Si sot ne 31 maj 2010 u nda nga jeta nena jone e dashur, nena e halleve te medha Xhurxhi Hibraj .Ajo ne nje moshe fare te re vetem 27 vjece lidhi jeten me tre femije te moshes nga nje deri ne dhjete vjec .Ajo per ne ishte nene dhe babe,na rriti me veshtiresi ,na edukoje, na shkolloje na nxori ne jete ,qe ne te mos e ndienim mungesen e babait .bashke me gjysherit tane me te miret ne bote dhe me kete rast dua te kujtoj dhe njerezit e mi te zemres qe nuk ndodhen me prane nesh .
I madh eshte emri baba
Te jep force te ben me kra
Te ben te ndihesh krenar
Te cash detet ane e mbane
I embel emri nene
Te mbeshtet te ngre ne kembe
Te jep gji e te jep jete
Te ben te ndihesh i qe te .
Edhe ne qe baba s’pame
U rritem me gjyshellare
Ata te lenduar, vane
Per Feryzene e Refane.
O nena jone e mire
Rrite femije jetime
Femije jetme rrite
Niper e mbesa prite .
Po dhe shume su gezove
Me Faton shume u hidhrove
O Fatua jone e re
Femije mbas nuk le .
Lamtumire o ju te dashur
Lamtumire per gjienje
Ne zemrat tone do menti
Thesare te cmuere .
I perjeteshem kujtimi i juaj ,gjithemone do te mbeteni ne zemrat tona brez pas brezi .
Disa dite me pare gazetarja e mirenjohur nga Dukati Esiona Konomi e cila punon per report TV eshte nxjerre jashte Komisionit te Ekonomise nga Kryetari i Komisionit Zoti Erion Brace pasi sipas tij gazetarja ka qeshur. Ne lidhje me kete veprim pati shume reagime.
Nderkohe qe shumica i kane dale ne krah gazetares nga Dukati duke e mbeshtetur, nje reagim i papritur ka ardhe nga Kryetari i Shoqates “Tragjasi’ Zoti Zace Sejdi i cili me sa duket nuk ka qene ne mbeshtetje te gazetares nga Dukati. Sipas tij -“gazetaria eshte nje pushtet e si pasojë nuk mund të behet një pale me pushtetet e tjera. Me tej ai vazhdon me tone me te ashpra duke thene se – “Gazetari duhet të jetë bombë për të shkatërruar të keqen dhe flamur për të treguar rrugën për të ndertuar të ardhmen .Dhe një budalla e di që të marrësh pjes ne pyetje apo diskutime të tilla do të thotë të bëhesh pale o me njëtin o me tjetrin.”.
Gazetaria eshte nje pushtet si pasojë nuk mund të behet një pale me pushtetet e tjera .Fjala e nje gazetari duhet të jetë bombë për të shkatërruar të keqen dhe flamur për të treguar rrugën për të ndertuar të ardhmen .Prandaj gazetari në një mbeledhje të parlamentit shkon për të dëgjuar e grumbulluar fakte dhe mendime dhe jo për të marrë pjes ne diskutime .Dhe një budalla e di që të marrësh pjes ne pyetje apo diskutime të tilla do të thotë të bëhesh pale o me njëtin o me tjetrin.Konkluzionet gazetari i jep në shtypin që aderon.Dhe aty fjala e tij në se është e saktë mbrohet nga lexusi në të kundërt percmohet
Nje reagim erdhi edhe nga nje tjeter gazetare dhe profesioniste e komunikimit nga Dukati Znj. Edlira Gjoni e cila edhe pse jeton pertej oqeanit nuk le rast pa reaguar sidomos kur behet fjale per krahinen dhe njerzit e krahines se saj. Edlira i ka dale ne krah gazetares Esiona Konomi duke e mbeshtetur per maturine e treguar prej saj ne kete rast.
Statusi i plote nga Edlira Gjoni:
Ti thjesht tregove edhe një herë se kush janë fisnikët në këtë tragji-komedinë tonë të madhe. Të admiroj për maturinë që tregove duke dalë, edhe pse me lëmshin në grykë.
Më shumë të them “E fortë, që e mposhte instiktin legjitim për të reaguar”.
Se mua akoma nuk më ka kaluar poshtë fytit toni i kryetarit të komisionit që i drejtohet një zonje në detyrë: “Ti me syze…”!!!!!
Fyerje, arrogancë, përcaktim, thirrje që nuk i falet as një 3-vjeçari. Bulizëm i disafishtë në një fjali të vetme: “Ti me syze” dhe “Dil jashtë”
Nuk ka asnjë rëndësi emri që e ushtroi autoritetin me bulizëm e pa e vrarë mendjen se fjalia që thotë është e papranueshme ngado që ta kapësh. Madje gjynah që i rastisi Braçes ta thotë. Ama vrasëse është e vërteta që shumëkush me pak pushtet, majtas e djathtas, e ka kthyer këtë sjellje intimiduese në normë. E iu duket se kanë të drejtë e madje legjitime: të drejtohen me terma bulizmi!
Mes tyre dhe çdo rasti kur i ke sfiduar, qoftë edhe me mirësjelljen tënde stoike, zgjedh ty, Esiona!
Asnjë lot për arrogancën! Vetëm për mjerimin ku kemi rënë, po!
Ndonëse gjatë këtyre viteve të fundit është folur dhe shkruar shumë për Dukatin ,kryesisht prej bijve të vet të penës,si një prej fshatrave më të mëdhenj nacionalistë të Shqipërisë,gjithsesi është thëne shumë pak për opozicionin dhe raportet e tij me komunizmin në segmentin kohor prej 50 vjetësh. Vuajtjet e këtij fshati martir gjatë regjimit të egër diktatorial nuk kanë të sosur e nuk mund të përfshihen brenda kornizave të një shkrimi sado i kompletuar të jetë. Do të duhen njerëz të guximshëm që natyrisht nuk do t’i përkasin këtij brezit të sotëm që do të mund të shkruajnë volume të tëra për të nxjerrë në dritë mizoritë e pafundme të pesë dekadave famëkeqe nën cizmen e kuqe.
Unë sot,përmes këtij shkrimi do të përpiqem të mos përsëris ato cka janë thënë dhe shkruar në histori,por të bëj të ditura për lexuesin pikërisht ato fakte që të tjerët i kanë anashkaluar,madje edhe disa botime të këtyre viteve të fundit që janë shkruar për historinë e Dukatit.
I gjithë kalvari i vuajtjeve të Dukatit dhe dukatasve nën komunizëm e ka zanafillën e vet në ato pak orë ndjellakeqe te 30 nëntorit duke u gdhirë 1 dhjetor i vitit 1943,kur dy brigada partizane të udhehequra nga Hysni Kapo,Mehmet Shehu,Shefqet Peci,Muhamet Prodani e të tjerë dhe të orkestruar nga emisarët jugosllavë Dushani e Miladini,u orvatën të nënshtronin Dukatin dhe dukatasit me forcën e armëve.Por nuk qe e thënë qe t’u ecte atë natë.Ata u thyen me turp në atë sulm që i bënë një fshati ku jetonin vec shqiptarë e që u mbrojt ashtu sic dinë vetëm shqiptarët të mbrohen.
Por qëllimi i këtij shkrimi nuk është të trajtoj temën e kësaj lufte vellavrasëse sepse për këtë temë kam shkruar herë të tjera.E rëndësishme për të motivuar këto radhë është ajo cka ndodhi me dukatasit pas kësaj dite makabre e deri ne vitin 1991 kur zgjedha e rëndë e komunizmit ra e bashkë me të edhe pesha e persekutimit për shkaqe bindjesh politike.
Tmerri që mbollën komunistët me ardhjen e tyre në pushtet bënte te dridhej edhe foshnjën në barkun e nënës.Ngado,së bashku me propagandën e tyre famëkeqe,mbollën edhe frikën se askush nuk do t’i shpëtonte asaj që vetëquhej “drejtësia popullore”,e që në të vërtetë nuk kishte asgjë të përbashkët me drejtësinë. Sigurimi i shtetit i mobilizoi të gjithë informatorët dhe mekanizmat shtetërorë kundër reaksionit potent ne Dukat.
Kësisoj,dukatasit që sigurisht nuk kishin qënë pro komunizmit por më së shumti opozitarë me të,nuk mund të ndiheshin të sigurtë. Në cdo cast i priste arrestimi dhe lincimi,pa arsye por duke u paraqitur shkaqe nga më banalet.Ishte kjo dhunë dhe ky terror që në vend t’i tulatte burrat më në zë të Dukatit,ngjalli edhe më shumë zëmrimin e tyre dhe nxiti edhe më shumë reaksionin që edhe ashtu nuk ishte i pakët.Ishte ky presion dhe terror i ushtruar nga pushteti mbi ta që i bëri dukatasit te organizoheshin në grupe antikomuniste dhe të hidheshin në veprim kundër klikes së kuqe të sapo ardhur në pushtet e të cilën nuk e kishin dashur kurrë.
Por komunistët po i forconin pozitat e tyre dhe nuk ishte më e lehtë që t’u dilje ballazi si më 1943-shin.Në këto kushte nuk ngelej rrugë tjeter përvec ikjes nga ky ferr ku gjithsesi do te linin familjet,jetën dhe pronat e tyre për të cilat i kishin dalë aq ballazi ideologjisë komuniste.Përvec arratisjeve të menjëhershme pas luftës të disa krerëve intelektualë si Azem Shehu e ndonjë tjetër,do të pasonte ikja proverbiale e dukatasve ne vitin 1949,ikje që shënoi një goditje për pushtetin në fuqi,ndonëse jo e atyre përmasave sic do të ishte kryengritja e dështuar pak kohë më parë.Bëhet fjalë për kryengritjen e oraganizuar në burgun e Vlorës,një bashkëpunim mes te burgosurve dhe një berthame të fuqishme qe i mbështeste nga jashtë.E gjitha ishte një përpjekje për t’i ikur thonjve të diktaturës.
Dukati ka ndoshta numrin më të madh të viktimave të komunizmit krahasuar me numrin e banorëve.Vetëm të vrarë gjatë Luftës së Dukatit dhe të pushkatuar pas saj jane 16 vetë,bij të nënave dukatase.Atëherë si mund të ishte Dukati me komunizmin kuur rrallë ndonjë familje ngeli pa u prekur nga persekutimi?Po aq sa janë të vrarët dhe të pushkatuarit,po aq të tjerë janë të arratisur për t’i shpëtuar lincimit,plot 16 vetë,shumica e të cilëve vdiqën pa e prekur ditën e lirisë.
Vala e egër e internimeve përzuri nga shtëpitë e tyre 11 familje,ndërkohë që u shpallën kulakë 13 familje të tjera.
Duhet përmendur si një pjesë e rëndësishme e persekucionit edhe presioni permanent i sigurimit te shtetit pëe t’I bere dukatasit informatore e per te arritur keshtu depersonalizimin e tyre.Të gjitha këto vetëm e vetëm që të mposhtnin këtë kështjellë që u kishte ngelur pa marrë.Por,ndonëse komunizmi u ul këmbëkryq edhe në Dukat si në të gjithë Shqipërinë,nuk mundi dot ta vërë përfund.
Dukati dhe dukatasit nuk mund të pajtoheshin me regjimin që i shpronësoi,nuk mund t’i shihnin dot mallin dhe gjënë e tyre te ishin të gjithkujt dhe të askujt.Vetëm pse gjithnjë reagonin me zemërim ndaj pushtetit të dhunës,janë dënuar me burgime të gjata për motive të pastra politike 72 dukatas.Një numër rekord.Po të guxosh të mbledhësh vitet e kaluara në burgje del nje shifer shumë shekullore.Një shifër me të vërtetë marramenëse po të mendosh se 72 familje e më shumë i lanë fëmijët e tyre “nën kujdesin atëror të Partisë” për vite e vite me radhë.
Kam marr penen
per te shkruar
po duart sme
shkruajn me Kemi ardhur ne Itali
mendien e kemi aty
kemi Fenen veteme
Bab qysh ma
pate hallin
gjunjet tu keputene
qysh mi mbylle
ata sy
qysh duron
per Ferine
per djale
te veteme
cte te shkruaj
un me pare
halle te tua me radh
sot e 20 vjet me pare
e vure merak ti
e vure piken ne ije
per djale te Bratete
me lendove plagete
Babe xhani zemere
un ste qaj moshene
po te qaj halline
erdha e ste gjeta me
mendova se ishe shaka
po ajo ishte hata
Bab na helmove rend
jo vetem femijene
po gjithe krahinen
Dy dite me pare gazetarja e mirenjohur nga Dukati Esiona Konomi e cila punon per report TV eshte nxjerre jashte Komisionit te Ekonomise nga Kryetari i Komisionit Zoti Erion Brace pasi sipas tij gazetarja ka qeshur. Ne lidhje me kete veprim pati shume reagime.
Ti thjesht tregove edhe një herë se kush janë fisnikët në këtë tragji-komedinë tonë të madhe. Të admiroj për maturinë që tregove duke dalë, edhe pse me lëmshin në grykë.
Më shumë të them “E fortë, që e mposhte instiktin legjitim për të reaguar”.
Se mua akoma nuk më ka kaluar poshtë fytit toni i kryetarit të komisionit që i drejtohet një zonje në detyrë: “Ti me syze…”!!!!!
Fyerje, arrogancë, përcaktim, thirrje që nuk i falet as një 3-vjeçari. Bulizëm i disafishtë në një fjali të vetme: “Ti me syze” dhe “Dil jashtë”
Nuk ka asnjë rëndësi emri që e ushtroi autoritetin me bulizëm e pa e vrarë mendjen se fjalia që thotë është e papranueshme ngado që ta kapësh. Madje gjynah që i rastisi Braçes ta thotë. Ama vrasëse është e vërteta që shumëkush me pak pushtet, majtas e djathtas, e ka kthyer këtë sjellje intimiduese në normë. E iu duket se kanë të drejtë e madje legjitime: të drejtohen me terma bulizmi!
Mes tyre dhe çdo rasti kur i ke sfiduar, qoftë edhe me mirësjelljen tënde stoike, zgjedh ty, Esiona!
Asnjë lot për arrogancën! Vetëm për mjerimin ku kemi rënë, po!
Një aksident i rëndë ndodhi sot në mesditë rreth orës 12 në rrugën nacionale Orikum Dukat fshat, ku një automjet tip benc është futur në korsinë tjetër kundravajtje duke u përplasur me autobusin e linjës Vlorë Dukat
.Përplasja ka qenë shumë e fortë.
Autobusi i cili ishte i mbushur me pasagjerë përfundoj në kanal, pasagjeret fatmirësisht morën lendime të lehta pa pasoja për jetën.
Nga ky aksident mbeti e plagosur edhe vajza e drejtuesit te automjetit tip benc që shkaktoj aksidentin në këtë rrugë nacionale dhe shumë të frekuentuar.
Sic ishte paralajmeruar, sonte ne emisionin “Ajsberg” nga Artur Cani eshte publikuar sonte nje pjese tjeter e papublikuar me pare e audiopergjimit te gazetarit Jetmir Olldashi qe tregojne se si mund te gjendet lehtesisht droge dhe te besh pazare per te ne Vlore e Tragjas.
“Deri këtu ne pamë Babalen që punonte për Jetmirin”, tha gazetari.
Ndonëse gjatë këtyre viteve të fundit është folur dhe shkruar shumë për Dukatin ,kryesisht prej bijve të vet të penës,si një prej fshatrave më të mëdhenj nacionalistë të Shqipërisë,gjithsesi është thëne shumë pak për opozicionin dhe raportet e tij me komunizmin në segmentin kohor prej 50 vjetësh. Vuajtjet e këtij fshati martir gjatë regjimit të egër diktatorial nuk kanë të sosur e nuk mund të përfshihen brenda kornizave të një shkrimi sado i kompletuar të jetë. Do të duhen njerëz të guximshëm që natyrisht nuk do t’i përkasin këtij brezit të sotëm që do të mund të shkruajnë volume të tëra për të nxjerrë në dritë mizoritë e pafundme të pesë dekadave famëkeqe nën cizmen e kuqe.
