Opinione

Të papriturat qofshin ato pozitive apo negative janë të paparashikueshme. Kështu shprehet analisti Artur Zheji teksa i referohet ngjarjeve të fundit si protestat në Rumani, vrasja e 8-fishtë e psikopatit të Selenicës, ashtu si edhe shembja e paimagjinueshme e Urës në Gjenova.

“Humori i popujve, është si thonin dikur të vjetrit i krahasueshëm me trillet e natyrës, është gjithmonë “kapriçioz” dhe hopet cilësore të akumulimeve sasiore, janë të paparashikueshme. Rasti rumun e rrëfen këtë. Rumunët nuk pritën të kthehen nga pushimet për të protestuar dhe për të tronditur Bukureshtin.Mirëpo Opozita shqiptare, përjashto ca postime të herëpashershme, është me pushime, sepse “jeta është e ëmbël”, edhe për opozitarët…”, thotë Zheji.

Pash Zotin, Opozita le të pushojë, njerëz janë dhe le ta gëzojnë jetën, por të pretendosh pastaj se kur ti bien “bilbilit”, njerëzit duhet të vrapojnë pas tyre, është me pikëpyetje, aq më tepër që Km-ja dhe skuadra e tij mediatike, punon në mënyrë të tillë që krijon përshtypjen se “timonieri” nuk e lëshon drejtimin asnjë minutë. Në këto pushime të Opozitës, që realisht mund të jenë të shkurtra por që perceptohen si të gjata, me tërë këto krime dhe aksidente që po ndodhin, opinioni lexon me të tepërt dobësinë e vullnetit të saj, për të ndryshuar realisht gjërat dhe raportin e forcave.

Sepse nëse situata është realisht kaq dramatike dhe kritike, si e përshkruan Opozita, në fjalimet dhe “statuset” e veta, “pushimet” dhe nxirjet në diell, buzë detit apo buzë lumit, japin një mesazh tjetër, një mesazh që nuk përputhet me fjalët e ndezura, që të lagura me ujin e kripur të detit, nuk ndezin dhe nuk frymëzojnë. Madje, ashtu si në futboll, kur një skuadër ambicioze kërkon të përmbysë rezultatin, ushtron “pressing” te kundërshtari, për të rrëmbyer një top, të përfitojë një gabim të mundshëm, nga euforia e skuadrës tjetër, që është në të shumtën e vet, sot që flasim, jashtë Shqipërisë dhe në plazhet më ndjellëse të botës, edhe Opozita shqiptare, duhet të ishte në “punë”, për të dëshmuar, që ashtu si edhe “deklaron”, situata ka nevojë për një “korrigjim”, sa më të shpejtë…

Nga ana tjetër, KM-ja, mban gjithmonë një “sy shkelur”, ndaj “enturazhit ekonomik” të Opozitës, apo le të themi me delikatesë: “ndaj lobistëve të saj”, të cilët, nga “Tepsia” e pushtetit, me kujdesin e drejtpërdrejtë të KM-së, marrin gjithmonë e më shpesh, lehtësira, favore apo “llokma bakllavaje”, leje ndërtimi apo liçensa special, për ushtrimin e “biznesit” të tyre.

Ndërkohë që këtë vjeshtë, do të kemi një spektakël mediatik proqeveritar të paparë dhe për këtë KM-ja, ka marrë të gjitha masat e duhura në mënyrë të përsosur, me njërën dorë te shkopi dhe me tjetrën te arrat, te lejet e ndërtimit, te liçensat, te llokmat e bakllavasë nga “tepsia” e pushtetit, të cilën si edhe donte e ka të gjithën përpara, në tryezën e vet të punës. “Ciao Rumania!” Në Shqipëri kemi det të bukur dhe opozitarët heqin spinën… Ndërsa mediat do të fillojnë e të këndojnë: “Marsh o KM, edhe nga ditët tona!”…

Nga Arli Minga

Nuk kam dashur në fakt, të ndaj mendimin tim për ngjarjen e rëndë të fshatit Resulaj të Selenicës, por kur shoh se papritur kemi një reaksionin të shtrirë në mendjet dhe zemrën e cdokujt, i cili rreket të japë zgjidhjen e vet, ku cdokush po rreket të ngrejë një kauzë, është e pandershme që të mos ta ndaj mendimin tim me të gjithë.

Kam guximin të pyes këdo që i qenka “prishur” gjaku nga plumbat e kobshëm të Ritvanit të mjerë, me cilin moral po i ngrini të ashtuquajturat “kauza”? Me c’moral po bëni moral? Asnjë nga ne nuk e ka moralin për të kërkuar të bëjë drejtësinë, kur ne nuk kemi tentuar të jemi të drejtë dhe guxoj sërish të besoj, se disa ditë pas lebetisë së Resulajt, gjithcka do të tretet në harresën e gjithëkohshme që na ka karakterizuar.

Sigurisht, nuk dua e as nuk po kërkoj të marr rolin e një antikonformisti të neveritshëm, por thjesht dua të ngre zërin për t’i parë gjërat pak më ftohtë, me një sens të mprehtë realizmi, dhe jo më kot e bëj sot, atëherë gjaku ynë nuk po “zien” nga masakra e Resulajt.

Do të ishte e dhimbshme, do të ishte c’njerëzore, do të ishte e pafre në qoftë se ndonjërit prej nesh nuk do t’i ndizej një zjarr për të bërë drejtësi për ato jetë të marra në atë mënyrë, me atë lebeti që panë në castin e fundit ata fëmijë të pafajshëm, ata prindër që kishin thurur ëndrra për fëmijët, e ata gjyshër që nuk i “ngrysën” ditët e fundit në qetësinë që fati do duhej të kishte rezervuar. Por a është e drejtë mënyra se si ne të gjithë kërkuam drejtësi?! Unë mendoj që jo.

Pse jo? Sepse nuk është e drejtë të bësh drejtësi duke patur alibi një ngjarje të tillë. Pak apo shumë, ne jemi të gjithë fajtorë për masakrën e Resulajt, për jetët e humbura, por edhe për Ritvan ditëziun, apo shumë e shumë “ritvanë” të tjerë që kanë qenë e kanë ikur, që janë e do të vijnë, apo vet ne “ritvanët” modernë, që kurrë nuk mendojmë për shkaqet, por “turremi” të mbledhim copëzat e pasojës.

Ju ftoj të reflektojmë pakëz mbi veprimet tona të përditshme. Detajet në të cilat djalli është fshehur gjithmonë, aty ku syri nuk depërton lehtë, pasi injorimin ndaj realitetit ne e kemi sindromë të avancuar, e medoemos syri nuk mund të kapë ato detaje.

Kur ka qenë hera e fundit që si prindër u kemi thënë fëmijëve se kush është më i dobët ka nevojë për një dorë të ngrihet? Dyshoj të ketë patur një herë të fundit, sepse në të vertetë nuk ka patur asnjë herë të parë. Madje prindërit bëhen aq diskriminues nga “adhurimi” që kanë për fëmijën e tyre, sa u thonë fëmijëve që më të dobëtit t’i injorojnë, t’i diskriminojnë, t’i mënjanojnë, t’i fyejnë, sepse ata (të dobtit) nuk i përgjigjen nivelit të hamendësuar që prindërit vizatojnë në kokë për fëmijët e tyre.

Kur ka qenë hera e fundit kur ne vet kemi ndihmuar dikë me cfarë kemi patur mundësi, dikë të panjohur, të dobët, në nevojë? Logjika do të qëndronte e njëjtë në mungesë të herës së parë. Sepse ne nuk kemi kohë, oh sa të zënë jemi me hallet tona, të dehur mes të mirash, në ekstazë për të arritur “qiej” të tjerë, pa menduar aspak se atje poshtë ka një botë që lëngon.

Kur ka qenë hera e fundit që mësuesit e këtij vendi fatkeq të kenë menduar të ndihmojnë një fëmijë, një nxënës problematik, me zemrën plot, pa obligimin që ushtron detyra në ndërgjegjen e tyre profesionale, por me ndërgjegjen e pastër kristal të njerëzores? Logjika qëndron prapë e njëjtë, sepse hera e parë nuk ka ndodhur.

Kur ka qenë hera e fundit që vëmendja ndaj fshatit ka qenë e mirëfilltë? Asnjëherë! Instutucionet arsimore, por dhe të cilitdo lloji në fshatra janë “ku thërret qameti”. Po duke mos garantuar një edukim të shëndetshëm për brezat, nuk mund të presësh nga brezat një rezultat më të mirë se fara që ke mbjellë.

E pra, i dashur populli im, ne nuk mund të “klithnim” për vdekje kur shumë pak përpara, ishin humbur 8 jetë. Ne nuk mund të dënonim pa kurrfarë mase një viktimë, që shkaktoi viktima. I dashur populli im, ne jemi vrasës të heshur përditë, ne vrasim pa kallashnikov përditë, ne nuk japim jetë shumë shpesh duke përjashtuar shumimin. Ne e kemi thellë në instikt eleminimin e më të dobtit, por mos harroni: sic ne evolojmë mënyrat tona në shfarosjen e më të dobtëve, ashtu evolon dhe i dobti mënyrat e veta për të na bërë ballë. Në rastin tonë mori kallashnikovin dhe vrau 8 prej nesh.

Moralin njerëzor e kemi përtokë. Atë institucional e kami fare pa moral. Për të reflektuar nuk bëhet fjalë. Atëherë, le t’i mirëpresim “ritvanët”, ata nuk janë mish i huaj, ata janë thjesht produkt i keq i shoqërisë sonë që i ka luftuar vlerat deri në rrënjë. Le t’i mirëpresim “ritvanët”! Fundja i kemi në shtëpi, në shkollë, në punë, kudo ku ne injorojmë sensin njerëzor që aq shumë kemi dashur ta mbrojmë ndër mijëvjecar, që aq shume e kemi adhuruar në rreshtat e letërsisë, që aq shume e propagandojmë e që me aq qetësi e vrasim ngadalë. Le t’i mirëpresim “ritvanët”, ata nuk janë aspak më të ndryshëm nga ne, jemi të gjithë nga pak si Ritvani, edhe unë…

NGA DENIS DYRNJAJA

Aq e dëshpëruese është gjendja e reagimit publik në këtë vend sa tani doli teza që qeverinë duhet te vijnë e ta rrëzojnë, emigrantët tanë. Kjo ide u përhap pasi një foto e protestuesve rumunë bëri xhiron e saj në Facebook me një pankartë ku shkruhej “Ne nuk jemi Shqipëria” dhe njerëzit e bënin pa ndalim share edhe pse dukej qartë që foto nuk ishte koherente, pasi njerëzit në protestën rumune shfaqeshin me kapuçë, shalle e pallto në kohë dimri. Por vërtetësia e fotos është një çështje periferike. I rëndësishëm është mesazhi i fotos. Ajo që bën përshtypje është reaksioni që kjo foto krijoi dhe etja për reagim që gjithmonë mbetet një reagim fjalësh në rrjetet sociale, pa veprim real në Shqipëri. Po pse shqiptarët e kanë te vaktë reagimin popullor dhe protestën?!

Faktori kryesor është mungesa e kulturës së protestës që nuk u krijua dhe zhvillua siç duhet në një vend demokratik. Protesta është njëri nga elementët bazik të reagimit në demokraci, por demokracia nuk u vendos dhe ushtrua kurrë siç do të duhej me të gjithë elementët e saj ku mes të tjerash të promovohej, kultivohej dhe zhvillohej kultura e protestës. Ajo është shëndeti i demokracisë. Protesta ndërgjegjëson individin dhe mban në presion qeverinë në veçanti e shtetin në tërësi për detyrimet që për një pushtet në shërbim të tij, jo në shfrytëzim të tij. Por cilët janë mekanizmat që e vendosin në lëvizje protestën?

Dy prej tyre janë Sindikatat dhe Shoqëria Civile. Asnjëri prej tyre nuk është në rolin e vet natural demokratik. Sindikatat u formuan, ekzistojnë dhe vegjetojnë si shtojca të krahëve politik, pasi prej tyre individët dhe grupet që “i kapën” këto sindikata i përdorën për përfitime dhe axhenda personale. Ato tashmë nuk gëzojnë as besimin më minimal publik, ndërkohë që thuajse janë inekzistente si forma në organizimin strukturor të ndërmarrjeve shtetërore apo sipërmarrjeve private. Një situatë e ngjashme shfaqet edhe mes Organizatave Joqeveritare (OJQ).

Janë me dhjetëra e qindra me emra shumëllojesh por fantazma në aktivitetin real publik dhe mision ndërgjegjësues. Një burim tjetër reagimi janë studentët. Edhe ata janë në një letargji shumëvjeçare përjashto grupime shumë të vogla që reagojnë, por që janë të pafuqishme për të krijuar vorbulla dhe presion të fortë për kauzat apo problematikat shqetësuese që burojnë nga keqqeverisja ose ushtrimi arrogant i pushtetit ndër vite. Pra në mendësinë publike është krijuar idea që duhet protestuar, por protestën ta bëjnë të tjerët dhe meqë të tjerët nuk gjenden këtu brenda vendit, tani na erdhi një ide nga rumunët që shpresa e protestës, organizimi dhe vetë protesta të organizohet nga emigrantët. Dhe për këtë shërbeu një foto e supozuar nga një protestë antiqeveritare e emigrantëve romunë ku shkruhej “Ne nuk jemi Shqipëria”.

Një popull që pret që gjërat t’i ndryshojnë të tjerët për të është i destinuar të keqpërdoret dhe nëpërkëmbet. Ndaj politika ka bërë ç’i ka dashur qejfi këto 28 vjet sepse ky popull pret dhe pret, pret që dikush të protestojë për të, të revoltohet dhe të kërkojë të drejtat në emër të tij. Dhe derisa të gjendet politika do të bëjë ç’i ka qejfi sepse është vetë zot e vetë shkop, me një popull që është edhe shurdh edhe miop.

Vala e protestave që ka përfshirë Rumaninë ditët e fundit nuk mund të mendohet të ndodhë edhe në Shqipëri, pasi atje rol thelbësor kanë luajtur emigrantët rumunë. Në gjykimin e analisitit Fatos Lubonja, diaspora shqiptare nuk mund të bëjë këtë rol, aq më pak një protestë apo revoltë.

“Emigrantët tanë janë më shumë me qeverinë. Nëse do ishin të përfshirë në jetën e vendit si janë këta (rumunët), atëherë do ishte e rëndësishme se krahasimi do ishte motivues. Njerëz që jetojnë atje (jashtë vendit) s’do duronin që jeta këtu të ishte kështu siç është. Por, duhet të ishin më të pranishëm, më të informuar. Por në nivelin që janë, s’besoj se ndikojnë në jetën politike. S’mund të sillnin ndryshimin, e aq më pak një revoltë”.

“Te ne vëmë re një prirje për të ikur, kurse atje nuk i kanë këputur urat, por është edhe një ndjenjë e përkatësisë. Edhe shqiptarët e kanë, por ne më shumë na bashkon Skënderbeu dhe Kombëtarja dhe jo problemet. Diaspora merret me shumë për të treguar: shiko sa të mirë jemi ne je shqiptarët”, thotë Lubonja.

Ai hedh akuza edhe ndaj klasës politike në Shqipëri: “Ne kemi një klasë politike që i kanë hipur kalit dhe shikon secili interesin e vete. Sikur i dalë turpi fare. Shkojnë interesat e tyre dhe s’duan t’ia dinë se po vuan populli. Një papërgjegjësi e paparë. Nuk e di se çfarë do ndodhë”.

Nga Edlira Gjoni

Do ishte mirë të postohej për fluksin e makinave që më në fund u rrit në Jug, qoftë edhe për dy ditë të vetme; apo për larminë e gjuhëve e karaktereve në breg; apo për zonjën në plazh me buzët me silikon, por ama misrin e pjekur e blen sa herë kalon tregtari ambulant (pa kupon). Apo për zotërinë me zë të butë që kalon poshtë çadrave me një mal me libra e fton me mirësjellje “Letërsi e zgjedhur. Merrni librat e autorëve klasikë”. Mallrat e tij janë më pak të shiturat. Ambulantët e fiqve, misrave, topave, komerdareve, letrave e lojërave ndalin shpesh e malli u fluturon. Ama askush nuk i konkuron dot tregëtarët e farave. Ata mbajnë kampion.

Fara të pjekura, të papjekura, të paketuara, të kaushuara me shumicë nëpër çadra. Fara dhe celularë. Ose silikon dhe misra të pjekur. Vetëm librat nuk i blen pothuajse askush. Zotëria rikthehet duke mezi-mbajtur në krahë togun e rëndë me Balzakun, Mopasanin, Floberin, De Amicis, Eccon, Pamukun. Farat fluturojnë. Librat jo! Aty, duke e bërë ujë në djersë nga rëndesa zotërinë që mundohet të shesë pakëz kulturë! Do ishte mirë të shkruhej gjatë për këto. Por dhe farat u sfiduan. Del një koment që i përmbys të gjitha “shqetësimet” ­e të hënës paradite buzë detit në Jugun e Shqipërisë. Kryeministri i vendit më në fund reagon për ngjarjen e Selenicës. “Epo shyqyr” – mendon njeriu.

Dhe lexon reagimin, që na qenka thjesht përgjigje e një komenti kritik në Facebook, ku kryeministri thënka: “Në hënë jeton ti? Ngjarje të tilla ndodhin në gjithë botën. Nuk kanë asnjë lidhje me qeverinë” ….Me kaq, qetësohet shqiptari pushues dhe vazhdon i qetë të blejë fara. Se tek e fundit, asgjë që ndodh përreth çadrës së tyre, jetës së tyre, vdekjes masive, nuk ka lidhje me qeverinë. As ngushëllimet madje nuk janë të nevojshme.

I nxehtë Gushti i Shqipërisë!

Nga Kristina Gjergji

Ritvan s’të gjykoj dot se ndoshta nëse do isha në atë vend mund të isha unë ajo viktimë e dorës tënde apo e fatit si ty. Ritvan nuk ke faj sepse në shqipëri ka pafund Ritvanë si ty që kapin vetëm c*cën e lopës e kurrë lapsin me dorë, që më shumë kanë shishe qumështi në stan e dhent në mal, bagëti në stallë e alkoool në fshat se sa vizion për jetën e ëndrra për të ardhmen.

Ritvan s’të vë faj kur di që ke ecur gjithmonë vetëm nëpër pyje të dendura, kodra e male dhe shtegje të thepisura ,kur ke kërkuar vetëm bagëtitë e humbura e jo dijen e papasur kurrë në jetë. Ritvan sërisht s’të fajësoj dot sepse dhe në atë të vetmin celular që mbaje në duar e të tregonte botën me sy VIPAT tanë me tekse e klipe këngësh të jepnin një mësim që suksesi është forcë, bukuria është armë, vrasja është burrëri, droga e alkooli janë mburrje e krenari pa kufi.

Nuk jam dakort të t’a marrin frymën as të të nxijnë sytë dhe pse jetën ia ke nxirë e mbyllur vetë vetëvetes me vrasjen e tetë jetëve, ndaljen e tetë zemrave që dhe po t’i numërosh duken shumë, lodhesh,ndal e jo më t’mos i shohësh kurrë me sy e t’ua ndihesh dhimbjen e mungesën gjithmonë në shpirt. Të mjerët ata që jetuan. Zoti i forcoftë.

Ne këtë botë jemi viktimë e vetës,fjalevë të rënda,urrejtjes,shoqërisë tallëse,plumbave dhe dorës së tjetrit mbi ne madje dhe vetë jetës por të gjithë ju jeni pakëz Ritvanë teksa nëpër komente e statuse nxirrni në pah të keqen e monstrën brenda jush madje lexoj dhe NËNA që shkruajnë imagjinata horrori ” ty duhet të të pushkatosh tani dhe të të ruajmë në frigorifer për dimër që kur të dalin arinjtë me sezone ose ujqërit të të kafshojnê copa copa që dhe kufomën tmos të t’a njohi njeri atë surrat si shejtan” apo “e kisha grirë si mishin me thikë” e me rrallë…

NËNA mos i rrisni fëmijet me dhunë “të rrafi xhaxhi,të hangri qeni, të mbyti gogoli, erdhi fantazma,të hongert dreqi shpirtin e jetën” ti mund t’ia dalësh që fëmija të të bindet se e trembe me fjalët që i the për një çast por mund të të shëndërrohet në një RITVAN vrasës të pashpirt e gjakftohtë gjithë jetën ….Dije se duke mbjellë dhunë e frikë mbi ta sot do korrni gjak e dhimbje nesër. Kujdesuni për fëmijët. Durimi është gjithçka me ta. Mos e humbisni.

Ata mund të kishin zgjedhur pasuritë e ofruara, ofiqet joshëse, pronat e pushtetin e pafundëm, por ndryshe nga të sotmit, zgjodhën një rrugë tjetër, rrugën që i jepte shpirt një shteti të lirë shqiptar.

Për këtë mision që ata e konsideronin të shenjtë shkrinë çfarë kishin, pasuri, karriera, u vranë, u masakruan, u dogjën shtëpitë, u therën familjet, e ata sërish nuk u ndalën.

Janë të pafund ata patriotë, rilindës, luftëtarë qoftë edhe fare të thjeshtë që dhanë frymën për këtë komb, që dhanë sekush ç’të mundte e që sot shpesh nuk u përmendet as emri.

Sa ujëra kanë rrjedhur që atëherë…

Ku do të ishim sot nëse Gjergj Kastrioti i madh do të mbante postin e lartë që gëzonte në Perandorinë Osmane pa e kthyer kokën pas nga Arbëria e tij, e po kështu Ismail Qemali, Frashërllinjtë, Pashko Vasa apo Hasan Prishtina?

Çfarë do të kish ndodhur nëse Petro Nini Luarasi, Papa Kristo Negovani, Pandeli Sotiri, Papa Llambro Ballamaçi, At Stath Melani e të tjerë nuk do t’u mësonin shqipen deri në flijim fëmijëve të vegjël.

Sa të ndryshme do të ishin gjërat nëse Dom Nikollë Kaçorri, Fishta, Noli, Gurakuqi, Jani Vreto, Bajram Curri, Mehmet Pashë Dërralla, Ndre Mjeda , Qiriazët, Çerciz e Bajo Topulli, Murat e Abdi Toptani, e shumë të tjerë do të kishin zgjedhur të ndiqnin interesat e tyre?

E pra të gjithë patën oferta, të gjithë u tentua të bliheshin, por asnjë prej tyre nuk pranoi. Sigurisht ka patur edhe tradhtarë, por a mund të krahasohet numri i tyre me të sotmit ?!

A mund të themi që po i nderojmë vërtetë këta burra? Kurrsesi jo! Sepse nuk mjaftojnë radhët për t’i respektuar, as fotografitë e hedhura, e vargjet që me kaq shumë dëshirë i theksojnë politikanët e sotëm.

Ato janë shumë pak në krahasim më historinë e tyre, me gjëmën që në fakt po ndodh jashtë dritares së gjithsecilit prej nesh.

Në Libohovë, shtëpia e Avni Rustemit është kthyer në rrënojë, e po kështu në Salari ajo e Selam Musait, Luigjit ia zhdukën fare në Shkodër, ndërsa Fishtës i dergjet si një objekt pa vlerë në fshatin me të njëjtin emër.

Papa Kriston e kemi harruar në Greqi pa vendprehje, Prek Calit ia shkatërruam fare shtëpinë, Migjenit i hoqëm edhe pllakatën në vendin ku banonte dikur, ndërsa Shote Galicën e kemi lënë mënjanë në një kryqëzim të pluhurosur në Fushë Krujë…

Pashko Vasa dergjet mes plehrave jo larg Shkodrës, Petro Dhimitrin apo njeriun që la pas fotografitë e Pavarësisë, thuajse nuk e njohim, shtëpia e Spiridon Ilos po humb në Korçë e po kështu e Dhimtër Zografit….

E sa e sa të tjerëve që kanë humbur pa nam e nishan, e që ne nuk u dhamë as një përkujtim të denjë, e jo më diçka më shumë.

E gjithë kjo nuk është e rastësishme, nuk mundet të jetë. Politika e sotme kërkon të përdorë sa herë ka interes historinë e tyre, por jo modelin që ata në fakt përfaqësojnë.

Modeli i tyre është vetëm ai i interesit kundrejt vendit, krijimit dhe zhvillimit të tij, ruajtjes së identitetit, përparimit, emancipimit dhe zhvillimit ekonomik e social, për këtë të gjithë ata dhanë jetën pa ditur çdo të vinte më pas.

Politika e sotme në masë tallet e ngërdheshet me ideale të tilla, të cilat konsiderohen të vjetruara, patetike, të dala boje, për të mos thënë qesharake.

A mundet të gjesh sot një politikan që do të shkrinte pasurinë për shqiptarët? Qoftë edhe një pjesëz të vogël nga ato dengje të pafundme që disa kanë mbledhur…

Sigurisht që jo sepse politika është kthyer për shumicën në mjet përfitimi që s’ka asnjë lidhje me dëshirën e vërtetë për të zhvilluar vendin e për ti dhënë frymëmarrje të gjithë pasurive që ai ka.

Kjo është e vërteta që këlthet e që çdokush prej nesh e ka provuar mbi shpinën e tij.

Ndaj nuk ka interes të përkujtohen siç duhet këta burra, këta patriotë, rilindës, figura të mëdha të kombit sepse në fakt ata risjellin në vëmendje një periudhë tërësisht të ndryshme, një kohë kur mbi të gjitha qëndronte kombi, ndryshe nga sot, kur i njëjti komb shikohet për ta rrjepur./standard

Alfred Peza/

Në kulmin e dashurisë sonë kombëtare e të përjetëshme për SHBA,- gjatë e pas luftës së Kosovës,- gazetari i një emisioni të njohur në një televizion kombëtar në Tiranë, thënien e njohur “ta duam atdhenë, si shqiponja folenë” e shndërroi me humorin që e karakterizon, në: “Ta duam atdhenë, si Shqipëria Amerikën”!

Kjo thënie mu kujtua, ndërsa prej disa kohësh “Alpenews.al” në hapësirën e saj speciale dedikuar pushimeve verore “Summer 2018”, boton çdo ditë dy komente. Një koment nga turistët e huaj që vizitojnë Shqipërinë dhe një tjetër, nga qytetarët e Shqipërisë. Ato meren nga “Trip Advisor”, një website i njohur ndërkombëtar, që publikon përshtypjet e turistëve kudo në botë, rreth vendeve që vizitojnë, qyteteve, destinacioneve, plazheve, hoteleve, resorteve, etj.

Përzgjedhja nga gazetarët bëhet sipas parimit të njohur të gazetarisë, një koment pro dhe një kundër. Ku çuditërisht, është më kollaj të gjesh komente pro nga shumë e shumë turistë të huaj që kanë vizituar apo që ende ndodhen me pushime në Shqipëri, sesa nga qytetarët shqiptarë, për turizmin dhe potencialet e vendit të tyre.

Për ta ilustruar këtë, po rendis të plotë, postimin e fundit të kësaj rubrike e cila citon një turist nga Norvegjia dhe një qytetar shqiptar;

Komenti i turistit nga Norvegjia:

“Erdha në Shqipëri kur nuk kishe mundësi që të shijoje këto pamje të mrekullueshme, dhe asokohe nuk kishte infrastrukturë të mirë, rrugë të mira, destinacionet ishin të pakta, dhe informacioni që qarkullonte për turistët ishte i cunguar. Tashmë që më në fund Shqipëria doli ndërkombëtarisht në fushën e turizmit mund të them që mundësitë e mia financiare janë të vij çdo verë këtu, dhe të shijoj këto pamje.”

Komenti i qytetarit të Shqipërisë:

“Bota mund ta njohë Shqipërinë për anën e saj turistike, por nuk njeh Shqipërinë nga brenda, atë ekonomikisht të rrënuar edhe pse megjithatë nuk është vendi për t’u ankuar, unë mendoj se duhet të bëhen akoma ndryshime. Prandaj edhe ju duhet të jeni promotorë akoma dhe më tepër të kulturës tonë, mund të kontribuoni me anë të të gjithë llojeve. Shqipëria dhe shqiptarët rrallë herë i kanë dalë zot vendit të tyre, prandaj sytë i kemi nga ju.”

Nëse ky do të ishte i vetmi koment i këtij lloji, sigurisht që nuk do të bënte aspak përshtypje. Sepse kritizerë dhe nihilistë gjen kurdoherë, kudo në çdo cep të globit dhe në çdo kohë, regjim a epokë. Por, ajo që të tërheq vëmendjen, është se komente të tilla negative kundër vendit të vet, nga qytetarët shqiptarë, duket sikur gjen aq me shumicë, sa edhe ato pozitivet që sa vijnë e shtohen nga turistët e huaj që vizitojnë Shqipërinë.

Nuk është se Shqipëria, nuk ka gjëra për të kritikuar. Përkundrazi! Sepse të gjithë e dimë se jemi larg të qenurit një vend i përsorur. Sepse një të tillë nuk e gjen askund. As edhe atje ku shumica dërrmuese e shqiptarëve, besojnë se realizohen ëndrrat e njerëzimit.

Të jesh vetkritik, siç me sa duket ne e kemi të zhvilluar këtë sens, nuk është domosdoshmërisht një gjë e keqe. Madje, as edhe kur atë e bëjmë duke e tejkaluar të drejtën dhe sensin e masës. Sepse, askush nuk mund të thotë se shqiptarët nuk e duan atdheun e tyre. Por, të kritikosh qeverinë e Shqipërisë, klasën e saj politike, pushtetet e emëruara apo të zgjedhura, është një tjetër gjë. E të kritikosh Shqipërinë në një vitrinë ndërkombëtare, e cila shërben veç të tjerash edhe për të kuruar imazhin e vendit tënd, është komplet një tjetër gjë.

Për të kritikuar gjërat që nuk shkojnë në këtë vend, edhe atëherë kur kemi, edhe atëherë kur ndoshta nuk kemi fare të drejtë, na dalin e na teprojnë që nga facebook-u i Kryeministrit dhe tek të gjitha hapësirat e tjera virtuale ose jo, në gjuhën shqipe. Por kur vjen puna, tek “sharja” e vendit tënd në gjuhë të huaj, mbase do të ishte mirë që të paktën “ta duam atdhenë, si turistët Shqipërinë”!/lexo.al