Sa të pasur janë artistët shqiptarë? Kjo pyetje na vjen gjithmonë në mendje kur shohim klipet dhe fotot e tyre luksoze ose jo në rrjetet sociale.
Shpesh dëgjojmë tekstet e këngëve të reperave shqiptarë që flasin për makina, femra, “lejla” dhe na bëjnë të pyesim veten: A e përballojnë jetesën me punën që bëjnë? A kanë ndonjëherë vështirësi artistët me pagesat e faturave në fund të muajit apo jemi të vetmit?
Për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetje, “Iconstyle. al” sjell sot një personazh të njohur që tashmë i mungon skenës shqiptare. Fotografi Denis Vogli siguroi disa foto për ne që tregojnë se violinistja që shohim çdo herë në “Pedonalen” e kryeqytetit, është në fakt Aida Hani.
Dikur e shihnim të konkurronte në “Top Fest”, apo të bënte klipe, por tashmë violinistja ka zgjedhur “Pedonalen” e Tiranës për të treguar pasionin e saj për muzikën dhe sigurisht si burim fitimi.
Një nga ata qindra persona që kalojnë në trotuar ka qenë edhe artisti i madh Luftar Paja, i cili është ndalur pasi ka dëgjuar tingujt e violinës.
Në dukje i mallëngjyer, Paja nuk ngurron të paguajë për performancën e Aidës, para se të largohej me keqardhje.
Në një intervistë për “A1 Report” 3 vite më parë, Aida është shprehur se del çdo ditë në “Pedonale” e quajtur ndryshe si “rruga e artistëve” dhe këtë e bën për pasion dhe kënaqësi:
“Uroj të jap më shumë sesa marr”, është shprehur Aida duke treguar se është pasioni për violinën ai që e ushqen motivin e saj për të jetuar.
Ndonëse performanca e tretë përfundoi me shumë sukses, kjo nuk do të thotë se ethet e Eurovizionit na kanë lëshuar sadopak. Të gjithë kemi kthyer sytë nga finalja, me gishtat e kryqëzuar se Shqipëria do të marrë një ndër renditjet më të mira. Nuk mund të mbetemi indiferentë ndaj reagimeve të deri më tanishme.
Faqja zyrtare e Eurovizionit po shpërndan performancat në rrjetet sociale, ndërsa komentuesit janë kurdoherë të gatshëm për të shprehur pëlqimin e tyre. Në më pak se 40 minuta, Eugent Bushpepa renditet i dyti më i pëlqyer e komentuar në rrjet, teksa vendin e parë e ka rrëmbyer Lituania për momentin.
Me një diferencë tejet të konsiderueshme nga pjesa tjetër, peroformanca e Bushpepës ndezi skenën e Lisbonës, po aq sa dhe publikun, i cili duartrokiti pa rreshtur pas përfundimit të këngës.
Komentet vijnë kryesisht nga shtetas të huaj, çka na jep edhe më shumë shpresë për të arritur më tepër. Forca Eugent!
Ashtu siç e paralajmëruam disa ditë më parë goditja ka filluar nga Krimet e Rënda. Kreu i kësaj Prokurorie, Besim Hadarmataj është larguar sot nga detyra. Në vend të tij është emëruar Prokurorja e Durrësit, Donika Prela.
Hadarmataj nuk pranoi arrestimin e Llallës dhe zvarriti dosjen Tahiri.
Drejtuesi i Prokurorisë së Krimeve të Rënda i cili është i mirmonitoruar si shitës i sekreteve hetimore të shumë dosjeve të rëndësishme që kanë lidhje me krimin e organizuar kryesisht me figura të spikatura politiko-kriminale pritet të arrestohet.
Për shkak të nivelit të lartë të varfërisë, Kukësi është qarku ku mosha mesatare e vdekjeve është më e ulëta në rang vendi.
INSTAT raportoi se mosha mesatare e vdekjeve për vitin 2016 është 73,7 vjeç në rang vendi, ndërkohë që ka luhatje të dukshme në secilin qark. Qarku i Kukësit ka një shmangie të dukshme nga mosha mesatare gjithsej, duke u klasifikuar kështu në qarkun me moshën mesatare më të ulët të vdekjeve 70,7 vjeç.
E kundërta ndodh me Qarkun e Gjirokastrës i cili gjithashtu ka një shmangie nga mosha mesatare në vend, por në këtë rast, mosha mesatare e vdekjeve për këtë qark është më e lartë se ajo gjithsej, përkatësisht 76,7 vjeç.
Pra, janë 5 qarqe me moshë mesatare të vdekjeve më të ulët se ajo në vend dhe 5 qarqe me moshë mesatare të vdekjeve për vitin 2016, më të lartë se ajo gjithsej. Qarku i Lezhës dhe Dibrës kanë moshë mesatare të vdekjeve pothuajse të barabartë me atë gjithsej, 73,7 vjeç.
Të dhënat e INSTAT tregojnë se mosha mesatare e vdekjeve në Tiranë dhe Elbasan është më e ulët se mesatarja në rang vendi. (shih grafikun e mëposhtëm). Mosha më e hershme e vdekjeve në këto dy qytete, sipas mjekëve, i dedikohet nivelit të lartë të ndotjes.
Në të kundërt, gjirokastritët dhe korçarët jetojnë më gjatë, gati 3 vite më shumë se mesatarja e republikës.
Qarku i Dibrës shënon përqindjen më të ulët të popullsisë së të moshuarve prej 12,2%, ndërkohë që vlera më e lartë shënohet në qarkun e Lezhës ku të moshuarit zënë rreth 13,6% të popullsisë respektive.
Për sa i përket grupmoshës së të rinjve, diferencat janë më të dukshme: Qarku i Vlorës ka përqindjen më të ulët të popullsisë së të rinjve prej 17,1%, ndërkohë që vlera më e lartë shënohet në qarkun e Kukësit ku të rinjtë zënë rreth 21,1% të popullsisë respektive. /Monitor/
Në Ditën e Evropës, kryeministri Rama ka risjellur edhe njëherë në vëmendje vështrësitë për të çuar përpara këtë process historik. Duke hequr dhe një parale ai me batutë tha se më të lehta do të ishin negociatat me SHBA-në, se me BE-në.
“Nuk jemi në sinkron, sot kur ne jemi te dera, pas derës jo të gjithë janë aq entuziastë dhe optimistë sa ishin për të ardhmen e asaj shtëpie. Na kujtojnë hijen e humnerës, ndërkohë që të shumtit janë ende në përpjekje për ta bërë realitet duke e përmbyllur projektin më vizionar dhe më të jashtëzakonshëm që njerëzit kanë mundur të cojnë para që është BE.
Nëse do të përpiqeshim të gjenim në historinë e fuqisë së njeriut për të imagjinuar dhe të fuqisë së politikës për të vepruar zor se do të gjenim një projekt më madhështor se BE. Edhe SHBA janë një tjetër projekt madhështor, por sot ne jemi duke u përpjekur që të çelim negociatat për tu anëtarësuar në BE, po të kishte negociata për në SHBA nuk e di mund të ishte më e lehtë, se nuk do duhet të bindnim 27 koka. Sot, më vjen mirë të kujtoj se presidenti i KE, këtu në Tiranë gjeti fjalët më të goditura për ne”, tha ai.
Rama theksoi më tej, se “Ia vlen durimi për të dëgjuar më të fundit fare që bëhet personazh dhe zë ekranet e para në Shqipëri, ndërkohë që në vendin e vet nuk i bie radha të dalë në lajme”.
Drejtori i Përgjithshëm i Policisë së Shtetit Ardi Veliu ka firmosur urdhrin për ndryshimin e strukturave në drejtoritë vendore te policisë në qarqe. Në bazë të platformës së policimit dhe sigurisë në komunitet këto drejtori do të ndryshojnë sektorët e tyre. Ky ndryshim pritet të sjellë lëvizje në polici si edhe shkarkime për shkak të shkurtimeve të pozicionit. Ky projekt u pilotua fillimisht në drejtorinë e Policisë së Elbasanit.
Sipas strukturës së re çdo drejtori vendore do te këtë drejtor dhe 2 nëndrejtorë ku njëri do të mbulojë hetimin e krimeve, ndërsa tjetri çështjet e rendit dhe sigurisë publike. Disa prej sektorëve ekzistues do të shkrihen ose do të bashkohen në një sektor të vetëm në mënyrë të tillë që të ulet numri i punonjësve në nivel drejtues.
Do të shkrihen 3 sektorët e hetimit dhe krijohet sektori i vetëm që do të mbulojë çështjet e drogës trafiqeve të paligjshme dhe krimit ekonomik që më parë ishin të ndarë. Sektori i Rendit do të ketë Sallën Operavie, Sektorin e Rendit dhe atë të Qarkullimit Rrugor. Do të zgjerohet kompetenca e komisariateve të cilët do të merren edhe me veprën penale të vrasjes e cila më parë u kalonte drejtorive.
Territori i një komisariati do të ndahet në zona policore ku do të rritet roli i inspektorit të zonës.
Ndryshime do të ketë dhe në Policinë Rrugure, e cila do të ketë në varësi seksionet e policisë rrugore. Ato nuk do kenë varësi nga komisariatet siç ishte më parë.
Qyteti i dytë më i madh i Shqipërisë, Durrësi ka qenë prej kohësh portë ballkanike në botë. Grekët, romakët dhe bizantinët e shfrytëzuan tërësisht portin e mrekullueshëm natyror dhe sërish mbetet një nga portet më me fluks në Adriatik.
Pse ta vizitoni tani?
Aty gjeni amfiteatrin më të madh romak në Ballkan, muret bizantine të qytetit, prodhimet e detit të mrekullueshme dhe netët e gjallëruara. Durrësi është qytet me stil bregdetar, pak qytete në vend mund t’i afrohen dhe çmimet mbeten të leverdishme.
Merrni koordinatat tuaja
Durrësi është një udhëtim i shkurtër nga Tirana, kryeqyteti i Shqipërisë: pak më shumë se gjysmë ore, edhe pse varet nga trafiku. Taksitë do t’ju sjellin këtu nga aeroporti i Tiranës për rreth 30-40 euro. Nga qendra e qytetit të Tiranës ka autobusë dhe mini-autobuza që kushtojnë gati asgjë, të cilët nisen çdo 30 minuta nga stacioni i autobusëve të kryeqytetit.
DITA 1
Grekët dhe Romakët
Nisni ditën tuaj në Muzeun Arkeologjik (Rruga Taulantia 32), ndoshta muzeu më i mirë në vend dhe një abetare e vërtetë mbi historinë shqiptare. Kthehu pranë amfiteatrit romak. Në shikim të parë ju mund të mendoni se nuk janë kujdesur mirë për të: e vërteta është që, duke u ndërtuar gjatë sundimit të Hadrianit rreth vitit 100 pas Krishtit, u dëmtua nga tërmeti (dy herë) dhe pastaj u “varros” nga osmanët në shekullin e16-të.
Marrëveshja me hijen
Në veri të sheshit Shatërvani ka një hapësirë mjaft të këndshme e rrethuar nga ndërtesat moderne. Banorët e moshuar të qytetit kalojnë pasditen e tyre të verës këtu duke biseduar në hijen e pemëve. Nëse keni fuqi, një ngjitje në kodrën e Durrësit do t’ju dërgojë në Vilën e braktisur të Zogut, mbretit të shqiptarëve që mbretëroi në vitet 1928-39. Ndërtesa është përdorur si shtëpi pritje për të huajt gjatë diktaturës ekonomiste, por më pas u grabit gjatë trazirave të 97-s.
Mbrëmjet Veneciane
Sheshi elegant Epidam, rruga kryesore e qytetit të vjetër, e veshur me palma, kafene rruge, restorante, dyqane dhe bare të çon deri në port, ku qyteti mblidhet për një mbrëmje kundruese. E ashtuquajtura Kulla Veneciane në buzë të ujit dhe muri që rrjedh prej saj janë mbetjet më të ruajtura të fortifikimeve bizantine të qytetit. Ka disa vende të mira për të ngrënë në këtë zonë (duke përfshirë një kafene në kullë), por ia vlen të shëtisni 10 minuta përgjatë bregdetit në perëndim të diellit në Aragosta (Rruga Taulantia 71), vendi më i mirë për ushqim deti.
DITA 2
I gjerë, dhe i bekuar me rërën e artë e të butë, plazhi i Durrësit është pothuajse një qytet i gjallë në vetvete. Në fundjavë gjatë verës do të duhet të shkosh herët për të gjetur një vend: nëse kërkoni një plazh të shkretë duhet të shkoni më në jug. Sapo të instaloheni në shezllonin tuaj, nuk do të keni nevojë të lëvizni gjatë gjithë ditës. Shitësit do iu enden gjithë kohës nga çadrat me thirrjet: kafe, çaj, kokteje, snacks dhe çdo gjë tjetër që ju nevojitet. Ndërsa baret e plazhit garojnë me njëri-tjetrin për të parë kush mund të luajë muzikën e tyre më lartë, të gjitha këto e bëjnë pushimin kaotik dhe të shkëlqyeshëm “alla-Ballkan”.
Ditët larg
Nëse mund qëndrosh larg nga plazhi për një pasdite, shpejt do të zbulosh se ka shumë gjëra përtej Durrësit në bregdetin shqiptar (në të vërtetë, shumë njerëz lokalë do të pëshpëritin në veshin tuaj se më e mira e Rivierës Shqiptare gjendet në jug të vendit).
Mos lini pa marrë një udhëtim për në Parkun Kombëtar të Divjakës-Karavasta (ose vetëm Laguna e Karavastas) rreth 20 minuta në jug të qytetit. Jo shumë larg nga këtu është një nga manastiret më të vjetra të Shqipërisë, Manastiri i Ardenicës i shekullit të 13-të, kisha e Shën Marisë përmban disa ikona të pikturuara nga Athanas Zograf, një shqiptar i cili ishte një nga artistët kishtarë më të kërkuar të shekullit të 18-të.
Durrësi në një paragraf
Ballkani kaotik me një shije të pagabueshme italiane. Peshk i shkëlqyer dhe ushqim deti me çmime të pakrahasueshme kudo tjetër në rajon. Kushtojini kujdes kulturës së të kaluarës, ku xhamitë dhe kishat mund t’i gjeni shumë pranë njëra-tjetrës. Merrni me qira një makinë dhe bëni një xhiro përgjatë Lagunës së Karavastasë. Burimi: Erging Europe/ Përshtati JOQ.al
Naimi i frymëzuar nga dashuria e zjarrtë për atdheun i këndonte plotë me mall e krenari kombëtare, natyrës së mrekullueshme shqiptare, njerëzve të thjeshtë, barinjve dhe fshatarëve që janë njëkohësisht protagonistët kryesorë të poemës së tij dhe që poema i ngrehë lartë si njerëz të punës fizike e mendore.
Poema e Namit ngjallë respektin ndaj masave popullore, ose më mirë të them pikërisht ndaj atyre masave njerëzish shumëfish të shtypur e të nëpërkëmbur si nga okupatorët e huaj njashtu edhe nga pushtetet marionetë.
Poema e Naimit i bënte gjithnjë homazh njerëzve të shtypur e të mallkuar nga politika dhe tradita e tjetërsuar prej ndikimit të robërisë shekullore të cilët ai me gjuhën e tij autentike e të përzgjedhur poetike i quante “të bekuarit e Perëndisë’, duke aluduar njëkohësisht në mallkimin e projektuar politikisht nga njeriu i huaj dhe shërbëtorët e tij vendor dhe duke tentuar në njëfarë mënyrë që t’ua bënte të qartë njerëzve të rrënuar moralisht, apo shkaktarëve të turpit dhe tmerrit që janë po aq të përkohshëm në këtë botë sa hordhitë e tyre okupatore e vrastare.
Gjuha e Naimit është gjuhë e mallit dhe dashurisë për gjithçka që frymon shqip dhe në harmoni me frymën e rënduar të këtij populli nga brengat e përditshme dhe varfëria e skajshme, por edhe nga ashpërsia e mentalitetit patriarkal dhe brutaliteti i sistemit shoqëror.
Naimi ishte një njeri dhe poet i veçantë njësoj si p
oezia e tij, andaj do të jetojë në kujtesën kolektive po aq gjatë sa ky popull.
Dashuria e Naimit për atdheun dhe gjithçka që frymon shqip ishte aq e pastër dhe e padjallëzuar sa që i bëri për vete edhe ata që nuk ia donin të mirën Shqipërisë ngaqë i konfrontoi brutalisht me ndërgjegjen e tyre të helmuar nga urrejtja dhe synimet barbare.
Lavdi veprës së Naimit të Madh.
Bagëti E Bujqësi
O malet’ e Shqipërisë e ju o lisat’ e gjatë!
Fushat e gjëra me lule, q’u kam ndër mënt dit’ e natë!
Ju bregore bukuroshe e ju lumenjt’ e kulluar!
Çuka, kodra, brinja, gërxhe dhe pylle të gjelbëruar!
Do të këndonj bagëtinë që mbani ju e ushqeni,
O vendëthit e bekuar, ju mëndjen ma dëfreni.
Ti Shqipëri, më ep nderë, më ep emrin shqipëtar,
Zëmrën ti ma gatove plot me dëshirë dhe me zjarr.
Shqipëri, o mëma ime, ndonëse jam i mërguar,
Dashurinë tënde kurrë zemëra s’e ka harruar.
Kur dëgjon zëthin e s’ëmës qysh e le qengji kopenë,
Blegërin dy a tri herë edhe ikën e merr dhenë,
Edhe në i prefshin udhën njëzet a tridhjetë vetë,
E ta trëmbin, ajy s’kthehet, po shkon në mes si shigjetë,
Ashtu dhe zëmëra ime më le këtu tek jam mua,
Vjen me vrap e me dëshirë aty nër viset e tua.
Tek buron ujët e ftohtë edhe fryn veriu në verë,
Tek mbin lulja me gas shumë dhe me bukuri e m’erë,
Ku i fryn bariu xhurasë, tek kullosin bagëtija,
Ku mërzen cjapi me zile, atje i kam ment e mija.
Atje lint diell’ i qeshur edhe hëna e gëzuar,
Fat’ i bardh’ e mirësija në atë vënt janë mbluar;
Nat’atje’shtë tjatrë natë edhe dita tjatër ditë,
Në pyjet’ e gjelbëruar, atje rrinë perënditë.
Mendje! merr fushat e malet, jashtë, jashtë nga qyteti,
Nga brengat, nga thashethemet, nga rrëmuja, nga rrëmeti.
Tek këndon thëllëza me gas edhe zogu me dëshirë,
E qyqja duke qeshur, bilbili me ëmbëlsirë,
Tek hapetë trëndafili, atje ma ka ënda të jem,
Bashkë me shpest edhe unë t’ia thërres këngës e t’ia them;
Të shoh kedhërit’ e shqerrat, deshtë, cjeptë, dhëntë, dhitë,
Qiellin’ e sbukuruar, dhenë me lul’e me dritë.
Vashë bukurosh’e bariut! që vjen me llërë përveshur,
Me zemërë të dëfryer e me buzëzë të qeshur,
Me dy shqerëza ndër duar, të bukura si dhe vetë,
Në sythit tënt e shoh gazë, që s’e kam gjetur ndë jetë.
Dashi sysk e me këmborë, q’e ke manar, po të vjen pas,
Dhe qeni me bes’ i larmë të ndjek me dëshir’ e me gas.
Dashç Perëndinë, pa më thua, a mos na pe bagëtinë?
– Pash’ atje pas më të gdhirë,… ja atje përtej tek vinë!
O! sa bukuri ka tufa! Sa gas bije bagëtija!
Vinë posi mblet’ e plotë! I bekoftë Perëndija!
Nëpër shesh’ e nër bregore janë përhapurë shqerrat,
E kecërit nëpër rripat dhe në gjethet e në ferrat;
Sa me vrap e me gas bredhin edhe lozin shok me shok,
Aty përhapenë me nxit aty mblidhenë prapë tok,
Edhe prapë tufë-tufë përhapenë duke bredhur,
Duke ikur me vrap shumë, duke lojtur, duke hedhur.
Nxitojn’ e s’lodhenë kurrë edhe, kur i merr urija,
Secili futet në tufë, suletë ne mëm’ e tija,
Posa gjen mëmën e dashur edhe me vrap i hyn në gji,
Rri më gjunjë dhe zë sisën e qumështin e ëmbël pi;
Pa e ëma me mall shumë, ndo dhi qoftë a ndo dele,
Bir’ e vetëm e merr në gji me gas e me përkëdhele.
Sa të mirazë ke dhënë, Zot i math e i vërtetë!
E ç’nom të bekuar vure për çdo gjë q’është në jetë!
Sa më pëlqen blegërima, zër’i ëmbël’ i bagëtisë,
Qëngji edhe kec’i bukur, që rri më gjunj’ e pi sisë!
Përhapurë bagëtija nëpër sheshe, nëpër brinja,
Nër lajthi e nëpër dushnja, ndër murriza, në dëllinja;
Bijen zilet’ e këmborët e fyelli e xhuraja,
Dheu bleron e gjelbërojnë fusha, male, brigje, maja,
Edhe gjithë gjë e gjallë ndjen në zemër një dëshirë,
Një gas t’ëmbël’ e të shumë, o! sa bukur e sa mirë!
Pelën e ndjek mëz’i bukur, lopës i vete viçi pas,
Dellëndyshja punëtore bën folenë me të math gas,
Ogiçi ikën përpara, i bije tufës në ballë,
Me zemër të çelur shumë vete si trimi me pallë,
Zoqtë zënë këng’ e valle dhe po kërcejn’ e këndojnë,
E nëpër dega me lule si ëngjëllit fluturojnë,
Larashi ngrihet përpjetë, thua q’i shpie Perëndisë
Një lëvdatë të bekuar për gëzimt të gjithësisë,
Qielli sa ësht’ i kthiellt e sa është sbukuruar!
E dielli sa ndrin bukur mbi lulet të lulëzuar!
Gjithë këto lule ç’janë, që u ngjallë menjëherë?
Ngaha qielli ke xbritur? Ver’, o e bukura verë!
Çdo lulezë ka me vehte një emër e një fytyrë,
Një bukuri, një mirësi, një shtat, nj’erë e një ngjyrë,
Si dhe çdo dru e çdo pemë, edhe çdo bar e çdo fletë;
Sa është e bukur faq’ e dheut! S’të zë syri gjë të metë.
Gjithë kjo bukuri vallë nga dheu të ketë mbleruar,
A me të matht të ti’ Zoti pej parajs’e ka dërguar?
Veç një njeri shoh pa punë dhe të mjer’ e të brengosur,
Të këputur, të mjeruar, të grisur e të rreckosur;
Lipën i gjori pa shpresë, se atje e pru përtimi,
S’i ka mbetur gas në zemrë, se s’i la vënt idhërimi.
Eshtë njeri, si dhe neve, po epini, o të pasur,
E mos e lini të urët dhe të mjer’ e buzëplasur,
Se përtimn’ e zi, q’e pruri të gjorën më këtë ditë,
Nuk’ e dimë vet’ e zgjodhi, apo ia dhanë Perënditë.
Edhe për një mizë, kur heq, i vjen keq njeriut të mirë,
Zëmëra s’thuhetë zëmrë me mos pasurë mëshirë.
Ah! edh’ atje tej mbi udhë i duket i shkreti varri,
Rrethuar me lul’e me bar, një të gjori udhëtari,
Që ka vdekur i ri shumë e ka rarë lark shtëpisë,
Mërguar nga mëm’ e motrë dhe pej gjithë njerëzisë;
Një zok i helmuar mi varrt i rri si mëmëzë dh’e qan,
Ndarë nga të gjithë shokët edhe zi për të mjerë mban.
Tomor! o mal i bekuar, fron i lartë, që rrij Zoti,
Pas fesë vjetrë që kishinë shqipëtarëtë qëmoti,
Dhe ti Mali-Plak i lartë, që me syt’ e tu ke parë
Luftëra të mëdha shumë e punë që kanë ngjarë.
O malet’ e Shqipërisë, që mbani kryet përpjetë,
Tëmerr e frikë përhapni, përpini qiejt e retë!
Të patundurë përjetë jini, pa, kur oshëtini,
Udhëtarit në zemër frikë të madhe i vini;
Keni shkëmbënj, gërxhe, lisa, lumënj dhe dëborë ndë gji,
Përsiprë lulez’ e gjethe dhe brënda ergjënt e flori,
E ju fusha bukuroshe edhe të majm’e pëllore,
Ju sheshet e lulëzuar, ju bregore gjelbërore,
Q’u fali Zoti të mira, u mba me shumë pekule,
U dha bar e gjeth e veri, zoq e flutura e lule,
Zemërn’ e varfërë time aty ndër ju e kam mbluar,
Tek buron nga gjithi juaj uj’i ftoht’ e i kulluar;
Jam lark jush i dëshëruar edhe s’e duronj dot mallë,
Po s’e di si dua unë do t’u shoh një herë vallë?
Të paskësha vrapn’ e veriut, të kisha krahë pëllumbi,
Nxitimn’ e lumit me valë, q’ikën me vërtik si plumbi,
E të vija në gjit tuaj, nj’ ujë të ftohtë të pinja,
Edhe nëpër ato hije një copë herë të rrinja,
Syt’ e ballit t’i xbavitnja, zëmërënë ta dëfrenja,
Gazë, që paçë njëherë, prap’ aty ndër ju ta gjenja.
Opopo! Kshu pse më vini përpara syve pa pushim,
O ditët’ e djalërisë, o moj kohëz’ e të rit tim?
O flutura krahëshkruar, që fluturon nëpër erë,
As merr dhe zëmrënë time me vehtezë dhe ma shpjerë
Nër malet të Shqipërisë, tek kullosën bagëtija,
Tek i fryn bariu xhurasë, tek më rrinë mënt’ e mija,
Ku shkon me zile të madhe ogiçi përmes lajthisë,
Pa zjen e oshëtin mali ngaha zër’i bagëtisë;
Marrënë vrapn’ e nxitojnë, derdhen në gjollë për kripë,
Dhëntë ndër shesh’e ndër brigje, dhitë në shkëmb e në rripë.
Bariu plak krabën në dorë edhe urdhëron të rinjtë,
E ata gjithë punojnë, ngriturë më bres përqinjtë;
Ca bëjnë vathën e shtrungën, ca ngrehin tëndën e stanë,
Kush sjell gjeth e karthj’ e shkarpa, sicilido ndih më nj’anë;
Kush përvjel, kush qeth sheleknë, kush mjel dhitë, kush mjel dhëntë,
Njëri merr ushqen këlyshnë, jatëri përgëzon qëntë.
Stopani, bër’i zi sterrë, shikon bulmetn’ e bekuar,
Tunt, bën gjalpë, djathë, gjizë edhe punon pa përtuar;
Udhëtar’ e gjahëtorë, q’u bije udha ndër male,
U ep mish, qumësht, kos, dhallë, ajkë, djathë, bukëvale…
Kec’i mbeturë pa mëmë dhe i varfër’ e i shkretë
Mënt mëmënë, që ka mbetur pa bir e pa gas në jetë.
Dëgjohet nga mez’i pyllit krism’ e sëpatës s’druvarit,
E sharrësë që bën lëndë, edhe fyell’i shterparit.
