Kuriozitete

Kisha e fshehur brenda shpellës, çfarë fshihet në malet e Librazhdit

Në trevat e Librazhdit të sotëm ndodhen disa shpella të banuara, të quajtura shpella eremite, ose shpella kisha, si në fshatrat Koshorisht, Skroskë dhe Urakë, të cilat kanë në muret e tyre shkëmbore piktura murale me tematikë biblike.
Në njërën prej këtyre shpellave, dhe pikërisht në atë të fshatit Koshorisht, ndodhet një nga pikturat më të mëdha shpellore në Shqipëri. Piktura e shpellës eremite të Koshorishtit ka disa skena, të cilat mbartin vlera të rëndësishme kulturore dhe historike. Krahas skenave biblike janë pikturuar edhe tetë figura njerëzore, që mendohet se i përkasin familjes së njohur të aristokracisë shqiptare, asaj të Aranitëve.
Para se të flasim për shpellën eremite, për pikturën dhe vlerat e saj, na duhet që të themi dy fjalë për eremitët, kush ishin, çfarë përfaqësonin dhe cila ishte jeta që ata bënin.

Kush ishin eremitët?

Në fillimet e kristianizmit, disa burra dhe gra, të cilët e kishin përcaktuar veten e tyre si ndjekës të Krishtit, praktikonin këshillat ungjillore dhe kishin vendosur t’i kushtoheshin jetës së Krishtit, duke e imituar atë. Ata bërin një jetë vetmitare kushtuar Perëndisë, por secili në mënyrën e vet. Shumë prej tyre, nën frymëzimin e Frymës së Shenjtë, u bë eremitë.

Termi “eremit” (shqip: “vetmitar”) është thënë fillimisht për një murg të krishterë, që jetonte i vetmuar, i ndikuar nga bindjet e tij fetare. Fjala “eremit” vjen nga fjala greke ἐρημίτης (erimitis), që fjalë për fjalë do të thotë “e shkretëtirës”, duke nënkuptuar shkretëtirën, pra një vend të pabanuar, të  “vetmuar”.

Termi “vetmitar” është përdorur jo vetëm për çdo të krishterë që bënte një jetë të izoluar, por edhe për çdo besimtar të feve të tjera, si, p. sh., të Budizmit, Hinduizmit, Islamit (Sufizmi) etj. Në përdorimin modern bisedor, fjala “vetmitar” tregon për një njeri që jeton larg nga pjesa tjetër e shoqërisë.

Eremitët e krishterë kanë jetuar në vende të izoluara, në shpella natyrore, ose në banesa të vetmuara, që ishin të vendosura në shkretëtirë, në faqe mali, apo në pyll. Ata ishin të fshehur nga sytë e njerëzve dhe bënin një predikimi të heshtur ndaj Zotit, të cilit eremiti i kishte dorëzuar jetën e tij. Me dëshirën e tij eremiti hiqte dorë nga shqetësimet dhe kënaqësitë e kësaj bote.

Më të shumtën e herës ata e kalonin kohën me lutje të vetmuar dhe me punë. Eremitët ishin të kërkuar për këshilla shpirtërore dhe për mbrojtje. Disa prej tyre patën shumë dishepuj (pasues). Në Kishën Lindore eremitë bënin një jetë jo vetëm me lutje, por edhe me shërbime ndaj komunitetit të tyre. Eremiti ishte një vetmitar në dispozicion të të gjithë atyre që kishin nevojë për të.

Burime historike, por edhe gjurmë të vendbanimeve të ndryshme në Shqipëri, dëshmojnë se edhe në trojet shqiptare ka pasur një traditë të jetës eremite. Shpellat eremite, apo shpellat kisha, siç i quante populli, janë dëshmi që vërtetojnë se edhe në këto trevat kanë jetuar dhe kanë zhvilluar aktivitetin e tyre fetar eremitët e krishterë.

Nuk dihet mirë se kur kanë mbërritur në vendin tonë eremitët e parë të krishterë, por studiuesi Neritan Ceka, në librin e tij “Iirët” (Tiranë 2000), shkruan se disa murgj të persekutuar, gjatë periudhës së sundimit të perandorit bizantin Kostandini V, u vendosën në trevat e shqiptare.

“Qëndrimi liberal i kishës së Dyrrahut, – shkruan Ceka, – bëri që të vendoseshin murgjit ikonodule trakas të persekutuar në kohën e perandorit Kostandini V. Ata zgjodhën për të banuar shpellat në Letëm të Librazhdit…, duke lënë edhe gjurmë nderimi për shenjtorët në afresket e pikturuara në faqet e shpellave”(Ceka, 2000). Pikërisht për këtë shpellë eremite të Koshorishtit bën fjalë edhe shkrimi ynë.

Shpella eremite e Koshorishtit

Shpella eremite e Koshorishtit është shpella më e madhe  dhe, për mendimin tonë, më e rëndësishme në Shqipëri. Ajo gjendet në fshatin Koshorit të krahinës së Çermenikës dhe është quajtur ndryshe “Shpella e kishës”. Fshati Koshorisht është i përmendur si një vendbanim që në shek.e 15-të.

Ai figuron në një regjistër kadastral osman të vitit 1467, me emrin Kosharishtë. Duke qenë se shpella ndodhet në faqen e Malit të Letmit, ajo njihet në literaturën shkencore si “Shpella e Letmit”. Por shpella ndodhet në teritorin e fshatit Koshorisht, ndaj ne kemi preferuar që ta quajmë “Shpella e Koshorishtit”. Në vitin 1971 Shpella e Letmit (Koshorishtit) është shpallur Monument Kulture e Kategorisë së Parë.

Shpella e Koshorishtit, për vlerat e saj historike e kulturore që mbart, ka qenë objekt studimi dhe hulumtimi i disa prej studiuesve shqiptarë më të njohur, si Prof. Theofan Popa, Prof. Dr. Akademik Andromaqi Gjergji, Prof. Dr. Dhorka Dhamo etj.

Studiuesi Th. Popa i ka kushtuar një kapitull të veçantë Shpellës eremite të Koshorishtit, në studimin e tij: “Piktura e shpellave eremite në Shqipëri” (“Shpella eremite mbi shkambin e Letmit”, Rev. St. historike/3,1965).

Në vitin 1982, gjatë një ekspedite etnografike në disa fshatra të krahinës së Çermenikës, për mbledhjen e të dhënave mbi veshjet popullore të krahinës, u krye edhe një eksplorim në Shpellën e Koshorishtit, me qëllimi për të parë dhe hulumtuar një nga monumentet më të rëndësishme kulturore të krahinës, si dhe për t’u njohur me vlerat e saj, siç ishin veshjet e disa prej figurave njerëzore të pikturuara në këtë shpellë.

Ekspedita ishte e organizuar nga Instituti i Kulturës Popullore dhe Muzeu Historik i rrethit të Librazhdit  dhe e drejtuar nga etnologut i mirënjohur, Prof. Dr. Akademik Mark Tirta.

Shpella ndodhet mbi një shkëmb të thepisur, në faqen jugore të Malit të Letmit, në një lartësi prej 300 m dhe në një pozicion shumë të vështirë për t’u ngjitur. Ajo ka formën e një zgavre natyrore rrethore dhe thellësia e saj është rreth 8 m.

Në hyrje të saj shpella ka një gjërësi rreth 15 m dhe më tej ajo vjen duke u ngushtuar,duke formuar një ambient si dhomë me dimensionet 7 x 5 m. Në hyrje të shpellës dallohen disa fragmente muresh guri të lidhura me gëlqere, që dëshmojnë se shpella duhet të ketë qenë e mbyllur me mur.

Gjithashtu, në rrëzë të tavanit, duken disa gjurmë të gdhendura në shkëmb, që kanë shërbyer për të vendosur trarë. Studiuesi Theofan Popa ka mendimin se“shpella duhet të ketë pasë qenë shtrue me dërrasa…” (Popa, 1965).

Për mendimin tonë, trarët dhe dërrasat duhet t’i kenë shërbyer piktorit të shpellës si skelë gjatë pikturimit.Tavani i shpellës është i suvatuar me llaç e mbi të janë pikturuar, në formë kompozimi me rrathë, dy skena në formë medalioni dhe ngjitur me to familja e ktitorit në miniaturë.

Njëra nga skenat paraqet figurën e Shën Mërisë me Emanuelin (Krishtin fëmijë), kurse skena tjetër ka të pikturuar figurën e Krishtit Pandokrator. Th. Popa në studimin e tij i ka bërë njëanalizë dhe njëpërshkrim shumë të detajuar pikturave të shpellës.

“Pandokratorii pikturuem mbi gjoks e sipër, – shkruan ai në studimin e tij, – përfshihet brenda nji medalioni e paraqitet në qëndrim frontal, tue bekue me të djathtën dhe tue mbajtë ungjillin me të majtën, veshun me mafor blu dhe himation të kuq, me brerore të madhe ari të kryqëzueme me vizat që formojnë kryqin, të hapta pak aty ku bashkohen me vizën rrethuese të brerores.

Koka e Pandokratorit vjen pak në madhësi mbinatyrore, me flokë të mbështjellun e të përdredhun, lëshue nga mbrapa, me sy të mëdhenj e vetulla të nalta, me hundë të drejtë, me mustaqe e mjekër të vogël. Pjesët e fytyrës janë ndriçue në mënyrë të njinjishme. Duerët vijnë tepër të mëdha në përpjestim me fëtyrën” (Popa, 1965).

Një përshkrim të hollësishëm i bën Prof. Popa edhe figurave të Shën Mërisë dhe Emanuelit. “Shën Mëria, – shkruan ai, –  paraqitet e tipit Oranta, me duer të hapta në qëndrim lutjeje deri në brez, nën maforin rreth kokës me nji napë blu të çelët.

Fytyra e saj paraqitet në formë vezake me vetulla të trasha, të nalta, me sy të mëdhenj por çakërr, me hundë të drejtë dhe të prefët, me vizën rrethese të fytyrës të errët, që shtrihet si sfumaturë rreth qendrës së saj.

Pjesët e fytyrës ndriçohen në mënyrë të njinjishme dhe duert i ka ma të vogla në përpjestim me fytyrën. Emanuelin e ka në krahnor, të përfshimë brenda nji medalioni, veshun me stihar të badhë me pika ngjyrë tjegulle, me brerore të kryqëzueme, tue bekue me të djathtën e me ilitarion në të majtën.(Popa, 1965).

Nën krahun e djathtë të Shën Mërisë janë pikturuar shtatë figura njerëzore në miniaturë dhe nën krahun e majtë të saj edhe një figurëe tetë. Të gjitha figurat janë me duar të ngritura lart, në qëndrim lutjeje.Tre figurat e para janë femra, ndërsa pesë të tjerët janë meshkuj.

Nga meshkujt, i pari që vjen mbas grave, mban në dorë maketin e kishës. Th. Popa ka mendimin në këtë pikturë paraqitet figura klitori i pikturës së shpellës dhe e familjes së tij.“Personat e tjerë pas klitorit, – shkruan Popa, – ka të ngjamë të jenë e shoqja dhe të bijat, kurse ata përpara djemtë”(Popa, 1965).

Një vend të veçantë zë në pikturën e shpellës eremite të Koshorishtit edhe një mbishkrim, i cili ndodhet ndërmjet fytyrës dhe krahut të djathtë të Shën Mërisë. Mbishkrimi është në greqishten bizantine. Th. Popa ka bërë edhe transliterimin, transkriptimin dhe përkthimin e këtij mbishkrimi, i cili është:

Nga ky përkthim del se piktura i kushtohej Shën Mërisë dhe se autor i saj ishte piktori Stano. “Rezulton pra, – shkruan Th. Popa, – që parklisi i asht kushtue Shën Mërisë, dhe së dyti që piktori i pikturës ka pas qenë nji farë Stano” (Popa, 1965).

Në ç’vit ishte krijuar piktura në shpellën e Koshorishtit? Duke u nisur nga disa elemente të pikturës, siç janë stili i pikturimit, linjat arkaike të vizatimit, thjeshtësia e disa prej tipareve të figurave biblike etj., Th. Popa ka shprehur mendimin se këto elemente dëshmojnë“për nji pikturë mjaft të lashtë, për nji pikturë ndofta të periudhës së dinastisë së Makedonëve e të Komnenëve, e cila fillon mbas fitores mbi ikonoklastët (gjysma e dytë e shek.IX) dhe shkon deri në të XII shekull”(Popa, 1965).

Popa është i mendimit se piktura është krijuar para shekullit të12-të. “Simbas tipareve që ka, – shkruan ai, –  ne mendojmë se piktura e Shpellës së Letmit duhet të konsiderohet si e shek. XI-të, ndofta e nji periode ma të herët” (Popa, 1965), duke lënë të kuptohet se ajo është një nga pikturat më të vjetra në Shqipëri.

Kujt familje i përket piktura në shpellën eremite të Koshorishtit?

Një aspekt i rëndësishëm në pikturën e shpellës së Koshorishtit janë 8 figurat njerëzore, që studiuesi Th. Popa është i mendimit se janë figura e kritorit (dhuruesit) dhe e familjes së tij. Kujt u përkasin këto figura dhe kujt i kushtohet piktura e Shpellës së Koshorishtit? Prof. Theofan Popa, gjatë analizës që i bën pikturës së shpellës së Koshorishtit, nuk jep asnjë të dhënë se kush janë figurat njerëzore.

Ai nuk i identifikon ata, përveçse jep një opinion të shkurtër, se klitori “duhet të ketë pas qenë ndonjë përfaqësues së shtresës së pasun vendase të asaj kohe”. (Popa, 1965). Por, sipas studiuesve, duhet të ketë qenë një familje aristokrate vendase. Lind pyetja: Kush ishte familja aristokrate në pikturën e shpellës së Koshorishtit?
Thamë më sipër se piktura ishte e shek. të 12-të. Prof. Dr. Ak. Dh. S. Shuteriqit, një nga studiuesit e njohur shqiptar që është marrë gjërësisht me origjinën e familjes së Aranitëve, shkruan se Familja Princërore e Aranitëve gjatë mesjetës së mesme (shek. XI-XV) kishte në zotërim krahinën e Çermenikës.
Në tre nga studimet e tij më të spikatura për aranitët, si: “Aranitët-Emri dhe gjenealogjia” (1965), “Aranitët-Zotërimet” (1967) dhe “Aranitia në vitin 1467” (1981), Dhimitër S. Shuteriqi, kishte dëshmuar me fakte të dokumentuara që krahina ku shtriheshin zotërimet e Aranitëve quhej “Aranitia” dhe se Aranitët kishin që nga viti 1001 që përmenden në historinë e Shqipërisë. Domenat e Aranitëve, shkruan Shuteriqi, shtriheshin në Shqipërinë e Mesme dhe se e ata e kishin qendrën e tyre në trevat e Librazhdit të sotëm (Shuteriqi, 1981)
“S’ka asnjë dyshim,- shkruan ai, – se … me emrin e Aranitisë kuptoheshin domenat e Aranitëve në viset e Librazhdit të sotëm…”(Shuteriqi, 1965). Në tekstin e Historisë së Shqipërisë (Tiranë 2002), shkruhet se një nga emrat e familjes së aranitëve ishte “Çermenika”.
Si përfundim mund të themi se figurat në pikturën e shpellës së Koshorishtit, që Prof. Popa shkruante se ishin një familje “e pasun vendase” (Popa, 1965), nuk ishin tjetër veçse pjesëtarë të familjes Aranitase, sundimtarëve vendas të krahinës së Çermenikës.
Kjo pikturë e shpellës së Koshorishtit, që, siç e pamë, i përkiste familjes aristokrate të Aranitëve, është dokumenti më i hershëm, që paraqet në mënyrë figurative një familje aristokrate shqiptare. Theofan Popa është i pari studiues që tërhoqi vemendjen e veshjes në pikturë të klitorit dhe të familjarëve të tij, të cilat ai i krahasoi me veshjet e banorëve vendas të krahinës së Çermenikës. “Interesante këtu, – shkruan ai, – paraqitet veshja e sipërme e grave, me mangë të varuna nga mbrapa, njisoj si në mangoret e katrundarëve tanë” (Popa, 1965).
Shpella eremite e Koshorishtit ka kohë që është kthyer në një objekt të vizitueshëm turistik. Ajo vizitohet pothuajse çdo ditë nga shumë vizitorë të ndryshëm, të cilët shprehin admirimin e tyre për këtë vepër të rrallë të kulturës sonë të traditës.

Për fat të keq, piktura e shpellës eremite të Koshorishrir është dëmtuar shumë nga disa prej vizitorëve vandalë, të cilët kanë gërvishur muret, duke shënuar emrat e tyre. Skena më e dëmtuar në pikturë është ajo e figurave njerëzore, që paraqet familjen aristokrate të Aranitëve.

Ndonëse shpella ka mbi 40 vjet që është e shpallur Monument Kulture dhe mbrohet me ligj nga Shteti Shqiptar, por ajo nuk ruhet dhe ka po aq vjet që ndodhet në mëshirë të fatit të saj.

Piktura, si objekt kulture, dhe misteret historike që ajo mbart në gjirin e saj, nëse nuk merren masa urgjente për mbrojtjen, për fat të keq, ato do të jenë të destinuara që të zhduken përgjithmonë, duke bërë që të humbasë një nga reliket më me vlerë të kulturës dhe të historisë sonë kombëtare. /LibrazhdiOnline/

Kisha e fshehur brenda shpellës, çfarë fshihet në malet e Librazhdit Read More »

Këto janë 7 misteret e pashpjegueshme në Shqipëri që na i kanë mbajtur të fshehtë për shumë kohë

Gjatë viteve të fundit në Shqipëri kanë  ndodhur disa fenomene të çuditshme dhe të pashpjegueshme, ndër të cilët mund të veçohen shtatë prej tyre:

Cërriku, 2 orë nën vëzhgimin e një disku në 1993-shin

Banorë të qytetit të Cërrikut panë për rreth dy orë një objekt fluturues të rrallë, të cilin e identifikuan si UFO. Për 2 orë me radhë qyteti u përfshi nga paniku dhe kurioziteti. Një gazetë e kohës lajmëron se policisë asaj nate iu desh të qetësonte qytetarët, të cilët ishin habitur pas pamjes së objektit, që, sipas dëshmive ishte ndriçues dhe fluturonte. Gazeta raporton se objekti qëndroi në qiell nga ora 20:00 e mbrëmjes deri në orën 22:00 dhe u largua vetëm pasi ishte parë nga dhjetëra dëshmitarë. Gazetat në atë kohë përmend një objekt të ngjashëm të parë në afërsi të kësaj zone në vitin 1963, por që atëherë debati ishte mbyllur me pohimin e përfaqësuesve të sistemit se bëhej fjalë për një avion të ri të hedhur në ajër nga Shqipëria.

Disku fluturues në Roskovec

Ka qenë viti 2006, kur banorët betoheshin se UFO-t kishin vizituar qytetin e tyre. Fillimisht u pa si një hipotezë, por pas shenjave që kishte lënë disku fluturues, të gjithë filluan të bëheshin kureshtarë. Jo më larg se 10 km larg Fierit, drejt rrugës nacionale për në Berat, diku në mes të dy qyteteve shtrihet qyteti i Roskovecit. Qyteza, që në etimologjinë shqipe, sipas kuptimit të vjetër të emrit të saj, ndahet në rosë, kovë dhe ec. UFO-t kishin vizituar qytezën e vogël të tyre. Vetëm një çast ka mbërritur disku fluturues dhe, sipas banorëve, vendi përreth u zhyt në errësirë dhe ciklon. “Qielli u errësua, pemët janë lëkundur, doli një tym i zi dhe pashë se drejt meje po vinte një gjë e çuditshme me dy sfera dhe konike në majë. Ishte në ngjyrë të bardhё në gri”, – përmendnin dëshmitarët në atë kohë. Ka dëshmitarë, ka njerëz që betohen se është e vërtetë, ka kureshtarë që shkojnë në vendin e ngjarjes. Tashmë atje nuk shikohet asgjë. Qyteza ka tërhequr mjaft vizitorë nga Tirana, Fieri, Berati, madje edhe të huaj nga Holanda. Por, deri tani asnjë shkencëtar nuk ka shkuar që të vërtetojë nëse është e vërtetë apo jo ngjarja e rrallë.

Sfera që ra nga qielli në Rrëshen – Kalimash

Një vit më parë të gjithë punëtorët e Rrugës së Kombit u habitën kur papritur gjetën një sferë të çuditshme të një madhësie mesatare. Sfera kishte një ngjashmëri me të gjitha sferat e gjetura që nga Brazili dhe deri në Bosnjë. Ajo peshon tre tonë, por ende nuk dihet përbërja e saktë dhe mënyra se si ka arritur në një formë të tillë. Hipotezat janë të shumta duke filluar se ajo ka përbërje llavosfere e deri në mitologjinë e lashtë. Punëtorët, që ndërtonin Rrugën e Kombit e kanë gjetur sferën një vit më parë, por vetëm tani u bë i mundur transporti i saj në Tiranë. Në të njëjtin vend u gjetën edhe disa mbetje të tjera sferike, por që nuk e kishin ruajtur formën e tyre.

Peshku 120 kg i kapur në Ksamil

Ksamili me bukurinë e tij ka tërhequr dhe një ndër peshqit më të mëdhenj në botë. Duket si “tabu” për Ksamilin, qytezën buzë detit Mesdhe, që të afrohen peshq me përmasat e një balene. Por, ja që kjo tabu u thye nga dy peshkatarë të thjeshtë, të cilëve u ra në rrjeta një peshk 8 metra i gjatë e me peshë 120 kg. Peshku është i llojit “pastanak”, i cili në raste të tjera ka pasur peshën maksimale deri në 50 kg. Peshkatarët që e zunë peshkun gjigant, tregonin atëherë se kanë vuajtur shumë për ta hedhur atë në varkë, ndërsa rrjetat janë dëmtuar prej peshës së madhe

Fantazmat në një familje në Kukës

Para 8 vitesh një burrë telefonoi policinë e rrethit se po shikonte disa gjëra të çuditshme jashtë shtëpisë së tij. Sipas vetë personit, në atë kohë jashtë kishte disa fantazma, të cilat po vinin rreth e rrotull. Në atë kohë policia e mori si një tallje, por një grup policësh u nisën për në fshatin nga erdhi telefonata. Kur shkuan në shtëpinë e tij jashtë oborrit u panë të gjitha objektet të rrëzuara, ndërsa burri që telefonoi së bashku me familjen u gjenden në një gjendje shoku dhe nuk flisnin fare. Po kështu ngjarja që ata treguan më mbrapa, ishte shumë e çuditshme dhe ata edhe sot tregojnë se ato fantazma ishin të vërteta dhe nuk gënjejnë.

Elbasani, vendi i çudirave të mëdha, qengji me 6 dhe zogu me 4 këmbë

Një qengj i pazakonshëm ka lindur në qytetin e Elbasanit. Qengji me gjymtyrë dhe organe të dubluara, ka lindur në një fshat të Sulovës në rrethin e Elbasanit. Delja që ka lindur këtë qengj, ka lindur edhe një qengj tjetër të seksit femër, e cila është me gjymtyrë të rregullta. Ndërsa binjaku mashkull ka lindur me gjashtë këmbë, dy prej të cilave të ngjitura, ndërsa organet e tjera të dyzuara. Familjarët që kanë në pronësi qengjin janë shprehur se kjo nuk kishte ndodhur kurrë më parë në zonën e tyre, por kjo gjë, sipas tyre, vinte nga rendimenti e pjellshmërisë së deles, e cila pjell binjakë, dhe sasisë së qumështit që prodhon. Ndërkohë, po në Elbasan ka lindur dhe shpendi i çuditshëm, në 2010 dhe sipas pronarit të tij ka shkaktuar habinë e të gjithëve. Nga katër këmbë, zogut i funksionojnë vetëm dy këmbët e parme, ndërsa dy të tjerat, të cilat janë të tepërta në trupin e tij, nuk janë funksionale. Ky rast është i pari i këtij lloji në Elbasan, ndërsa vetë banorët nuk e kanë shpjeguar kurrë këtë fenomen.

Peshkaqenët vizitorë që s’kanë arritur të hanë asnjë njeri

Shqipëria 2 herë gjatë historisë është vizituar nga 2 vizitorë të veçantë, që ishin peshkaqenët. Në Himarë dhe në Durrës kanë ardhur 2 herë peshkaqenë, të cilët ishin të gatshëm të sulmonin njerëzit në çdo kohë. Por në të dyja rastet nuk kanë arritur të bëjnë ndonjë sulm ndaj njerëzve. Në rastin e Durrësit peshkaqeni u kap nga një peshkarexhë shumë e madhe, ndërsa në rastin e Himarës thuhet se është vrarë nga peshkatarët

Këto janë 7 misteret e pashpjegueshme në Shqipëri që na i kanë mbajtur të fshehtë për shumë kohë Read More »

Fiksojeni njëherë e mirë, ja pse tradhëtojnë politikanët

Shumë studime kanë treguar se tipi i tradhtarëve seksuale, është edhe më i ndeshur në jetë. Meshkujt tradhtojnë më shumë se gratë dhe shpjegimi shkencor i këtij fakti duhet gjetur tek natyra e tij. Nga natyra, mashkulli është i destinuar që të përkthejë stimujt seksuale në fantazi erotike, ndërsa femra i transformon në ndjenja, emocione dhe dashuri. Edhe ajo tradhton, por më tepër se nëpërmjet raporteve seksuale, me anë të mendimit.

Ndërsa tradhtarët seksuale janë më të qartë në zgjedhjet e tyre. Ata dinë të ndajnë seksin nga ndjenjat dhe sipas sondazheve, rreth 50 për qind e meshkujve që kanë një lidhje të dyfishtë, vazhdojnë të jenë të dashuruar pas partnereve të tyre “zyrtare”.

Për ta, tradhtia është e vetmja mënyrë për të mbijetuar në një lidhje të qëndrueshme apo martesë. Aventurat e shpejta janë për këtë tip tradhtarësh një mënyrë për të vlerësuar më tepër bashkëshortet. Në shumë raste, për të qetësuar ndërgjegjjen, meshkujt bëhen më xhentilë dhe të ngrohtë me partneren pas një tradhtie. Një fenomen i përhapur rëndomë, ose më saktë i publikuar shpesh kohët e fundit është edhe tradhëtia e politikanëve. Duket sikur ka rënë “epidemi” që të publikohen foto apo video të politikanëve në moment intime. Po çfarë po ndodh realisht me to? Nga e ka orgjinën? Edhe pse arsyet për tradhëti janë shumë komplekëse, ne po rendisim disa arsye pse tradhëtojnë ata:

“Veshja e kostumit”

Para se të marrin një status të tillë, mundësitë për të pasur një marrdhënie me femrat kanë qenë të njëjta sat ë meshkujve të tjerë, ose ndoshta dhe më të pakta. Duke “veshur kostumin” ata janë të etur për femra, dhe duke qenë se tashmë “kostumi” i bënë joshës, pse të mos frkuentohen me femra të reja dhe të bukura? Ky fakt i ngazëllen dhe i eksiton, i bënë më të etur dhe i krijon vetbesim, në këtë mënyrë ata mbushin refuzimet që kanë pasur nga femrat, apo dëshirat për të pasur pranë femrat më të bukura. Tashmë ata janë zoterinj dhe xhentilmena, kanë cilësitë më të mira .

Pushteti, armë joshëse

Një nga faktorët kryesorë vjen nga pushteti, i cili sjell të ardhura por dhe një imazh më autoritar dhe publik. Femrat tundohen dhe tërhiqen më tepër nga meshkujt që kanë këto karakteristika. Më parë ata kanë qenë meshkuj që për të joshur femrat duhet të përdornin dhe disa teknika të karakterit të tyre që ndodh dhe me njerëzit e tjerë, por këto “teknika”, nuk funksionojnë me të gjitha femrat. Sigurisht që preferencat mbeten të ndryshme, atje krijohet një “lojë” për të tërhequr vëmendjen dhe për të krijuar një “flirt”, i cili mund të kthehet në një marrdhënie. Pushteti ka fuqi, dhe femrave i pëlqejnë meshkujt e fuqishëm, një përqindje e madhe e tyre preferojnë “të nënshtrohen” nën fuqinë e pushtetit që zotërohet nga meshkujt. Kur kjo është një mjet të cilët këta meshkuj e zotërojnë, atëherë pse të mos e përdorin, ose më saktë vetë pushteti ia ofron, apo “sharmi” që i mbështjell këta meshkuj.

Të ardhurat

Nuk po flasim për dilemën legjendare para-dashuri, po flasim për mënyrën e jetesës, e cila nga çdokush preferohet të jetë lluksoze. Pushtetarët janë një mënyrë e lehtë për të krijuar kushte për një jetesë të tillë. Ato ofrojnë “ndihmesë”, me dhurata të ndryshme duke joshur femra të reja, që ëndërrojnë një jetesë të tillë, apo minimalen dhurata të shtrenjta.

Fotot / videot, rishikimi i momenteve intime

Folëm për skandale mediatike, për publikim fotosh e videosh të polltikanëve të ndryshëm shqiptare, që së fundmi kanë ardhur si “tornado” në vëmendjen e njerëzve. Ajo që të bën përshtypje është dhe fakti pse ata bëjnë foto? Nëse aludojmë hipoteza të ndryshme sigurisht që nuk do kemi një rezultat të vetëm. Ndoshta këto foto nuk janë shkrepur nga ata. Por edhe nëse kjo gjë ka ndodhur, në të dyja rastet fotot apo videot janë një mënyrë për ta “tensionuar” situatën, duke bërë një lojë eksitimi që shton emocionin.

Thyerja e rregullave

Të qenit gjatë gjithë kohës serioz, duke u kujdesur që të përçosh imazhin e një njeriu model, e një familjari shembull, e një politikani me ideale bëhet monotone dhe e lodhshme. Të dalurit jashtë kësaj kornize, duke u bërë pak” djalë i keq” sjell argëtim dhe i çliron streset e ditës

Paaftësia për të thënë ‘Jo’

Nëse do t’u jepet rasti të takojnë një femër joshëse, thjesht e kanë të vështirë të thonë ‘Jo’.

E bëjnë për të ushqyer egon

Tradhtia është gjë e shkëlqyeshme për ngritjen e egos së meshkujve.

Në mënyrë që të përshtaten me shoqërinë

Nëse në qarqet shoqërore të tij apo në punë është gjë e zakonshme tradhtia, nën presionin e kolektivit në ndonjë udhëtim zyrtar atë do të mund ta bënte edhe ai si sjellje të pranueshme.

Dashnoren e konsideron si simbol statusi

Të kesh dashnore për disa meshkuj thjesht është imponuese.

Që t’i rikujtohet se si është të bësh dashuri me ndonjë tjetër

Meshkujt të cilët janë të martuar të rinj apo kanë pak përvojë seksuale dëshirojnë që të mësojnë se çka kanë mundur të bënin para martesës.

E di se do të ketë sukses dhe do të tërhiqet

Tashmë ka tradhtuar të dashurën dhe nuk është hetuar. Me siguri tradhtinë do ta përsërisë.

E do stilin e tillë të jetës

Thjesht, e do stilin e tillë të jetës. Kënaqet kur ka shumë femra, kur i bën xheloze. Për të kjo është vetëm një lojë.

Është dashuruar

Disa tradhtojnë sepse thjesht sërish janë dashuruar. Mbase afera ka lindur si miqësi e sinqertë.

Që të mësojë se a është akoma joshës

Meshkujt tradhtojnë edhe për t’u bindur për seksualitetin e tyre dhe për të qenë të sigurt që akoma janë tërheqës.

Rregullat e arta

A duhet pranuar tradhtia? Në këtë pike ka disa teori të ndryshme, por shumë prej studiuesve këshillojnë që të kyçni gojën edhe përballë provave të vërteta. Sinqeriteti i tepërt mund të shkaktojë tek partneri ndjenjën e zhgënjimit dhe urrejtjes, por edhe të shkatërrojë lidhjen. Nëse rrëfeheni edhe në detajet më të vogla, mund të lini tek bashkëshorti apo bashkëshortja idenë se aventura nuk ishte vetëm një tundim i rastësishëm, por një histori e vërtetë. Por nëse jeni zbuluar dhe nuk keni asnjë rrugëzgjidhje tjetër, ekzistojnë ende disa këshilla të mira për të dalë nga situata. Tradhëtia mund të gjenerojë dy tipa krejt të ndryshme reagimesh: zhgënjim dhe urrejtje ndaj partnerit, por edhe ndjenja kënaqësie psikologjike dhe seksuale.

Në përgjithësi, të gjithë të tradhëtuarit ndjejnë të njëjtën nevojë të pashmangshme për të folur për tradhëtinë e pësuar. Pjesa më e madhe e tyre është e bindur se është në dijeni të gjithçkaje, si për të rënduar pozitën e partnerit, por edhe për t’u siguruar se ai është ende i denjë për besim. Ata përpiqen që të kuptojnë se çfarë i ka shtyrë partnerët në tundim, por edhe pse kjo dëshirë kthehet në një fiksim, nuk arrijnë të marrin shumë përgjigje. Tradhëtarët mbeten gjithnjë në pozita mohuese. Disa mendojnë se në këtë mënyrë mund të mbrojnë bashkëshortët apo partnerin nga dhimbja, ndërsa të tjerë nga frika se mund të shkatërrojnë lidhjen e tyre nuk e bejnë këtë gjë. Sa me insistuese dhe nervoze të jenë pyetjet e bashkëshortit, aq më pak i sinqertë do të tregohet edhe tradhëtari. Studimet tregojnë se pothuaj të gjithë tradhëtarët që zbulohen, përpiqen që të mos shkatërrojnë lidhjen e tyre të rregullt.

Dhe në 76 për qind të rasteve ia arrijnë këtij qëllimi. Për të rifituar besimin e partnerit do të jetë tepër e vështirë, por megjithatë nuk duhet humbur asnjëherë shpresa. Në radhë të parë duhet braktisur lidhja e fshehtë dhe më pas duhet t’u përgjigjeni me diplomaci shumë pyetjeve të partnerit. Duhet pranuar fakti se fjalët tuaja mund të ngjallin dyshime dhe prandaj duhet të sillni prova për ato që thoni dhe të përsërisni të njëjtat shpjegime disa herë. Përgjigjet tuaja do të shkaktojnë dhimbje tek partneri. Përpiquni që të kuptoni gjendjen në të cilën ndodhet dhe kjo do ta bëjë atë të ndjehet më mirë.

Dhe në fund, bindni veten dhe mbi të gjitha partnerin se nuk do të hidheni më në aventura, apo të paktën që do të rrëfeni tundimet më përpara se të bini preh e tyre. Në këtë mënyrë do të tregoni se besnikëria juaj është një rrjedhojë e dashurisë dhe jo e zakonit apo e bashkëjetesës. Një këshillë e fundit do të thotë: mos e fajësoni partnerin për sjelljen tuaj. Nëse vërtet doni të vazhdoni lidhjen, nuk duhet të tërhiqeni edhe përballë ftohtësisë, sharjeve apo urrejtjes që mund të merrni. Shprehni ndjenjat, ankthet, nevojat dhe thojini partnerit që të bëjë të njëjtën gjë. Tradhëtia e dyshuar apo e zbuluar mund të sjellë shumë dëme për jetën në çift. Në shumë raste është shkaku kryesor i divorceve, por nëse dini të kërkoni falje dhe mirëkuptimin e partnerit, mund të shërbejë edhe si një provë që forcon më tepër raportin.

Tundimi i një nate

Më shumë se gjysma e tradhëtarëve nuk është e dashuruar me partneren e fshehtë, ndërsa rreth 92 për qind e tyre e cilësojnë nevojën për një lidhje jashtë çiftit si seksuale. Por nëse nuk ka dashuri në mes perse ndjehet gjithnjë dëshira për të vazhduar tradhëtinë? Sipas psikologëve ka tre arsye të forta për të ndjekur këtë rrugë të “mëkatit”: nevoja për të provuar sensacione të reja, për të dalë nga gjendja e zakonshme dhe e mërzitshme; kënaqësia për të qenë i dëshiruar nga të tjerët, ndoshta sepse na pëlqen gjithnjë të provojmë sa tërheqës jemi. Në këtë arsye mund të përfshihet edhe rasti i mungesës së ngrohtësisë nga partneri apo në rastin e atyre që kalojnë të 40-at dhe ndjejnë dëshirën për t’i dëshmuar vetes se janë ende të rinj dhe tërheqës. Dhe se fundi, për mosplotësimin e dëshirës seksuale. Meshkujt mund të ankohen për raporte seksuale të rralla, ndërsa femrat për mungesë kompetence dhe fantazie të partnerëve të tyre.

Tradhëtia sjell dëshirën për hakmarrje

Tradhëtia krijon në të shumtën e rasteve një traume emocionale, humbje të besimit në vetvete, përmbysje të vizionit për dashurinë dhe jetën, dhimbje dhe fyerje për veten. Të paktë janë ato persona të tradhëtuar që ndjehen fajtore për mungesën e besnikërisë. Në vend të urrejtjes dhe dëshirës për hakmarrje, ata pushtohen nga zhgënjimi dhe dhimbja. Sipas studimeve, vetëm 7 për qind e të intervistuarve tradhëtojnë partnerët në shenjë hakmarrjeje. Në momentin që pranohet tradhëtia, në 40 për qind të rasteve është vetë shkaktari i saj që tenton të mbledhë copat e lidhjes. Një sjellje e tille është mjaft e logjikshme, për shkak se pothuaj në të gjitha rastet nuk tradhëtohet partneri për ta zëvendësuar, por për kënaqësinë e të resë. Në 76 për qind të rasteve, marrëdhëniet në çift mbijetojnë edhe pas zbulimit të tradhëtisë. Partneri pranon zhgënjimin me frikën se ndarja do të kishte pasoja më të rënda se një aventurë e shkurtër.

A mund të zbulohet tradhëtia

Studimet zbulojnë një panoramë tradhëtarësh të qete me ndërgjegjien e tyre. Pjesa më e madhe, rreth 75 për qind e tyre përgjigjet se nuk ndjehet aspak në faj ndaj partnerit, ndërsa gjysma e tyre pranon se situata me një marrëdhënie të rregullt dhe një lidhje të fshehtë është krejt normale për ta. Të paktën derisa të mos zbulohen nga partneri. Dy te tretat e personave nuk arrijnë të zbulojnë tradhëtinë e partnerëve të tyre. Vetëm 13 për qind e të tradhëtuarve është në dijeni të mëkatit dhe vetëm për shkak se partneri ka pranuar gjithçka që në dyshimin e parë. Si reagojmë kur zbulojmë mungesën e besnikërisë? Në të shumtën e rasteve shndërrohemi në dedektivë të vërtetë. Ndjekim çdo lëvizje të partnerit dhe në fund të gjitha dyshimet dhe provat vendosen si akuzë përpara tradhëtarit. Ndërsa për ata 13 për qind që zbulojnë faktin e të qenit të tradhëtuar gjërat ndryshojnë. Një e treta e tyre ndjehet e njohin dashurinë e fshehtë.

Fiksojeni njëherë e mirë, ja pse tradhëtojnë politikanët Read More »

A besoni në mrekulli? Shkon në farmaci dhe doktori i jep ilaçin që i shpëtoi jetën! Zbuloni se çfarë është

Kjo histori po ben xhiron e botes. Për t’i blerë vellait te saj te vogel te sëmurë një “mrekulli”, një vajzë 8 vjeçare doli qetësisht nga shtëpia e saj një natë dhe shkoi gjashtë blloqe larg në një farmaci, pa i njoftuar prindërit e saj.

E atë mbrëmje, vajza 8-vjeçare, e quajtur Tess, dëgjoi bisedën e prindërve të saj rreth vëllait të saj të vogël, Andrew.

Andrew ishte shumë i sëmurë, por nuk kishin para për të paguar për operacionin e tij të kushtueshëm. Babai i saj kishte shitur shtëpinë e tyre dhe i harxhoi të gjitha kursimet për të paguar faturat mjekësore.
“Vetëm një mrekulli mund ta shpëtojë atë tani,” Tess dëgjoi babin e saj duke i thene nenes me deshperim.

Duke dëgjuar këtë, Tess shkoi në dhomën e saj të gjumit dhe nxori një enë prej xhami nga dollapi. Ajo derdhi cdo gje qe kishte brenda monedhat 5centeshe, dhe monedhat 10centeshe, dhe filloi ti numeronte.
Dhe me paratë që ajo kishte, shkoi ne farmacine me te afert.

Teksa farmacisti ishte duke folur me nje zoteri te veshur mir,ajo iu afrua dhe priste me padurim që ta vinte re, por ai vazhdonte të fliste me zoterine.

Në ankth për të blerë “mrekulline”, ajo hoqi disa monedha nga kavanozi i saj dhe goditi xhamin.
Farmacisti, i hutuar nga tingujt, e pyeti Tessin i bezdisur: “Çfarë do? Po flas me vëllanë tim i cili erdhi nga Çikago. Unë nuk e kam parë atë për vite! ”

Tess mblodhi guximin dhe tha: “Vëllai im i vogël është me të vërtetë i sëmurë. Unë do të doja të blija një ‘mrekulli’ nga ju. ”

“Çfarë?” shpertheu farmacisti.
“Vëllai im, Andrew, ka diçka të keqe qe rritet brenda kokës së tij. Babai im thotë “vetëm një mrekulli mund ta shpëtojë atë tani.” Pra, sa kushton një mrekulli? “Shpjegoi Tess.

“Ne nuk i shesim mrekullitë këtu,” tha farmacisti.
Vëllai i farmacistit dëgjoi gjithçka dhe u përkul duke pyetur Tessin: “Çfarë mrekullie i duhet vëllait tend?”

“Nuk e di,” tha Tess, me lot në sy. “Babai im nuk mund të përballojë për të paguar për këtë, kështu që unë do ta blej me paratë e mia.”

“Sa para keni?” Pyeti vëllai i farmacistit.

“$ 1.11”, murmuriti Tess. “Keto jane te gjitha parate qe kam.

Zoteria i veshur mirë buzëqeshi dhe u përgjigj me butësi: “$ 1.11 është pikërisht çmimi për të blerë një mrekulli për vëllain tend të vogël. Ju lutem më dërgoni te vëllai dhe prindërit tuaj, më lejoni të shoh se per çfarë lloj mrekullie ka nevojë. ”

Tess shoqeroi zoterine per ne shtepine e saj.

Mrekullisht, vëllai i farmacistit ishte Dr Carlston Armstrong, një mjek nga Çikago i specializuar në neurokirurgji.

Pas shqyrtimit të Andrew, Dr Armstrong i siguroi Tess, “Unë e di per çfarë mrekullie ka nevojë vëllai yt, dhe do të kushtojë vetëm $ 1.11.”

Pak kohë më pas, Dr Armstrong përfundoi operacionin e Andrew pa i vendosur prindërve ndonjë tarifë.
Pas operacionit, Andrew gradualisht rimori shëndetin e tij ,e e gjitha kjo në sajë të mrekullisë $ 1.11 qe i bleu Tress.

Kjo histori, edhe pse pretendohet të jetë e vërtetë, ka nje origjinë të panjohur. Ajo do te na tregoje të mos ndalojmë kurrë se shpresuari, sepse mrekullitë mund të ndodhin. Për më tepër, ne mund ta krijojmë atë mrekulli duke u dhënë të tjerëve pa pritur asgjë në këmbim, ashtu sic bëri Dr Armstrong.

A besoni në mrekulli? Shkon në farmaci dhe doktori i jep ilaçin që i shpëtoi jetën! Zbuloni se çfarë është Read More »

“Fitova lotarinë, ja çfarë më ndodhi në Amerikë”! Vajza nga Tirana na tregon diçka të rëndësishme që të gjithë duhet ta dimë

Ana nuk ngurron të rrëfejë gjithçka, të mirat dhe të këqijat që të presin, pasi shkel në “tokën e premtuar”.. Ajo ka një histori ndryshe nga pjesa tjetër e shqiptarëve. Nuk ishte ëndrra e saj të largohej. Pasi mbaroi studimet, u punësua në një institucion shtetëror. Jeta e saj ishte këtu, në Tiranë, mes familjes, miqve pafund dhe jetës së pasur sociale. Vajza e bukur e kryeqytetit, kishte bërë shumë punë për të arritur aty ku ishte, e tashmë e ndjente veten të realizuar.

Dashuria e madhe për familjen, as që e kishte lejuar t’i lindte në mendje dëshira e largimit.

Lotarinë e hodha më shumë e shtyrë nga miqtë. Madje kur dolën fituesit, ishin sërish shoqet që më pyesnin vazhdimisht, nëse e kisha parë. E kontrollova pas 5 ditësh dhe pashë që isha fituese. Familja nuk po më besonte, menduan se po bëja shaka edhe e them me bindje, që e kanë marrë me shaka, deri sa kam hipur në avion. Nuk më penguan, sepse e dinin që mundësi të reja po më krijoheshin. Por, shkëputja prej tyre, ishte një nga gjërat më të vështira që kam përjetuar. Ishte hera e parë, që largohesha nga njerëzit e mi.”
Ana tregon hapat që ndoqi, deri në largimin nga Shqipëria.

Faza e parë është përzgjedhja, ku ti ke numrin tënd identifikues. Pastaj vazhdon me fazën e dytë, plotësimin e formularit online, ku kërkohen informacione rreth teje dhe edukimit tënd. Më pas lajmërohesh për intervistën, në varësi të numrit identifikues. Para se të intervistohesh, duhet të kesh mbledhur të gjitha dokumentet dhe t’i kesh dërguar në ambasadë”.
Për të shkuar në Amerikë, duhet patjetër ndihma e një njeriu, që të të sigurojë garancinë. Fatmirësisht, Ana kishte shoqen e saj. Ajo i siguroi garancinë dhe më pas e ndihmoi me akomodimin dhe gjetjen e punës. Ana tregon se u dashurua me Bostonin, sapo zbriti në aeroport. Një jetë e re po niste, por ajo as që e kishte idenë e asaj, që e priste më tej. Thjesht nuk i tha jo, një mundësie.

Në fillim nuk isha e përgatitur, mendoja se jeta do të ishte e lehtë. Mendoja se e dija mirë anglishten, por nuk ishte ashtu. Ritmi i amerikanëve ishte shumë i shpejtë dhe mezi i kapja fjalët e tyre. Probleme hasa sidomos gjatë punës sime të parë, në ‘fast food’. Dilte ndonjë andrallë çdo ditë, qoftë te menuja e gjatë, apo tek njerëzit, pasi ke të bësh me të gjitha kombet dhe racat. Iu futa anglishtes, duke e mësuar më shumë nga ‘YouTube’. Me kalimin e kohës fillova të përshtatesha. Fitova sigurinë e gjuhës dhe nisa të kërkoj një mundësi më të mirë për veten. Puna aktuale është në kompaninë e njohur ‘Benchmark’.”
Ana tregon, se në Boston gjithçka është ndryshe. Krejt ndryshe funksionon puna, shkolla, shoqëria. Njerëzit janë të fokusuar më shumë te puna dhe pak hapësirë kanë për jetën sociale. Madje, ajo me shaka thotë se mendimi i parë që kanë amerikanët për shqiptarët, është si njerëz të punës.

Shqiptarët, por në përgjithësi të gjithë njerëzit këtu, vetëm punojnë. Jeta sociale është pothuajse zero. Nuk ke mundësi të krijosh shumë miqësi, pasi njerëzit nuk kanë kohë. Unë në fillim punoja 72 orë në javë dhe kisha vetëm një ditë pushim. Fiton shumë, çfarëdolloj pune që të bësh, qoftë edhe më të parëndësishmen. Sa fiton këtu për një javë, nuk e merr dot as në një muaj në Shqipëri. Normalisht që lodhesh. Çdo ditë duhet të udhëtosh nga periferia drejt qendrës së qytetit, pasi aty ndodhen gjithë bizneset dhe kompanitë. Njerëzit jetojnë larg vendit tyre të punës dhe çdo gjë bëhet me planifikim. Unë duhet të flas më përpara me miqtë për t’u takuar me ta dhe për të gjetur një orar takimi, pasi për shkak të punës, është e vështirë të koordinohemi”.
Amerika njihet si vendi i punës, por edhe si vendi i mundësive. Nëse kërkon të bësh diçka të mirë dhe të investosh për rritje profesionale, ti mundesh. Ana ka aplikuar në një Northeaster University, është pranuar dhe në janar fillon studimet. Ajo këshillon gjithë të rinjtë, që para largimit nga Shqipëria, të kujdesen për diplomat e marra aty.

Shkolla të njihet, çfarëdolloj dege që të kesh mbaruar në Shqipëri. E vetmja gjë që duhet të bësh, është noterizimi, përkthimi dhe njësimi i diplomës në Ministrinë e Arsimit. Të rinjtë shqiptarë nuk duhet ta neglizhojnë këtë mundësi. Unë në fillim nuk e dija, por pasi u informova, pashë që kisha mundësi të kualifikohesha më tej. Tani po vazhdoj të specializohem në degën, që kam studiuar në Shqipëri”.
Jeta e Anës u bë më e bukur, jo sepse tashmë kishte më shumë para, apo sepse ishte në tokën e ëndrrave, por sepse gjeti dashurinë e jetës. Aty njohu Andin, djalin simpatik, inteligjent dhe shakator, me të cilin po përjeton momentet më të lumtura të jetës. Djali i larguar herët nga Tirana, i dha kuptim tjetër jetës së saj.

Amerika e ndryshoi. Vajza e vogël, e përkëdhelura e prindërve, u bë më e rritur dhe më e pjekur. Iu desh të hiqte dorë nga shumë gjëra, por jo nga njeriu që kishte brenda vetes. Mbeti po aq e qeshur, e ëmbël, e thjeshtë dhe e dashur. Amerika i hoqi takat, make up-in, fiksimin pas pamjes, po jo mirësinë dhe buzëqeshjen.

Ana thotë se i mungon familja, miqtë, Shqipëria. Por, Amerika e ka magjepsur.

Më pëlqen se sa thjeshtë mund t’i bësh gjërat që do. Nëse punon fort, ti mund të arrish ku të duash. Nuk ka parti, nuk ka lidhje me pushtetet, nuk ka miq, ka lidhje vetëm me ty. Nëse do, mund të arrish dhe të bësh çfarë të duash. Nuk ka limit për ëndrrat e tua.”

“Fitova lotarinë, ja çfarë më ndodhi në Amerikë”! Vajza nga Tirana na tregon diçka të rëndësishme që të gjithë duhet ta dimë Read More »

Merrni 1 minutë kohë për ta lexuar! Një burrë shkoi tek Zoti dhe e pyeti: Cila është vlera e jetës?

Kjo histori është shumë kuptimplotë! Lexojeni!

Një burrë shkoi tek Zoti dhe e pyeti: “Cila është vlera e jetës?” Zoti i dha një gur dhe i tha: “Gjej vlerën e këtij guri, por mos e shit”. Burri mori gurin dhe shkoi tek një shitës portokallesh, dhe e pyeti cila mund të jetë kostoja. Shitësi i portokalleve pa gurin e shndërritshëm dhe tha: “Mund të marrësh 12 portokalle dhe të më japësh gurin”.

Burri kërkoi ndjesë dhe tha se Zoti i kish thënë të mos e shiste. Vazhdoi më tutje dhe gjeti një shitës zarzavatesh. “Cila mund të jetë vlera e këtij guri?”, pyeti shitësin e zarzavateve. Shitësi pa gurin e shndërritshëm dhe tha: “Merr një thes me patate dhe më jep gurin”.

Burri kërkoi ndjesë sërish dhe tha se nuk mund ta shiste. Shkoi më tej, në një dyqan bizhuterish dhe pyeti për vlerën e gurit. Shitësi i bizhuterive e pa gurin me lupë dhe i tha: “Do të të jap 50 monedha për këtë gur”. Kur burri tundi kokën, ai tha: “Dakord, dakord, merr 100 por më jep gurin”.

Burri shpjegoi se nuk mund ta shiste gurin. Më tej, pa një dyqan gurësh të çmuar dhe pyeti shitësin për vlerën e gurit.

Kur shitësi i gurëve të çmuar pa rubinin e madh, ai vendosi një copë të kuqe mbi tryezë dhe e vuri gurin mbi të. Më pas, bëri disa rrathë duke ecur, u përkul dhe e preku rubinin me kokë.

“Nga e ke sjellë këtë rubin të paçmueshëm?”, pyeti ai. “Edhe sikur të shes gjithë botën, dhe jetën time, nuk do të jem në gjendje që ta blej”.

I habitur dhe konfuz, burri u rikthye tek Zoti dhe i tha se ç’kish ndodhur.

“Tani më thuaj, Zot, cila është vlera e jetës?”

Zoti u përgjigj: “Përgjigjet që more nga shitësi i portokalleve, i zarzavateve, bizhuterive dhe gurëve të çmuar, shpjegojnë vlerën e jetës… Ti mund të jesh një gur i çmuar, madje edhe i paçmim, por njerëzit mund të të vlerësojnë bazuar në nivelin e tyre të informacionit, besimit të tyre tek ti, motivit përse duan të të kënaqin, ambicies së tyre, si dhe aftësisë së tyre për të ndërmarrë risqe. Por mos ki frikë, me siguri do të gjesh gjithmonë dikë, që do ta njohë vlerën tënde të vërtetë”.

Në sytë e Zotit, të gjithë janë unikë.

Merrni 1 minutë kohë për ta lexuar! Një burrë shkoi tek Zoti dhe e pyeti: Cila është vlera e jetës? Read More »

Shikoni se çfarë krijese është gjendur në bregdetin e Shëngjinit, keni për të ngelur pa fjalë

Një breshkë rreth 45 kg, doli mbrëmjen e djeshme në bregun e plazhit të Shëngjinit, në Lezhë.

Prefekti i qarkut të Lezhës, Gjergj Prendi, tha se “rreth orës 21:30 më njoftuan nga salla operative e Drejtorisë së Policisë së Lezhës që në zonën Kune Vain, në plazhin e Shëngjinit në Lezhë u gjend në breg një breshkë e madhe”.

Sipas të dhënave, vijon ai, breshka e dalë në bregun e plazhit të Shëngjinit ishte akoma e gjallë dhe e matrikulluar, pra ka qenë objekt studimi i shoqatave të faunës dhe biodiversitetit. Prendi bën të ditur se breshka është transportuar prej aty në një vaskë me ujë.

“Pasi janë bërë matjet, verfikimi dhe fotografimi i saj, breshka sot është kthyer në ujë”, tha prefekti Gjergj Prendi.

Në brigjet shqiptare janë të shumta rastet kur breshka me përmasa të tilla kanë dalë në brigjet tona.

https://www.facebook.com/Agjencia.Telegrafike.Shqiptare/videos/1327470767387225/?t=0

Shikoni se çfarë krijese është gjendur në bregdetin e Shëngjinit, keni për të ngelur pa fjalë Read More »