Kuriozitete

Kosova dhe Shqipëria njihen për toponimet interesante të vendeve, e sidomos fshatrave. Zakonisht ato vihen sipas historisë së një vendi, por jo rrallëherë, ata që kanë luajtur një rol shumë të rëndësishëm kanë qenë pikërisht banorët.

E shpesh, këto fshatra kanë bërë bujë në rrjetet sociale me emrat e tyre, pasi janë aq interesant sa duhet të merren për studim. Por, së fundmi, në Shqipëri është gjetur një tjetër fshat që po fiton vëmendje.

Po flasim për fshatin “Gruemirë”, që duket se e ka kuptimin “grua e mirë”. Pyesim veten kush ka qenë gruaja që ka pasur kaq ndikim në këtë zonë, sa fshati ka marrë emrin e saj.

Buzëqeshja engjëllore dhe sytë e saj blu janë tiparet e para që bien në sy kur ne shohim fotografinë e Vasilina Knutsen. Sigurisht që të gjithëve na pëlqen e bukura, por kur ulim shikimin pak më poshtë do të kuptonit se vogëlushja 2-vjeçare është ndryshe, preferojmë ta quajmë fëmijë special, pasi i mungojnë të dyja duart dhe ka të zhvilluara vetëm dy gishta nën krahun e djathtë.

Ndoshta tani edhe mund të ndieni keqardhje për fatin e saj të mjerë, por bukuroshja që tashmë mund të hajë më këmbë, është shumë fatlume, më shumë nga ç’mund ta merrni me mend. Ajo ka lindur në marsin e vitit 2015 në Sverdlovsk, kryeqytet i rajonit Sverdlovksij në Ukrainë.

Prindërit e saj biologjikë, të cilët ndryshe nga ç’mund ta imagjinoni gëzojnë një pozitë shumë të mirë ekonomike, vendosën ta braktisnin fill pas lindjes, pasi nuk dëshironin të kujdeseshin për një fëmijë më probleme. Këtu do të fillonte edhe saga e vuajtjeve për vogëlushen, e cila më pas do të transferohej në një jetimore, e cila ofronte programe adoptimi, ndonëse asnjë familje nuk do të interesohej për të.

Në dhjetorin e 2015-ës Chris dhe Elmira Knutsen, një çift rus që jetonte në Moskë, prindër të tre fëmijëve do të vizitonin Valentinën. Ata kishin adoptuar 5 vjet më parë një djalë, i cili kishte lindur pa duar e këmbë për shkak të një sëmundjeje të rrallë gjenetike dhe dukej sikur kishte ardhur momenti të shtonin në familje një pjesëtare të re.

Bashkëshortët Knutsen kishin pasur eksperienca të shumta vullnetare në jetimore dhe spitale të ndryshme dhe nuk mund të mos ishin të ndjeshëm ndaj këtij rasti. Në këtë moment, zonja e shtëpisë u kërkoi fëmijëve nëse ishin të gatshëm të prisnin një motër. I vetmi që “refuzoi” ishte Radik, i cili nuk dëshironte që motra e tij të vuante sikurse vëllai i madh i adoptuar. Pasi mamaja e bindi që motra e tij kishte nevojë për një strehë të ngrohtë familjare, ata vendosën të adoptonin Vasilinën dhe t’i ofronin familjen dhe dashurinë që i kishte munguar.

Rasti do të bëhej viral pas publikimit të fotografive dhe videove të Vasilinës teksa ushqehej dhe pikturonte me këmbë, duke na bërë të kuptojmë se dashuria dhe mirësia e vërtetë ekzistojnë.

Si çdo popull tjetër edhe në shqiptarët kemi bestytnitë tonë në të cilat besojmë. Ja disa nga bestytnitë në të cilat ne besojmë verbërisht.

Kur macja e zezë “të pret” rrugën

Nëse duke e kaluar rrugën, qoftë në këmbë apo me veturë, një mace e zezë ua ‘pret’ rrugën, atëherë ju duhet ta ndryshoni drejtimin apo të ktheheni, pasi kjo është një shenjë e fatkeqësisë. Në mesjetë, macet konsideroheshin kafshë të shtrigave, kështu për të mos pësuar ndonjë fatkeqësi, ato edhe vriteshin.

E marta “e zezë”

Mendohet se e marta është dita kur Zoti krijoi të ligën, kështu, sipas më të vjetërve, nuk është mirë që të pastroheni natën e martë, të punoni punë dore apo punë të tjera.

Prerja e thonjve natën

Besëtytnia ndoshta më e çuditshme që ende besohet është për prerjen e thonjve të dorës dhe të këmbës natën ose përnjëherë. Sipas këtij besimi, nëse ju i prisni thonjtë e këmbës dhe të dorës përnjëherë, dikush do të vdesë në ditën tuaj të dasmës – apo do të ketë edhe dasmë edhe vdekje për një ditë.

Paratë

Besohet se nëse të kruhet dora e djathtë do të japësh para, por nëse të kruhet e majta, do të marrësh para.

Gëzimi

Thuhet se kur dy persona flasin përnjëherë fjalën e njëjtë rastësisht, do të gëzohen në një të ardhme të afërt ose dikush i shan.

Lemza

Ndoshta ende e dëgjoni thënien “po të përmend dikush” kur keni lemzë, por kjo nuk është asgjë më shumë se një reagim i pavullnetshëm i muskulit të diafragmës që sjellë daljen e një sasie ajri dhe në të njëjtën kohë mbylljen e epiglotës (hapësirës së laringut).

Akrepat e orës

A thua me të vërtetë mendon dikush për ju nëse kur shikoni orën akrepat e saj janë një mbi një? Por, tani në kohën e celularëve të mençur, disa besojnë në fatin e numrave të orës në celular, p.sh kur ora është 11:11, 15:15 etj.

Patkoi i kalit

Besohet se patkoi i kalit i vendosur në derën e hyrjes në shtëpi e mbron shtëpinë nga krijesat e liga dhe sjellë fat e pasuri. Por, sigurohuni që patkoi të jetë i vendosur në këtë mënyrë, pasi në anën tjetër pasuria do të ju ‘derdhet’ e tëra.

Hurma në kuletë

Ka shumë vite që besohet se të mbash një bërthamë të hurmës në kuletë, kuleta juaj nuk do të mbetet kurrë pa para. Por, a mund të fitosh para pa punuar?

Pasqyra e thyer

Thuhet se pasqyra e thyer ka fuqi që të sjellë gjëra të këqija në jetë, që nëse shikoheni në të, fati u ‘shtyhet’ për shtatë vite./njekomb

Për të shkuar në kullën e Zekatëve, duhet të kaloje në oborrin e një tjetër shtëpie, të po të njëjtit mbiemër.
Në qendër të oborrit ishte një tavolinë ku kalonin ditën, siç dukej, Meliha Zeka me të shoqin.

Kishin ca vite që i kishin kaluar të dy të ’80-at, ndaj të ngjisnin e zbrisnin tatëpjetën që të çonte për në shtëpinë e tyre nuk mundeshin më. Mjaftoheshin me pamjen që ofronte ballkoni, që në të vërtetë ishte nga më të mirat në qytet.

Edhe me sy të lirë mund të shihje njëmijë rrugicat ndarëse të lagjeve, sikurse, po njësoj, shihje edhe muret e kalasë në të djathtë të pamjes. Që të mos ishte duke u fjalosur (jo në kuptimin grindur) me të shoqin, ishte gjë e pritshme. Vetëm të dy nuk kanë më ç’biseda të bëjnë. Por që t’i kishte kthyer shpinën, sikur të mos ishte aty, e të vazhdonte jetën e saj me dylbitë në dorë, kjo pamje, po, ishte nga ato të Kadaresë.

Mungonin vetëm gratë e tjera rreth e përqark për të plotësuar kornizën. Ndoshta pse dukej burrë ca i rëndë, o pse ishin informacione të konsumuara ato të thënat nga e shoqja tashmë, i shoqi rrinte ftohtë ndaj çdo dukurie që po i ndodhte në ballkonin e shtëpisë. Nuk pranonte të fliste për asgjë.

“Ja, fol me Melihanë, thosh, asaj ia pe dylbitë, jo mua”. Jo se ai s’i përdorte fare, por kish vite që ngjarje të mëdha, siç ka qenë ardhja për vizitë e Enver Hoxhës në vend të vet, nuk ndodhnin më. Melihaja ishte më përparimtare, pranonte të gjitha pamjet që i servireshin. Po të provoje të shihje me dylbi pikërisht nga vendi ku kishte vendosur pak skiç karrigen, në një cep të ballkonit, nuk ngelte e krisur guri pa parë. Shihje deri përtej mureve të kalasë…

Në fillim, sa pa u çliruar ca biseda, Melihaja tha se dylbitë ua kishin falur, sikur të donte të shpërfillte ekzistencën e tyre. Por, në fakt, nga njëra fjali te tjetra, zbuloi se pa to nuk do të jetohej njësoj. Sado që intensiteti i vizitave të grave të lagjes për të komentuar (fundja dhe lezeti i dylbive) nuk është më ai i mëparshmi.

“Po ja, kot i përdor, meqë na i dhanë, për të parë se kush hyn e kush del!”. Me “të dhënë” Melihaja kishte parasysh “rinovimin”, sepse menjëherë më pas pranoi që gratë në Gjirokastër i kanë përdorur gjithëherët dylbitë. Edhe ndonjëra që mund të mos kishte, i gëzohej “syve të shoqes”.

“Dikur, i përdornim për të parë këta të qeverisë, kush vinte, nga shkonte. Kur ndërroheshin, kishim material për të folur. Po do s’do ti, te kalojnë ata, të zë syri edhe gjëra të tjera. Kush vajti te njëri e kush u takua me tjetrin”. Melihaja, sot 84 vjeçe, ishte “lerë e rritur” në Gjirokastër. Pra, traditat e qytetit i njeh mirë. Po mbase pse e di se thelbi i dylbive, në rastin e grave të paktën, është përgojimi, nuk tregon gjatë. Puna si prestare në veshmbathje, ndërmarrje grash, ia ka lehtësuar jetën, edhe në i shpëtonte gjë pa parë asaj, ishin shoqet e punës të nesërmen aty. Sado që, Melihaja ishte për t’u pasur zili.

Pozicioni strategjik i shtëpisë së saj ofronte “materiale” më shumë sesa për të tjerat. Këtë, Melihaja e pohoi vetëm duke buzëqeshur, se për të thënë, nuk na tregoi ndonjë ngjarje konkrete. Mbase ngaqë nuk donte të merrej me punët e të tjerëve…

Nëse dëshironi të bëheni të pasur, investoni – dhe sa më herët që të mundeni.
“Të bëhesh i pasur nuk është asgjë më shumë se të dish si të kursesh dhe të investosh”, thotë këshilluesi financiar David Bach në librin e tij “Çiftet e Mençura Përfundojnë të Pasur”.

“Nuk është nevoja që të keni gjithsesi para për të bërë para”, thotë ai. “Thjeshtë duhet t’i merrni vendimet e duhura – dhe të veproni”, shton ai.

Për të ilustruar mënyrën e thjeshtë të pasurimit përgjatë kohës, Bach krijoi një tabelë (të cilën mund ta shihni më poshtë) e cila tregon se sa shumë para duhet të kurseni çdo ditë, muaj ose vit për të bërë një milion dollarë deri në moshën 65-vjeçare, transmeton Gazeta Express.

Tabela supozon se ju nuk keni asnjë cent të investuar.

Pas 24 vitesh martese, një çift sot u bë me djalë. Vogëlushi ka lindur në Spitalin Amerikan në Prishtinë. Familja Kabashi nga Korisha e këtij qyteti, sot ka arsye për të festuar më shumë.

Dhe, djalit të porsalindur, për ta nderuar 28 Nëntorin e shqiptarëve, prindërit ia vunë emrin Flamur. Flamuri ku gjendet akoma në këto caste në spitalin e Prishtinës.

Ai është në gjendje shumë të mirë shëndetësore, dhe i bukur tamam si flamuri jonë dhe raca shqiptare. Urime familja Kabashi, urime shqiptarë, jetë të gjatë Flamurit.