Kuriozitete

Ajo u shit nga mamaja e saj tek një bandë droge, ja çfarë mizorie i bënë ato vajzës (Foto)

Vajza, e njohur vetëm si Anabelle, jetonte si një skllave me të gjitha paratë që ajo merrte nga tregtarët e drogës që e mbanin rob.

Një vajzë pesëvjeçare e detyruar të lypë në rrugë nga trafikantët që e rrihnin atë në mënyrë të vazhdueshme që ajo të bënte më shumë para u shpëtua nga një i huaj i sjellshëm.

Vajza tmerruar, i cili gjithashtu vuan nga një gjendje e rrallë gjenetike, jetoi si skllave.

Ajo u shit në një bandë nga nëna e saj, e cila nuk mund të përballonte kujdesin për të.

Ata shfrytëzuan pamjen e Anabelle pasi sindroma Crouzon e la atë me sy të fryrë.

Por tani ajo është marrë nga një organizatë që shpëton djemtë dhe vajzat e kapura në shfrytëzimin e fëmijëve.

Historia e saj preku zemrën e Gonzalo Erize, një argjentinas që punonte për Fondacionin Kalipay Negrense.

Ai u bë mik i Anabelle dhe qëndroi pranë anës së saj ndërsa ajo kishte një operacion për të lehtësuar efektet e Sindromës Crouzon.

Gonzalo tha: “Njerëzit përgjegjës për kujdesin e saj më thanë se ajo u zgjua gjatë natës, duke bërtitur nga ankthet e së kaluarës.

“Por unë isha aty gati t’i jepja Anabellës mundësinë për një jetë më të mirë, ku mund të luante pa dhimbje dhe të jetonte denjësisht”.

Anabelle lindi në varfëri në qytetin e Bacolodit – ironikisht, i quajtur “Qyteti i buzëqeshjeve” – në bregun veriperëndimor të Negros Island në Filipine.

Nëna e saj nuk mund të kujdesej për Anabellën dhe gjashtë vëllezërit e motrat e saj kështu që ajo shiti vajzën e vogël në një bandë droge.

Gjendja, e quajtur edhe dysostosis kraniofaciale kongjenitale karakterizohet nga keqformime të kafkës që kufizojnë zhvillimin e fytyrës dhe trurit.

Anabelle nuk ishte në gjendje t’i mbyllte sytë për të fjetur, gjë që e linte vazhdimisht të lodhur.

Në rrugë ajo shoqërohej nga një grua që pretendonte të ishte nëna e saj…

 

Ajo u shit nga mamaja e saj tek një bandë droge, ja çfarë mizorie i bënë ato vajzës (Foto) Read More »

“Mbeti shtatzënë 39 vjeçe dhe nuk e kuptoi derisa foshnja erdhi në jetë”

Një grua 39-vjeçare që kishte simptoma shtatzanie në fillimet e menopauzës kuptoi se ishte në pritje të një fëmije kur shkoi për të punuar në shtëpinë e nënës.

Annie Evans, një kuzhiniere nga Tolladini kishte humbur shpresat për tu bërë nënë pasi kishte përdorur për vite me rradhë masat parandaluese kontraceptiv.

Por duket se nuk ka funksionuar sic duhet me të. Ajo kuptoi se ishte shtatzënë kur u zgjua me dhimbje të forta në stomak, gjë që tregonin se ishte në prag të lindjes.

E tronditur ka telefonuar ambulancën, ndërkohë që po përpiqej për të lindur fëmijën. Me ndërhyrjen e tyre erdhi në jetë Lionel, që peshon 2.77kg.

Gjatë një interviste ajo tha: “Nuk e mendoja kurrë që kisha mundësi për tu bërë me fëmijë. Edhe pse nuk e besoj cfarë ndodhi, nuk do ta ndërroja me gjithë botën. pasi kam përdorur kontraceptivë për 10 vite, doktorët më kanë thënë se nuk kisha shpresa për tu bërë nënë dhe nuk e gjeta kurrë dashurinë e jetës. Thjesht i kisha thënë vetes se kjo gjë nuk do të ndodhë kurrë.”

Kur Annie mbeti shtatzënë, përmasat e trupit të saj thuajse nuk ndryshuan aspak, prandaj nuk e vuri re që ishte në pritje të një fëmije. Tani po shijon jetën si nënë, për të cilën Lionel është gjithcka.

“Mbeti shtatzënë 39 vjeçe dhe nuk e kuptoi derisa foshnja erdhi në jetë” Read More »

Kaloi 36 vite duke gërmuar një kanal në mal: Projekti i këtij njeriu emocionoi botën…

Kinezët i adhurojnë proverbat dhe mënyrat e të shprehurit kur duan të thonë diçka, por kësaj here nuk bëhet fjalë për një proverbë por për një nga ato vepra të cilat frymëzojnë edhe vetë proverbat.

Me këtë po kërkojmë të themi se ajo çfarë ka bërë ky burrë duke i ngarkuar një mision të pamundur vetes të cilin e ka realizuar falë forcës së besimit te vetja dhe vullnetit të hekurt për t’i shkuar deri në fund arritjes së objektivit.

Huang Dafa është kryeplaku i fshatit Cao Wang Ba, një qendër me një popullsi të vogël prej 300.000 banorësh në provincën e Guizhou.
Pozicioni gjeografik aspak i favorshëm e ka vështirësuar sistematikisht jetën e banorëve të provincës sidomos gjatë periudhave të thatësirës, të paktën deri në vitin 1995. Një vit, kur mungesa e ujit u bë kërcënim për prodhimin e orizit nga i cili varej mbijetesa e tyre u bë serioze dhe e nevojshme të mendonin për një zgjidhje serioze.

Kështu, në vitin 1959, zoti Huang vendosi të fillonte hapjen e një kanali që shtrihej faqes së malit e që bënte të mundur prurjen e ujit nga një tjetër lokalitet.

Kanali do të ishte aq i gjatë saqë do t’i duhet të përqafonte as më pak e as më shumë por tre male gjatësi që të përcillte ujin nga fshati Ye Biao në Cao Wang Ba.
Kur Huang e prezantoi projektin e tij, të gjithë i thanë se ishte një projekt i pa-realizueshëm. Megjithat Huang, që asokohe ishte vetëm 23 vjeç, ia doli që t’i bindte disa shokë dhe ia nisi punimeve, duke marrë përsipër rreziqe e përgjegjësi të mëdha. Ishte ai i pari që do të lidhte litarin në trungun e një pemë për të kapërcyer ngë një vend në tjetrin nga 300 metra lartësi. “Nëse nuk do ta bëja unë, askush s’do ta kishte gjetur guximin të më ndiqte”.

Shumë punë e studim.

Pas dhjetë vitesh pune të rëndë duke çarë malin me mjete të improvizuara e duke arritur të hapnin vetëm 100 metra kanal, u bë e qartë se përveç këmbënguljes dhe vullnetit të pambarimtë, njohuritë e tyre mbi teknikat e ujitjes ishin zero. Ndaj, Huang vendosi t’i ndërpriste punimet për të shkuar në Fengxiangzhen, qyetet në të cilin do të studionte.

Një plan i ri.

Nëë fillim të viteve ’90-të, Huang u kthye në fshatin e tij të lindjes dhe rifilloi punimet duke drejtuar një ekip punëtorësh. Në 1995 u përfundua projekti i cili konsistonte në një kanal me gjatësi prej 7.200 metrash dhe me një degëzim shtesë 2.200 metra i gjatë.

Kanali Dafa, që mori emrin e tij, furnizon me ujë jo vetëm fshatin e tij Cao Wang Ba, por edhe tre fshatra të tjerë kufitarë me të. Në total, numri i personave që përfitojnë duke mirëmbajtur këtë kanal është 1.200, prodhimi vjetor i orizit ka arritur nga 25 mijë kilogramë në plot 400 mijë kilogramë në vit. Pas mbarimit të kanalit vaditës, Huang Dafa ka koordinuar gjithashtu punimet që i kanë mundësuar fshatit gjithë rrjetin energjitik dhe një rrugë të re.

Edhe pse sot e kësaj dite Huang është mbi të 80-at, ky njeri i jashtëzakonshëm nuk ndalet, ai herë pas herë ngjitet lart në mal dhe sigurohet që kanali i tij por mirëmbahet dhe funksionon më së miri

Kaloi 36 vite duke gërmuar një kanal në mal: Projekti i këtij njeriu emocionoi botën… Read More »

12 shenja paralajmëruese, se keni të bëni me një person që është i lig

Termi “i lig” mund të interpretohet në shumë mënyra të ndryshme. Në pjesën më të madhe ne e vlerësojmë si një gjë tragjike, që mund ta shohim qartë. Megjithatë, kur flasim për të keqen e vërtetë, ajo është shumë më inteligjente dhe shpesh duket sikur nuk është fare aty.

Njerëzimi është në thelb i mirë – pa marrë parasysh se çfarë ndodh më pas, ka gjithmonë mirësi brenda. Por në të njëjtën kohë, pavarësisht se sa duam të shohim të mirën tek njerëzit, gjithmonë do të ketë dikush që do të përdorë të mirën brenda vetes, për të bërë diçka të keqe. Këta njerëz janë vërtet të ligj, dhe ata e shijojnë çdo sekondë të saj.

Më poshtë janë 12 shenja paralajmëruese që do t’ju tregojnë nëse dikush është vërtet i keq.

Mohimi i Realitetit: E vërteta që ju e dini që është, nuk është diçka me të cilën një person me të vërtetë i lig do të pajtohet. Ata dinë një të vërtetë krejt tjetër dhe nuk do të pajtohen kurrë me realitetin si është me të vërtetë. Kjo nuk është diçka për debat, kjo është e vërteta e ditur, që ju mund të keni fakte të pamohueshme për të mbështetur argumentin tuaj, përkundrejt idealeve dhe interpretimeve të tyre të shtrembëruara.

Shtrembërimi i fakteve: Sekreti i zanatit të tyre është që të jenë në gjendje të shtrembërojnë çdo fakt që ndeshin. Në situatën e tyre, do të ishte çdo fakt që nuk u shërben qëllimeve të tyre, dhe realitetit manipulues që po përpiqen të krijojnë. Ata kurrë nuk e kanë problem të nxjerrin gjërat nga konteksti dhe të shkojnë pas një teorie, që edhe vetë e dinë se është çmenduri. Kjo do të thotë t’ia shtojnë teorive të tyre, të cilat janë të mbështetura në fakte edhe më të çmendura.

Mbajtja e informacionit: Sekondën që ata mendojnë se ka diçka që mund të dëmtojë identitetin e tyre, automatikisht mbajnë çdo formacion lidhur me të. Ata kurrë nuk e pranojnë një gënjeshtër, duke pretenduar se kurrë nuk kanë thënë asgjë që mund ta vërtetojë. Kanë gënjyer apo jo, ata e mbajnë informacionin sekret dhe e përdorin injorancën e tyre në avantazhin e tyre në këtë situatë. Nëse e zbuloni informacionin që ata po përpiqen të mbajnë, do të përpiqen ta shtrembërojnë të vërtetën, por do të përpiqen dhe do t’ju bëjnë të ndiheni fajtor në ndërkohë.

Keqinformimi: Nëse gjejnë ndonjë informacion që mendojnë se mund ta përdorin, ata do të përdorin një pjesë të kësaj të vërtete, në mënyrë mashtruese, për t’ju bërë të ndiheni të frikësuar, të pambrojtur, të sulmuar ose të paaftë. Nëse e vërteta që ata po përpiqen të tjerrin është reale apo jo, në fund ju do të filloni ta besoni, vetëm me mënyrën se si e prezantojnë. Duke përdorur fjalë të thjeshta, ata mund të krijojnë armiq në kokën tuaj. Ata gjithashtu mund t’ju bëjnë të ndiheni sikur gjithçka që keni bërë deri në këtë pikë është e gabuar. Fjalët janë arma e tyre e fshehtë dhe ata dinë t’i përdorin me mençuri.

Gënjeshtarë konstantë: Ata gënjejnë dhe e kanë këtë si mënyrë për të ndërtuar atë që janë. Ata nuk mund të tregojnë një histori, pa shtuar diçka të “shijshme”. Arsyeja për të cilën vazhdimisht gënjejnë, është se kënaqen duke mashtruar të tjerët rreth tyre. Momentin që i kapni në gënjeshtër, ata thjesht e mbulojnë me një duzinë gënjeshtrash. Ose ata mund të pranojnë se po gënjejnë dhe t’ju shpjegojnë përse kanë gënjyer, madje mund të përfundoni duke u ndjerë keq për ta në fund.

Nuk ndjejnë keqardhje: Ata nuk kanë ndjenjë pendimi për këdo që kanë shkatërruar, po shkatërrojnë ose planifikojnë të shkatërrojnë. Njerëzit janë vetëm kalimtarë në lojën e tyre të shahut, dhe ushqehen me njerëz të mirë, sepse shohin dobësi që mund t’i ekspozojnë me lehtësi.

Shmangia e përgjegjësive: Njerëzit e këqij nuk marrin asnjë përgjegjësi për njerëzit që kanë dëmtuar. Në sekondën që ata fillojnë të ndiejnë faj, ata e përcjellin para se ai të gjejë rrugën drejt tyre. Shanset janë që kur e përcjellin fajin, ai do të bjerë mbi dikë tek i cili kanë nuhatur dobësi. Në fund, ai person do të përfundojë duke kërkuar falje për gabimin e personit të lig.

Manipulues: Ata janë kampionë të manipulimit. Të ligjtë planifikojnë 10 hapa përpara dhe gjithmonë e njohin qëllimin e drejtpërdrejtë të asaj që po bëjnë. Ata e dinë saktësisht se si t’ju bëjnë të ndiheni të paaftë, dhe dinë të marrin të gjitha meritat për këtë.

Gjoja miq: Nëse ju vijnë në ndihmë, nuk e bëjnë sepse duan t’ju ndihmojnë, por sepse i shërben qëllimit të tyre. Mund të vini re se i keni aty në kohë të mira, por nuk duken gjëkundi kur gjërat vështirësohen. Mos prisni mbështetje nga këta njerëz. Nëse ju japin mbështetje, shanset janë që po luajnë me ju në një mënyrë apo një tjetër.

Ju vjedhin kohën: Mund të mos e vini re menjëherë, por filloni të kini vëmendje për bisedat atëherë kur keni një limit kohor. Për shembull, kur ju duhet të shkoni në një darkë familjare, dhe ata nuk kanë asnjë plan, do të përpiqen vazhdimisht që t’ju shpërqëndrojnë dhe ju ta humbisni fare idenë e kohës. Ata nuhasin se jeni më mirë se ta, për shkak të detyrimeve tuaja, dhe përpiqen t’ju prishin punë.

Jetë e dyfishtë: Ata nuk e zbulojnë kurrë se po bëjnë një jetë të dyfishtë. Për shkak se e gjithë jeta e tyre është e mbushur me gënjeshtra, ata e pikturojnë ndryshe veten e tyre, për njerëz të ndryshëm. Nëse fillojnë të humbasin kontrollin, ata tregojnë kthetrat. Prandaj përpiqen vazhdimisht të gënjejnë dhe të krijojnë një imazh që ngjit.

Shumë kontrollues: Me gjithë gënjeshtrat që tonë, gjithmonë u duhet të kenë kontrollin e situatës. Momentin që ndjejnë se dikush po përpiqet të fitojë besimin e tyre dhe të jetë mik i vërtetë, ata bëhen posesivë dhe kontrollues.

12 shenja paralajmëruese, se keni të bëni me një person që është i lig Read More »

Historia e frikshme që ka pas do ju heqi trurin – Quhet ‘Porta e Ferrit’

Studiuesit kanë zbuluar se ka prova që ky vend, në ditët moderne i njohur si Denizli, ishte mbushur dikur me gaz të përqendruar vdekjeprurës dhe mund të jetë akoma fatal, edhe sot, duke e bere te njihet me emrin “Porta e Ferrit”.

Tregimet mitologjike pohojnë se njerëzit do të binin poshtë të vdekur kur ata do të futeshin në një gropë misterioze, e gjendur poshtë tempullit në Hierapolis.

Kjo pasi siç mendohej, ajo ishte e mbushur me frymën vdekjeprurëse të zotit grek të vdekjes që sundoi nëntokën, Hades.

Por tani shkencëtarët kanë gjetur se tregimet e njerëzve që ranë të vdekur në këtë vend mund të kishin qenë më shumë sesa thjesht rrëfime.

 

Ky vend antik i quajtur “Porta e Ferrit” lëshon një gaz vdekjeprurës i cili deri më tani thuhet të ketë vrarë të gjithë ata që i ishin afruar afër.

Historia e frikshme që ka pas do ju heqi trurin – Quhet ‘Porta e Ferrit’ Read More »

Çfarë ishte Aleksandri i Madh, grek maqedonas apo ilir?

Është e tepërt ta themi,që Aleksandri i madh i Maqedonisë,është një nga figurat më të shquara të lashtësisë, i cili me bëmat dhe  veprimtarinë e tij gjeniale, solli ndryshime epokale. Lavdinë dhe bëmat e tij i lakmonin Jul Çezari, Pirrua i Epirit, Hanibali i Kartagjenës   dhe më Pas Napoleon Bonaparti. Një figurë e të tilla përmasave, është e përligjur që të jetë pjesë e krenarisë kombëtare e vendit dhe popullit të cilit i përket. Në ditët tona, Në Shkup të Maqedonisë, po ngrihet një shtatore madhështore e Aleksandërit me vlerë disa milion euro.

Si të mos mjaftonte sherrnaja e pazgjidhur greko-maqedonase për emrin e Maqedonisë, ky veprim nga Greqia konsiderohet si sfidë e hapur dhe nuk vonuan të bëhen protesta zyrtare.Një grindje për një problem që në aspektin kohor u takon njëzet e tre shekujve të shkuar! Me këtë rast, është me interes, që lexuesi të njihet më mirë me disa të dhëna për atë se çfarë ishin Maqedonia ,maqedonasit dhe vetë Aleksandri i madh : grekë, maqedonas apo ilirë? Të dhëna të shumta e të hollësishme, për përgjigjen e kësaj pyetjeje, lexuesi mund të gjejë në esenë historike “Aleksandri i Madh i Maqedonisë”,me nëntitullin “Miti dhe njeriu”.Në këtë ese, duke u mbështetur në dokumentacionin dhe të dhënat e shumta historike, me një këndvështrim të ri, bëhen përpjekje për një analizë karakteriale të personalitetit, psikologjisë dhe botës shpirtërore, natyrës së tij heroike, trimërisë, diturisë, dashurisë, bujarisë, por edhe egërsisë dhe mizorisë.

Paraqitet  gjenialiteti i tij si gjeneral, strateg dhe takticien nga më të mëdhenjtë që njeh historia, që doli gjithmonë fitimtar në fushbetejë. Libri është  botuar nga “Luma Grafik” në Tetovë, në vitin 2010. Midis të tjerash, për pyetjen që bëhet në titullin e këtij shkrimi,  në libër vihet në dukje se: Në shekullin IV-III-të p.e.r.,Maqedonia ishte një shtet i vogël, që niste në veri aty ku mbaronin tokat greke, në tre anë kufizohej me Ilirët, Epirotët,Lynkestët dhe Peonet dhe vetëm në lindje me tesalët grekë. E ndodhur nën trysninë e fqinjëve të vet, ajo luftonte për ekzistencën e saj. Për grekët, Maqedonia dhe populli i saj ishin një vend dhe popull barbar, pra jo grek.

Maqedonasit ishin më të afërt me Ilirët. Historiani grek i lashtësisë Straboni, dëshmon se: ”Maqedonasit dhe Ilirët, flisnin gjuhë të ngjashme, kuptoheshin me njeri-tjetrin, kishin sjellje dhe zakone të përbashkëta”. Kur mbreti maqedonas Aleksandri i I, (485-440 e.v.),kërkoi të merrte pjesë në Lojërat Olimpike, kërkesa ju refuzua, pasi maqedonasit ishin një popull barbar e jo grek. Mendohet se maqedonasit, ishin filiza të dalë nga trungu me rrënjë Iliro-Dorike. Mbretërit maqedonas, për nevoja të administratës dhe kancelarive, futën në oborrin mbretëror greqishten dhe stimuluan kulturën greke, kurse populli fliste gjuhën e vet e cila i përkiste një të folme ilire me disa elemente të greqishtes dhe trakishtes. Mbreti Filip i II, ati i Aleksandërit të Madh, ishte bir i një nëne ilire, nga Lynkestët. Edhe vetë ai u martua me disa gra ilire, ndër to Olimpia, nëna e Aleksandërit të Madh, princeshë epirote, bijë e mbretit Neoptolem. Mbreti Filipi i II-të, nuk e ndjente veten grek.

Ai bëri luftëra të pandërprera kundër grekëve, deri sa arriti të pushtonte thuajse tërë Greqinë dhe i detyroi, që  ata ta pranonin si hegjemon. Por si e quanin vetë grekët Filipin dhe maqedonasit? Sipas Plutarkut, Demosteni, orator dhe burrështetas grek, u drejtohet kështu athinjotëve:” Filipi, jo vetëm që nuk është grek, dhe kurrfarë lidhje farefisnore nuk ka me grekët, por është një murtajë e ndyrë e Maqedonisë!”I  tillë  ishte Filipi për grekët , deri aty nga viti 1840, sa u promovua”Megali  Idea”, pas kësaj, qëndrimi për të ndryshoi , ai u vlerësua dhe u quajt nismëtari i bashkimit të qytet-shteteve greke në një shtet të vetëm! Le të vijmë te Aleksandri.

Mbretëresha Olimpia,u kujdes që i biri,të ndjehej shpirtërisht ilir. Deri trembëdhjetë vjeç ,kishte mësues ilirë (epirotë ) nga Dodona dhe nuk dinte greqisht, por maqedonisht. Greqishten ia mësoi më pas, mësuesi i tij filozofi Aristotel. Ilirishten, e përvetësoi më mirë kur pas zënkave me të atin, bashkë me Olimpian shkuan në Epir dhe Iliri ku qëndroi afro një vit. Plutarku, shkruan se në çaste zemërimi apo nervozizmi, ai u fliste shokëve të afërt maqedonisht. Edhe komandat ushtarake, kalorësisë që komandonte, ia jepte në gjuhën amtare, pra maqedonisht. Në një gjyq ushtarak, Aleksandri i kërkoi gjeneralit Flota që trupit gjykues ti fliste maqedonisht, pasi anëtarët maqedonas nuk e kuptonin greqishten. Pa përmendur faktet e shumta, maqedonasit e lashtë nuk ishin popullsi greke. Të qe ndryshe, Aleksandri nuk do të quhej i “Maqedonisë”, por i “Greqisë”.

Ndërsa admironte kulturën, filozofinë dhe artin grek, Aleksandri nuk u besonte grekëve. Në fushatën e tij për pushtimin e lindjes, në ushtri nuk kishte më shumë se tremijë trupa greke, ndërsa nga ilirët arrinin në shtatë mijë. Këto trupa komandoheshin nga gjeneralë ilirë. Ai pati rast të zhgënjehej nga grekët. Ruajtësi i thesarit Arpali nga Athina, u arratis nga Babilonia duke marrë me vete thesarin dhe qindra ushtarë grekë. Për grekët, Aleksandri ishte një armik, pushtues i vendit të tyre dhe shtypi pa mëshirë me zjarr e hekur kryengritjet e tyre. Por pavarësisht nga këto, Aleksandri i Madh i bëri një shërbim të vyer  përhapjes së qytetërimit helenik, atë që u quajt revolucioni aleksandrin, çeljen e një ere të re në historinë e njerëzimit. Është kjo arsyeja, që historianët dhe historiografia greke e kanë bërë Aleksandërin e Madh të Maqedonisë të vetin edhe pse ai ishte Maqedonas.

Territori i Maqedonisë së lashtë, asnjë herë nuk ka qenë i pushtuar apo sunduar nga grekët, përkundrazi, Greqia ka qenë e pushtuar nga maqedonasit. Pas pushtimit romak, ajo u shpall provincë më vete dhe nisi romanizimi i një pjese të popullatës. Pas krijimit të Perandorisë Bizantine, perandorët grekë të Bizantit, u kujdesën për vazhdimin e procesit të helenizmit të maqedonasve. Në shekullin VI-VII-të, pas dyndjeve sllave në Ballkan, në një pjesë të Maqedonisë Veriore, territore që historikisht u përkisnin fiseve ilire të Peonëve, u vendosën ngulimet sllave, pasardhës të-të cilëve janë të quajturit maqedonas të sotëm, të cilët asnjë lidhje nuk kanë me maqedonasit e lashtë. Pas luftërave ballkanike , përmbysjes së Perandorisë Turke, pjesa më e madhe e territoreve të Maqedonisë historike, u përfshi në shtetin grek. Pas kësaj, ata pretendojnë se kanë  të drejtë të përvetësojnë edhe trashëgiminë e saj historike, kur s’ka zotdalës të tjerë.

I.M.Qafëzezi, më 1929, në parathënien e librit “Historia e Lekës së Madh” Sjell shumë argumente për qenien liro-shqiptare të Lekës. Në nderim të Lekës, qeveria shqiptare quajti monedhën kombëtare “Lek”. Mbreti Zog, në nderim të Aleksandërit e quajti trashëgimtarin e vet,në variantin shqiptar tw këtij emëri Leka, kështu quhet edhe biri i Tij princi Leka. Mendime dhe hamendësime të tilla, shpesh të mbështetura me interpretime gjuhësore, duke filluar nga vetë emri: Aleksandër(A-le-si-në-andërr) apo me variantet e shumta të këtij emri në shqip si:Leka,Leko,Sandri,Leksandër,apo të trajtës femrore si Leksandra,Leksa,Sandra etj qarkullojnë edhe në ditët tona.

Por për hir të objektivitetit, duhet pranuar, që maqedonasit dhe Ilirët ishin të një trungu etnik, por përbënin etnitete më vete. Për hir të objektivitetit historik, duhet pranuar se Aleksandri i Madh, nuk ishte as grek, as ilir, por maqedonas, bir i një kombi që në rrjedhat e shekujve, si shumë kombe të lashtë u asimilua apo tjetërsua. Zotëruesit e sotëm të territoreve të Maqedonisë antike, nuk kanë të drejtën e përvetësimit të zulmit dhe lavdisë të këtij personaliteti gjenial.

Çfarë ishte Aleksandri i Madh, grek maqedonas apo ilir? Read More »

Aliu dhe misteri i 40 tonëve ar !Ku fshihet thesari i madh i Pashait të Janinës?!

Kur flasim për misteret më të mëdha shqiptare të bien në mendje shumë histori dhe legjenda, shumë prej tyre të trilluara, por ka dhe nga ato që qëndrojnë më të forta se vetë koha. Një ndër to është edhe e fshehta e thesarit të Ali Tepelenës, Pashait të Janinës.

Si mund të mos interesohesh për të kur bëhet fjalë për 40 tonë ar të pastër dhe një shumësi diamantësh?

Epo me një pasuri të tillë gjithë hallet tona do të zgjidheshin dhe do të jetonim të lumtur në jetë të jetëve, por nuk është e thënë për ne…

Deri më sot na vijnë disa të dhëna për vendodhjen e tij dhe pikat më të forta qëndrojnë në Vlorë, përkatësisht në kalanë e Porto Palermos ose e Vasiliqisë dhe në Shpellën e Haxhi Alisë në Karaburun. Po çfarë na bën që të mendojmë diçka të tillë?

Si fillim në histori thuhet se Kalaja që tani ka marrë emrin e Porto Palermos është ndërtuar nga Ali Pashai si dhuratë për gruan e tij, Vasiliqinë, por a është e vërtetë kjo, apo është ndërtuar si fortesë për të mbrojtur diçka më të madhe, një thesar ndoshta?

Epo kjo mbetet për tu parë. Le t’i hedhim një sy më nga afër kësaj kalaje sa legjendare aq e misterioze.

Të gjithë e vlerësojmë relievin si një nga bukuritë më të mrekullueshme në Mesdhe, ku të ofrohen jo vetëm pamje të mrekullueshme, por edhe plazhe shumë të bukura.

Borshi, Himara, Dhërmiu janë disa nga vendet jo vetëm më të bukurat, por edhe me histori.

Tani do të flasim për një fshat shumë të veçantë, Qeparon po aq i kërkuar dhe i dashur sa gjithë të tjerët, por që diçka ndryshon me të dhe është, pikërisht ajo, kalaja e famshme e Ali Pashës.

Kalaja e vogël është e vendosur në një pozicion mjaft të bukur në një gadishull në gjirin e vogël tektonik të Porto Palermos, e cila në antikitet është njohur si në antikitet e njohur si gjiri i Panoramës.

Kalaja ndodhet jo larg fshatit të Qeparosë dhe ka formë trekëndore.

Kalaja ndodhet mbi një ishull rreth 30 m larg bregut ku rripi i ngushtë ujor midis bregut dhe ishullit është mbushur me dhe e gurë për të realizuar një lidhje tokësore me të.

Kalaja ka formë planimetrike trekëndore me tre bastione të fuqishme nëpër qoshe. Hyrja ndodhet në mesin e murit jugor.

Nga ana e detit, midis dy bastioneve një sipërfaqe në formë trapezi është rrethuar me mure të pajisura me frëngji.

Pjesa tjetër e kështjellës përbëhet nga një numër i madh ambientesh të mbuluara me qemerë të cilat përfundojnë në pjesën e sipërme me një tarracë të përbashkët.

Bukuria dhe madhështia e kësaj kështjelle ka zënë vend në shumë libra kushtuar Ali Pashës.

Për të, ashtu si dhe shumë të tjerë, ka shkruar dhe Aleksandër Dyma, autori i Konti Monte Kristos. Kështjella u ndërtua nën kujdesin e arkitektit Petro Përmetari dhe të një arkitekti Italian.

Sapo kalon Qeparoin ose Himarën, përballesh me një panoramë të mrekullueshme të detit dhe në mes si një ishull i vogël duket vendi ku është ndërtuar kështjella e Porto Palermos.

Ky emër i ka mbetur këtij gjiri nga koha e pushtimit të italianëve, të cilëve u kujtonte vendin e tyre, qytetin e Palermos në jug të Italisë.

Ajo ndodhet në një gadishull që lidhet nga një rrip i ngushtë shkëmbinjsh e dheu me tokën.

Kështjella ngrihet madhështore në ishullin e mbushur me një bimësi të ulët.

Një rrugicë e ngushtë, ndërmjet kësaj bimësie të ulët nëpër gurë gëlqerorë, që të shpien në derën e dhuratës së Pashait të Madh për të shoqen.

Dikur aty ka qenë një pllakë guri ku shkruhej: ”Unë Pashai i Madh, Aliu e ndërtova këtë kështjellë”.

Forma e dhomave, kolonave mbajtëse me harqe dhe disa kthina të vogla të bëjnë të kuptosh se dikur ajo ka qenë e banueshme.

Tashmë aty asgjë nuk të kujton kohën e Ali Pashë Tepelenës. Pamja që shfaqet nga bedenat e kështjellës është e rrallë.

Prej aty duket i gjithë bregdeti si dhe Gjiri i nuseve, në të cilin, sipas legjendës, lahej nusja e Ali Pashës, Vasiliqia.

Forma e tarracës tregon se në atë kohë ajo ishte një vend shumë i mirë për tu mbrojtur nga armiqtë.

Aty ndodheshin topat luftarakë të Ali Pashë Tepelenës si dhe vendet ku qëndronin ushtarët.

Bedenat bien menjëherë mbi det, si thikë, dhe legjenda thotë se aty përfundonin armiqtë e Pashait të Madh.

Dhjetëra burra trima që kishin guxuar të sfidonin Ali Pashë Tepelenën kanë përfunduar në det ose janë përplasur në shkëmbinjtë që ndodhen poshtë bedenave.

Forma e tyre tregon se ka qenë shumë e vështirë për t’i pushtuar nga ana e detit.

Rreth 300 metra larg kështjellës, në anë të rrugës ndodhet dhe kisha e famshme, të cilën Ali Pashë Tepelena e ndërtoi personalisht për Vasiliqinë.

Kjo dhuratë simbolike ishte tepër e çmuar për Ali Pashën. Kisha ndodhej jashtë bedenave dhe ajo mund të sulmohej nga armiqtë e tij.

Ndaj ndërtimin e saj Pashai i Janinës ia besoi arkitektit italian, i cili e mbaroi brenda një kohe të shkurtër.

Kur arkitekti italian i dorëzoi kishën Pashait të Madh dhe i kërkoi paratë për punën e kryer, ky i fundit i propozoi një provë.

Ai i tha arkitektit që do t’i jepte paratë për punën e kryer vetëm nëse kisha do të ishte e fortë dhe do të duronte goditjet e topave.

Pasi mbylli arkitektin italian në kishë, Ali Pashë Tepelena urdhëroi topçinjtë e tij të qëllonin mbi kishën e vogël.

Disa gjyle topi ranë mbi kishë, por asaj nuk i lëvizi as edhe një nga gurët që përbënin konstruksionin e saj.

Kjo e siguroi Aliun se gruas së tij nuk do t’i ndodhte gjë kur të ishte në kishë. Pas kësaj ai i dha paratë arkitektit italian.

Edhe pas kaq vitesh kisha nuk ka pësuar ndonjë ndryshim të madh.

Pra në tërësi Aliu kishte nevojë që aty të ishte një vend i sigurt, por vend i sigurt për gruan e tij të dashur apo për arin e tij? Ende deri sot nuk është zbuluar asgjë edhe pse të thënat janë të shumta.

Një vend tjetër ku mendohet se mund të jetë fshehur thesari në vendin tonë është gadishulli i Karaburunit, e posaçërisht në shpellën e famshme të piratëve ose të Haxhi Alisë.

Kjo shpellë fsheh misterin e saj sepse është e përbërë nga disa zgavra të vogla të cilat thuhen se lidhin dhoma me njëra-tjetrën, por kjo sigurisht që nuk është e konfirmuar sepse nuk ka dalë asnjë i gjallë që të tregojë për to, madje as trupi nuk iu është gjetur.

Dyshohet për këtë shpellë pasi që thuhet se Ali Pashai me të tijët shkonte shpesh aty dhe nuk ka vend më të mirë për të fshehur një thesar të të tilla përmasave.

Por le t’i hedhim një sy legjendës së kësaj shpelle legjenda e së cilës daton që në vitet 1500.

Kjo mendohet se ka qenë banesa më e sigurt e ulqinakasit Haxhi Ali Ulqinaku, i cili bashkë me tartanët e tij kishte qenë kryekomandant i flotës turke të Mesdheut e në fund të shekullit XIX, kapedani i detit erdhi u vendos në Karaburun dhe mbronte brigjet shqiptare nga sulmet që bënin venecianët, saraçenët nga Malta dhe Egjipti, spanjollët, anglezët dhe francezët.

Për plotë 22 vjet u bë mbrojtësi i këtyre brigjeve. Në luftë me venedikasit ai u vra dhe varri i tij thuhet se është në det.

Anijet kur kalonin i binin sirenave dhe hidhnin bukë e vaj për shpirtin e tij në det.

Këtë zakon e vijojnë dhe disa nga banorët e Dukatit, në zonën e Ravenës, ku kanë bagëtitë që jetojnë atje. Çdo mëngjes gushti hedhin bukë e vaj në det për shpirt të Haxhi Alisë.

Kjo është shpella më e madhe e bregdetit shqiptare cila ka një lartësi me hyrje mbi 60 metra mbi nivelin e detit dhe sipas historianëve kjo është edhe shpella që emrin e vjetër e ka dhe Shpella Iliriane.

Shpella Iliriane e përdorur nga Haxhi Aliu është një dëshmitare interesante e historisë.

Duke u futur në brendësi të shfaqet një liqen në forme eliptike me aksin e madh të drejtuar nga hyrja.

Salla ka një shtrirje në gjatësi prej 60 m e orientuar sipas Veriperëndimi-Juglindja dhe një gjerësi nga baza (mbi nivelin e detit) rreth 40 m në pikën më të gjerë. Në tërësi shpella është e gjatë rreth 100 m.

Thellësia e liqenit të brendshëm arrin 10,4 m drejt anës verilindore të fundit të shpellës.

Në paretet shkëmbore të sallës përballë hyrjes paraqiten stalaktite të pjerrta me origjinë të mundshme organogjene ose të përzier.

Në hyrjen e saj janë gjetur fragmente amforash antike të shekujve të parë të epokës sonë.

Kjo shpellë vazhdimisht ka tërhequr vëmendjen e detarëve të huaj e shqiptare. Detari i guximshëm shqiptar Haxhi Aliu e ka përdorur atë si strehë mbrojtëse duke u përleshur me anijet e huaja grabitqare, të cilat tentonin të hynin në Gjirin e Vlorës apo të grabisnin piratisht bagëtitë e vendasve në Karaburun.

Rreth viteve 1540-1545, është përdorur nga piratët francez për t’u mbrojtur siç thuhet edhe në toponimet afër shpellës.

Misteri rrethon jo vetëm thesarin në tërësi, por edhe vendet në të cilat mendohet se ai mund të jetë fshehur… Kërkimet vazhdojnë, deri më tani nuk ka asnjë gjë të re për të…

Aliu dhe misteri i 40 tonëve ar !Ku fshihet thesari i madh i Pashait të Janinës?! Read More »

Shqiptarët janë raca më e vjetër në Europë, thuhet e shkruhet për ne

“Shqiptarët janë raca më e vjetër në Europë – Janë më te vjetër se Latinet e Greket – dhe kanë ruajtur gjuhën dhe traditat e tyre edhe deri në Itali jugore si edhe ne Greqi. idealet e tyre janë evropiane, e jo aziatik. ” ( The Biblical World. Volume 41 ) Po ,po kështu paskëshin shkruar shkenca , gazetat dhe të gjithë ata që mendonin që më në fund populli shqiptar do të jetojë e jetën e tij i pavarur nga tutela osmane. Bota e kishte nuhatur zhbërjen e saj dhe mendonin të ngrinin krenarinë tonë kombëtare që të rilindim edhe një herë me veset tona mijëra vjeçare. Për Europën ishte e pakapshme nga mendja që ne nuk dinim se çka është pavarësia dhe se e “donim babën “ përjetësisht.

“Në Shqipëri kem punë me njerëz të cilët janë të njohur si populli me i vjetër në Evropë. Një popull që kishte qytetërimin e një mijë vjet para qytetërimit të Perikliut në Greqi “. (Fenell Parrish Turner 1914) Sa bukur e thoshte Jan Myrdal “Nëse dikush donte t’i permend ilirët atëherë vetëm shqiptarët kishin të drejtën te konsiderojnë veten si pasardhësit e tyre”. (Albania Defiant – Jan Myrdal, Gun Kessle 1976) Po kjo : “Nëse ka një racë të vërtetë autoktone në botë ajo sigurisht është raca shqiptare” e thënë nga Public Opinion Company: Vol. 34, 1903 , a ju merr mendja që ne edhe sot ne vet nuk i besojmë? _ “Nëse ka një racë të vërtetë autoktone në botë ajo sigurisht është raca shqiptare . e cila është e formuar nga trashëgimtarët e Pellazgëve të cilët me shekuj i ruajtën cilësitë dhe vetitë e energjisë dhe inteligjencës së të parëve të tyre “ E kobshme është që edhe sot e kësaj dite ,ne vetë shqiptarët e përqeshim këtë të vërtetë historike,

Jam duke shetitur mbi lulet e bukura që të thuri një kurorë me thënjet për ne :

“Shqiptarët janë raca më e vjetër në Europë – Janë më te vjetër se Latinet e Greket – dhe kanë ruajtur gjuhën dhe traditat e tyre edhe deri në Itali jugore si edhe ne Greqi. idealet e tyre janë evropiane, e jo aziatike. (The Biblical World. Vol. 41, William Rainey Harper, Ernest De Witt Burton, Shailer Mathews (1913) “ Ashtu si bleta po kaloj lule më lule që të mbledh nektarin më të ëmbël që të bëj mjaltën shqiptare ; “[…] dhe për sa i përket shqiptareve ne pjesën e brendshme, te cilet flasin gjuhen pellazgjike ne formën e e saj te pastër, vetëm tani është duke u përgatitur një botim e dhiates se re. Dhiata e re shqiptare, tashme e shpërndare, është projektuar për ate pjese te popullsisë mes te ciles gjuha është e perzier me elemente greke. (ALBANIANS = PURE PELASGIAN The Religious Condition of Christendom: Exhibited in a Series of Papers, Evangelical Alliance, Vol. 3, 1859 )

« Arbëreshët, erdhën si pellazgët shqiptarë para 4.000 vjetëve; grekët nuk kuptonin mitet në gjuhën pellazge shqiptare. Sikur të isha i nxitur nga një shpirt i keq, lashë më në fund Sicilinë, e nuk fryu asnjë erë jetësore, deri kur vura këmbë në Italinë kontinentale, në vila San Giovani. “Përshëndetje, Taurida e parë italiane, (Tirrenia) përëshëndetje, Kaonia (Boviana jonë) përshëndetje Vrestia (Toka e vreshtave), unë të përshëndes me këto emrat që të vunë pellazgët e parë (paraardhësit) shqiptarë, kur të zotëruan dhe të qytetëruan, – kur ti nuk i përkisje veçse njerëzve të egër – me të njëjtën gjuhë të të parëve; rikthehem për të të përshëndetur, pas 40 shekujsh, në të cilët rryma e shumë kombeve kaloi e ra në harresën, e quajtur vdekje, dhe u zgjuan fëmijë me gjuhë të ndryshme.” “Tani Mattn-eer bën ciklin e madh të katër mijë vjetëve, hallka e parë e të cilit u bashkëngjit në trungun e pemës së civilizimit të parë, dhe e fundit me migrimin e 40.000 individëve pellazgë shqiptarë në mbretërinë e Dy Sicilive. I trazuar nga këto ide, mendova: Historia, e qytetërimit të parë europian, e Italisë dhe Sicilisë pellazge, që kam botuar; për këtë qëllim fisnik kam bëra udhëtimin tim në Gadishullin Italian deri në Alpe.” (Titulli: Monografia di Bobbio, ovvero Genni Storici Statistici, Topografici ed Economici Autori: Daniele Bertacchi ) “Është e vështirë,” shkruan Creuzer, “për të mos pasur dyshime te strukturat në Tirins e Mikenës, për forcat planetare të cilat mendohet se lëvizen nga fuqitë qiellore, analoge me Daktilon e famshme.” (Pelasges et Cyclopes).

Ditët e sotme Shkenca është injorante në lidhje me subjektin e Ciklopëve. Ata mendohet të kenë ndërtuar të gjitha të ashtu-quajturat vepra “ciklopike”, për ngritjen e të cilave nevojiteshin një mori Gjigantësh, dhe – ata ishin vetëm shtatëdhjetë e shtatë gjithë-gjithë (rreth njëqind, mendon Creuzer). Ata quheshin “Ndërtues” dhe Okultizmi i quan ata FILLUESIT, të cilët, duke e filluar me Pellazgët, hodhën në këtë mënyrë gurin e themelit të MASONERISË së vërtetë. (Helene P. Blavatsky: Pellazgët ose “Ndërtuesit”, Okultizmi i quan ata FILLUESIT; hodhën gurin e themelit të MASONERISË së vërtetë. )

Lume më lule dhe ja çka gjeta : * gjuha në vetë vete është shumë e çuditshme. Skyiperia është emri shqip për Albania; gjuha shqipe është Skyiptar. Ajo nuk duket të ngjajë me ndonjë gjuhë tjetër europiane. “Po Skyiptari tak i hoi, isht si szogka jasht folees.” Por shqiptarët në një tokë të huaj janë si zogjtë jashtë folesë së tyre. “Kjo gjuha shqipe, që duhet të jetë një prej më të lashtave të Europës, ndoshta është edhe nga më të lashtat e botës. Kjo ngjan të jetë gjuha e lashtë pellazge, nga e cila kanë marrë shumë grekët e latinët.” ( Vannutelli, Le colonie Italo-Greche, p.58)

Aroma këndshme e së kaluarës : Përveç shqiptareve, asnjë nga popujt e Ballkanit nuk jane autokton; ata te gjithe ishin pushtues… (Europe and the Turk: a pattern of alliances, 1350-1700 (Edition reprint) Dorothy Margaret Vaughan.) Lexojeni këtë Ju duket diçka ndryshe nga ajo që dikush na e fliste këto vitet e fundit? “Ashtu si turqit janë të ardhurit e fundit në trojet e Ballkanit, po ashtu të nënshtruarit e tyre shqiptarë, janë banorët më të vjetër fare të atij rajoni, madje pa përjashtuar as Helenët. Ata janë pasardhës të drejtpërdrejtë të popullsisë iliro-pellazge të cilët sigurisht që paraprinë ardhjen e grekëve, dhe duhet të konsiderohen si vendasit e vërtetë të gadishullit. Në kohët parahistorike zotërimet e tyre duket se zgjeroheshin nga Danubi i Ulët deri në Mesdhe, dhe të gjitha grupet rrethuese ishullore.( nga Henry Neville Hutchinson ) Dhe në fund por jo përfundimisht ( prapë do të vazhdoj fluturimin tim nëpër fondin e grumbulluar dhe të sistemuar të Bibliotekës së gjallë shqiptare , Besir Bajramit ) : “ Nga provat dhe faktet filologjike autorët e ndryshëm e thonë që shqiptarët e sotëm janë Pellazgët e vjetër. Aleksandri i Madh i cili ishte i racës shqiptare fluturonte si shqiponja nga Maqedonia në kampet e armiqve ([Plut. in Alex., Plin. 17.25)/

Shqiptarët janë raca më e vjetër në Europë, thuhet e shkruhet për ne Read More »