Opinione

Nga Spartak Ngjela

I shoh nëpër portale dhe në FB që shkruajnë për “forcën ruse”. Në fakt, inspiruesit e moshuar që rrinë në midisin e tyre, janë bolshevikët e vjetër që kanë humbur jetën duke pritur rrënimin e Perëndimit. Deri më tani kanë qenë të trembur, por sot disi më ndryshe janë. Në fakt i bashkon këtu optika e tyre orientale, por, më shumë, është dhe frika nga liria individuale perëndimore, sidomos koncepti amerikan.

Me pak kurajë të shtuar duken tani që morën vesh që edhe Saliu e Meta janë të lidhur me Moskën. “Rusia është forcë e madhe ushtarake”, thonë, se e kanë frikë të flasin për ekonominë.
Po cila forcë mor’ fakirë?Ja shifrat: buxheti ushtarak i Shteteve të Bashkuara është 610 miliardë dollarë. Buxheti ushtarak i Rusisë është 66.3 miliardë dollarë. E shihni ku është forca? Po mos harroni se kjo ka qënë diferenca në dekada. Atëherë? Vërtet mendoni se do pushtojë Ballkanin Perëndimor Rusia!? E çuditëshme është se ndër këta të fantaksur, ka dhe ndonjë ambasador shqiptar në detyrë. Edhe Haxhi Qamili ka qenë më realist se këta. Po, le të ushqehen me një shpresë absurde se ua do dhe po ua kërkon psikika.

Gjithë kohës që i ndjek, këta, fakirë në intelekt kanë qenë. Dëshira të kthyera në tregime qesharake, kanë bërë gjithmonë; sepse kjo ka qenë dhe është jeta e tyre. Nuk i duan shifrat dhe kanë në fakt një besim shtazarak kundrejt regresit që përfaqësojnë. Gjithsesi, në llojin e tyre, janë më qesharakë se Zyuloja, por sot nuk ka në Tiranë një Dritëro që t’i stigmatizojë. Po pse, nuk ishin zyloret dhe vetë Zylo Hoxha, që pretendonin se drejtonin botën! Dhe ka shumë nga këta të sotmit që e kanë besuar dhe e besojnë ende. Në fakt ky është besim shtazarak. Në esencë është inat patologjik që shprehet me fjalë apo “mendim” qesharak.

Ja, këta janë: esencialisht, fakirë zyloanë që presin shkatërrimin e Amerikës dhe të qytetërimit perëndimor.  Po sa janë? Ç’e pyet sa janë! Një xhep i vogël që tani së fundi menduan të mundnin Amerikën në Shqipëri me Erdoganin dhe me brekushet e Edi Ramës.(!) Po iu ra dhe Erdogani. Po tani? Do të vijojnë, dhe zakonin e kanë që mblidhen bashkë nëpër kafene dhe “ngrohin” njëri-tjetrin me broçkulla që i servirin si fakte. Dhe ka dekada që shkojnë nga sovjetët te islami radikal e nga islami radikal te rusi, gjithë po me shpresën e shkatërrimit të Amerikës. Po janë, ose përbëjnë rrezik këta për aleancën shqiptaro-amerikane? Asgjë nuk mund të bëjnë. Le që të gjithë kanë frikë të flasin kundër Amerikës, që nga Saliu e deri te Zyuloja i tyre më i fundit.

Shqipëria dhe shqiptarët janë sot në ngjitje.

Po në Kosovë, a ka zylore? Sigurisht që ka, por ata janë me sy nga Beogradi dhe presim edhe ndonjë pagesë. A e patë përgjigjen e Amerikës për kufirin? Ja, tani do të ketë heshtje.
Po pavarësia e Kosovës? Atë do ta firmosë President i Serbisë. Pse? Sepse kërkon ta lërë me kaq humbjen e Serbisë. Ky në fakt ka mend më shumë nga ata që humbën luftën në vitin 1999.
Po Preshave?  Shenjat janë që do t’i bashkohet Kosovës pa asnjë lëshim nga ana e shtetit të Kosovës.

Pse do vijë kjo tërheqje e Beogradit? Sepse duan ta lënë me kaq dorëzimin e territorit shqiptar. Ata e dinë se projekti amerikan ka qenë deri në Nish. Ja ky është përfitimi: duan ta lënë me kaq kapitullimin e tyre.  Kurse Berisha këtu po kërkon destabilizim në shtator, po kështu edhe Meta. Dhe zyloret kanë ngritur veshët. Mendojnë se Saliun dhe Metën do t’i ndihmojnë rusët. Por tani i ka trembur Erdogani me lirën e tij në rënie. Këta tanët ende nuk e dinë faktin që Turqia gjendet mu në zgrip të një krize financiare shumëplanëshe. Po Rama e di. Nuk e di, por do ta mësojë.

“Bashkimi i Rublës ruse dhe Lirës turke, do të mundë Dollarin”, thoshin zyloret tanë nëpër tryeza këto ditë.  Jo mo, këta janë më injorantë se Zyloja. Ore trutharë! Po a e dini ju që dollari sot përfaqëson mbi 60 përqind të rezervës monetare botërore, dhe euro vetëm 20 përqind? Qeshni me këta zylore, se shumica janë në Tiranë: qeshni! se dhe për ca pak kohë do t’i kemi nëpër këmbë.

MBAS 5 VJETËSH!!!
Më pyet nipi:-” Gjyshi, pse e kanë ndërtuar këtë urë këtu, ku është lumi”? Këtu ka qënë një lumë, Shushica,….por “e kanë mëshehur”!
Që brezat të mos na gjykojnë si të pazotë, duhet të bëjmë të gjitha përpjekjet që ai HEC të mos ndërtohet. Në radhë të parë, të ndërgjegjësohemi për dëmet që ne kemi. Dhe kjo fillon që me diskutimin me komunitetin, për dëmet dhe “Dobinë” që do kemi. Të njihen njerzit me të dhëna të përgjithëshme, të projektit, ku do jetë vepra e marrjes, ku do kalojnë tubat, sa sipërfaqe do prishet nga rrugët dhe tubacionet, cili do jetë ndikimi në faunën dhe klimën, si do zgjidhet nevoja për të marrë ujë , me stacione pompimi, në një të ardhme etj. Vetë komuniteti, mund të organizohen, të financojnë një projekt, për futjen nën ujë të gjithë fshatit, në një të ardhme, po ku do t’i gjëjnë ato 50 apo 100 litra në sekondë (sa të jetë nevoja)? Apo projekte të tjera, të cilat kanë domosdoshmëri ujin?
Te vepra e marrjes do bëhet një digë, e lartë, 4-5 m dhe do krijohet një “Liqen” rreth 100- 150m dhe me thellësi, maksimale, sa diga. Dhe që aty, nuk ka më lumë! Të mos besojmë në përrallën e “ujit ekologjik”! 1 m3 në sekondë është baras me një prodhim energjie prej 1 MEGA, ose e barabartë me 1000 € fitim në ditë, për firmën. Prandaj, s’kanë për të lënë asnjë litër!!! Në periudhën e verës, që është problem uji, çmimi i energjisë është më i lartë dhe konçensionari atëhere ka fitim.
E kam thënë edhe herë tjetër që rezistenca jonë duhet të jetë e organizuar dhe e fuqishme! Hapi i parë:- peticion Qeverisë.
. -Caktimi i një Avokati , që kjo të ndiqet ligjërisht. Në momentin që çështja është në gjykatë, punimet janë të pezulluara.
TË MOS E SHESIM TË ARDHMEN!!

Nga Spartak Ngjela

Shqiptarët janë në një cak historik shumë të rëndësishëm të historisë kombëtare. Në Shqipëri, në Kosovë, në Maqedoni, madje, edhe në Greqi. Caku historik është bashkimi kombëtar. Janë fuqitë e mëdha, përkatësisht politika amerikane, që duan shqiptarët dhe jo, as sllavët e as grekët, për politikën e re në Ballkanin Perëndimor. Në të gjithë këtë involvim të madh politik, gjithçka varet nga politika në Tiranë. Dhe pikërisht për këtë arsye, likuidimi i klasës së korruptuar politike, është një kusht historik i zhvillimit perëndimor të Shqipërisë.

Por shqiptarët drejtohen në Tiranë nga njerëz sa të paaftë, edhe të korruptuar. Vobegtësia mendore, i ka çuar këta në pasion korruptiv – edhe Berishën, edhe Ramën edhe Metën. Që të tre kanë taborret e tyre të vjedhësve dhe dëshirën për destabilizim të Shqipërisë. Koha e ka sjellë që, që të tre, duhet të likudohen nga Reforma në Drejtësi. Kjo treshe përfaqëson korrupsionin kryeministror shqiptar, por tani e ka humbur mundësinë e sundimit mbi shqiptarët. Të tre janë nën rrezikun e ndëshkimit penal dhe konfiskimit të pasurisë që kanë vënë me anë të korrupsionit. Por, si kundërveprim, këta e shohin destabilizimin e Shqipërisë si të vetmen mundësi të shpëtimit të tyre edhe nga goditja penale, por edhe të shpëtimit si të pacenuar të pasurisë së grabitur me forcën e shtetit shqiptar që kanë drejtuar. Destabilizimi i Shqipërisë sot është vërtetësisht një pamundësi absolute.

Por pyetja që ngrihet këtu është kjo: si ka mundësi që duke pasur edhe kryeministrin aktual me vete, hordhitë Berisha-Meta nuk mund ta bëjnë dot destabilizimin shoqëror në Shqipëri? Sepse, në sferën e maxhorancës dhe të qeverisjes, politika amerikane e ka në krah substancën politike të fortë të maxhorancës socialiste. Por, është ndërkaq edhe kontrolli i plotë i gjendjes shqiptare nga ndërkombëtarët. Shqipëria është anëtare e NATO-s, dhe ndërkohë është e synuar nga Rusia dhe Turqia, nëpërmes korrupsionit kryeministror shqiptar. Si pasojë, kontrolli dhe vëmendja amerikane është e plotë në Shqipëri. Në këtë ndërkohë ajo i ka kapur edhe lidhjet e Berishës dhe Bashës në Moskën, por edhe lidhjet infantile të Ramës më presidentin turk që po pritet të rrëzohet.

Të gjitha këto, në politikën që po luhet brenda Shqipërisë, vinë dhe përqëndrohen vetëm në një pikë – te Reforma në Drejtësi. E gjithë vëmendja ndërkombëtare, me anë të politikës amerikane, është e përqëndruar te ecuria e Reformës në Drejtësi, sepse kjo i zgjidh të gjitha. Kryesorja është likuidimi i të gjithë klasës së korruptuar në Tiranë. Kjo klasë politike tani është kundër shqiptarëve dhe luan për mbytjen e çështjes shqiptare në Ballkanin Perëndimor. Saliu në jerm po bërtet për revolucion, kurse amerikanët që ia dinë hallin, po qeshin me të. Kjo sepse politika shqiptare për Shqipërinë tani ka hyrë në një spirale globale, dhe ky globalizëm është kundër korrupsionit shqiptar. Por kaq naivë dhe të paaftë janë këta hajdutët tanë që nuk po duan ta kuptojnë që kundër tyre nuk janë vetëm shqiptarët, por është e gjithë politika globaliste perëndimore!

Si mund të punojë politika globaliste perëndimore, me këtë orientim mesjetar që ka sot në Tiranë elita e korruptuar politikë! Sigurisht që kjo elitë duhet likuiduar. Shqiptarët e kishin të pamundur që t’i likuidonin vetë. Atëherë doli në pahun politik të kohës Reforma në Drejtësi dhe forca e politikës amerikane që po e drejton atë. Tani gjithçka që duhej është marrë. Ka mbetur vetëm likuidimi i korrupsionit kryeministror shqiptar: Berisha, Rama, Meta, i cili sigurisht që do të vijë pas likuidimit të të gjithë pushtetit gjyqësor të kurruptuar, i cili ka filluar të shkatërrohet me ritëm të shpejtë nga Organi Ndërkombëtar i Monitorimit.

Në të vërtetë, në funksion të faktit historik që përmbledh shtetin shqiptar në njëqind vjet, konstatohet se gjithçka bllokuese, tiranike dhe abuzuese që ka ardhur nga drejtimi i shtetit shqiptar, është rrjedhojë direkte e padrejtësisë. Shteti shqiptar, që kur u formua e deri më sot, nuk ka pasur mundësi që të vendosë drejtësinë shoqërorë, sepse ka qenë nën sundimin e individëve abuzues, tiranë, hajdutë dhe injorantë. Varfëria shqiptare dhe mungesa e qytetërimit në shoqërinë shqiptare, është rrjedhojë e drejtpërdrejtë e abuzimit dhe sundimit tiranik shtetëror njëqindvjeçar. Shqiptarët nuk e ndërtuan dot shtetin e drejtë, prandaj, pas përmbysjes së komunizmit, si pasojë e korrupsionit kryeministror të ushqyer politikisht nga Beogradi dhe nga Athina, po shkonin drejt shpërbërjes së tyre si komb.

Ishte forca amerikane që i shpëtoi shqiptarët dy herë në njëzet vjetët e fundit, edhe në vitin 1997, edhe në vitin 1999. Madje, kur të dalin në pah faktet kundër Berishës, do të shihet nga të gjithë që, në vitin 1997, po të mos kishte shpërthyer “ashpërsia patriotike vlonjate”, gjendja e Shqipërisë do të kishte shkuar drejt mjerimit antikombëtar, dhe po kështu, në të gjithë botën shqiptare në Ballkanin Perëndimor. Sot është e njëjta gjendje për kërkesën e korrupsionit kryeministror shqiptat: Berisha- Rama-Meta, po tani forca amerikane është prezente, dhe të tre këta janë jashtë mundësisë të destabilizimit që po kërkojnë.

Politika amerikanë e ka vënë korrupsionin kryeministror shqiptar nën një morsë shtrënguese nga e cila nuk del dot: nëpërmjet Reformës në Drejtësi, dhe nëpërmjet ekspozimit paraqitës të fakteve realë diskredituesë kundër liderëve të korrupruar në Tiranë. Të dy këta ingredientë të kohës së sotme politike në Shqipëri, përfaqësojnë risinë historike për bashkimin kombëtar të të gjithë etnisë shqiptare në Ballkanin Perëndimor.

Kasaphana që ndodhi në Selenicë ka nevojë për reflektim të të gjithë shoqërisë. Pavarësisht specifikave të ngjarjeve makabër, ato kanë mjaft të përbashkëta. Shoqëria në mënyrë konstante po kalon dhe po krijon gjendje depresive. Të gjitha ngjarjet përgjatë këtyre 25 viteve kanë të përbashkët mungesën e pjesës sociale të këtyre individëve.

Individët nuk arrijnë ekuilibrat e mjaftueshëm socialë dhe ata emocionalë për të marrë vendimet dhe veprimet e caktuara, shprehet profesori i njohur i psikologjisë sociale. Ata nuk arrijnë pjekurinë e nevojshme sociale dhe emocionale ..e kanë të vështirë të orientojnë emocionet e veta, dëshirat, pasionet, instinktet, agresivitetin, sepse ju ka munguar pjesa sociale, ajo që kontrollon përgjegjësinë e çdo individi.

Kështu që tipa të tillë, që janë të izoluar, të vetizoluar, që jetojnë kryesisht me veten dhe jo me të tjerët, janë të predispozuar të kryejnë veprime antisociale. Shoqëria është një faktor shumë i rëndësishëm i stabilitetit mendor të individit… Ndoshta sociologu e ka fjalën për një shoqëri të organizuar dhe jo për shoqërinë tonë kaotike, ku shteti nuk ka arritur të kryejë asnjë rol në ndërgjegjësimin e saj. Në këtë kontekst, qëllimi i këtij shkrimi është për të debatuar rreth idesë së shërbimit të detyrueshëm ushtarak.

Përse shërbimi i detyrueshëm ushtarak? Vendi i vetëm dhe koha më e mirë ku individi mund të marrë aftësitë për t’u bërë dhe ndjerë pjesë e komunitetit është shërbimi i detyrueshëm ushtarak. Sigurisht për çfarë përmendet më lart është më pak çështje ushtarake… Por ndërkohë që roli i familjes po dobësohet gjithnjë e më tepër, ai i shkollës po sulmohet nga gjendja virusale e përgjithshme e shoqërisë, e shtetit që edhe pas 25 vitesh nuk ka arritur të qartësojë raportet e tij me individin dhe shoqërinë atëherë kaosi është i vetmi faktor që është prezent në gjithë rritjen dhe formimin e një individi.

Ku po shkojmë e çfarë duhet të bëjmë? Nuk ka receta por mund të mësojmë nga përvoja dhe nga të tjerët. Janë kushtet kur shërbimi ushtarak më së paku, por jo vetëm, mund të rekomandohet si një preventiv afatgjatë në problemin që po diskutojmë. Është si një antidote që mund t’i vijë në ndihmë shoqërisë, që tashmë duket e helmuar që në qelizë. Të tjerë më parë janë shprehur se në një vend ku nuk ekziston asnjë institucion formal apo joformal i shoqërizimit, përveç stadiumeve të futbollit, shërbimi i detyrueshëm është i vetmi institucion që mund të vendosë qytetarët e vet në mënyrë të barabartë përballë të njëjtës ndjenjë përgjegjësie.

Të rinj/të reja, që vijnë që nga shtresa super të pasura deri në ato ekstremisht të varfra mund të jenë në një vend e në një kohë ku të ndihen të barabartë përballë një përgjegjësie më të madhe seç përfaqësojnë veç e veç. Të ndjerët të barabartë do t’i sensibilizojë edhe më shumë se kur ndjekin një ndeshje të kombëtares.

Shërbimi ushtarak ju jep mundësi të sfidohen dhe të sensibilizohen përballë të njëjtës përgjegjësi, që është më e madhe se individët, më thellë se besimet, më shumë se kulturat, apo të barabartë me sakrificën. Nuk është vetëm ajo që do të ndjejnë , por më tepër ajo që individët dhe shoqëria përfiton e në këto kushte, shërbimi i detyrueshëm ushtarak nuk mund të zëvendësohet me asgjë tjetër, në ndjenjën dhe sjelljen sociale të individit në një shoqëri të dërrmuar në të gjitha nivelet e vlerave të saj.

Në ditët e sotme asnjë institucion tjetër, veç ushtrisë nuk mund ta zhvilloj këtë proces. Ajo ka aftësinë, kapacitetet dhe eksperiencën për ta kryer ketë detyrim. Shërbimi i detyrueshëm ushtarak mundëson që njerëzit të ndihen së bashku, sidomos kur përballen me sfida apo kërcënime të identitetit, me ndarje kulturore apo religjioze, politike apo ideologjike, nga çfarëdo lloj drejtimi, që mund të veprojë. Ai ua mundëson të rinjve për të mësuar dhe trajnuar së bashku, duke mundësuar që të ndajnë eksperienca të përbashkëta. Më tej, ndihmon të kuptuarit e përgjithshëm për jetesën, vështirësinë dhe përgjegjësinë, që thuajse është e nevojshme për çdo lloj angazhimi të mëvonshëm. Shërbimi i detyrueshëm ushtarak nuk nxit nacionalizmin, por ndërgjegjëson qytetarët e vet për konceptin real të kombit dhe përgjegjësinë e secilit për vendin tënd.

A ndihmon shërbimi ushtarak në këtë model shoqërie? – Shërbimi ushtarak ofron përvoja të paçmueshme për çdo individ. Ai është një ndryshim i rëndësishëm nga përvojat e mëparshme për të rinjtë/të rejat; një ndryshim në perspektivë që mund t’i ndihmojë ata të shohin të ardhmen në një nivel tjetër nga ai spontan, të frymëzojë ata që të jenë më serioz, të përballen me probleme duke respektuar veten dhe të tjerët, dhe të nxisë një ndjenjë më të madhe të interesit, por edhe përgjegjësisë qytetare. Për të rinjtë (por jo vetëm) shërbimi i detyrueshëm kthehet në një benefit që prodhon cilësi të rëndësishme për shoqërinë, po aq të dukshme sa edhe të karakterit të individit.

Dhe vërtet, gjatë shërbimit të detyrueshëm , të rinjve iu mësohet jo vetëm respektimi i autoritetit, i vetëdisiplinës, të sjellurit dhe punuarit në grup, por edhe aftësi të tjera, të përballjes me problemin dhe vështirësinë, aftësi menaxhuese apo drejtuese, cilësi këto për të cilat shërbimi i detyrueshëm është unik. Në të kundërt, mungesa e tyre, edhe siç po provohet dita-ditës, po kthehet në një fenomen virusal.

Shërbimi ushtarak nxit ndjenjën e ndërgjegjes kolektive qytetare, një fenomen i dërrmuar aq rëndë nga ndasitë politike, kulturore, religjioze, të origjinës apo të vendlindjes. Shoqëria jonë gjithmonë e më tepër po demonstron frikshëm ndarjet dhe dallimet sociale. Asnjë strukturë institucionale nuk përballet me fenomenin. Shërbimi i detyrueshëm është një ambient ku mundësohet që dallimet të shkrihen dhe unifikohen.

Shërbimi ushtarak është një terren i të gjithëve, të atyre që vijnë nga shtëpitë e pasura dhe të varfra, nga grupe religjioze të ndryshme e me praktikë në besime fetare, por edhe laike, me ngjyra të ndryshme të lëkurës, të zgjuar, apo edhe të ngadalshëm, me aftësi të kufizuara, por edhe të shëndetshme, të guximshëm dhe hezitues. Shërbimi i nxit të gjithë brenda një procesi më të njëjtin standard, duke i trajtuar në mënyrë të barabartë, duke i vendosur nën të njëjtat kërkesa dhe duke iu besuar të njëjtat përgjegjësi të mëdha, pavarësisht nga besimi, përkatësia, gjendja sociale apo etiketat e përkatësive të tjera.

A ka NATO, apo BE standard për modelin e shërbimit ushtarak? – JO. Ideja e heqjes së shërbimit të detyrueshëm ushtarak mori për bazë veç të tjerash edhe ‘rekomandimet’ e NATO-s. Kjo nuk ka qenë asnjëherë e vërtetë. Vendet anëtare të NATO-s apo BE aplikojnë modele, që përcaktohen tërësisht në referenca kombëtare.

Nuk ka kërkesë standarde të NATO-s apo BE, që përcaktojnë modelin e shërbimit. Danimarka, Norvegjia, Greqia, Turqia e anëtarë të tjerë në NATO zbatojnë modelin e shërbimit të detyrueshëm. Franca dhe Gjermania shumë shpejt do të aplikojnë shërbimin e detyrueshëm. Edhe vende të tjera europiane, jo anëtare të NATO-s, Austria, Finlanda, Suedia, Zvicra etj., zbatojnë shërbimin e detyrueshëm.

Nga Kristaq Xharo

*Kristaq Xharo ka titullin ‘Profesor’ dhe është pedagog për Çështjet e Sigurisë në UET