Histori

Esmeralda Belba është një 32-vjeçare nga Kavaja. E vetmja pasuri që ka është djali i saj, Muhamedi 9-vjeçar, frut i një bashkëjetese që u paragjykua edhe nga familja e saj.

Zgjodhi të sjellë në jetë fëmijën, por shpejt u përball me shumë vështirësi. Shëndeti i vogëlushit u rrezikua brenda kësaj dhome të vogël e të akullt, ku ajo jeton ende.
Për ta mbrojtur nga skamja dhe mungesa e një strehe të përshtatshme, u detyrua ta dërgojë Muhamedin e saj 9-vjeçar në fshatin SOS.

Zemra e nënës thyhet! Shkrehet në vaj sa herë flet për të birin. Pyetja e vazhdueshme e tij ia bën dhe më të vështirë ekzistencën.

“Sa herë shkoj që takoj fëmijën tim thotë: Mami ti s’me don mua që s’më merr? Jo i them se ku të të mbaj, me çfarë të të rris? …. Kam nevojë të jem me fëmijën tim. Me lot iki, me lot vij. Kam kërkuar punë, kam kërkuar strehim. Unë nëna e tij kam kaluar 3 herë bronkopneumoni këtu”, thotë ajo mes lotësh.

E papunë, pa mbështetje, asaj i është hequr dhe ndihma ekonomike, e vetmja e ardhur nga e cila mban frymën gjallë dhe i lejon të shkojë për të takuar të birin.

Esmeralda nuk është e vetme. Ajo është një nga 682 familjet e varfra të Kavajës që këtë fillim viti janë nxjerrë jashtë skemës së ndihmës ekonomike, pa u dhënë asnjë arsye.

Edhe përgjegjësi i ndihmës ekonomike në Kavajë nuk mund të sqarojë pse këtyre familjeve u është hequr edhe ai kontribut i vogël financiar që merrnin deri më tani.

“Ndihma ekonomike jepet nga Ministria e Shëndetësisë. Arsyetimi që na kanë sjellë ne nga Drejtoria Rajonale e Shërbimit Social Shtetëror Tiranë është thjesht për të justifikuar urdhrin për shkurtimin e numrit të familjeve në nevojë. Përzgjedhja bëhet nga kjo drejtori, ku duhet të kërkohen dhe arsyet për largimin nga skema”, thotë Hamid Bregu, përgjegjës i ndihmës ekonomike Kavajë.

E vetmja mundësi që ka Esmeralda dhe familjet e tjera në nevojë, ndonëse pa të ardhura është të udhëtojnë drejt Tiranës për të ankimuar këtë vendim që e cilësojnë arbitrar.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=jon3CV8l4ag]

Elizabeth dhe Scott u takuan disa vite më parë. Ata ishin shumë të dashuruar. Kështu ata vendosën të martoheshin në 27 janar, por gruaja përgatiti një surprizë të veçantë për të. Për ta bërë burrin e saj të kuptojë se ajo për të bën gjithçka, ajo fshehurazi studioi diçka që ishte thelbësore për Scottin.

Ai kur ishte vetëm pesë vjeç filloi të vuante nga një sëmundje e çuditshme dhe në moshën tetë-vjeçare mbeti plotësisht i shurdhër. Për këtë arsye ai komunikon përmes gjuhës së shenjave.

Çifti u takua në një vend takimi të quajtur Tinder.

Elizabeth tashmë kishte dy fëmijë, por për të, ai ishte mashkulli i jetës së saj dhe donte të bënte diçka për ta habitur atë në ditën më të rëndësishme të jetës së tyre.

Scott-i nuk ia kishte idenë se çfarë po bënte gruaja e tij e re. Kur gruaja arriti në kishë, ajo ndaloi dhe nisi të këndonte këngën e tyre të dashurisë ““A Thousand Years”” nga Christina Perri. Ajo filloi ta këndonte këngën me gjuhën e shenjave, në mënyrë që partneri i saj ta kuptonte.

Gruaja nisi të studionte gjuhën e shenjave, sapo ajo u takua me Scott.

Tre muaj para dasmës, ajo memorizoi tekstet, për ta bërë këtë në ditën më të rëndësishme të jetës së tyre.

Kur burri i saj pa këtë surprizë, ai filloi të qante me zë. Ai ishte shumë i lumtur me atë që kishte bërë gruaja e tij.

Shikoni edhe videon, do t’ju bëjë të qani:

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=LLhMsNNH_Ws][youtube https://www.youtube.com/watch?v=CZ8-o9GsV4c]Burri e ka parë këtë moment për të paktën njëqind herë dhe çdo herë për të është sikur të ishte i pari.

Emri Himarë e ka origjinën nga fjala Greke “Χείμαρρος” që do të thotë Përrua dhe perkon me vendosjen gjeografike te Himarres mbi Prrua qe zbret nga vargmalet e Acrocherauneve, ose sic quhet sot, (Malet e Vetetimes).

Etimologjia popullore e shkoqit si Hi+Marë, pra “Eja Marë”, ku Marë përbën një trajtë vendase e emrit Maria.

E ndërtuar në pjesën jugore të bregdetit shqiptar, qyteza e Himarës ka qenë gjithmonë qendër e një zone që ka përfshirë jo vetëm fshatrat e jugut, por edhe Labërinë e Kurveleshin.

Në kohët e lashta quhej vendbanimi Kërkyrë me rrethinat e tij. Në Mesjetë ky emërtim u zgjerua edhe mbi dy vendbanime të tjera^[2].

Historia moderne duket se fillon në 1199, kur në qytet u vendos sundimi i Venedikasve. Fqinjet tanë veriorë nuk mundën ta mbanin për shumë kohë dhe në shekullin e XIII zona e Himarës u përfshi nga Karli i Anzhuinëve në atë që ai e quajti Mbretëria e Arbërisë. Zona ka qenë gjithmonë me një popullsi autoktone shqiptare, kryesisht me origjinë nga ajo njihet si zona e Labërisë dhe duke filluar që nga shekulli i XV edhe me të ardhur nga zonat e Mirditës dhe Krujës.

Më 1431 Himara u përfshi nga Perandoria Osmane si pjesë e Sanxhakut Arvanid, turqit kuptonin me këtë term fshatrat në bregdetin midis Rrugës së Bardhë dhe Sarandës. Venecianët futnin aty edhe të gjithë fshatrat (21) të brendatokës, që ishin ende të krishterë. Por kur ato u kthyen e u bënë myslimane mes 1690 dhe 1790-ës, me emrin Himarë kuptoheshin vetëm shtatë fshatrat, që paguanin taksën e qirasë (mukatá, 0,035 napolona taksë vjetore për person). Pas vendosjes së Tanzimatit në krahinë më 1880, u vendos administrata turke (kajmekamllëk). Kazaja e Himarës më 1906 me dhjetëra fshatra dhe 12 mijë banorë përfshihej në sanxhakun e Gjirokastrës^[2].

Në 1482 disa familje u larguan nga qyteti për në Siçili, dhe atje u është dhënë tokë në afërsi të qytetit të Palermos. Këtij vendbanimi apo fshati më pas ju dha emri Hora e Arbëreshëvet (Qyteti i Shqiptarëve), banorët e të cilit flasin edhe sot gjuhën shqipe (arbërishtjën) dhe mirëmbajnë zakonet, veshjet popullore dhe besimi ortodoks. Duke filluar që nga shekulli i XVI, si pasojë e disa kryengritjeve, Himara, ashtu si edhe Mirdita, siguroi një sërë privilegjesh dhe një lloj autonomie, që e lejoi të ruante fenë dhe flamurin Shqiptar. Fatkeqësisht, mungesa e rrugëve dhe zona malore krijoi vështirësi në komunikimin e saj me zonat e brendshme të vendit. Perveç gjuhës amtare Shqipe, duke shfrytëzuar detin banorët e këtyre anëve vendosën lidhje tregtare me Greqinë e Venedikun e kryesisht me Korfuzin dhe Gjiritin dhe si pasojë e këtyre lidhjeve, filloi te përdorej edhe gjuha Greke e Italiane për qëllime tregtare.

Më 1912 Himara ngriti flamurin e pavarësisë dhe dërgoi përfaqësinë e saj në Vlorë.

Sipas statistikave të INSTAT-it, në 100 martesa, 24 përfundojnë me divorc.

Mosha mesatare e të divorcuarve është 30 vjeç. Por çfarë ndodh kur një çift bashkëshortësh ndahen pasi kanë jetuar 30 vjet së bashku?

Vera Shkëmbi, një grua 65-vjeçare me origjinë nga Korça tashmë jeton në kryeqytet. Pas një martese që zgjati mbi 3 dekada, të kurorëzuar me 2 fëmijë, ndodhi ajo që Verës nuk i kishte shkuar kurrë në mendje, divorci.

“E kishtë tjetrën ai atje ku punonte. Biles kam rastisur që kam vajtur kam mbledhur ullinj edhe ajo ka ardhur deri tek dera. Donte nuse të re! Vinte në shtëpi dhe zihej më mua. E kisha frikë në fakt se kur pinte s’u njihte se kush ishte. Për divorcin nuk më tha fare. Vjen postieri dhe lë letrën e gjyqit. Mua më shkoi mendja tek fëmijët, se nuk kisha mendjen tek ky. Hyr e dil këtë javë sa të hapet gjyqi, se pastaj do të të ndaj – kështu më tha”, kujton Vera.

Gjyshër të 5 nipërve dhe mbesave, Vera tregon pështjellimin e atyre kohëve, kur këmbët e çonin dyerve të gjykatës.

“Kur kam vajtur afër gjykatës, thashë që më mirë të mos ekzistoj si njeri. Më vinte turp, zor, keq! Më vinte edhe keq. Vdekjen e dija, por që të ndahesha, nuk më shkonte mendja kurrë”, kujton ajo.

Sot zonja 65-vjeçare jeton me të bijën dhe nipin, Gersin 6 vjeç. Ish-bashkëshorti i Verës, së fundmi i ka kërkuar ribashkimin, por Vera thotë se kjo nuk ka për të ndodhur më kurrë.TCH

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=ryE_Rg2wMjA]

Historia që po bën xhiron e rrjetit!

Fatkeqësisht kjo është historia e trishtueshme e një babai i cili pas disa vitesh zbuloi se djali i tij 6 vjeçar nuk ishte në fakt i biri i tij.

Historia nisi në fillim të vitit 2005 kur Jonathan Grindon, rreth të 50-tave dhe gruaja e tij Annette, pas 2 vitesh martesë vendosën të bëjnë një fëmijë së bashku.

Farëzimi artificial ishte e vetmja mënyrë e tyre për t’u bërë me fëmijë dhe kështu ata u vendosën në një klinikë fertiliteti spanjolle, ku procedura për dhurimin e vezëve u kushtoi 7 mijë paund.

Mësohet se Jonathan depozitoi një mostër të spermës së tij në një nga vizitat në klinikë.

E më vonë gruaja e tij Annete shkoi vetëm në klinikë, por nuk përdori spermën e Jonathan për të mbetur shtatzënë.

Jonathan, krejtësisht i pavetëdijshëm për mashtrimin që i ishte bërë, u gëzua shumë kur mori vesh që gruaja ishte shtatzënë dhe kur në tetor lindi djali.

Ama pas 18 muajsh martesa e tyre nuk po funksiononte më dhe Jonathan vendosi të ndahej, duke marrë përsipër shpenzimet vjetore për djalin. Por kur Timothy, ishte 6 vjeç, ai zbuloi lajmin e trishtueshëm që ai nuk ishte djali i tij biologjik.

“Nuk ka dënim më të madh se sa kur djali që t’i ke rritur dhe je lidhur me të, i bindur plotësisht se ai është fëmija jot, papritmas ta rrëmbejnë nga jeta,” shprehet Jonathan i cili pasi zbuloi mashtrimin e paditi gruan në gjykatë, dhe u kompensua me 40 mijë paund.

“Shpresa ime e vetme është që kur djali të rritet, të më kërkojë sërish pasi të jetë në gjendje të vendos vetë,”, tha ai.

Kjo grua që shihni në video është Vera Shkëmbi, një

https://youtu.be/ryE_Rg2wMjA65-vjeçare me origjinë nga Korça e cila sot jeton në Tiranë.

Pas një martese që zgjati mbi 3 dekada, të kurorëzuar me 2 fëmijë, ndodhi ajo që Verës nuk i kishte shkuar kurrë në mendje. Burri e divorcoi.

“E kishtë tjetrën ai atje ku punonte. Biles kam rastisur që kam vajtur kam mbledhur ullinj edhe ajo ka ardhur deri tek dera. Donte nuse të re! Vinte në shtëpi dhe zihej më mua. E kisha frikë në fakt se kur pinte s’u njihte se kush ishte. Për divorcin nuk më tha fare. Vjen postieri dhe lë letrën e gjyqit. Mua më shkoi mendja tek fëmijët, se nuk kisha mendjen tek ky. Hyr e dil këtë javë sa të hapet gjyqi, se pastaj do të të ndaj – kështu më tha”, kujton Vera.

Gjyshër të 5 nipërve dhe mbesave, Vera tregon pështjellimin e atyre kohëve, kur këmbët e çonin dyerve të gjykatës.

“Kur kam vajtur afër gjykatës, thashë që më mirë të mos ekzistoj si njeri. Më vinte turp, zor, keq! Më vinte edhe keq. Vdekjen e dija, por që të ndahesha, nuk më shkonte mendja kurrë”, kujton ajo.

Sot zonja 65-vjeçare jeton me të bijën dhe nipin, Gersin 6 vjeç. Ish-bashkëshorti i Verës, së fundmi i ka kërkuar ribashkimin, por Vera thotë se kjo nuk ka për të ndodhur më kurrë.

“Unë?! Ndoshta mund të na bashkojë ose Tufina, ose Sharra, se për të bashkuar jo, kurrë!”, thotë ajo e vendosur.

Për pensionisten, divorci tani ka kaluar në plan të dytë, parësore është mbijetesa.

“Të ardhurat e mia deri para prillit ishin zero. Marr ndihmën ekonomike, ato 25 mijë më duken sikur marr 250 mijë, por i jap për ilaçet dhe nuk më ka mbetur asnjë lek”, thotë Vera.

Vera ka hapur 3 herë gjyq për pensionin. Ajo pretendon një pension kooperative që do të shkonte tek rreth 70 mijë lekë të vjetra, por që me kalvarin e proceseve gjyqësore, që ja ndjekin falas avokatë nga lista e Ministrisë së Drejtësisë, nuk dihet kur do të finalizohet.

Shtëpia ku jeton është në proces legalizimi dhe në emër të ish-bashkëshortit i cili e kërcënon, se shumë shpejt do t’ja marrë e ta hedhë në rrugë.

“Nuk di ku të shkoj! Harroj, kam ato mendimet! Jam si peshku pa ujë. Nuk di! Nuk kam asgjë! Nuk kam as shtëpinë! Të kem shëndetin dhe të ketë shëndetin ajo çupa se po më luan mendja”, rrëfen Vera mes lotësh.

Sociologia Meri Poni shpjegon se për një sërë arsyesh, divorci në moshë të tretë është shumë më i rëndë sesa në rini.

“Çifti mund të ketë kaluar peripeci gjatë jetës martesore dhe ndihen të pakënaqura, sidomos gratë. Ajo që mund të mos humbasë nga divorci është gruaja. Më i humburi në divorcin në moshë të madhe do të ishte me patjetër burri”, thotë ajo.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=ryE_Rg2wMjA]