Holly Butcher, nga Australia nuk mundi që të mbijetonte pasi humbi luftën me kancerin.
Ja letra e Holly Butcher: “Është e çuditshme të të duhet të pranosh dhe të kuptosh vdekjen tënde kur je vetëm 27-vjeçe. Është një nga ato gjërat që t’i thjesht i injoron dhe nuk i mendon kurrë në këtë moshë. Ditët kalojnë dhe ti pret që të vijnë të rejat, derisa ndodh e papritura. Jam 27-vjeçe tani, nuk dua të shkoj. E dua jetën time.
Lërini gjithë budallallëqet të shkojnë. Janë kaq të parëndësishme nëse nis dhe e sheh jetën në tërësi. Vlerësoni shëndetin e mirë dhe gëzojuni fuqisë trupore, edhe nëse s’jeni në peshën ideale. Vlerësojini këto dhe ushqehuni mirë, por mos u fiksoni pas kotësirave.
Mos i humbisni eksperiencat e jetës thjesht sepse po i harxhoni paratë në të mira materiale. Përpiquni t’i gëzoheni momentit. Jeta nuk na është dhënë për ta jetuar përmes ekranit të një telefoni apo shkrepjes së fotos perfekte. Shijoni momentet me njerëzit e gjallë, të prekshëm.
Dhurimi i gjakut më ndihmoi të jetoja edhe një vit më tepër. Një vit për të cilin do të jem mirënjohëse që e jetova në këtë tokë me miqtë, familjen dhe qenin tim. Një vit në të cilin kalova kohën më të bukur të jetës sime…”.
Ne vitin 1811, nje oficer i Ali Pashes rrem beu me force vajzen Dukatase , Salihe Dajkon, qe ishte fejuar me Alush Pikon nga Radhima.
Kusheriri i Salihes , Ahmet Fejzo, lajmeroi Alush Pikon dhe se bashku me miqet e tyre , i zune prite arabase ku ishte mbyllur Salia.
Prita u be ne Radhime , buze detit, ne vendin qe thirret Kanul.
Oficeri bashke me ushtaret, munden te çajne rrethimine, duke lene ne vende arabane bashke ne Salihen.
Salija u kthye ne shtepin e te fejuarit te saj ne Radhime …
O ALUSH PIKO RADHIMA
Ahmet Fejzo djal i holle
Tine larte e ata poshte
Brenda ne kanul u poqte
Dergove me Radhimjote
Erth Alushi , djal i forte
O Alush Piko Radhima
Kemisha me treqind qinda
U hodhe si vetetima
Per mbi ta me dyzet trima
Erth Alush Pikua me palle :
__Trimat e pashait ku jane ?
__Lane shkrete arabane
Iken edhe me s’u pane
Seç e rrembeve Saline
U ktheve brenda Radhime
E mbajte siç qe krushqine
Me Ahmet Fejzo bilbile
Salie Dajko, kaçandone
Musi zonjat e Vrione
Si xhindja qe rri ne hone
Moj pse s’del per dru me shoqe
__S’me le linja togje__togje
Togje__togje s’me le linja
Se e kam me dyzet qinda
Nga Alush Piko Radhima
Dukat__Vlore,1949
Kenge Popullore te Laberise Bedri Kabasha 07,01,2018,
Donatorët që erdhën nga Gjermania për të ndërtuar një shtëpi për një familje skamnore, u mashtruan nga një person që u shiti tokë pa qenë pronar i saj.
Erdhën nga Gjermania me qëllimin për të blerë tokë dhe për të ndërtuar një shtëpi për familjen Arifi nga Obiliqi, por Bekim Idrizi me disa donatorë të tjerë u mashtruan nga “pronari” i tokës ku do të ndërtohej kjo shtëpi.
Bekim Idrizi nga fshati Zhabar i Komunës së Mitrovicës i cili jeton qe 27 vjet në Gjermani dhe ka biznes të vetin për ndërtimtari industriale, pasi e pa në televizion gjendjen e familjes Arifi nga Komuna e Obiliqit shprehu dëshirën që t’ia ndërtojnë shtëpinë asaj.
Cila është historia e shqiptarëve të vjetër të Venedikut. Çfarë ruhet ende edhe sot në këtë qytet?
Shkolla shqipe e viteve 1500, afresket e Skënderbeut e shumë dëshmi të tjera mund t’i ndiqni në ciklin Gjurmë Shqiptare të gazetarit Marin Mema.
Të panjohurat e shqiptareve të vjetër të Venedikut… Shkolla shqipe e viteve 1500, afresket e Gjergj Kastriot Skënderbeut e Flamuri Kombëtar, 11 rrugët e shqiptarëve, e për shumë dëshmi të tjera ndiqni të plotë videon e dokumentarit të gazetarit Marin Mema nga Venecia.
Historiania dhe studiuesja e njohur angleze Miranda Vickers, mbështetur në arkivat britanike, por edhe në ato italiane dhe serbe, jep një tablo befasuese se si u përgatit terreni për pushtimin e Shqipërisë në 1939 nga Italia fashiste e Musolinit. Po ashtu ajo shkruan se Ahmet Zogu, mbreti i parë i Shqiptarëve para se të ikte nga Shqipëria mori me vete arka me napoleona.
Miranda Vickers shkruan: Para se të linte pallatin ai shkoi krejt i vetëm drejt kasafortës gjigande në zyrën e tij dhe mbushi një mori arkash me napoleona floriri. Sipas raporteve të asaj kohe të Forin Ofisit britanik, kjo shumë llogaritej në rreth 50 mijë lira
Më 31 janar 1925 u shfuqizua Regjenca prej katër anëtarësh dhe Ahmet Zogu u zgjodh president i republikës së sapo shpallur shqiptare, ndërsa Tirana u njoh si kryeqytet i përhershëm i vendit.
Kushtetuta që u miratua u ndërtua në mënyrë të tillë që të rriste pushtetin e Zogut, i cili kishte të drejtë të caktonte dhe të shkarkonte ministrat sipas dëshirës së tij.
Zogu menjëherë iu përvesh punës për konsolidimin e pushtetit të tij, duke likuiduar apo detyruar të arratiseshin ish-kundërshtarët e tij më të rrezikshëm. Luigj Gurakuqi u vra një kafene në Bari; vrasësi i tij shumë shpejt u shpall i pafajshëm. Bajram Curri u ndoq këmba këmbës dhe kufoma e tij u gjet në një shpellë pranë Dragobisë.
Pavarësisht se në Tiranë e morën vesh të gjithë se Curri vdiq në duart e agjentëve të Zogut, vendasit këmbëngulnin se ai vrau veten. Shumë udhëheqës të tjerë kosovarë, si fjala vjen Zija Dibra, i cili u qëllua për vdekje ndërsa po përpiqej t’i shpëtonte arrestimit nga policia, pësuan të njëjtin fund të parakohshëm.
Mandej Zogu kurdisi lëvizje për të ndërprerë aktivitetet e Komitetit të Kosovës, i cili përbënte një rrezik për marrëdhëniet e tij të mira me Jugosllavinë. Trupat që kishin qenë besnike të Nolit u çarmatosën dhe u shpërbënë. Megjithëse jugosllavët kishin mbështetur kthimin e tij në Shqipëri, ata nuk ishin në gjendje t’i jepnin Zogut ndihmë financiare, për të cilën ai kishte shpresuar dhe kishte aq nevojë për të mbajtur në këmbë regjimin e tij.
Prandaj dhe ai u detyrua të miratonte një politikë bashkëpunimi me Italinë. Ndërkohë, një territor që kishte mbetur i diskutueshëm, parandalonte përcaktimin përfundimtar të Shqipërisë. Zona e njohur tashmë si Shën Naum në brigjet e liqenit të Ohrit, vazhdonte të ishte e pushtuar nga trupat jugosllave. Jugosllavët pretendonin se Zogu ua kishte premtuar këtë territor si shpërblim për mbështetjen që ata i kishin atij për rikthimin në Shqipëri në dhjetorin e kaluar.
Gjithsesi, Zogu e mohoi këtë dhe çështja iu përcoll Konferencës së Ambasadorëve. Problemi u zgjidh përfundimisht duke i dhënë Jugosllavisë Shën Naumin dhe zonat përreth malit të Vermoshit, ndërkohë që Shqipëria mori qytetin fqinj të Peshkopisë dhe disa fshatra të tjerë të vegjël.
Ne Sheq të Fierit jeton një grua e cila bën të gjitha punët e rënda të cilat përballohen vetëm nga burrat. Ajo është Liri Ryshka dhe ABC News u takua me të për të parë nga afër njeriun që zona e quan me mirësi kaubojsja e Fierit.
Me shtat të vogël dhe pamjen e një gruaje të zakonshme te befason me perditshmërinë e saj. Fermere, drejtuese mjetesh bujqesore dhe mullixheshë
Por pas baltës dhe pluhurit të fermës, Liria ka kohë dhe durim për punë që kërkojnë delikatesë si endja e qilimave. Madje edhe për këto të fundit pajisjen endëse e ka ndërtuar vetë.
Burrat i konkuron denjësisht madje i kalon.
Traktorit i shton një mulli duke shkuar sipas porosive në çdo shtëpi për të bluar drithëra.
Nuk merr asnjëherë punëtor krahu. Çdo punë dhe rregullim të fermës apo shtëpisë e bën vetë.
Shansin për tu arsimuar nuk ia dhanë dot prindërit, por ajo vetë i arsimoi të tre fëmijët e saj. Ata jetojnë jashtë vendit ku Liria dhe bashkëshorti i saj shkojnë herë pas here për vizitë.
Punon nga mëngjesi në mbrëmje në fermën e saj ose duke kryer shërbime për tokat e fermerëve të zonës. Pavarësisht të gjithave, mbetet grua, ndaj kur duhet e merr edhe armën me vete.
Në fund të ditës duke endur qilima dëgjon lajmet ndaj di çfarë ti kërkojë shtetit. Ky i fundit duhet thjesht të bëjë detyrën për të gjithë ata fermerë që jetojnë duke punuar tokën.
Liri Ryshka nga fshati Sheq Marinëz i Fierit dhe bashkëshorti i saj jetojnë falë të ardhurave nga toka dhe blektoria prej shumë vitesh. Ndryshe nga pjesa më e madhe e fermerëve të zonës ata i kursejnë shpenzimet për punimin apo shërbimet e tjera të tokës dhe fermës blektorale duke bërë gjithçka vetë dhe me mjetet e tyre. Kjo do të thotë më tepër të ardhura për familjen, ndërsa për banorët e zonës një model suksesi dhe kurajoje./abcnews
17 vite më parë, doktorin gjerman Dr. Wilhelm Röll e kishte prekur historia e një djaloshi të ri shqiptar, i cili i kishte humbur të dy gjymtyrët e krahëve. Edhe lexuesit e gazetës gjermane „Augsburger Allgemeine Zeitung“ kishin nduhmuar në rastin e djaloshit për të financuar në blerjen e protezave. Por, tani është paraqitur një problem i ri.
Rollit i kujtohet saktë momenti kur para 17 vitesh e kishte vizituar një mision gjerman në Fushë-Arrëz në veri të Shqipërisë, duke u njohur me punën e mundimshme të ndihmësve gjermane në këtë rajon. Dr. Röll, i cili ka qenë edhe shefi kryesor në Klinikën e Dillingenit, ishte duke u kthyer në vendlindje, kur papritmas, në aeroportin e Rinasit ia prezantojnë një djalosh të ri me emrin Izmir. „Asnjëherë nuk do ta harroj atë pamje e cila më preku në shpirt“, rrëfen mjeku gjerman. Që në moshën shtatëvjeçare, djaloshi ishte lënduar rëndë. Gjatë një loje me moshatarët e vet, Izmir Hysenaj kishte rënë në kontakt me korrentin e fortë elektrik. „Gjatë kësaj, ai ka pësuar djegie të rënda dhe ka humbur të dy krahët“, vazhdon më tej Dr. Röll.
E pas kthimit të tij në Dillingen, mjekut gjerman nuk i hiqej nga mendja djaloshi i ri shqiptar. Përmes shoqatës Lions-Club të Dillingenit, mjekëve dhe specialistëve të spitaleve,klinikës universitare të Tübingenit dhe lexuesve të gazetës gjermane në fjalë, ai organizoi ndihma të menjëhershme. Izmir Hysenaj, i cili nuk ishte në gjendje të kryejë punë të përditshme të zakonshme, për të shkruar apo për ta hapur derën, në vitin 2000 pranoi dhuratë protezën e parë, dy vite më vonë edhe të dytën. Në këtë mënyrë, djaloshit të ri iu shtua shpresa e re për jetë. Por, shoqata Lions nuk e la djaloshin të vetëm në këtë katrahurë. Ajo vazhdoi ta ndihmojë familjen Hysenaj, e cila jetonte në një regjion malor, pothuajse të padepërtueshëm, duke i blerë një banesë në qytetin e Pukës, në mënyrë që Izmiri të vazhdojë shkollimin e mesëm. Notat e mira të Izmirit e dëshmuan talentin e tij. Djaloshi zhvillohej shkëlqyeshëm. Në ndërkohë, ai ka diplomuar në studimet e DrejtësIsë dhe ka pranuar proteza të reja të krahëve.
Por, tani është krijuar një situatë e palakmueshme e cila e ka shqetësuar mjekun gjerman, shkruan me tëj gazeta, përcjellë „Shtegu.com“. Përkundër kualifikimit të tij të mirë, ai nuk ka mundur të gjejë punë në Shqipëri. Kjo nuk qëndron vetëm në faktin e ekonomisë së dobët shqiptare, por edhe në diskriminimin e madh të personave në gjendje të tillë siç është jurisiti i ri shqiptar.
Ardhmëria e Izmirit, për Dr. Röll dhe shoqatën është shumë e rëndësishme. „Për Izmirin jam bërë paksa si prind“, pohon Dr. Röll. Për këtë arsye, ai dhe shoqata do të përkujdesen që Izmiri mund të fillojë ti marrë këmbët në këtë profesion. Përmes Odës tregtare gjermano-shqiptare në Shtutgart, ai do të mund të fillonte karrierën e tij si jurist, shpreson Dr. Röll. Mjeku 87-vjeçar është i mendimit se fillimisht Izmiri do të duhet ta mësojë gjuhën gjermane dhe të vendoset në Gjermani, ndërsa për këto nevojiten të holla.
Izmir Hysenaj, i cili në çdo katër vite ka nevojë për proteza të reja, iu është mirënjohës për së tepërmi mjekut gjerman dhe anëtarëve të shoqatës Lions-Clubs. „Ju falënderoj nga zemra“, ka shkruar djaloshi shqiptar. „Përmes Dr. Röll dhe miqve të tij, mua më është dhuruar një jetë e re“. Viteve të kaluara, anëtarët e shoqatës kanë qenë përkrahësit më të mëdhenj të Izmirit. „Ju jam shumë mirënjohës të gjithëve për ate që bënë për mua“, thotë Izmiri. Kryeatri i shoqatës, Alois Haggenmüller nënvizon se Izmirin asnjëherë nuk do ta lënë të vetëm. „Do të përkujdesemi edhe më tej që djaloshi të fitojë një perpsektivë profesionale“. Shoqata në fjalë do t`i marrë përsipër shpenzimet e kursit të gjuhës gjermane dhe banimit. Në ndërkohë, shoqata ka edhe projkete të tjerë dhe duhet shqyrtuar mundësia e financimit të Izmirit. Ai është duke shpresuar se lexuesit gjermanë, të cilët edhe me herët e kanë furnizuar Izmirin me proteza të reja, edhe kësaj radhe do ta dëshmojnë humanizmin e tyre. Në ndërkohë, shoqata dhe donatorët e ndryshëm, deri më tani kanë shpenzuar më tepër se 50 mijë euro për Izmirin.
Ai beri buje me deklaraten e tij se kishte nje projekt për të shpallur Libofshën Principatë. Eshte fjala per Jarl Ale de Basseville i cili ishte në emisionin “360 Gradë” të Artur Zhejit edhe foli për marrëdhëniet e tij të habitshme dhe të lulëzuara me femrat, në botë dhe në Shqipëri…
Jarl Ale de Basseville:Femra në traditën time nuk ka asnjë ndryshim nga mashkulli, pavarësisht gjithçkaje. Çfarë është traditë vikinge dhe çfarë është shumë për të qeshur është se femrat kanë më shumë fuqi se meshkujt. Ato mund të vrisnin meshkujt vetëm sepse një djalë mund të bënte diçka të keqe. Në traditën vikinge është e njëjtë, mund të jetë një princ mashkull dhe një princeshë femër. Personalisht mendoj se meshkujt duhet që ti mbrojnë femrat.
Zheji: Je martuar shumë herë, të kanë ikur apo i ke lënë?
Jarl Ale de Basseville: Është e komplikuar. Së pari jam martuar kur kam qenë 9 vjeç e gjysmë me një vajzë 7 vjeç e gjysmë. Unë e anullova më pas dasmën përmes Vatikanit por kjo nuk do të thotë se nuk e respektova atë. Unë nuk i lë femrat, thjesht jetoj jetën time.Nuk jetoj shumë në shtëpinë time. Unë jam ai lloj djali që mund të qëndrojë në shtëpinë e tij vetëm dy herë në muaj, të jetosh me mua është gati e pamundur. Asnjëherë nuk ju kam bërë asgjë të keqe atyre.
