Aktualitet

Ariela Murati u vra ditën e djeshme pasi refuzoi sërish dashurinë e Aldison Belulit, por me sa duket 23 vjeçari nuk ishte përgatitur për një tjetër “jo” dhe e ka qëlluar për vdekje disa herë me pistoletën që kishte marrë me vete.

Ngjarja e ditës së djeshme tronditi mbarë opinionin publik shqiptar, duke patur parasysh faktin se flitej për një vajzë vetëm 21 vjeçare, e cila humbi jetën në mënyrë tragjike. Pas vrasjes së vajzës Aldo Beluli ka qëlluar veten me armë dhe ndodhet në gjëndje kritike për jetën.

Mbi tragjedinë që ndodhi dje ka shkruar edhe moderatori i njohur Ardit Gjerbrea, i cili ka zgjedhur të postojë një foto të të ndjerës dhe një mbishkrim të shkurtër, por mjaft domethënës.
Gjebrea shkruan vetëm dy fjalë: Sorry Ariela (Ndjesë Ariela)

Mesazhi i Gjebreas nënkupton dhe motivin e vrasjes dhe sjelljen e të riut i cili vrau një 21 vjeçare thjesht sepse ajo nuk e dashuronte atë.

Një sjellje që nuk shkon shumë larg pragut të mentalitetit maskilisht në vend, një mentaliteti që mund të përmblidhet në shprehjen se “nëse nuk të kam unë, nuk do të të ketë askush tjetër”

Ngjarjet e oreve te fundit ne vendin tone ngrene nje pikepyetje te madhe! A reagon shoqeria shqiptare sa dhe si duhet? Ne fakt vrasjet, plagosjet apo rrahjet jane kthyer vitet e fundit gati ne nje fenomen te zakonshem, e ku te gjithe po pajtohemi me to sikur te jene asgje.

Ndersa shohim perpara syve tane qe ikin jete te rinjsh per nje debat ordiner, per nje grindje pa vlere, apo per nje ‘dashuri” qe vec e tille nuk mund te quhet, te gjithe zgjedhim vetem te komentojme me dy fjale me pas, por asnjehere te reagojme.

Fatkeqesisht edukimi me brezin e ri ka rene ne nivele tejet te uleta dhe problemi nis nga familja, shkolla dhe grupi shoqeror qe perben te teren. Nje nga shqetesimet me te medha qe kane sot familjet shqiptare jane sfida qe po u ben “teknologjia”, e ku femijet nuk jane me te kontrolluar. Te njejtin problem e vuan edhe shkolla, e cila nga ana e saj duhet thene fatkeqesisht e ka humbur misionin e vet edukues, por edhe parandalues.

Mjafton nje vezhgim i thjeshte per te kuptuar se ne shume prej ketyre institucioneve mesuesit shkojne sa per te kryer oret e punes qe u siguron pagesen mujore, ndersa roli i psikologut eshte thuajse inekzistent. Shume shkolla nuk e kane nje dhome te mirefillte psikologu, ku te mund te diskutohet me nxenesit per problemet qe ato kane, per “rendesen” e perditshme psikologjike qe mund tu vije nga familja, shoqeria, apo mjedisi ne teresi qe i rrethon.

Ky eshte nje defekt i madh. Po ashtu shoqeria shqiptare ka humbur, apo duhet pranuar fatkeqesisht ndoshta edhe nuk e ka patur kurre, ndjenjen e te reaguarit, per te mos e pare problemit e tjetrit si te “tjetrit”, por si problemin e te gjitheve. Dhuna mund te jete larg por edhe afer nesh, prandaj ndoshta kjo eshte koha per te kthyer te gjithe syte tek adoleshentet qe po rriten ne nje “re” te zeze, qe perpara syve te tyre nuk i le te shohin, por i nxit te reagojne ne gjaknxehtesi, shpesh me pasoja fatal. Jo vetem ata, por edhe me te rriturit. Ne kete mes rolin kryesor se pari e ka familja, me pas shkolla, shoqeria, media e te gjithe sebashku te mund te ndalim nje plage qe po rritet, e rrezikon te dale jashte kontrolli duke na bere te humbim “pacientin” qe jemi te gjithe “ne”!