, funksionojnë në kohë normale për sigurinë e jetës që nga puna tek mjedisi, ushqimi, barnat dhe shëndeti dhe për të qenë në rrugë, kudo ku sipas hartës së venë në dispozicion dhe të përditësuar çdo jave janë ende burimet më të mëdha të rrezikut. Për të qenë në rrugë, jo për të vënë gjoba, sepse gjobat i vë policia, por për të sensibilizuar, për të komunikuar, por edhe për të lajmëruar policinë, për të bërë detyrën. Për të qenë në rrugë jashtë dhe brenda, për t’u vendosur në udhëkryqe, së bashku me punonjësit e policisë që kryejnë detyrën e vet të përditshme dhe për të parë me sytë e këtij rrjeti, me sytë e shtetit sjelljet e qytetarëve.
Politika e vendosjes së maskës ka ndryshuar në dinamikë, siç kanë ndryshuar shumë gjëra, edhe në nivelet më të larta të ekspertizës botërore, në qasjen ndaj këtij armiku të padukshëm. Ne nuk bëjmë përjashtim, përkundrazi. Ne thjeshtë jemi përpjekur të jemi nxënës të mirë, të vëmendshëm, të dëgjueshëm të zërave më të mirë, më autoritarë të botës. Dua sot ta them përsëri, ne kemi patur fatin dhe kur them “ne”, kam parasysh veten, ministren, qeverinë, që kemi patur në dispozicion një skuadër ekspertësh që ju siguroj, janë të nivelit të lartë ndërkombëtar. E duke dëgjuar, duke mësuar jemi adaptuar, siç janë adaptuar të gjithë.
Sot që flasim, vendosja e detyruar e maskës vazhdon të krijojë polemika në Europë dhe në Amerikë. Falë edhe gjuetisë, sportit global të sensacioneve dhe të lajmeve përmes kanaleve të pafundme të informacionit edhe në majën e botës, aty ku shkenca është në majë, aty ku ekonomia është në majë, aty ku drejtohet bota, gjen kryetituj kontradiktorë, nganjëherë edhe qesharakë. Sheh qasje kontradiktore, si në Francë, p.sh, ku merr gjobë kur ulesh në bar për kafe dhe nuk gjobitesh kur merr kafe në restorantin përballë. Apo si në Itali, ku pak ditë më parë bëri lajm një çift që putheshin pa maskë në një park ku s’kishte në një perimetër 100 metra rreth tyre asnjë, vetëm sepse nuk kishin të njëjtën adresë rezidence. Apo rasti i një kryebashkiaku në një qytet të Italisë, i cili vë gjoba pasi mban maskë në mjedise ku kjo nuk kërkohet nga ligji dhe justifikohet se maskat mund të përdoren edhe nga kriminelët dhe terroristët. Kështu me radhë, çudira pas çudirash.
Të gjitha këto çudira janë korniza e një pamje shumë të konsoliduar, vendosja me detyrim e maskës botërisht, kudo, si një përpjekje plus në këtë fazë që armiku i padukshmen është në ofensivën e tij të dytë. Një ofensivë që duket shumë më agresive sesa e para dhe në ndërkohë që gjen hapësirë për faktin që ne nuk jemi të mbyllur dhe nuk duam të mbyllemi.
Nuk duam t’u themi njerëzve që shkojnë në punë për të fituar për familjen e tyre dhe për të prodhuar për shtëpinë tonë të përbashkët, rrini në shtëpi.
Nuk duam tu themi atyre që lëvizin dhe që lëvizjen e kanë pjesë të pandashme të burimeve të tyre të të ardhurave, mos lëvizni më.
Nuk duam të mbyllim shkollat.
Nuk duam t’u themi studentëve që edhe këtë vit rrini në shtëpi.
Nuk duam t’u themi prindërve që kanë fëmijët e vegjël, që kopshtet janë të mbyllura.
Por si mund t’i bashkojmë këto të dyja, dëshirën dhe domosdoshmërinë për të mos u mbyllur me domosdoshmërinë për të mos u mbytur nën presionin e infeksionit dhe mbytja mund të vijë për pak javë, në rast se ne vazhdojmë sikur asgjë s’ka ndodhur, në rast se ne i bëjmë shqipet tre krenare që duan të fluturojnë lart, duan të bëjnë aheng së bashku dhe duan që COVID-in ta vrasë shteti me çifte. Apo më keq akoma, duan të jetojnë syhapur, por të shohin vetëm atë që kanë qejf të shohin dhe duan të dëgjojnë muzikë dhe jo zërin e arsyes dhe kur jua ndalon muzikën, dëgjojnë disa delirantë krejtësisht të dalë mendsh, që flasin për konspiracionin botëror, ku Bill Gates kërkon t’u fusë cipa në trup këtyre që rrinë në kafe gjithë kohën dhe që nuk i duhen as familjes e jo më Bill Gates.
Nuk ka asnjë mundësi tjetër, përveç kontributit të drejtpërdrejtë të secilit, të cilit nuk po i kërkohet të marrë armët e të shkojë në mal të mbrojë atdheun nga ndonjë pushtues, nuk po i kërkohet as të japë jetën, as të plagoset, por po i kërkohet thjeshtë të mos dalë nga shtëpia pa maskën, të ruajë distancën dhe të mos e provokojë këtë armik të padukshëm, që duan, s’duan, ata që s’duan, jo vetëm ekziston, por në rast se të gjen të dobët, të sakaton, të merr jetën.
Vjollca është një nga shumë dëshmitarët. Ne e dimë shumë mirë, sepse e kemi ndjekur ecurinë e luftë së saj, se në çfarë rreziku ishte. Unë e di shumë mirë se çfarë ndjesie ishte kur mjekët thonin “nuk e dimë, gjithçka mund të ndodhë” e mund të ndodhë sa hap e mbyll sytë. Prandaj, kurrë mos shkoftë puna deri aty e që të mos shkojë puna deri aty, ti mund ta marrësh, por ta marrësh jo sepse e kërkon, as sepse e provokon, as sepse i bën karshillëk. Dhe kështu zvogëlohen numrat.
Kudo në vendet më demokratike të planetit po vendosen në vazhdimësi ligje dhe rregulla shumë më të forta se këto që kemi ne. Ndërkohë që këtu, disa delirantë flasin për diktaturë. Madje ka disa që shkruajnë nga Gjermania e thonë “Rroftë Partia e Punës”, “rrofshin idealet e partisë”, bëjnë edhe ironi. Ndërkohë janë në mes të Gjermanisë dhe e shohin shumë mirë çfarë ndodh atje, ata që janë në mes të Britanisë së Madhe e shohin shumë mirë çfarë ndodh atje dhe ata në mes të Amerikës, se çfarë ndodh atje.
Por këta janë dyfish të rrezikshëm, janë të rrezikshëm për vetën e për familjen e tyre, janë të rrezikshëm edhe për të tjerët. Si mbahen këta njerëz pa ligj e pa rregulla, kur nuk duan të marrin vesh?
E nuk janë vetëm këta. Çdo pyll ka derrat e vet, çdo popull ka delirantët dhe injorantët e vet, çdo shtet ka problematikat e veta. Përndryshe nuk do të kishte nevojë të vendoste ligje e rregulla as Gjermania, as Franca, as Britania e as Amerika. Do thonin thjesht, le të bëhet kështu e të gjithë do ta zbatoni. Po nuk është kështu.
Ashtu sikundër maska krahasohej me të drejtë, në një editorial të New York Times, me taksën. Ti e paguan taksën, jo sepse e ke pasion, e paguan sepse je i detyruar ta paguash. Në rast se nuk e ndjen si detyrim, do ta paguash me zor, të vjen pahiri i ligjit. Editoriali thoshte që të paktë janë ata, sipas të gjitha studimeve, që taksat i paguajnë me dëshirë, sepse janë të bindur që ky është kontributi i tyre për shoqërinë dhe shtetin, ndërkohë që shoqëria dhe shteti kanë investuar tek ty, në një mënyrë apo në një tjetër. Po të mos investonin tek ti, do të ishe në pyll. Kanë investuar në breza dhe investojnë çdo ditë. Pjesa tjetër i paguan nga frika, ose se kështu bëjnë të gjithë, shkruante New York Times.
E pra, në rastin e maskës, kjo nuk duhet të mbahet me detyrim nga frika.
Më besoni, unë personalisht, kur dal dhe vë këtë, nuk ndjehem as i lumtur, as i çliruar. Përkundrazi ndjehem i bezdisur. Nuk e vë nga frika se do më ndalojë policia në rrugë, por e vë sepse është detyrim fillestar, elementar, thelbësor, njerëzor dhe qytetar, për të mos u bërë shkak që të tjerët të marrin infeksionin, në rast se e marr unë, por edhe për të kontribuar që të gjithë së bashku të bëjmë gjënë e duhur.
Shteti nuk është një palë tjetër. Qeveria nuk është një palë tjetër. Ne jemi sot, në një detyrë ku, kur më duhet të flas për këtë, më kujtohet ai presidenti i Amerikës që tha “çdo gjë do jepja që të mos isha këtu, sot dhe të mos flisja për këtë e të merresha me këtë”.
Por ja që detyra vjen me të gjitha përgjegjësitë dhe me të gjitha sfidat, të cilat i zgjedh, por edhe nuk i zgjedh, të zgjedhin.
Sot jemi ne dhe gjithë bota para një enigme; Çfarë do të ndodhë nga përzierja bashkë e dy armiqve, e armikut të zakonshëm të vjeshtë-dimrit, gripit sezonal, viruset që janë vërdallë sa herë vjen vjeshta dhe dimri dhe këtij armiku të ri.
Nuk ka nevojë të jemi të lexuar në çështje shëndetësie që të dimë që gripi ta dobëson trupin, ta ul imunitetin. E në një trup të dobësuar nga gripi sezonal dhe me një imunitet të ulur, të vjen ky tjetri të futet në trup e mund të bëjë kërdinë.
Kancelarja gjermane, dje u bënte thirrje gjermanëve të mos shkonin në aktivitete, festa, dreka, darka jashtë shtëpie, nëse nuk e kishin të domosdoshme. Për çfarë arsye? Edhe për këtë arsye. Me ajrin e kondicionuar, me gripin sezonal, pa maskën, se nuk mund të mbash maskë kur je ulur në restorant, je shumë më i ekspozuar dhe të tjerët rreth teje janë më të ekspozuar në rast se ti je bartës.
Ne aplikojmë gjoba prej ditës së parë. Kemi vendosur një gjobë për maskën dhe çohet, – ndjesë se nuk do të duhej të ishte subjekt i një komunikimi të tillë, Presidenti i Republikës – Presidenti i Republikës e flet për gjobën për maskat si shantazh ndaj lirive dhe të drejtave të njeriut. Sepse për të, që vetëm President i Republikës nuk është, nuk ka rëndësi, fare, asgjë tjetër, përveçse si të helmojë dhe të dëshpërojë popullin e vet, në mënyrë që kur të vijnë zgjedhjet, të mbledhë ç’të mundet për atë Sh.p.k-në e tij të falimentuar e të degraduar nga krimi dhe nga dëshpërimi.
Ndërkohë që këtu nuk luhet.
Imagjinoni Mbretëreshën e Anglisë të dalë e të thotë që gjoba për maskën, që në Britaninë e Madhe është nga më të lartat, është shantazh ndaj lirive e të drejtave të grigjës sime. Imagjinoni të dalë Presidenti i Francës, imagjinoni të dalë Kancelarja, imagjinoni të dalë Presidenti i Gjermanisë, imagjinoni të dalë Presidenti i Italisë. Në ndërkohë që sot, gjoba në New York shkon deri në 15 mijë dollarë për shkelje të rregullave të vendosura e për mos vendosjen e maskës aty ku maska tanimë është e detyruar e kur vetëm kur vrapon, mund të heqësh maskën e po të kapi policia si vrapues që je duke ecur, merr gjobë deri në 15 mijë dollarë. Në vendet e Europës shkon mesatarisht 1000 euro. Gjobat që shkojnë deri në ekstremet si ai që u thashë, një çift që puthen në një park ku nuk ka njerëz dhe marrin gjobën se nuk kanë të njëjtën adresë, në këto vende përdoren si mjet disiplinimi represiv, sepse kjo është luftë.
Duam apo nuk duam ne, kjo është luftë. Nuk e kemi zgjedhur ne, na ka zgjedhur.
Si mund të thuash shantazh ndaj lirive e të drejtave të njeriut?
Si mund të bësh karshillëqe të tilla, sikur je në pyll?
Ndërsa në Shqipëri, gjoba 3 mijë lekë, më shumë sesa një mjet represiv disiplinimi, është një shtysë për të rritur sensibilizimin. Në fund të ditës, edhe kjo vlen e të gjitha mjetet duhen përdorur.
Këto 5 ditë janë vendosur 2800 gjoba, por janë evituar dhjetëra mijëra të tjera, sepse njerëzit, edhe për shkak të gjobës kanë vendosur maskën. E thonin disa, nuk e besojmë COVID-in, por kemi frikë nga gjoba.
Po mirë, çfarë të bëjmë ty ta besosh?
Çfarë do tjetër që ta besosh COVID-in, kur sheh sesi gjithë bota është alarmuar?
Mund të çmendet një, mund të çmenden dy, mund të çmenden tre, por nuk mund të çmendet gjithë bota në të njëjtën kohë. Nuk mund të çmenden demokracitë më të mëdha, që kanë gjithë ato pushtete kontrolluese e që nuk i lë njeri të marrin për hunde popullin e ta fusin nëpër teori konspiracioni. Këto janë marrëzi të papara, të cilat sigurisht stimulohen dhe përhapen edhe nga media që përpara audiencës, përpara klikimeve, përpara like-ve e share-ve nuk pyesin as për njerëzit që punojnë aty, as për familjarët e tyre.
Në cilën luftë mundet që burimet e informacionit të çorodisin dhe të torolisin njerëzit në këtë farë feje?
Është e pamoralshme, është e paudhë, por kjo nuk ndodh vetëm këtu. Kjo ndodh kudo e duhet të jetojmë me këtë.
Rrjeti juaj nuk është një rrjet për të vënë gjoba. E përsëris, të gjithë këtë luftë nuk e kemi parë si luftë ku shteti, qeveria duhet të turret ndaj qytetarëve për t’i vënë nën presionin e gjobës, por e kemi parë si një luftë të përbashkët, ku ne kemi detyrën tonë, çdo qytetar ka detyrën e vet individualisht e ku të gjithë së bashku duhet të bëjmë pjesën që na takon. E në këtë aspekt kemi qenë shumë të vëmendshëm që të gjitha inspektoratet, duke përfshirë edhe ato të tatimeve, të mos i bëhen havale njerëzve në këtë fazë kaq të vështirë, kur kanë hapur dyqanet dhe bizneset pas një mbylljeje që solli pasoja, por, përkundrazi, kemi hequr taksën për biznesin e vogël, e kemi bërë zero bashkë me TVSH-në. Kjo është gjysma e punës. Gjysma tjetër është ajo që nuk duket drejtpërdrejtë kur thua kemi hequr taksën, që u kemi hequr nga qafa inspektorët e kontrollorët, u kemi hequr nga qafa abuzuesit brenda këtyre strukturave, që për fat të keq ekzistojnë kudo.
Ju jeni të gjithë të pajisur me këto jelekë sot dhe jeni engjëjt mbrojtës të njerëzve. Nuk jeni xhagajdurët, as policia civile, jeni engjëjt mbrojtës të njerëzve. Kryeinspektori duhet të marrë përsipër këtë proces, duke qenë në bashkëpunim të ngushtë me ministren, me autoritetet për detyrat e ditës, në bazë të hartës së veprimit ku duhet vendosur forca më e madhe. Ju jeni në pozitë sensibilizuese e në rast shkeljesh, ju thjesht njoftoni policinë. Ju nuk keni bllok, nuk keni laps, ju keni vetëm mjetin e komunikimit që njoftoni dhe kaq. Jo një stres më shumë për njerëzit, por një ndihmë më shumë dhe një aleancë më shumë me njerëzit, për të bërë të mundur që t’ia dalim kësaj lufte të mallkuar e për të bërë të mundur që gjithë vija e zjarrit të jetë nën kontrollin e mjekëve dhe të infermierëve.
Del tjetri e thotë, – Coli me Lolin, – se kapacitetet janë ezauruar, spitalet janë tejmbushur, nuk ka vend në spitale e njerëzit po lihen rrugëve. Çfarë janë këto!
Këto janë skandale morale të pagëlltitëshme, sepse sot, ne jemi absolutisht të përgatitur për më të keqen, por duam që ta mbajmë më të keqen larg. Sot nuk kemi problem kapacitetesh nëpër spitale. Në dy spitalet COVID, sot kemi 1\4 e kapacitetit bosh akoma, por ritmi i numrave tregon që mund të mbushen në një kohë të shkurtër. Nëse ne nuk bëjmë secili tonën, mund të mbushen në një kohë edhe më të shpejtë dhe ky është çelësi që ne duhet ta mbajmë në dorë e nuk duhet të na e marrë armiku i padukshëm dhe të na i hapë spitalet jashtë kontrolli. Pastaj të detyrohemi të merremi vetëm me ata që kanë alarmin e COVID-it në trup e të lëmë mënjanë të tjerët, që kanë patologjitë e tyre.
Janë dy spitale të tjera, bashkë me gjithë ekipin, gati për t’u hapur në rast se do të jetë nevoja dhe kur të jetë nevoja, menjëherë do hapen. Edhe në rast se ato dy të tjerat do të kenë kapacitete të ezauruara, – uroj jo, – ka të tjera në radhë që janë gati, një sistem i tërë është gati, por kjo nuk do të thotë që ne të luajmë.
Vetëm tani që flasim, instalohen në sistem 60 respiratorë plus. Nuk kemi pasur problem, asnjë sekondë, për nevojën për oksigjen të njerëzve. Përkundrazi, në kapacitete oksigjenuese jemi në minimume, në raport me gatishmërinë tonë dhe fatmirësisht nuk ka qenë nevoja për më shumë.
Nuk ka asnjë medikament, – zero – që përdoret në Amerikë, në Francë, në Gjermani dhe nuk është këtu për COVID-in. I kemi ndjekur dhe i ndjekim në kohë reale dhe veprojmë në kohë reale për çdo gjë të re që del. Edhe trajtimi i posaçëm me plazmën doli në Itali, menjëherë sollëm këtu mjekët italianë. Menjëherë, gati!
Zoti e desh Shqipërinë që nuk erdhi COVID-i kur i kishin këta në dorë gjërat e nuk na gjeti me spitalet e këtyre, se atëherë do ishte çfarë do ishte. Atëherë do shikonim çfarë do shikonim, atëherë do thonim nuk dimë kush është e keqja më e madhe, COVID-i apo këta.
Nuk më mbetet tjetër, të përsëris që nuk jemi në këtë luftë as vetëm, as të vetmit. Jemi thjesht dhe vetëm një nga hallkat e një zinxhiri shumë të gjatë të të gjitha shteteve.
Jeta që njohim do rikthehet, thotë Kancelarja, por ky është momenti si individ dhe si shoqëri të kujdesemi më shumë për njëri – tjetrin. Veçanërisht të kujdesemi për të afërmit tanë me probleme shëndetësore, apo në moshë të tretë, – fjalët e Kancelares. Ky është momenti të bëjmë edhe një herë, më shumë durim, sepse parafytyrojeni atë që unë nuk dua ta parafytyroj asnjë sekondë, të fillojmë prapë me karantinë të përgjithshme, të fillojmë prapë me “mos dilni më nga shtëpia”. Të fillojmë prapë me dilni një orë për të marrë ajër, të dalin nëna me djalin dhe burri të lajë xhamat, që do ishte e vetmja gjë pozitive në fakt, por është shumë pak në krahasim me atë që humbasim. Se që të lanin xhamat këta që rrinë e flasin gjithë ditën dhe nuk kanë xham mbrojtës fare, do ishte arritje e madhe.
Ju uroj ta bëni këtë punë me përkushtim. Nuk është një punë e përditshme, është një mision humanitar i të gjithëve ju, me në krye ministren, kryeinspektorin, për të bërë çmos të ulim intensitetin e shpërndarjes. Virusi nuk ikën, e kemi stërthënë. Do kërkojë kohën e vetë. Vaksina nuk ka dalë e nuk e dimë kur do dali, do kërkojë kohën e vetë.
Ajo që kemi në dorë është të ulim intensitetin dhe të mos bëjmë atë që bënë njerëzit në 1918-ën, kur pas valës së parë, fituan lirinë dhe nga 50 milionë të vdekur, 80% e tyre i mori vala e dytë. Kishte dhe një valë të tretë më pas, por te vala e tretë kishin nxjerrë mësime e nuk bëri njeri shumë numra. Mos ta bëjmë atë!
Nuk jemi në 1918-ën.
Nuk kemi nevojë të shikojmë një katastrofë që me duart tona ose mund ta frenojmë, ose mund ta sjellim mes nesh.
Është shumë e njohur tashmë për mbarë publikun shqiptar, shprehja “me qetësi dhe dashuri” që ka për autor Ilir Metën. Ishte sllogani që simbolizonte jo vetëm atë vetë si lider politik, por edhe atë çfarë donte që të përfaqësonte LSI për qytetarët.
Ishte koha kur Ilir Meta u bë Kryetar i Parlamentit, gjatë mandatit qeverisës në aleancë me PS, në vitet 2013-2017. Ndërsa sot pas 4 vjetësh në opozitë, kur kanë mbetur vetëm 6 muaj nga zgjedhjet e 25 prillit 2021, qevetësia dhe dashuria janë prishur keqas në kampin e LSI.
Kjo tregon se Ilir Meta nuk është ndër ato lloj liderësh politikë, që sa më keq i ka punët, aq më shumë optimizëm e siguri reflekton përpara opinionit publik. Përkundrazi. Sa më mbroth që i shkojnë punët aq më shumë “qetësi dhe dashuri” transmeton. Sa më keq i ka ato, aq më shumë mungesë qetësie rrezaton dhe aq më shumë gjuhë “urrejtje” përdor.
Nisur nga ky përcaktim, kuptohet fare qartë se në këtë periudhë, duket që nuk i ka politikisht edhe aq mirë punët sa do të donte ti kishte si dikur. Ndaj, e shohim të reagojë me nervozizëm dhe është gati ti shpallë luftë gjithë botës, derisa të gjejë qetësinë e shprishur.
Nëse do të ishte një hall i përbashkët opozitar, me të njëjtën mënyrë si Ilir Meta i bie që të reagonte publikisht, edhe Kryetari i Partisë Demokratike Lulzim Basha. Por, krejt e kundërta është e vërtetë në këtë rast. Qasja e Lulzim Bashës duket të jetë në kontrast të thellë me diskursin dhe imazhin publik që përcjell Kryetari i Shtetit.
Në këtë rast, kemi të bëjmë me një Lulzim Bashë që duket se e ka marë fushatën elektorale pas 8 vjetësh në opozitë, “me qetësi dhe dashuri”. Shenjë e sigurtë kjo,- nëse e përkthejmë sipas qasjes së Ilir Metës,- se në këtë periudhë kryetarit të Partisë Demokratike po i shkojnë të gjitha punët fjollë.
Ndryshe nga Presidenti i Republikës që e përmend çdo ditë, Lulzim Basha nuk ka shfaqur asnjë shqetësim, në lidhje me marrëveshjen e 5 qershorit të arritur mes përfaqësuesit të PS dhe opozitës jashtëparlamentare në tryezën e Këshillit Politik. Lulzim Basha nuk duket të ketë madje ankesa as për ndryshimet kushtetuese të 30 korrikut, as për amendamentet që u reflektuan në Kodin Zgjedhor në lidhje me pragun kombëtar, me listat e hapura dhe koalicionet parazgjedhore.
Duke parë këtë kontrast kaq të thellë qëndrimesh publike, mes dy liderëve kryesorë politikë në opozitë në raport me Kryeministrin Edi Rama, pyetjet që shtrohen janë: A janë sot Lulzim Basha dhe Ilir Meta në të njëjtën gjatësi vale opozitare ndaj mazhorancës? A janë PD dhe LSI në sinkron me njëra tjetrën për gjithçka opozitare në këtë periudhë? A janë dy partitë më të mëdha të “Opozitës së Bashkuar”, në të njëjtën vijë të luftës politike, përballë sfidës së zgjedhjeve të pranverës?
Nëse do të merni tre përgjigje “jo”, kuptohet fare lehtë, se të treja pyetjet të çojnë tek një JO shumë e madhe. Çka tregon se Ilir Meta dhe Lulzim Basha kanë sot një problem mes tyre. LSI ka një problem aq të madh përballë PD, sa edhe ai që kanë përballë PS dhe Kryeministrit Edi Rama. Kjo u reflektua tek “një deklaratë që Metës i doli nga shpirti për Bashën”, kur foli për pengmarrjen e tij, duke e krahasuar me rastin e Izetbergoviç, Presidentit të parë të Bosnje Hercegovinës pas shpërbërjes së Jugosllavisë.
Kjo do të thotë se brenda opozitës nuk kemi një qëndrim të unfikuar kundër mazhorancës aktuale. Sot duket se kemi dy pole të ndryshme, në antagonizëm të thellë politik me njëra- tjetrën, po aq sa edhe PD e LSI bashkë përballë mazhorancës socialiste.
Pyetja e fundit që lind është: Përse Edi Rama si lider i PS është duke shkuar drejt zgjedhjeve “me qetësi dhe dashuri”, sikundër Lulzim Basha në krye të PD, ndërsa Ilir Meta është e kundërta e tyre? A reflekton kjo, frikën e LSI përballë rezultatit të zgjedhjeve të nesërme? Me siguri që po. Por përpara se të shkojmë atje, një rrethanë tjetër duket se e favorizon prishjen e kësaj klime, në kampin e LSI.
PD dhe Lulzim Basha duket se do të dalin me koalicion më vete në zgjedhje. Kjo detyron LSI që të krijojë koalicionin e saj. Kjo formulë nuk i garanton LSI pas 26 prillit me sa duket, pozicionin e kingmaker-it që ka patur në skenën politike shqiptare, si në periudhën e artë kur Presidenti i sotëm e udhëhiqte “me qetësi dhe dashuri”. Me këtë me sa duket shpjegohet “qetësia” e sotme e Bashës dhe mungesën e “dashurisë” së Metës!
