Ish-kryeministri Sali Berisha, duke publikuar mesazhin që ia ka dërguar një qytetar, thotë se Ministri i Bujqësisë, Niko Peleshi është pronar i një hoteli 5 katësh në qendër të Korçës.
Në mesazhin e qytetarit, të cilin Berisha e ka publikuar në faqen e tij të profilit në ‘Facebook’, thuhet se Peleshi, hotelin në fjalë e ka bashkë me një shokun e tij.
Reagimi i Berishes
Niko Pe leshi me hotel 5 katesh ne qender te Korçes!
Lexoni mesazhin dhe shikoni fotot e qytetarit dixhital. sb
“Pershendetje Z.Doktor !
Doja te shihnit dicka kto 2 ndertesa po ngrihen dita dites ne qender te Korces,atje ku bashkia nuk te lejon te lyesh kangjellat se prish imazhin dhe jo me te ndertosh . Ndertesa 1 eshte ndertesa qe ngre Bashkia ndersa ndertesa nr 2 eshte ndertesa e tender fituesit te vetem shokut te ngushte te Niko Pe Leshit, Spiro Bardhi ose ndryshe (Ragami). Ky eshte nje hotel 5 katesh ne qender te qytetit qe flitet masivisht se e kane te perbashket. Gjithashtu i gjithi po ngrihet nga lekat e nderteses nr 1 sepse paguajme ne qytetaret qe te gezojne kta te dy qe gjithcka i kane ndare bashke ne kte qytet . Ju flm anonim te lutem !”
Dukati dhe Gjormi u kthyen në dy nga qendrat e Ballit Kombëtar, forcat e të cilit në këtë zonë udhëhiqeshin nga Hysni Lepenica, komandant ushtarak dhe Skënder Muço, një avokat i shquar nga Tragjasi.Mehmet Shehu, një komandant i Frontit Çlirimtar Kombëtar Shqiptar, krijoi një njësit partizan në Mallakastër.
Duke filluar nga mesi i vitit 1942, kishte sulme të shpeshta kundër trupave italiane që gjendeshin në atë zonë. Në nëntor 1942, këto sulme u shtuan. Komandanti i trupave italiane në këtë zonë të armatosura rëndë e të cilët fillimisht numëronin 2000 ushtarë, ishte kolonel Franco Clementi.Gjithashtu në krahun e italianëve ishte një njësi milicësh dibranë komanduar nga Halil Alia
Beteja nisi më 31 dhjetor 1942 në orën 23.30, kur u dha sinjali i sulmit mbi njësitë dibrane.
Beteja kryesore, e cila zgjati 36 orë, u zhvillua më 1–2 janar, 1943. Njësitë shqiptare u mbështetën gjatë betejës nga 300 vullnetarë të zonës. Gjatë betejës, ushtria italiane përdori tanqe, topa dhe shumë armë automatike.
Beteja përfundoi me humbje vendimtare të italianëve, të cilët u shpartalluan plotësisht dhe kontrollin e morrën shqiptarët. Në total u vranë 186 ushtarë dhe oficerë italianë, duke përfshirë komandantin e trupave italiane, Kolonel Clementi, me qindra të tjerë u plagosën ndërsa 80 u zunë rob lufte. Tanket italiane u shkatërruan, ndërsa pajisjet ushtatrake që ranë në duar të shqiptarëve përfshinin 3 topa, 29 armë automatike, sasi të mëdha municioni dhe qindra pushkë.
Pasi u thye në fushën e betejës, ushtria italiane e ndërmori raprezaljeve kundër civilëve të pesë fshatrave Dukat, Gjorm, Tërbaç, Tragjas dhe Vranisht. Forca ajrore italiane i bombarduan fshatrat. Gjatë këtyre sulmeve pati shumë viktima civile, duke përfshirë edhe kryekomunarin e Dukatit, Shukri Cane. Ndaj Gjormit u krye edhe një tjetër ekspeditë ndëshkuese.
“Ura e Bratit është një urë e tipit venecian dhe është ndërtuar nga specialistë të Republikës së Venedikut, që ishte mjaft e pranishme në vendin tonë”. Ajo është ndërtuar në përputhje të plotë me karakteristikat natyrore, me ato të lumit, çka pasqyrohet tek lartësia e saj mbi nivelin e pasqyrës së ujit, tek elementët arkitekturorë për të përballuar plotësisht vërshimet e Shushicës, një nga lumenjtë më të rrëmbyer të jugut të vendit. Por, veç kësaj, këndet e urës dhe elementët mbështetës të saj mbi bazamentin e tokës, janë parashikuar të përballojnë edhe forcën e dallgëve të ujrave, kur ato kalojnë mbi urë, sikundër ka ndodhur shpesh në ditët me rreshje intensive të shiut. Në këtë këndvështrim, ky objekt i ka qëndruar kohës dhe madje vazhdon t’i qëndrojë asaj. Ajo ka shërbyer e shërben për të lidhur fshatin e Bratit me fushën që mban të njëjtin emër dhe fshatin Smokthinë e pjesë të tjera të krahinës së Lumit të Vlorës.
-Ura e Bratit, e tipit me dy harqe-
Ura e Bratit, e shpallur monument kulture, është e tipit me dy harqe, më e madhja e të cilave është ajo që kufizon lumin, ndërkohë që në pjesën tjetër të objektit spikasin dritare që shërbejnë për shkarkimin e ujrave. Ka një gjatësi prej rreth 30 metrash dhe lartësi deri në 9 metra. Me këto karakteristika, ajo vlerësohet si një objekt me mjaft vlerë në këndvështrimin arkitekturor dhe atë historik. Ajo lidh rrugën e vjetër të Karvaneve me atë të Rrëzës, mjaft të njohura në historinë e krahinës së Lumit të Vlorës dhe më gjerë.
-Ura, vendi ku u xhiruan mjaft skena nga filmi “Nëntori i Dytë”-
Fshati i Tërbaçit njihet nga më të hershmit në krahinën e Labërisë e Luginën e Mesaplikut të Vlorës. Ai ndodhet midis kurorës së maleve të Stogoit, Qores, Çikës, Bogonicës, Kunjovës, Çipinit e Tartarit, në pjerrësinë jugore të vargmalit të Lungares, rrëzë malit, në lartësinë 552 m mbi nivelin e detit. Mali i Çikës me lartësi 2050 m e kufizon atë me fshatrat e Bregut.
Terreni i tij dhe përreth fshatit është fushor, kodrinor dhe malor i thyer me pyje e shkurre vende – vende të zhveshura. Nga perëndimi ai kufizohet me malet e fshatit Brataj deri në qafën e Shëngjergjit, ku kufizohet me fshatin Dukat. Nga veriu kufizohet me fshatin Brataj dhe nga jugu me fshatin Vranisht e malin e Çikës, pas të cilit ndodhen fshatrat e Bregut. Fshati shtrihet në lartësi, nga 200 m e deri në 2000 m mbi nivelin e detit. Si pasuri kryesore zona ka bagëtinë e imët dhën e dhi. Fshati ka plot kullota verore dhe dimërore, në kodrat me shkurre e pyje dhe malet e larta. Banorët e fshatit Tërbaç, shquhen për tradita të mira në mbarështimin e blegtorisë.
Malet e Tërbaçit janë shumë të mira si kullota, për të veruar e vjeshtuar me mijëra krerë dhen e dhi. Pra, blegtoria e saj nuk e ka të domosdoshme për të shtegëtuar në zona të tjera të largëta. Tërbaçi në kuptimin e përgjithshëm, është me një terren tërësisht të thyer malor. Në aspektin fizik, territori ka mundësi tepër të kufizuar komunikimi. Si i tillë ai përbën një ekosistem tërësisht të veçantë dhe i ndryshëm nga të tjerët, çka i jep karakteristika të tipizuara fshatit dhe e bën atë me emër në të gjithë krahinëne Labërisë.
Emri i Tërbaçit shfaqet për herë të parë në vitet 350 të erës së re dhe i përket fisit ilir, dega e Labjonëve. Paraardhësi i tyre është Gjin Kriqi, i cili përbën edhe familjen fshat-formuese.
Në këto troje, ndoshta edhe nga karakteristikat natyrore, janë rritur burra e gra me karakter të fortë e të besës. Ata vazhdimisht kanë luftuar në mbrojtje të territoreve të tyre si dhe atyre kombëtare. Në vitet 1700-1900, janë dalluar si prijësa e luftëtarë, Lulo Abazi, Labe Aliu, Shako Xhaka, Zenel Hodo, Dulo Koka, Miro Tërbaçe, Gego Bobja, etj. Këta luftëtarë me çetat e tyre kanë bashkëpunuar me çetat e tjera të Labërisë, Mallakastrës, Himarës, etj.
Nga Tërbaçi kanë marrë pjesë në Shpalljen e Pavarësisë më 1912, në mbështetje të Ismail Qemalit; në Revolucionin e Qershorit 1924, në Luftën e Vlorës, më 1920 me komandant çete, Selman Gjodedaj.
Në Luftën Nacionalçlirimtare kundër pushtuesve nazi-fashist, kanë marrë pjesë mbi 250 vetë, duke u rreshtuar përkrah Këshillit Antifashist Nacionalçlirimtar.
Në luftërat për liri e pavarësi kanë dhënë jetën 102 veta, janë shpallur dëshmorë 61 veta. Tërbaci ka 4 heronj populli: Halim Xhelo, Hysni Kapo, Haredin Bylyshi e Vehbi Hoxha dhe 3 Heronj të Punës.
Tërbaçi është fshati i bashkimit, unitetit, i besës dhe mirkuptimit. Ai kurrë nuk ka qenë shkaktar konfliktesh me fshqinjët. Tërbaçi është fshati që i dha besën 13 birbilejve dhe i strehoi në truallin e tij duke u përballuar me ushtarët turq.
Tërbaçi është nga të vetmit fshatra të lumit të Vlores dhe Labërisë që mbas Luftës Nacionalçlirimtare nuk cilësoi asnjë kundërshtar politik. Nisur nga këto virtyte të komunitetit Tërbaçiot dhe emrit Tërbaç, disa e shpjegojnë se vjen nga fjala tërë-bashkë.
Taksat për pronat dhe apartamentet duket se do të pësojnë një ndryshim rrënjësor duke filluar nga 1 prilli, për shkak të një projektvendimi nga ana e qeverisë.
Sipas përllogaritjes së taksës së re të shtëpive, e cila do të zbatohet nga të gjitha bashkitë, shtëpitë e ndërtuara para vitit 1993 do të paguajnë më pak me taksën e re të pronës.
Sipas “Panorama” apartamentet e ndërtuara para vitit 1993, të cilat janë privatizuar me çmime simbolike dhe mbi to nuk është kryer asnjë transaksion, çmimi i vlerës do të llogaritet sipas çmimeve fiskale të zonës, por duke zbritur vlerën 30 për qind.
Në rast se ky apartament është shitur apo është blerë, në këtë rast taksa 0,05 për qind do të llogaritet mbi çmimin e transaksionit, pa diferencim.
Në rast se për një apartament ekzistues është kryer një transaksion, pra shitblerje, nuk do të ketë diferencim dhe taksa do të llogaritet mbi vlerën e transaksionit.
Në rast se një qytetar disponon një shtëpi të ndërtuar para 1993 me sipërfaqe 100 m2, vlera do të llogaritet me çmimet fiskale të zonës ku ndodhet apartamenti, por për 70 m2, duke zbritur 30 për qind të sipërfaqes.
Formula e qeverisë parashikon që vlera e çmimit të shtëpisë së privatizuar të zbritet në sipërfaqe.
Aktorët në Shqipëri kanë dalë sot në një protestë në lidhje me projekt-ligjin e Ministrisë së Kulturës. Sipas tyre, ky ligj ka shumë probleme dhe ministrja duhet ta tërheqë, ose të japë dorëheqjen. Pas shumë zërave kundër, sot ka folur dhe aktori Robert Ndrenika, i cili e quan Kumbaron “ministresh”.
Ai ngriti zërin për problemet që ka teatri sot dhe për zhvendosjen e godinës.
Sipas tij teatri është pronë e artistëve dhe askush nuk duhet të largohet që andej.
Deklarata e Ndrenikës e dhënë për mediat
Jam shumë i gëzuar që shoh një mbledhje serioze serioze të një sindikate. Pothuaj se u thanë të gjitha, unë nuk kam çfarë të shtoj. Jam shumë dakord me të gjithë ato që janë thënë nga të gjithë artistët.
Është premtuar se do të bëhet një teatër, që në komunizëm dhe akoma dhe në 27 vite ne demokraci nuk është bërë akoma teatri. Teatri që është tani është pronë e jona, por gjatë viteve të demokracisë është vjedhur pjesërisht.
Kur të ndërtohet teatri i ri ne duhet të tërhiqemi, pasi ndërtesat e tjera për rreth janë zgjeruar. Po vazhdon një vjedhje e hapur.
Të gjithë kryeqytet e Ballkanit që kam parë, kanë teatro të mrekullueshëm dhe ndërtesa 500 vjeçare. Teatri ndërtohet njëherë në 500 vjet, duhet të jetë monument kulture.
Ajo turbina, ishte qesharake, për teatër nuk bën, është ndonjë fushatë elektorale.
Ajo fjala që i paskam thënë unë ministresësh që do shtrihem atje, dhe ajo që tha le të vij të interpretoj tek turbina që më ironizoi paska qenë e vërtetë. Pa u marr vesh se cfarë do të behet me teatrin asnjë të mos ketë besim, le që ajo opera të mos guxoj të qaset.
Mos keni besim dhe në këta analistë të mëdhenj, se ata 20 vite më parë janë bërë me ministren. Asnjë nuk tha se aty është ndërtuar teatri dhe filarmonia. I vetmi që na përkrahur ka qenë Fatos Lubonja dhe Maks Velo. Kjo ministresha, një herë i kërkova disa para për të bërë një monument për Spahivoglin, dhe nuk ka dha as 5 lekë. Tiranës i takon të ketë një teatër dramatik, për mua sa herë që keni të tilla gjëra mua me keni përkrahë.
Facebook ka një “armik” të ri. Aktori Jim Carrey ka mbyllur llogarinë e tij në “Facebook” dhe ka ftuar edhe fansat të bëjnë të njëjtën gjë, duke e akuzuar kompaninë e themeluar nga Mark Zuckerberg se ka pranuar financime nga Rusia në formë publiciteti në rastin e zgjedhjeve presidenciale amerikane në vitin 2016.
“Facebook” ka pranuar së fundmi se mbi 126 milionë përdorues e kanë parë publicitetin e paguar nga organizata ruse, qëllimi i të cilit ishte të influencohej gara për Shtëpinë e Bardhë. Carrey njoftoi se ka nxjerrë në shitje aksionet e tij në kompaninë me bazë në Palo Alto dhe ka ftuar edhe të tjerët ta bëjnë këtë. Carrey e bëri njoftimin nëpërmjet “Tuiterit”.
Përmes një komunikate dërguar në një stacion televiziv amerikan, Carry thekson se përdoruesit e “Facebook”-ut, “duhet të kërkojnë më shumë kontrolle nga ana e pronarëve të rrjetit social. Lehtësia e aksesit në disa platforma duhet rregulluar në mënyrë më të përgjegjshme. Investitorët duhet të kthehen në aktivistë: bota ka nevojë për kapitalizëm të ndërgjegjshëm. Sepse ndërsa Amerika është mbështetur gjithmonë te avantazhi gjeografik, por tashmë mediat sociale lejojnë që njerëz të cilët nuk ndajnë të njëjtat vlera me ne të afrohen përmes “dyerve” kibernetike. Por ne nuk do t’i lejojmë. Në këtë aspekt, asnjë mur nuk mund të na mbrojë më”.
Teatri Kombëtar është Jeruzalemi i artit shqiptar.
Të tillë e kanë konsideruar artistë të skenës dhe Teatrit Kombëtar, të cilët kanë kundërshtuar fort amendimet e bëra në ligjin “Për artin dhe kulturën”. Të organizuar në Sindikatën e Artistëve të Skenës dhe Ekranit, në një mbledhje të hapur për mediat, ata diskutuan mbi zhvendosjen sipas tyre tërësisht jotransparente të trupës së Teatrit Kombëtar tek Teatri “Turbina” dhe njëkohësisht amendimet në ligj që ata mendojnë se “cënojnë rëndë” statusin e artistit.
“Personalisht mendoj se duhet ta ngremë presionin shumë lart nëpërmjet protestave, nëpërmjet shumë institucioneve, parlament, kryeministri, presidencë, të ftojmë shoqërinë civile, pra të ngremë një valë të madhe kundër kësaj arrogance”, thotë aktori Neritan Licaj.
Për Arben Derhemin, “Nëse nuk reagojmë tani nuk do të reagojmë kurrë më, sepse nuk do të kemi shtëpi për të reaguar”. Sipas tij “Teatri Kombëtar pas pesë vjetësh që ka ikur këtej të vijë për godinën e re, e cila do të jetë një godinë e re, marramendëse, fantastike, por nuk dihet se si është pasi nuk ka projekt”.
Regjisorja Taulanta Jupi u shpreh veçanërisht për amendimet e bëra në ligjin “Për artin dhe kulturën”. “Ministria e Kulturës dhe kjo qeveri, me këtë ligj që duan të na përfshijnë dhe të aprovojnë na kanë shpallur luftë” thotë ajo. “Boll 27 vjet kemi dëgjuar fjalët “Ne nuk kemi spitale”, “Ne nuk kemi shkolla”, “Ne nuk kemi rrugë”, “Arti është i fundit”! Jo zotërinj arti nuk është i fundit!” tha regjisorja Jupi.
“Këtu po demitizohet dëshira e lidërve të komunitetit tonë për tu shtrirë në rast se prishet teatri” tha aktori Genc Fuga.
Për regjisorin Altin Basha “U sulmuan fillimisht institucionet që kishin ndërtuar artistët, me pak presion, me pak lobim, me pak mundësi, për të ardhur tek pika e fundit që është ligji. Me pak fjalë unë e kuptoj këtë si vrasje të pluralizmit kulturor”, tha ai.
Me zë të dridhur aktori Mehdi Malkaj tha: “Ne nuk jemi skllevër, ne jemi vlerë kombëtare! Ata na marrin na nxjerrin përjashta. Pse na nxjerrin përjashta?”
Mjeshtrat e skenës “Artisti i Popullit” Robert Ndrenika dhe “Artisti i merituar” Mirush Kabashi kundërshtuan në mënyrë kategorike të cilësuarin prej tyre “planin e vjetër për ta zhdukur Teatrin Kombëtar” dhe “rolin e skllavit” në të cilin, thanë ata ky projektligj i detyron artistët.
“Është folur që do të bëhet një teatër dhe prapë nuk ka patur pikë transparence. Teatri bëhet një herë në 500 vjet”, tha Robert Ndrenika. “I takon shtetit shqiptar të ndërtojë një teatër, një teatër 500-600 vjeçar. “Turbina” ishte qesharake. Për teatër ajo nuk bën. Ajo është për ndonjë fushatë elektorale. Ne nuk duhet të lejojmë të prishet ai teatër pa marrë vesh se çdo bëhet në të”, tha aktori i njohur.
“Këshilli artistik momentalisht i Teatrit Kombëtar nuk ka asnjë aktor, asnjë regjisor dhe asnjë dramaturg. Ky ligj që ne kemi është më autokratik se në kohë e Ramiz Alisë”, tha aktori Mirush Kabashi.
Pas diskutimeve të gjata artistët kanë dalë në një vendim të përbashkët, që e bëri të ditur aktori Laert Vasili. “Ne kërkojmë: Të anulohet vendimi për zhvendosjen e Teatrit Kombëtar dhe të bëhet transparenca e plotë mbi projektin e ndërtimit të teatrit të ri. Të pezullohet projektligji dhe të hapet dialogu me komunitetin për një projekt-ligj tjetër”.
Nëse kërkesat e tyre nuk plotësohen ata paralajmërojnë bojkot total të shfaqjeve deri në përshkallëzim protestash.
Kjo lëvizje e artistëve të skenës vjen pas reagimeve që patën edhe shoqatat e kineastëve me amendimet që i janë bërë ligjit “Për artin dhe kulturën”.
Ndërkohë që nga zyra e shtypit të Ministrisë së Kulturës njoftojnë se javën e ardhshme është parashikuar një tryeze diskutimi me grupet e interesit. /Mira Tuci – TVSH/
