Politike

Nga Nikoll Lesi

Mbrëmë vonë, mu te hyrja e redaksisë së gazetës KOHA JONE, një mori forcash sp eciale morën me dh unë kryeredaktorin e gazetës, Qamil Xhani. Nuk isha në redaksi në atë moment, por më sqaruan (janë edhe kamerat) se si kryeredaktori mu te dera e “shtëpisë” së tij, pra gazetës, ishte kur ka parë se si p olicët po rri hnin dy minorenë “pr otestues”.

Gazetari ka drejtuar celularin për t’i filmuar pasi ishte lajm dhe për lajmin nuk p rekesh. Në çast forcat sp eciale janë t urrur drejt kryeredaktorit. Ai i ka sqaruar se jam gazetar dhe drejtues i gazetës, por sapo e kanë dëgjuar fjalën KOHA JONE, i janë s ulur edhe të tjerë, duke e marrë me forcë, dh unshëm. Dhe po dh unshëm e kanë go ditur në makinën e po licisë, pavarësisht se iu ka shpjeguar se çfarë pune bën, porse në radiot e po licisë dëgjohej “silleni këtu në ko misariat”, siç tregon më vonë zoti Xhani.

Asnjë shpjegim në makinën e p olicisë nuk ka dhënë sukses për ta mbyllur rrugës një veprim të tillë të turpshëm po licesk. E kanë futur në një sallë me mbi 50 veta në ko misariatin numër 2, ku siç deklaron kryeredaktori nuk kishte as m askë, por ngjeshur me njeri-tjetrin si sardele e ku kërciste da jaku.

Nëse do të ishte rast sporadik edhe mund të mos bënim zhu rmë të madhe, por rastet po përsëriten vrullshëm. Parmbrëmë morën një gazetar të Oranews, para ca muajsh e provova vetë pak metra nga redaksia kur te ntuan të me merrnin me forcë edhe mua në ko misariat, gjë për të cilin ju zoti kryeministër me thatë se ishte gabim.

Por “gabim”, “gabim” dhe prapë “gabime”, sikur nuk shkon zoti kryeministër!

Natyrisht që nuk keni urdhëruar ju mbrëmë, as drejtori i përgjithshëm i po licisë, mendoj as ministri në ikje, por është fryma që keni përhapur në p olici e në shtet. Frymë arr ogante, dh une dhe bashkuar me një ironi e tallje ndaj çdokujt që nuk është në të njëjtin mendim me ju; e gjitha kjo vjen nga Ju si drejtues qeverie.

E natyrisht p olici apo zyrtari nuk ka pse të marrë leje nga Ju apo nga Endri Fuga, por e di se si duhet reaguar ndaj “a rmiqve” të pushtetit!

Ndalimi i një gazetari të thjeshtë apo edhe punonjësi të medias mbetet lajm. Aq me tepër kur ndalohet një kryeredaktor gazete, sidomos i gazetës së parë të pavarur shqiptare, KOHA JONE. Edhe Ju keni punuar, pra shkruar, dikur ndër vitet 1992-1997 në gazetën KOHA JONE. Shkrime, intervista dhe analiza brilante që dr ithëronte pushtetin e asaj kohe të Sali Berishës; ju i keni shkruar. Atëkohë kur na vinte po licia te redaksia, ti thoje se “nuk i nis Saliu, por fryma e Saliut”. Dhe kishe të drejtë.

Për dreq dhe për fat të keq tani pas 25 vitesh ti po vepron me të njëjtën mënyrë, por të pakten ti nuk na ke dj egur redaksinë!

Zoti na shpëtoftë edhe nga kjo, si dikur!

Edi! Ka ardhur koha të ikësh, duhet ta bësh edhe për veten tënde se je rënduar pak si shumë nga lodhja e pushtetit 8 vjeçar dhe 22 vjeçar në total.

Ik, Edi sa ke kohë se mund të dalësh prapë udhëve lirshëm!

Sa me shumë e mbush kazanin tënd me z ullume, aq me vështirë do të jetë ta shperlash.

Në fakt kur i vjen n gordhja të zotit të qenve, kështu ndodh! /NOA.al

Ish-kryeministri Aleksandër Meksi në një postim në Facebook për 30 vjetorin e krijimit të Partisë Demokratike dhe Lëvizjen Studentore të ’90, thotë se kjo nuk është Shqipëria që ëndërruam.

Ai uron demokratët që ëndërruan atë ditë për të sjellë demokracinë në Shqipëri që ëndrra të realizohet. Por shtoi se për të realizuar këtë ëndërr të madhe këtë e kanë ata vetë në dorë.

Ai thotë se Shqipëria nuk është ko muniste si atë ditë, por as siç e ëndërruan të ishte ata që u ngritën në ’90 kundër regjimit ko munist.

“Si sot në 12 dhjetor 1990, 30 vite më parë, një grup studentësh, pedagogësh e intelektualësh në vazhdën e pr otestave studentore dhe mbështetjes së tyre nga qytetarët e Tiranës e kërkesave të tyre, vendosën të krijohet një Parti e të gjithë shqiptarëve kundërshtarë të regjimit të kom unistëve, një Parti që qysh në Programin e saj theksoj synimet për Shqipëri si Evropa demokratike, pluraliste me ekonomi tregu të lirë, me respekt për të drejtat e njeriut e një shtet juridik e për çështjen kombëtare dhe e quajti Partia Demokratike e Shqipërisë.

“Shqipëria sot nuk është ajo e vitit 1990, e një di ktature ko muniste, por në mjaft aspekte as ajo që ëndërruam ato ditë. I Uroj të gjithë demokratëve këtë ditë, e në radhë të parë atyre që mbushën sheshet ato ditë me thirrjet “Liri-Demokraci”, “E duam Shqipërinë si gjithë Evropa”, që një ditë ëndrrat e tyre të realizohen plotësisht dhe këtë e kanë në dorë ata vetë” – shkruan Meksi./NOA.al

OPINION nga Mark Marku

Ndodh përherë kështu. Re gjimet autoritare apo di ktaturat bien pikërisht atëherë kur e ndiejnë veten më të forta se kurrë.

Dhe e ka një shpjegim: pikërisht në momentin që ato e ndiejnë veten më të forta se kurrë, e kanë poshtëruar në maksimum popullin e tyre dhe ia kanë zhytur thikën aq shumë në palcë, saqë mendojnë se ia kanë mpirë çdo nerv reagimi, dhe se e kanë mbytur edhe në skutën më të fundit shpirtin e rezistencës. Por nëse opozitarët mund të vriten, kërcënohen apo blihen, shpirti i rezistencës dhe opozitarizmit nuk zhduket kurrë.

Dhe pikërisht atëherë kur elitat janë ko rruptuar, mediat janë blerë, kur burrat dhe gratë e kanë parë të udhës që të merren me hallet e përditshme të familjeve të tyre, kur duket se qytetarët nuk dinë të bëjnë gjë tjetër, veçse të pajtohen me fatin e tyre të dhjerë dhe të zhysin turinjtë në filxhanin e kafes, të birrës apo rakisë, ndodh një “ak sident” i vogël dhe gjitha ngrehina shk allmohet.

Atëherë, lideri, “lideri i madh”, lideri me të cilin personifikohet sistemi, ndihet papritur i vetmuar, i b raktisur, i trad htuar dhe përfundon në mjerim. Shkon drejt fundit të tij, sepse drejt fundit shkojnë edhe liderët joautoritarë. I vetmi ndryshim mes këtyre liderëve është se ndërsa liderët joautoritarë largohen, liderët autoritarë i zb ojnë. Dhe kur i zbojnë, nuk e kuptojnë pse. A nuk ishte i habitur Ge dafi kur po ia fusnin hu rin në pr apanicë, pikërisht ata që e kishin “adhuruar”. “Pse, pse,-thoshte ai,- çfarë ju kam bërë?”.

A nuk ishte i habitur Çaushesku me të shoqen teksa e fishkëllenin me mijëra “adhurues” të tij në një shesh të Bukureshtit, apo teksa e pu shkatonin në një plevicë në një fshat të Rumanisë? Tr adhtarë!,- u thoshte atyre që e p ushkatonin. A nuk ka qenë i habitur Benito Musolini, kur po e va rnin bashkë me të dashurën e vet, Klarën, në një shesh të Milanos romakët e ri ngjallur prej tij? Po Hitleri në bu nkerin e tij? Po Mubaraku, teksa e rrasnin në bu rg gjeneralët e tij bashkë me aleatët ndërkombëtarë? Po, Sadami i nxjerrë nga p usi teksa ia numëronin dhëmbët si të kalit?

A nuk ishte e habitur Nexhmije Hoxha teksa ia rrëzonin bustin mu në mes të sheshit burrit të vet “udhëheqësit të pagabueshëm, le gjendar…”. Shembuj historia ka plot, por liderët autoritarë nuk e lexojnë historinë, mendojnë se e bëjnë historinë. Ata nuk e lexojnë as realitetin, megjithëse ai i jep pafund shenja për përkohshmërinë e tij.

Kryeministrit Edi Rama po i ndodh fiks e njëjta gjë. Ishte në SHBA, për të bërë gjestin e radhës propagandistik. Shkoi atje jo për të gjetur vaksina për popullin e tij, po për të bërë një foto me prodhuesin e vaksinës anti-Covid. E bëri foton. Ndërkohë, në vendin e tij, ku ai ndihej mbret, “ndodhi aks identi”: u v ra një i ri i pafajshëm nga Po licia e tij. Vr asja shkaktoi një r evoltë aq të madhe sa mijëra të rinj dolën në rrugë dhe pro testuan në mënyrën më dinjitoze të mundshme. Lideri i madh mendoi se mund ta qetësonte turmën duke i hedhur në gojë gjeneralin e tij të graduar si kryeshërbëtor të vetin, por nuk qe e thënë. Të rinjtë e re voltuar e zhytën në k aos Tiranën dhe e sollën në grahmën e fundit pushtetin e tij të ka lbur.

Pamjet e mbrëmjes së sotme nga Tirana, ku policë të lodhur rendnin rrugëve të Tiranës pas pr otestuesve të palodhur, janë fiksuar në mendjet e të gjithëve si agonia e një pushteti të kalbur përballë shpirtit të re zistencës. Ata të rinj ishin ajo çfarë ai kishte harruar se ekzistonte, ose ajo çfarë ai kishte menduar se e kishte zh dukur. Ajo masë të rinjsh, tejet të irrituar, i flisnin ndryshe nga Taulanti, Elisa, Damiani, Mirela, Erioni dhe mijëra shërbëtorë të tyre intelektualë, gazetarë, artistë, shkencëtarë, këngëtarë, futbollistë, stilistë, klounë të pushtetit. Të rinjtë dinjitozë të këtyre dy netëve i thanë ik. Ik ose do të përzëmë. Ata u treguan shqiptarëve se për Ramën ka tashmë vetëm dy mundësi: të ikë në mënyrë paqësore, ose në mënyrë të dhu nshme. Por ikja është gjithsesi e vetmja rrugë.

E pamë sot liderin e madh të f rikësuar. Fliste me gulshe, i mbahej fryma, shkurt në pikë të hallit. Në shfaqje të tilla e kemi parë disa herë: me pr otestën kundër mbetjeve, në pr otestat e opozitës, në zgjedhjet lokale të vetme të humbura, në pr otestën e kuksianëve kundër traut, në pr otestën e studentëve, në pr otestën e naftëtarëve. Por sot ishte më i fr ikësuar se kurrë, më i vetmuar se kurrë, më i lodhur se kurrë. Kur qytetarët janë të fr ikësuar nga pushteti, thoshte Xhefersoni, jemi në ti rani, por kur qeveria është e fr ikësuar nga qytetarët, jemi në demokraci. Fytyra e Kryeministrit tregon se këto p rotesta mund të risjellin demokracinë./NOA.al