Histori

Fshati i Tërbaçit njihet nga më të hershmit në krahinën e Labërisë e Luginën e Mesaplikut të Vlorës. Ai ndodhet midis kurorës së maleve të Stogoit, Qores, Çikës, Bogonicës, Kunjovës, Çipinit e Tartarit, në pjerrësinë jugore të vargmalit të Lungares, rrëzë malit, në lartësinë 552 m mbi nivelin e detit. Mali i Çikës me lartësi 2050 m e kufizon atë me fshatrat e Bregut.

Terreni i tij dhe përreth fshatit është fushor, kodrinor dhe malor i thyer me pyje e shkurre vende – vende të zhveshura. Nga perëndimi ai kufizohet me malet e fshatit Brataj deri në qafën e Shëngjergjit, ku kufizohet me fshatin Dukat. Nga veriu kufizohet me fshatin Brataj dhe nga jugu me fshatin Vranisht e malin e Çikës, pas të cilit ndodhen fshatrat e Bregut. Fshati shtrihet në lartësi, nga 200 m e deri në 2000 m mbi nivelin e detit. Si pasuri kryesore zona ka bagëtinë e imët dhën e dhi. Fshati ka plot kullota verore dhe dimërore, në kodrat me shkurre e pyje dhe malet e larta. Banorët e fshatit Tërbaç, shquhen për tradita të mira në mbarështimin e blegtorisë.

Malet e Tërbaçit janë shumë të mira si kullota, për të veruar e vjeshtuar me mijëra krerë dhen e dhi. Pra, blegtoria e saj nuk e ka të domosdoshme për të shtegëtuar në zona të tjera të largëta. Tërbaçi në kuptimin e përgjithshëm, është me një terren tërësisht të thyer malor. Në aspektin fizik, territori ka mundësi tepër të kufizuar komunikimi. Si i tillë ai përbën një ekosistem tërësisht të veçantë dhe i ndryshëm nga të tjerët, çka i jep karakteristika të tipizuara fshatit dhe e bën atë me emër në të gjithë krahinëne Labërisë.

Emri i Tërbaçit shfaqet për herë të parë në vitet 350 të erës së re dhe i përket fisit ilir, dega e Labjonëve. Paraardhësi i tyre është Gjin Kriqi, i cili përbën edhe familjen fshat-formuese.

Në këto troje, ndoshta edhe nga karakteristikat natyrore, janë rritur burra e gra me karakter të fortë e të besës. Ata vazhdimisht kanë luftuar në mbrojtje të territoreve të tyre si dhe atyre kombëtare. Në vitet 1700-1900, janë dalluar si prijësa e luftëtarë, Lulo Abazi, Labe Aliu, Shako Xhaka, Zenel Hodo, Dulo Koka, Miro Tërbaçe, Gego Bobja, etj. Këta luftëtarë me çetat e tyre kanë bashkëpunuar me çetat e tjera të Labërisë, Mallakastrës, Himarës, etj.

Nga Tërbaçi kanë marrë pjesë në Shpalljen e Pavarësisë më 1912, në mbështetje të Ismail Qemalit; në Revolucionin e Qershorit 1924, në Luftën e Vlorës, më 1920 me komandant çete, Selman Gjodedaj.

Në Luftën Nacionalçlirimtare kundër pushtuesve nazi-fashist, kanë marrë pjesë mbi 250 vetë, duke u rreshtuar përkrah Këshillit Antifashist Nacionalçlirimtar.

Në luftërat për liri e pavarësi kanë dhënë jetën 102 veta, janë shpallur dëshmorë 61 veta. Tërbaci ka 4 heronj populli: Halim Xhelo, Hysni Kapo, Haredin Bylyshi e Vehbi Hoxha dhe 3 Heronj të Punës.

Tërbaçi është fshati i bashkimit, unitetit, i besës dhe mirkuptimit. Ai kurrë nuk ka qenë shkaktar konfliktesh me fshqinjët. Tërbaçi është fshati që i dha besën 13 birbilejve dhe i strehoi në truallin e tij duke u përballuar me ushtarët turq.

Tërbaçi është nga të vetmit fshatra të lumit të Vlores dhe Labërisë që mbas Luftës Nacionalçlirimtare nuk cilësoi asnjë kundërshtar politik. Nisur nga këto virtyte të komunitetit Tërbaçiot dhe emrit Tërbaç, disa e shpjegojnë se vjen nga fjala tërë-bashkë.

Dy vjet kishin kaluar që nga vdekja e Brenda Schmitz, kur bashkëshorti i saj David mori një telefonatë nga radio stacioni KSZT ku u kërkua të paraqitej në zyrat e radios. Prej disa vitesh, gjatë periudhës së Krishtlindjes, ky stacion radiofonik plotësonte disa dëshira të përdoruesve të tij, megjithatë, kësaj here, letra nuk u dërgua nga personi në fjalë, ose nga Davidi, por nga një person anonim.

“Ata më thanë se kishin marrë një letër nga dikush që donte të më jepte një dhuratë. E pyeta kush ishte, por ata thanë se ishte kaq personale saqë nuk mund të flisnin në telefon dhe se më duhej të shkoj në zyrat e tyre “, thotë David.

Pak para se Brenda të vdiste për shkak të kancerit ovarian, ajo kishte shkruar letrën duke kërkuar dëshirën e saj të Krishtlindjes. Megjithatë, ajo kurrë nuk e kishte dërguar atë, përkundrazi, ia kishte dorëzuar një mikeshe të dashur, të cilës i kërkoi ta dërgonte në radio vetëm pasi burri i saj të kishte gjetur një nënë të re për fëmijët e tij.

Kështu, kur Davidi vendosi të martohej me Jayne Abrahamin, letra u dërgua në stacionin e radios.

Një letër anonime u dërgua në emisionin “Christmas Wish”.

“Ne bëjmë realitet dëshirat e Krishtlindjes për shumë prej dëgjuesve tanë prej shumë vitesh tashmë, por një letër si ajo e Brenda-s nuk kishte ardhur kurrë dhe të gjithë, pavarësisht moshës, u emocionuam”, tha pronari i radios Scott Allen.

Prezantuesja Collen Kelly lexoi letrën e Brenda-s për Davidin:

“Arsyeja pse po ju shkruaj është kjo. Kam një dëshirë. Unë kam një dëshirë për Davidin, për fëmijët dhe për gruan e re që do të jetë pranë tij. Unë dua që ata të dinë se i dua shumë.

Dëshira ime e parë është për partneren e re të Davidit: Dua të kalojë një ditë në spa dhe të relaksohet. Ajo e meriton atë, sepse është nëna e re e fëmijëve dhe kjo nuk është një detyrë e lehtë.

Ju lutem, bëjeni të buzëqeshë dhe le ta dijë se të gjitha përpjekjet e saj janë vlerësuar nga unë. Faleminderit, unë të dua kudo qofsh, bisedo me mua, unë do të të dëgjoj nga qielli”.

Ndërkohë që po e lexonte letrën, ishte e pamundur për të fshehur emocionin që ndihej, por ajo vazhdoi të lexonte:

“Dëshira ime e dytë është për të gjithë familjen, një udhëtim magjik. Një vend ku ata mund të gëzojnë një farë kohe familjare, për të krijuar ato kujtime që do të mbeten përgjithmonë … “.

Dëshira e tretë dhe e fundit e Brenda-s ishte për mjekët dhe infermierët të cilët, ditë pas dite, ishin kujdesur për të dhe shumë pacientë të tjerë në spital.

“Unë dua që ata të gëzojnë një natë të mbushur me ushqime të mira, pije dhe argëtim, për gjithçka që bëjnë këta heronj për të shpëtuar pacientët me kancer”.

Davidi kishte shpërthyer në lot.

Ai e dinte që Brenda i kishte qëndruar gjithmonë në krah, që ajo kurrë nuk e kishte lënë atë dhe se gjithnjë kujdesej për familjen e tij nga qielli.

Programi i radios plotësoi të gjitha dëshirat e Brendas dhe dërgoi gjithë familjen në Disney World, Florida, ku Jayne gëzoi edhe një spa, ashtu siç premtoi.

“Ne kurrë nuk kemi pasur një festë familjare dhe ky udhëtim do të jetë i mrekullueshëm. Zemrat tona janë plot gëzim “, tha Jayne me mirënjohje.

Gjesti i pabesueshëm i Brendas tregoi një dashuri të pafundme për familjen e saj; një dashuri kaq e madhe që, edhe nëse ishte aq afër vdekjes, u shqetësua për mirëqenien e të dashurve të saj. Nuk ka dyshim se dashuria e një nëne është e pafundme.

Kjo grua ka bërë një dhuratë të mrekullueshme për familjen e saj, a nuk mendoni? Jepni një koment dhe mos harroni të ndani këtë histori të bukur dashurie me miqtë tuaj.

Robert Baer, është një ish-oficer i CIA-s, i cili ka shkruar shumë libra që zbuluan sekretet e CIA-s dhe administratës së Bill Clinton dhe George W. Bush.

Ai është arrestuar disa herë. Mitt Waspurh, mikui tij i ngushtë që punoi në Senat dhe i dha atij informacione u vra me armë. Si një operativ i lartë i CIA-s, Baer punoi në Jugosllavi gjatë periudhës 1991-1994 dhe në Lindjen e Mesme.

Ai ka marrë pjesë në disa dokumentarë të National Geographic, duke akuzuar administratën e Bushit se po luftoi për naftë.

Në një intervistë të realizuar në Kanada, ai flet për prapaskenat e luftës në Jugosllavi. Baer rrëfen për vizitën e parë në Jugosllavi dhe detyrën me të cilën në këtë rast ishte i ngarkuar.

“Kam ardhur me helikopter, bashkë me 3 agjentë, më 12 janar 1991 kemi zbritur në Sarajevë. Qëllimi ynë ishte që të jemi të kujdesshëm ndaj pretendimeve të terroristëve serbë, të cilët dyshohej se do ta sulmojnë Sarajevën”,- rrëfen ai.

“Kemi pasur informacione se grupi me emrin “Vrhovna Srbija” planifikonte sulme bombarduese në ndërtesën kryesore në Sarajevë për shkak të dëshirës që Bosna të dalë nga Jugosllavia e atëhershme. Për mua operacioni përfundoi pas 2 javëve, kur mora një detyrë të re në Slloveni”,- thotë Baer.

Ai shtoi se në Slloveni, e cila ishte e gatshme për pavarësi, ekipi i tij mori disa milion dollarë për të financuar organizatat joqeveritare, partitë opozitare dhe politikanët që nxisin urrejtje.

“Qëllimi i propagandës ishte për të shkatërruar Jugosllavinë”,- ka thënë Baer.
Ai vuri në dukje se ata që shkaktuan luftën e sotme janë pronarët e kompanive që sot shfrytëzojnë burimet natyrore dhe të tjera të ish-Jugosllavisë.

I pyetur se pse u shpërbë Jugosllavia dhe çfarë kishte ndërmend qeveria amerikane të bënte, ai u përgjigj: “Gjithçka është e qartë, njerëzit që dikur kanë hyrë në luftë dhe pastaj flisnin për paqe janë pronarët e kompanive që shfrytëzojnë burimet minerale!

Thjesht ju kanë bërë robër, njerëzit tuaj punojnë për asgjë, sepse tërë prodhimi shkon në Gjermani dhe Amerikë, ata fitojnë! Dhe ju në fund duhet të blini dhe të importoni atë që e keni bërë vetë, pasi nuk keni të holla, duhet të debitoni, kjo është historia me tërë Ballkanin!”.

Nuk keni qenë aktiv në Kosovë, si agjent i CIA-s, por a ka pasur presion nga Amerika?
“Si jo? Kosova është marrë nga Amerika për dy arsye, së pari për shkak të mineraleve dhe burimeve natyrore dhe së dyti, Kosova është një bazë ushtarake e NATO-s! Në zemër të Evropës është baza e tyre më e madhe ushtarake”,- rrëfen ai.

Dhimbja dhe malli për djalin e rënë dëshmorë e ka ndjekur si hije tash e 20 vjet. Ndjenjën e mungesës së madhe për Eltonin, babai i tij Gëzim Zherka, e ka shfaqur përmes këngës e cila qysh në notat e para jep emocionin që vetëm një prind mund ta transmetoj në këtë formë sic e ka bërë Gëzimi.

Duke bartur në notat e kësaj kënge mallin e të gjithë prindërve që humbën djemtë në luftë, babai i dëshmorit Elton Zherka, ka sjell një baladë që secili që ka humbur dikë e gjen vetën brenda saj.

“Edhe sot më duket i dëgjoj hapat e tua dhe hijen tënde përqafoj. Për një çast mendoj se je këtu. Të flas o shpirt sa shumë me ke mungu”, janë vargjet e para të kësaj kënge tekstin e së cilës e ka bërë Yll Limani kurse muzikën Florent Boshnjaku.

Kjo këngë që erdhi si ide e Gëzimit, Edi Luzhes dhe Florent Bosnjakut, është dhënë premierë në emisionin Top Show në Top Channel.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=O-bVNHHbcfc]

Gëzimi që muzikën nuk e ka profesion u ngjit në skenë për t’ia kushtuar këtë elegji Eltonit, Permetit dhe të gjithë dëshmorëve të luftës së UÇK-së, në përvjetorin e 10 të pavarësisë dhe në 20 vjetorin e rënies së Eltonit dhe Permetit në betejën e Junikut.

“E ti dje larg e po më sheh më fal që ndonjëherë qaj. Por po me mungon e ti nuk je. Gjithmonë në zemër të mbaj”, janë vargje të kësaj kënge që përlotën Lorik Canën dhe Albana Osmanin derisa Gëzimi po këndonte ndërkohë po evokoheshin kujtimet për “Djemtë e asfaltit”, siç quheshin Eltoni me shokët nga qyteti i Gjakovës.

Kësaj kënge i është bërë edhe spoti i cili pos shumë veçantive tjerave ka edhe docka shumë speciale. Pjesë e tij është edhe Eltoni i vogël, nipi i dëshmorit që pos hijeshisë që i jep këtij spoti bart edhe mesazhin e ripërtëritjes.

Per te eleminuar interpetimet e ndryshem e pa baza shkencore te fjales KURVELESH po ju sqarojme se: Banoret e kesaj krahine, persa i perket origjines se tyre, duke u nisur nga te dhenat arkeologjike, linguistike dhe histori- ike tregojne se jane banore te lashte e autoktone te kesaj krahine. Fisi i fundit Ilir qe ka banuar ne treven e kesaj krahine ka qene fisi i Korvesejve, prej te cilit e ka prejardhjen edhe kjo krahine : Kurvelesh . -Ne vitin 1481 ne kryengritjen kunder turqeve qe shpertheu me qender ne kete krahine ne nje dokument te kohes nga studimet e Sufflay te publikuar ne librin e tij “Serbi i Arnanasi”, ( Serbet dhe Shqiptaret ) , faqe 65, botuar ne Tirane ne vitin 1926 thuhet :”.Le ta shohe zoteria jote cfare do te benin per juve ne Vlore, se Plesajt e Korvesejt jane me zoterine tendee..dhe….popullsia e ketyre malesive jane me shume se 50 fshatra, ku dalloheshin krahina si njesi etnike me vete e ne treva te vecanta, Himarjotet, Grisejte e Korvesejte. -Prof. Dr. Ismet Elezi ne librin e tij “E drejta zakonore e laberisee, viti 2002, duke hedhur poshte pohimet e E.Celebia thote se:”Shkenca jone ka argumentuar se emri Kurvelesh rrjedh nga fisi Ilir i Korvesejve , qe banonin ne kete krahine gjate mesjetes se hereshme. -E njejta teze eshte mbrojtur dhe nga Rrok Zojzi ne librin e tij “Etnografia Shqiptare”.

Adoleshenca është një nga fazat më të vështira për shumicën e njerëzve. Është faza në të cilën trupi fillon të zhvillohet dhe është e vështirë të gjesh identitetin tënd, për më tepër shumë merakosemi për atë që mendojnë të tjerët.

Një nga arsyet kryesore pse kaq shumë të rinj vuajnë gjatë adoleshencës është për shkak të komenteve që ata marrin nga njerëzit e tjerë, arsyeja është se ndonjëherë të rriturit mund të jetë shumë të egër, sepse ata nuk dinë të kuptojnë pasojat dhe fuqinë që kanë fjalët. Ata as nuk e imagjinojnë se çfarë mund të bëjnë veprime ose fjalë të caktuara dhe historia e mëposhtme është një shembull.

Rehtaeh Parsons është një vajzë nga Halifax, kryeqyteti i Nuova Scozia në Kanada. Në vitin 2011, kur ajo ishte vetëm 15 vjeçe, kishte shkuar në një festë me një shoqe, por kurrë nuk do të kishte imagjinuar se ky do të jetë vetëm fillimi i një makthi që do të kishte pasoja tragjike.

Atë natë Rehtaeh u përdhunua nga katër shokë të shkollës, të njëjtët që i bënë edhe disa fotografi të dhunës, të cilat më pas me “shaka” u zbuluan në të gjithë shkollën.

Ditën tjetër, Rehtaeh nuk guxonte t’i tregonte nënës së saj se çfarë kishte ndodhur, megjithatë, ajo nuk mundi të mbajë për vetë këtë sekret të madhe dhe përfundoi duke rrëfyer çdo gjë tek nëna e saj.

Pasi dëgjoi të vërtetën, nëna e vajzës vendosi ta çonte menjëherë në spital, ku askush nuk dukej se ishte i gatshëm ta ndihmonte vajzën ose të mësonte më shumë për abuzimin.

As policia nuk kishte treguar interes për rastin e saj, në fakt, 4 të rinjtë nuk u morën në pyetje.

Pas një viti nga dita e paraqitjes së akuzave, ata e mbyllën rastin e Rehtaehit për shkak të mungesës së provave.

Disa ditë më vonë, jeta e vajzës u kthye në një makth të vërtetë. Ajo ngacmohej çdo ditë në shkollë dhe në internet, vajza kishte humbur besimin në vete dhe të gjithë “miqtë” e saj i kishin kthyer shpinën.

Jo vetëm që i duhej të jetonte me kujtimin e tmerrshëm të asaj nate, por u detyrua të duronte ngacmimet, kritikat e vazhdueshme dhe komentet që e bënin atë të kujtonte atë moment.

Çdo ditë ajo merrte mesazhe nga shokët e klasës, të cilët e ftonin të kishte marrëdhënie intime me ta; e gjora Rehtaeh  ishte bërë një vajzë e lehtë për të gjithë.

Ngacmimi i vazhdueshëm e kishte çuar atë të largohej nga qyteti, pasi ajo nuk mund të jetonte më jetë paqësore, pasi edhe në rrugë i dukej sikur e abuzonin.

Vajza ndihej e vetmuar, e dekurajuar dhe kishte humbur dëshirën për të jetuar.

Më 3 Mars 2013 ajo shkroi fjalët e mëposhtme në profilin e saj të Facebook:

“Në fund nuk do të kujtojmë fjalët e armiqve tanë, por heshtjën e miqve tanë!”

Disa muaj më vonë, vajza u vetëvar në banjën e shtëpisë së saj. Kur nëna erdhi në shtëpi, për fat të keq, tashmë ishte tepër vonë.

Ajo e çoi shpejt në spital, por Rehtaeh kishte qendruar për një kohë të gjatë pa oksigjen dhe kishte pësuar dëme të pariparueshme në tru, deri në pikën që prindërit e saj vendosën t’i hiqej aparatura që e mbante të gjallë.

Babai i Rehtaeh tha se vajza e tij kishte vdekur nga zhgënjimi dëshpërimi, nga ngacmimet e shoqërisë së saj dhe për fat të keq as autoritetet e as shkolla nuk kishte bërë asgjë për ta ndihmuar.

Vazhdimisht dëgjojmë tregime për fëmijë të abuzuar, por në shumicën e rasteve askush nuk bën asgjë për t’i ndihmuar ata.

Edhe nëse prindërit bëjnë gjithçka që është e mundur për fëmijët e tyre, ata dëgjohen rrallë dhe fajtorët për këto krime të tmerrshme vazhdojnë të jenë të lirë, sikur të mos kishte ndodhur asgjë.

Ne duhet të përpiqemi t’i japim fund këtij fenomeni njëherë e përgjithmonë! Asnjë fëmijë nuk duhet kurrë të vuajë padrejtësi dhe askush nuk duhet kurrë të përdorë vetëvrasjen për shkak të një shoqërie që nuk dëgjon, që nuk ndihmon dhe nuk bën asgjë, e cila në mënyrë indirekte keqtrajton me kritikat e saj, komentet e saj dhe indiferencën e saj.

Çdokush mund të ndihmojë në këto situata të tmerrshme, në mënyrë që fëmijët tanë të rriten në një botë më të mirë. Është e nevojshme të edukojmë fëmijët tanë për të qenë njerëz të mirë dhe mënyra më e lehtë për ta bërë këtë është të jepni një shembull të mirë.

Mosndëshkimi është rendi i ditës, por ne të gjithë mund ta ndalojmë këtë lloj mizorie. Si? Thjesht duke mos heshtur dhe duke mos qenë pjesë e atyre që kritikojnë ose tallen me të tjerët.

Nuk është vetëm për Rehtah, por po flasim për mijëra të rinj që kanë jetuar të njëjtat gjëra dhe që hasin paaftësinë e autoriteteve dhe nuk është vetëm Rehtahu, por po flasim për mijëra vajza që kanë jetuar të njëjtat gjëra dhe që hasin paaftësinë e autoriteteve dhe injorancën e shoqërisë, nuk kanë parë asnjë mundësi tjetër veçse të marrin jetën e tyre.

Ne duhet të ndalojmë së jetuari me symbyllur! Nesër mund të ndodhë me dikë që duam dhe për të siguruar që kjo të mos ndodhë, le të përpiqemi të përhapim historinë e kësaj vajze, duke shpresuar që shumë do të marrin mesazhin dhe do të vendosin të bëjnë një ndryshim në këtë shoqëri që çdo ditë mbytet gjithnjë më shumë në egoizëm dhe arrogancë.

Ne shpresojmë që ata që e kanë bërë këtë nuk do të mbeten të pandëshkuar.

Çfarë mendoni për këtë histori të tmerrshme? Jepni një koment dhe mos harroni të ndani me miqtë tuaj.

Brittany dhe Jeremy Peck u martuan, por ceremonia e dasmës u ndërpre papritmas për një arsye që do të sillte lot në sy. Në gjysmën e procesit të dasmës, Todd Bachman, babai i Brittany, papritmas u ndal dhe shkoi për të marrë njerkun e Brittany. Babai biologjik donte që ai dhe njerku i tij ta shoqëronin në altar.

Disa çaste më vonë babai dhe njerku kishin kapur nusen për krahu, e dukeshin sikur të ishin një familje e madhe.

Delia Blackburn, një fotografe e dasmës, nuk mund tu besonte syve: Skena ishte absolutisht e pabesueshme, aq shumë sa që ndarja e saj në Facebook kishte shumë pëlqime dhe reagime.

Ende sot kjo është një ndër historitë më të pëlqyera në rrjete sociale.

Ajo thotë: “Merrni facoleta, sepse do t’ju duhen kur të shikoni këto imazhe. Todd Bachman, babai i nuses, teksa po çonte vajzën e tij në altar, ndaloi procesionin dhe ndërsa njerëzit e tjerë ishin të hutuar nga ajo që po bënte, ai iu afrua njerkut të saj “.

“Todd zgjati dorën dhe rrëmbeu atë të njerkut të saj, duke e tërhequr tek vajza e tij, për ta shoqëruar atë në altar me të. Të gjithë po qanin gjatë ceremonisë, unë gjithashtu”, kujton ajo.

Todd Bachman u tregoi të gjithëve se dashuria e vërtetë është dashuria e tyre për fëmijët e tyre.

Këto edhe sot janë imazhe që duhet të ndahen me të gjithë botën në mënyrë që të përhapet mirënjohja! Një gjest i përulur dhe fantastik, i respektuar nga babai i Brittany, i cili pranoi kështu figurën e njerkut që e rriti vajzën e tij sikur të ishte e tij!

Një gjest i thjeshtë por i rëndësishëm, jo vetëm për Brittany, e cila ka qenë në gjendje t’i ketë ato të dy krah për krah në një moment aq delikat dhe kuptimplotë për të, por edhe për të gjithë ne, duke treguar se mirënjohja gjithmonë kalon nëpër gjeste të vogla dashurie dhe e mirësisë!