Opinione

Siç dihet tashmë historia që territoret shqiptare mbeten të copëtuara nga e famshmja “Konferenca e Ambasadarëve” ,ku për të rregulluar interesat e fuqive të madhe mëdha,do “sakrifikohej”  Shqipëria.

Një nga shkrimtarët  tonë Gjergj Fishta i cili ka dhënë  kontributet e tij gjatë historisë sonë kombëtare. Shkruante në atë kohë:

Uh! Evropë, ti kurva e motit!

Që i re  mohit, besës së Zotit!

Po, á ky asht sheji i qytetnisë?

Me da token e Shqypnisë,

Për me mbajt klyshtë e Rusisë?

Këto vargje të zemërimit dhe pesimizmit,Gjergj Fishta i kishte deklamuar si shqiptar, si pjesëtar i një kombi që po viktimizohej dhe po sakrifikohej për interesat e sllavëve dhe grekëve të Ballkanit. Evropa e asaj kohe përfillte interesat e veta, duke ia plotësuar Serbisë, “këlyshëve të Rusisë” të gjitha kërkesat, duke krijuar edhe një Republikë të vogël serbe në veri të Kosovës, me qëllim për ta mbajtur peng bashkimin e shqiptarëve.

Po sot ,mbas 100 vjet nga  Konferenca e Londrës, dhe 10 vjet  pas shpalljes së Pavarësisë së Kosovës, a mendojmë ende kështu?

Shumë gjëra dhe fakte historike kanë ndryshuar ndaj synimi si i Kosovës ashtu edhe i Shqipërisë është përfshirja në Europë. Dhe jo vetëm kaq por gjithashtu kërkojmë të na qeverisë dhe të vendosë rregull brenda territorit tonë. Sot “Europës” i besojmë verbërisht si populli ashtu edhe qeveritë  duke qenë falenderuese deri në përulje…

Por e meriton Europa përuljen?!

Nga Kleda Fishta

BOTËKUPTIM MBI ÇËSHTJEN PELLAZGJIKE

Aristotel Petro

Prej shumë kohesh teza e çështjes pellazgjike po diskutohet duke pranuar apo kundërshtuar shume teori, por…

Kush janë pellazgët?

Kur kane jetuar ata?

Ke kanë lëne trashëgimtare?

Këto janë disa nga pyetjet qe përbejnë një debat shume shekullor, debat te cilit ne këndvështrimin tim po mundohem ti jap një përgjigje personale logjike, them logjike sepse, edhe referencat me te vjetra te filozofëve te lashtësisë nuk i kalojnë të 2500 vjetet. Problemi sot nuk qëndron me pohimet e këtyre filozofeve e shkronjësve të historisë se vjetër se sa me deformimet që u janë bërë shkrimeve te tyre gjate këtyre dy mijëvjeçarëve te fundit.

Ndaj, çdo kush që është i pasionuar për temën e historisë antike të kontinentit Evropian e ndjen lehtësisht praninë e këtyre deformimeve dhe në mënyrë po kaq të natyrshme i shmang këto deformime që kane ndodhur gjatë kohërave. Sot nuk vihet me në dyshim që civilizimi Pellazg ka qenë civilizimi qe ka paraprirë krejt qytetërimin evropian e si rrjedhoje edhe atë botëror.

Por, a kane te drejte shtetasit e qytetërimit evropian te quhen pasardhës te pellazgeve? Une mendoj se si linje gjaku, përgjigja është… Po! Siç do të shohim më poshtë do ta kuptojmë që e gjithë Evropa është krijim i të njëjtës shoqëri apo civilizim, kështu që, Evropianet mund të kenë të drejtë në aspektin e linjës së gjakut, por, pellazgët kishin edhe një gjuhë e një kulturë, kujtimi i së cilës ka humbur ndër popujt e Evropës. Të vetmit që mbartin trashëgimin e gjuhës dhe kulturës pellazge janë vetëm shqiptaret, por…

Si arritëm deri këtu? Dikush mund të thotë se po bie ne kontradiktë por, le të analizojmë paksa zanafillën e krijimit të bashkësive e me pas të shteteve Evropiane (pa përjashtim). Të dhënat me të vjetra ne i kemi nga 24 këngët e Iliadës dhe nga udhëtimet e Odisesut të trashëguara nga Homeri.

Me përfundimin e Luftës se Trojës, Enea Dardani u shpërngul drejt gadishullit Italik ku u mirëprit nga Latini dhe ku u perzie me bashkësinë Etruske, bashkësia Etruske qe civilizimi I pare ne Evropën Perëndimore e cila pas mberitjes se Eneas mori nje hov e zhvillim te rendesishem , nga i cili me vone linden qytete e perandori mjaft të rëndësishme ajo u bë zanafilla e qytetërimit latin prej të cilit u krijua Roma. Me logjike nuk vihet ne dyshim se Romaket qene vazhduesit e qytetërimit Etrusk qytetërim i cili u shkri me banoret vendas të gadishullit Italik pas mbërritjes nga Troja ne ketë gadishull.

Perandorët qe fuqizuan Romen dhe krijuan me vone disa Roma të reja ne Evrope ngriheshin ne fuqi me logjiken e pretendimit të fisnikërisë se tyre dhe trashëgimisë të gjakut Trojan. Kështu ne lindje të Evropës u krijua Perandoria e Romes se re, Rumelia apo siç njihet Perandoria Bizantine. Në veri lindje të Evropës pas dobësimit të Perandorisë Bizantine u ngrit dinastia Romanov apo ne shqip Roma e Re e kështu me radhe. Ky qe një përshkrim i shkurtër i asaj çka njihet deri më sot vetëm për tre mije vitet e fundit. Ama… Pellazget nuk kane jetuar vetëm në një periudhe të caktuar të historisë, ata kane qene ekzistent mijëra vite me herët duke trashëguar civilizimin, dijen dhe fuqinë e hershme antike. Gjetjet e shumta ne Egjipt ne Bosnje e ne krejt Mesdheun nuk mund të anashkalohen pa një lidhje me njëra tjetrën.

Udhëheqësit e mbretërive apo të perandorive të kohëve antike kishin të njëjtat dije dhe të njëjtën trashëgimi e, edhe pse shpesh udhëhiqnin popuj të ndryshëm nën komandën e tyre.

Keshtu, faraonet ne EGJYPT nuk kishin të njëjtën linje gjaku me shumicën e popullsisë vendase. Shumëllojshmëria e racave të ndryshme jo vetëm ne EGJYPT por dhe ne vende të tjera të zhvilluara të asaj kohe, diku shumice diku pakice, udhëhiqej nga e njëjta linje gjaku e asaj Pellazge. Jeta është lëvizje dhe ndryshim i përhershëm. Ky postulat i më të diturve të këtij planeti është një fakt i vetëtuar qe herët.

Po kështu këto 2500 vitet e fundit një lëvizje e tille është e dukshme ne mbare planetin tone, në çdo luftë që behet djegia apo vjedhja e bibliotekave e arkivave është prioriteti i parë. Dija dhe evolucioni i kohërave ne ketë mënyrë ‘’humbasin’’ apo konservohen për një pakice qe mundohet të dominoje çdo gjë. Shpikja e religjioneve gjatë dy mijëvjeçarëve të fundit është një tjetër mision ne mbylljen e mendimit apo dijes njerëzore. Përndjekjet e ‘’heretikeve’’ nuk kane qene të pakta dhe të vetmin faj qe ata mbartnin ishte dija e tyre, gnosticizmi i tyre. Këto lëvizje e përndjekje kanë lënë një gjurmë jo të vogël edhe tek popujt ballkanik e me se shumti tek shqiptaret të cilët ne një farë me mënyre janë copëtuar ndër vete duke krijuar kështu nga ky copëtim Ballkanin dhe shume shtete të tjera ne Mesdhe.

Po simbolika a na tregon dicka? Cfarë mund të jetë simboli shqiponjës dhe i gjarprit ne antikitet? Simbolet e Pellazgeve janë Gjarpri dhe Shqiponja. Gjarpri është mishërim i njerëzve me prejardhje tokësore kurse shqiponja i atyre me prejardhje qiellore apo yjore. Nga kjo kuptojmë se mundësia e mbërritjes se pellazgeve ne tokë nga yjet apo planetët fqinje nuk është e pamundur dhe që, duke u kryqëzuar me vendasit kane krijuar një bërthame të re popullsie. Iliret njihen sot botërisht qe janë paraardhësit e Shqiptarëve, por… Nga vjen emërtimi Ilir? Me e kuptueshmja dhe e besueshmja nder studiues e albanologe, ky emër vjen nga emri Yll, Ili ose Eli qe sipas dialektit të atëhershëm apo, të shqipes se hershme,u krijuan emrat e yllenjve apo ilireve. Po ashtu edhe Elin apo Helen nen kupton po diellin apo nje yll ,pra kemi të bëjmë me të njëjtin grupim njerëzish qe dhe pse të ndare ne disa fise përbenin të njëjtin qytetërim arkaik. Iliret janë popull autoktone të cilët janë shkrire e kane jetuar ne të njëjtën kohe me pellazget. Kane pasur një afërsi shume të madhe mes tyre dhe një bashkëpunim sikur të ishin nje trup i vetëm dhe kishin një shtrirje prej Adriatikut e deri ne detin Mesdhe.

Pellazget kane populluar apo mbretëruar të gjithë mesdheun, lidhjet me të forta mes tyre ishin jo vetëm me Iliret por dhe me Trakët, Daket, Epirotët, Thesprotët etj.

Gjuha e folur por dhe e shkruar mendohet të ishte e njëjta dhe pse me disa dialekte të ndryshme. Kjo gjuhe sot si nje arkiv i gjallë trashëgohet vetëm nga Shqiptaret, gjuhet e tjera qe fliten ne krejt Evropën dhe pse ‘’gabimisht ‘’ quhen indoevropiane janë gjuhe qe kane evoluar nga Shqipja e hershme ose me baze rrënjën e kësaj gjuhe.

Profesori i njohur amerikan, George Friedman, thotë se e ardhmja e Ballkanit është jo fort premtuese. Një njohës i mirë i gjeopolitikëve, Friedman shprehet se në Ballkan mund të ketë luftë.

Ai thotë se serbët kanë mbështetjen e rusëve për çdo hap që do të ndërmarrin, ndërsa shqiptarët kanë mbështetjen e amerikanëve dhe kroatët të gjermanëve. Friedman shprehet i bindur se është vetëm çështje kohe që lufta të shpërthejë në Ballkan.

“Sot, rusët u “pëshpëritin” serbëve, amerikanët shqiptarëve, gjermanët kroatëve. Fshatrat dëgjojnë thashethemet, dhe ja ku llojnë sherret. Ballkani nuk është vendi i vetëm në botë ku kjo ndodh, por s’ka vend tjetër në glob që të jetë kaq i rëndësishëm për kaq shumë fuqi të mëdha. Prandaj, nuk është për t’u habitur pse ka gjithnjë zëra dhe thashetheme, se rajoni është shpesh në prag të luftës. Dhe nuk është për t’u habitur që thashethemet janë zakonisht të gabuara. Ato thjesht sigurojnë që të habitemi kur ato të dalin të vërteta. Është vetëm çështje kohe. Dhe ky është një rajon që pret luftë, duke e bërë atë të ketë më shumë gjasa të ndodhë” deklaron Friedman.
“Ndonjëherë luftimet midis fshatrave tërheqin në betejë në fshatra të tjerë, tërheqin kryeqytete, tërheqin fuqi të mëdha.

Ka një kulturë të tifozerisë dhe të futbollit serb, që themelohet mbi dhunën, fyerjen, racizmin dhe provokimin. E pamë para disa vjetësh, se çfarë ndodhi në Beograd, kur tanëve u thyen karriget në kokë.

Shkruan Ardian Vehbiu

Për gjestin e shqiponjës nga Xhaka dhe Shaqiri në ndeshjen mbrëmë kundër Serbisë dhe polemikat pasuese:

Shqiponja është shenjë tribale, që i referohet përkatësisë etnike. Dy lojtarët gëzuan EDHE si shqiptarë që janë.

Me sa di unë, nuk është shenjë që i referohet dhunës; nën të nuk janë bërë gjëkundi as vrasje as masakra.

Atë gjest e kanë bërë dhe vazhdojnë ta përfushin gjithfarë figurash të pashijshme, batakçinj, hipokritë, parazitë, shfrytëzues – por le të mos e identifikojmë akoma me kombëtarizmin kitsch të anti-serbëve të kolltukut.

Le të mos e braktisim në DUART e tyre.

Nga ana tjetër, nuk mund t’u kërkosh as Shaqirit dhe as veçanërisht Xhakës të harrojnë se nga vijnë dhe cilët janë. Ndjenjat e përkatësisë etnike nuk lihen siç lihet duhani.

Historitë e tyre personale etnike dhe familjare janë ndikuar – për keq dhe hidhtas – edhe nga politikat nacionaliste të Serbisë (lexoni).

Ne, që i pamë duke bërë shenjën, i pamë në televizion. Nuk ishim ATJE. Mbase edhe nuk e ndiem sa duhet atmosferën e neveritshme që kishin krijuar, në stadium, disa tifozë të Serbisë.

(Këtë e përmendi edhe Lichtsteiner, kapiteni i ekipit zviceran. Ky e ka mirë parasysh se, për qëndrime të tilla në Itali kundër lojtarëve me ngjyrë – nga Koulibaly te Niang dhe Matuidi, klubeve u janë vënë gjoba të rënda.)

Të vërehet edhe se gjesti i fundit i Shaqirit, që hoqi fanelën dhe u tregoi muskujt tifozëve, nuk ishte gjest vanitoz alla Cristiano Ronaldo, por citim i një gjesti të ngjashëm të Balotelli-t: statujë e revoltës anti-raciste.

Nëse na thonë se gjeste të tilla janë provokuese dhe duhen shmangur në një kompeticion sportiv, mua më vjen në mend që PROVOKACIJA, edhe në kontekste të tilla, zakonisht ka filluar nga ana tjetër.

Ka një kulturë të tifozerisë dhe të futbollit serb, që themelohet mbi dhunën, fyerjen, racizmin dhe provokimin. E pamë para disa vjetësh, se çfarë ndodhi në Beograd, kur tanëve u thyen karriget në kokë.

Futbolli nuk mbahet dot steril nga politika; përkundrazi, mund të na kujtojë se çfarë ka që nuk shkon në politikë, mes të tjerash, edhe RACIZMI anti-shqiptar i tifozerive serbe.

Le që, si çdo sport tjetër kompetitiv, edhe futbolli është dhunë e ritualizuar, që shpesh rimerr – në trajta të pranueshme – rivalitete që përndryshe do të ishin ndezur dhe shuar në fusha jo stadiumesh, por betejash.

Është gjithnjë më mirë që shqiptarët të ndeshen me serbët në futboll.

Dhe më në fund, si dikush që nuk impresionohet fort nga gjestet etnike teatrale, po e them se, po të kisha qenë mbrëmë në fushë dhe të kisha shënuar gol, do ta kisha bërë edhe unë shqiponjën.

Bravo Zvicra, për fitoren