Aurora

Kjo histori po ben xhiron e botes. Për t’i blerë vellait te saj te vogel te sëmurë një “mrekulli”, një vajzë 8 vjeçare doli qetësisht nga shtëpia e saj një natë dhe shkoi gjashtë blloqe larg në një farmaci, pa i njoftuar prindërit e saj.

E atë mbrëmje, vajza 8-vjeçare, e quajtur Tess, dëgjoi bisedën e prindërve të saj rreth vëllait të saj të vogël, Andrew.

Andrew ishte shumë i sëmurë, por nuk kishin para për të paguar për operacionin e tij të kushtueshëm. Babai i saj kishte shitur shtëpinë e tyre dhe i harxhoi të gjitha kursimet për të paguar faturat mjekësore.
“Vetëm një mrekulli mund ta shpëtojë atë tani,” Tess dëgjoi babin e saj duke i thene nenes me deshperim.

Duke dëgjuar këtë, Tess shkoi në dhomën e saj të gjumit dhe nxori një enë prej xhami nga dollapi. Ajo derdhi cdo gje qe kishte brenda monedhat 5centeshe, dhe monedhat 10centeshe, dhe filloi ti numeronte.
Dhe me paratë që ajo kishte, shkoi ne farmacine me te afert.

Teksa farmacisti ishte duke folur me nje zoteri te veshur mir,ajo iu afrua dhe priste me padurim që ta vinte re, por ai vazhdonte të fliste me zoterine.

Në ankth për të blerë “mrekulline”, ajo hoqi disa monedha nga kavanozi i saj dhe goditi xhamin.
Farmacisti, i hutuar nga tingujt, e pyeti Tessin i bezdisur: “Çfarë do? Po flas me vëllanë tim i cili erdhi nga Çikago. Unë nuk e kam parë atë për vite! ”

Tess mblodhi guximin dhe tha: “Vëllai im i vogël është me të vërtetë i sëmurë. Unë do të doja të blija një ‘mrekulli’ nga ju. ”

“Çfarë?” shpertheu farmacisti.
“Vëllai im, Andrew, ka diçka të keqe qe rritet brenda kokës së tij. Babai im thotë “vetëm një mrekulli mund ta shpëtojë atë tani.” Pra, sa kushton një mrekulli? “Shpjegoi Tess.

“Ne nuk i shesim mrekullitë këtu,” tha farmacisti.
Vëllai i farmacistit dëgjoi gjithçka dhe u përkul duke pyetur Tessin: “Çfarë mrekullie i duhet vëllait tend?”

“Nuk e di,” tha Tess, me lot në sy. “Babai im nuk mund të përballojë për të paguar për këtë, kështu që unë do ta blej me paratë e mia.”

“Sa para keni?” Pyeti vëllai i farmacistit.

“$ 1.11”, murmuriti Tess. “Keto jane te gjitha parate qe kam.

Zoteria i veshur mirë buzëqeshi dhe u përgjigj me butësi: “$ 1.11 është pikërisht çmimi për të blerë një mrekulli për vëllain tend të vogël. Ju lutem më dërgoni te vëllai dhe prindërit tuaj, më lejoni të shoh se per çfarë lloj mrekullie ka nevojë. ”

Tess shoqeroi zoterine per ne shtepine e saj.

Mrekullisht, vëllai i farmacistit ishte Dr Carlston Armstrong, një mjek nga Çikago i specializuar në neurokirurgji.

Pas shqyrtimit të Andrew, Dr Armstrong i siguroi Tess, “Unë e di per çfarë mrekullie ka nevojë vëllai yt, dhe do të kushtojë vetëm $ 1.11.”

Pak kohë më pas, Dr Armstrong përfundoi operacionin e Andrew pa i vendosur prindërve ndonjë tarifë.
Pas operacionit, Andrew gradualisht rimori shëndetin e tij ,e e gjitha kjo në sajë të mrekullisë $ 1.11 qe i bleu Tress.

Kjo histori, edhe pse pretendohet të jetë e vërtetë, ka nje origjinë të panjohur. Ajo do te na tregoje të mos ndalojmë kurrë se shpresuari, sepse mrekullitë mund të ndodhin. Për më tepër, ne mund ta krijojmë atë mrekulli duke u dhënë të tjerëve pa pritur asgjë në këmbim, ashtu sic bëri Dr Armstrong.

Ana nuk ngurron të rrëfejë gjithçka, të mirat dhe të këqijat që të presin, pasi shkel në “tokën e premtuar”.. Ajo ka një histori ndryshe nga pjesa tjetër e shqiptarëve. Nuk ishte ëndrra e saj të largohej. Pasi mbaroi studimet, u punësua në një institucion shtetëror. Jeta e saj ishte këtu, në Tiranë, mes familjes, miqve pafund dhe jetës së pasur sociale. Vajza e bukur e kryeqytetit, kishte bërë shumë punë për të arritur aty ku ishte, e tashmë e ndjente veten të realizuar.

Dashuria e madhe për familjen, as që e kishte lejuar t’i lindte në mendje dëshira e largimit.

Lotarinë e hodha më shumë e shtyrë nga miqtë. Madje kur dolën fituesit, ishin sërish shoqet që më pyesnin vazhdimisht, nëse e kisha parë. E kontrollova pas 5 ditësh dhe pashë që isha fituese. Familja nuk po më besonte, menduan se po bëja shaka edhe e them me bindje, që e kanë marrë me shaka, deri sa kam hipur në avion. Nuk më penguan, sepse e dinin që mundësi të reja po më krijoheshin. Por, shkëputja prej tyre, ishte një nga gjërat më të vështira që kam përjetuar. Ishte hera e parë, që largohesha nga njerëzit e mi.”
Ana tregon hapat që ndoqi, deri në largimin nga Shqipëria.

Faza e parë është përzgjedhja, ku ti ke numrin tënd identifikues. Pastaj vazhdon me fazën e dytë, plotësimin e formularit online, ku kërkohen informacione rreth teje dhe edukimit tënd. Më pas lajmërohesh për intervistën, në varësi të numrit identifikues. Para se të intervistohesh, duhet të kesh mbledhur të gjitha dokumentet dhe t’i kesh dërguar në ambasadë”.
Për të shkuar në Amerikë, duhet patjetër ndihma e një njeriu, që të të sigurojë garancinë. Fatmirësisht, Ana kishte shoqen e saj. Ajo i siguroi garancinë dhe më pas e ndihmoi me akomodimin dhe gjetjen e punës. Ana tregon se u dashurua me Bostonin, sapo zbriti në aeroport. Një jetë e re po niste, por ajo as që e kishte idenë e asaj, që e priste më tej. Thjesht nuk i tha jo, një mundësie.

Në fillim nuk isha e përgatitur, mendoja se jeta do të ishte e lehtë. Mendoja se e dija mirë anglishten, por nuk ishte ashtu. Ritmi i amerikanëve ishte shumë i shpejtë dhe mezi i kapja fjalët e tyre. Probleme hasa sidomos gjatë punës sime të parë, në ‘fast food’. Dilte ndonjë andrallë çdo ditë, qoftë te menuja e gjatë, apo tek njerëzit, pasi ke të bësh me të gjitha kombet dhe racat. Iu futa anglishtes, duke e mësuar më shumë nga ‘YouTube’. Me kalimin e kohës fillova të përshtatesha. Fitova sigurinë e gjuhës dhe nisa të kërkoj një mundësi më të mirë për veten. Puna aktuale është në kompaninë e njohur ‘Benchmark’.”
Ana tregon, se në Boston gjithçka është ndryshe. Krejt ndryshe funksionon puna, shkolla, shoqëria. Njerëzit janë të fokusuar më shumë te puna dhe pak hapësirë kanë për jetën sociale. Madje, ajo me shaka thotë se mendimi i parë që kanë amerikanët për shqiptarët, është si njerëz të punës.

Shqiptarët, por në përgjithësi të gjithë njerëzit këtu, vetëm punojnë. Jeta sociale është pothuajse zero. Nuk ke mundësi të krijosh shumë miqësi, pasi njerëzit nuk kanë kohë. Unë në fillim punoja 72 orë në javë dhe kisha vetëm një ditë pushim. Fiton shumë, çfarëdolloj pune që të bësh, qoftë edhe më të parëndësishmen. Sa fiton këtu për një javë, nuk e merr dot as në një muaj në Shqipëri. Normalisht që lodhesh. Çdo ditë duhet të udhëtosh nga periferia drejt qendrës së qytetit, pasi aty ndodhen gjithë bizneset dhe kompanitë. Njerëzit jetojnë larg vendit tyre të punës dhe çdo gjë bëhet me planifikim. Unë duhet të flas më përpara me miqtë për t’u takuar me ta dhe për të gjetur një orar takimi, pasi për shkak të punës, është e vështirë të koordinohemi”.
Amerika njihet si vendi i punës, por edhe si vendi i mundësive. Nëse kërkon të bësh diçka të mirë dhe të investosh për rritje profesionale, ti mundesh. Ana ka aplikuar në një Northeaster University, është pranuar dhe në janar fillon studimet. Ajo këshillon gjithë të rinjtë, që para largimit nga Shqipëria, të kujdesen për diplomat e marra aty.

Shkolla të njihet, çfarëdolloj dege që të kesh mbaruar në Shqipëri. E vetmja gjë që duhet të bësh, është noterizimi, përkthimi dhe njësimi i diplomës në Ministrinë e Arsimit. Të rinjtë shqiptarë nuk duhet ta neglizhojnë këtë mundësi. Unë në fillim nuk e dija, por pasi u informova, pashë që kisha mundësi të kualifikohesha më tej. Tani po vazhdoj të specializohem në degën, që kam studiuar në Shqipëri”.
Jeta e Anës u bë më e bukur, jo sepse tashmë kishte më shumë para, apo sepse ishte në tokën e ëndrrave, por sepse gjeti dashurinë e jetës. Aty njohu Andin, djalin simpatik, inteligjent dhe shakator, me të cilin po përjeton momentet më të lumtura të jetës. Djali i larguar herët nga Tirana, i dha kuptim tjetër jetës së saj.

Amerika e ndryshoi. Vajza e vogël, e përkëdhelura e prindërve, u bë më e rritur dhe më e pjekur. Iu desh të hiqte dorë nga shumë gjëra, por jo nga njeriu që kishte brenda vetes. Mbeti po aq e qeshur, e ëmbël, e thjeshtë dhe e dashur. Amerika i hoqi takat, make up-in, fiksimin pas pamjes, po jo mirësinë dhe buzëqeshjen.

Ana thotë se i mungon familja, miqtë, Shqipëria. Por, Amerika e ka magjepsur.

Më pëlqen se sa thjeshtë mund t’i bësh gjërat që do. Nëse punon fort, ti mund të arrish ku të duash. Nuk ka parti, nuk ka lidhje me pushtetet, nuk ka miq, ka lidhje vetëm me ty. Nëse do, mund të arrish dhe të bësh çfarë të duash. Nuk ka limit për ëndrrat e tua.”