Histori

Do të mbeteni pa fjalë!

Surpriza e verës dhe e katër stinëve për turizmin shqiptar, padyshim mbetet grykëderdhja e Lumit të Shalës me “Blinin e Gurit të Lekës”.

Kolori pranveror mbi të gjitha koloret, ka zbritur dhe në brigjet e Liqenit të Komanit në vendderdhjen e Lumit të Shalës.

Bashkë me të, kanë filluar të zbresin dhe vizitorët e parë të stinës së ngrohtë. Janë agjenci të ndryshme turistike që udhëtojnë nga Tirana apo qytete të tjera, drejt këtij destinacioni me një bukuri natyrore të pa krahasueshme. Në grykëderdhjen e Lumit të Shalës në Liqenin e Komanit është krijuar një oaz ujor tepër piktoresk me një plazh të freskët ku vizitorët turistik çlodhen dhe kundrojnë natyrën përrallore.

Investitori vendas ka ngritur aty një Bar-Hotel me kushtet e akomodimit për një numër të konsiderueshëm pushuesish që vijnë me guidat turistike nga Tirana apo vende të tjera dhe e popullojnë gjatë gjithë sezonit verorë. Jo vetëm burimet ujore, shpellat, uji i kristaltë por dhe historia e “Blinit të Gurit të Lekës”, tërheq shumë kuriozë të gojëdhënave dhe historisë së këtyre anëve.

Blini i Gurit të Lekës, ndodhet në vendpjekjen e Lumit të Shalës me Liqenin e Komanit, në prehrin e Komlemit, karshi Mollës së Shoshit me plot histori, e cila lidhet me princin tonë rebel Lekë Dukagjini.

Thuhet se Lekë Dukagjini, vitet e fundit të jetës i kaloj në këtë vend, përballë i mbrojtur nga humnerat shkëmbore që zbresin thikë deri ne Drin dhe nga pas shpine nga mbrojtja besnike e banorëve të Dukagjinit. Emrin “Komlem” thuhet se e mori kur rrethimi i ushtrisë turke zgjati aq shumë sa atje lart midis atyre shkëmbinjve lindën 72 djem.

Përballë Komlemit, nga ana tjetër e lumit, ndodhet një shkëmb i cili mban emrin “Curri i Haxhi Begut” nga ku ushtria turke thonë që gjuante me top malësorët e ngujuar aty në Komlem bashkë me princin.

Një natë, Leka ju thotë ushtarëve, që të hedhin vozgat me raki në shkëmb duke iu vënë flakën. Vargu i flakës zgjatej deri poshtë në Drin dhe turqit e lëshuan rrethimin duke menduar se ishte barut dhe se këta paskan aq shumë barut sa edhe ta djegin në humnerë, thotë gojëdhëna.

Vetëm kur arrin aty te Guri, e kupton se pse i thonë Guri i Lekës, sepse pasi je ngjitur mbi të dhe ke hedhur vështrimin rreth e rrotull, kupton se ai është një vend strategjik vrojtimi.

Nga maja e këtij guri, mund të “krehësh” të gjithë zonën në një hark prej rreth 300 grade.
Pra, Leka, nga ky gur ka pikasur çdo lëvizje të armikut dhe kujtdo që ka tentuar ti afrohet.

Disa qindra metra afër Gurit, ndodhet Shpella e Lekës, një shpellë me një hyrje jo shumë të madhe por që pas rreth 20 m zmadhohet dhe që vazhdon pikjatë poshtë në drejtim të lumit.

Sipas legjendës thuhet se Leka kishte lënë amanet që pas vdekjes trupi i tij të hidhej në këtë shpellë, në mënyre që të mos i gjendej nga pushtuesit turq, kjo duke patur parasysh se çfarë ata bënë me varrin dhe eshtrat e Gjergj Kastrioti-Skënderbeu.

Nuk ka dokumente për vendin ku Lekë Dukagjini kaloj vitet e fundit të jetës, për kohën e vdekjes apo për vendvarrimin e tij.

Duke u mbeshtetur në e gojdhënat, Blini është posaçërisht vendi ku Leka kaloj vitet e fundit të jetës së tij. Turistët dhe vizitorët bëhen shumë kuriuoz për këto legjenda të rrëfyera nga banor të zonës apo dhe guidator vendas.

Udhëtimi drejt Blinit paraqet surpriza të pafundme pasi ka atraksione të shumta turistike përveç atyre që paraqet liqeni i Komanit, lumi me troftën pikaloshe, shpend dhe kafshë të ndryshme, nga çdo anë mund të shihen në faqet shkëmbore edhe dhitë e egra nëse atje kalohet pa zhurmë.

Komlemi, Bira e Topit, Guri i Lekës, Shpella e Lekës, Ballkoni i Dhive të Egra, Ujvara e Mullinit dhe vende të tjera tepër piktoreske, tërheqin turistët.

Njerëzit e këtyre vendeve të bukura dhe historike, kanë ndërtuar një Hotel-Bar-Restorant në breg të lumit, një ndertim i bukur duke ruajtur edhe traditën e ndertimit me gur e dru,ku vizitorët çlodhen e mësojnë historinë.

“Të huajt që vijnë përherë të parë në këtë vend, surprizohen nga natyra, historia dhe gojdhëna që lidhet me “Blinin e Gurit të Lekës” dhe largohen duke e quajtur këtë vend si surpriza e turizmit shqiptarë” tregon për ATSH një prej eksploratorëve të guidave turistike Skënder Ibi që udhëheq turistët në vendet më piktoreske.

PA DIELL SKA JETE – DISA FOTO PER DIELLIN QE ISHTE SIMBOL TE ALEXANDRI E NE VAZZHDIMSI ESHTE EDHE SOTE USHQIMI I LASHTE E GJENEZEN E KA PIKRISHT NE -MONTE SCARDUS – SOTE NE MALET E SHARRIT – FLIJA QE SIMBOLIZON DIELLIN ME RREZE – KAM NDEGJUE EDHE NJI VERZION PER KUPTIMIN E KETI USHQIMI I TRADITES SONE ,,SE NGA KETU JAN RRUGET NEPER BOTE /s.p/

Universi është i mbushur me mistere që sfidojnë njohuritë tona aktuale, ndërsa në Manastirin e Deçanit një i huaj ka vërejtur ikona që tregojnë për UFO.

Në “Beyond Science” (Përtej shkencës), “Epoch Times” përmbledh rrëfime për këto fenomene të çuditshme për të stimuluar imagjinatën dhe për të na dhënë disa opsione që më parë nuk na shkonin as nëpër mend.

Në periudhën e mesjetës dhe të Renesancës, në civilizimin perëndimor janë krijuar disa nga veprat e artit më ikonike dhe më definuese në histori.

Vlera e këtyre veprave është rritur edhe më shumë ndër vite, derisa artistët i rafinonin shkathtësitë e tyre dhe ua përcillnin ato nxënësve të tyre.

Edhe në ditët e sotme, artistët dhe vizitorët e muzeve i shikojnë këto vepra me shumë vlerësim dhe vazhdojnë të inspirohen prej tyre.

Teoricientët konspirativë që merren me dëshmitë rreth ekzistimit të UFO-ve, besojnë se ato ruhen edhe në Kosovë, në Manastirin e Deçanit të ndërtuar diku mes viteve 1327 dhe 1335.

Brenda Manastirit janë disa piktura të ndryshme nga pjesë të famshme që janë të përshkruara në Bibël.

Kryqëzimi i Krishtit, njëjtë sikurse në katedralen Sventiskhoveli, i tregon 2 objekte fluturuese në këndin e majtë dhe atë të djathtë të skenës, raporton lajmi.net.

Ato mjete shihen duke u drejtuar nga dy qenie të cilat duken se janë duke e mbajtur timonin.

E sipas teorive konspirative, nëse këta pilotë do të konsideroheshin engjëj, ata do të kishin kurorë drite si dhe krahë, pasi që kështu ishte tradita krishtere e pikturave të asaj kohe.

“Në fakt, në këtë pikturë të njëjtë mund të shihen figura të shenjta me kurorë drite dhe engjëj me kurorë drite eme krahë. Kjo e dëshmon atë se ato nuk ishin krijesa hyjnore. Disa spekulojnë se këto objekte e paraqesin diellin dhe hënën. Sidoqoftë, këto objekte nuk ishin identifikuar si karaktere apo perëndi nga kisha. Kjo do të ishte blasfemi”, shkruan The Ancient Aliens.

Këta teoricientë ngrisin disa pyetje për këtë: Çfarë ishin këto qenie dhe cili ishte qëllimi i tyre që shfaqeshin vazhdimisht në punimet e vendeve religjioze nga viti 1000-1300? Pse këto piktura ndaluan të shfaqeshin në punimet religjioze gjatë epokës mesjetare? Cila është e vërteta dhe lidhja e alienëve të lashtë me Jezusin e cila është duke u mbajtur e fshehtë? 

A e kishit menduar ndonjëherë pse diktatori Enver Hoxha e mbante vendin të izoluar?

“Doktor, unë do t’i mbaj kufijtë mbyllur edhe për disa vjet, sepse ky vend duhet ndërtuar dhe ky popull duhet ndërgjegjësuar. Në qoftë se unë do të hap kufijtë, shumica dërmuese do të emigrojë, siç kanë bërë në shekuj…”.

Ky është sekreti që ish-diktatori komunist, Enver Hoxha, i ka pohuar mjekut francez, Pol Miliez, ndërsa ai e pyeti se cila ishte arsyeja që ai po e mbante Shqipërinë të izoluar.

Një detaj mjaft interesant ky që mbërrin nga vijimi i rrëfimit të ish-zbuluesit politik të Shqipërisë në Francë, Hasan Luçi, posaçërisht për “Albanian Free Press”, mbi figurën e profesorit të njohur francez, Pol Miliez, i cili drejtonte edhe Shoqatën e Miqësisë, Francë-Shqipëri dhe që ditën e vdekjes së Enver Hoxhës, më 11 prill 1985, dha një intervistë rreth tij në kanalin TF 2.

“Përveç Shqipërisë nuk ka vend tjetër komunist që t’i këtë mbetur besnik Stalinit”, citon Luçi, që të ketë thënë gjithashtu Pol Miliez gjatë asaj interviste…

Që nga kohët e Sokratit, njohim vlerën e përunjësisë. Shprehja e tij “di që nuk di”, është një shembull i admirueshëm i asaj që mund të jetë përunjësia, dhe avantazhet që mund të na sjellë.

HIstoria tregon për një mik të vjetër të Sokratit, Cerefoni, u konsultua me orakullin e Delfit për të ditur nëse ekzistonte ndonjë person më i ditur se sa filozofi, dhe përgjigja ishte negative: Sokrati ishte vërtetë më i dituri i të gjithëve, iu përgjigj orakulli. Por filozofi grek, duke ushtruar artin e dyshimit, nuk besonte se zotëronte dije më të mëdha se sa një politikan, një poet apo një artist. Kështu që, filloi t’i pyesë, me stilin e tij. Dhe zbuloi diçka që nuk e priste aspak: këta personazhe nuk i kishin të gjitha ato njohuri që deklaronin se i kishin.

Prej këtu, buruan konkluzionet e Sokratit: ndërkohë që një politikan apo një artist mendojnë se dinë dhe në fakt nuk dijnë, unë nuk besoj se di, atë që praktikisht nuk e di. Filozofi pranonte kështu, me përunjësi, se nuk dinte pjesën më të madhe të gjërave të kësaj bote. Dhe të paktën për këtë, ishte i sigurt.

Fjala përunjësi (humilta), buron nga fjala latine humus, ose më saktë tokë pjellore. Nga kjo pikëpamje, përunjësia përfaqëson terrenin më pjellor për të rritur dijet dhe fituar aftësi të reja. Pa përunjësinë, është e vështirë të rritesh dhe përmirësohesh. Nëse arroganca na shpie të zëmë pozicion mbrojtës të qëndrimeve tona, përunjësia na shtyn që të shohim përtej, të kërkojmë informacione të reja dhe zgjidhje të reja. / Bota.al