Korça është një nga qytetet elitare në vendin tonë sa i takon kulturës. Sot një nga qytetet më të pastra dhe më të bukura, ky qytete synon më tej me një projekt të prezantuar kohët e fundit. Bëhet fjalë për ngritjen e një termocentrali në Korçë tashmë nuk është më një sekret. Projekti, që u njoftua pak kohë më parë edhe nga Ministria e Energjisë dhe Industrisë, ka marrë statusin e investitorit strategjik me kusht nga Komiteti i Investimeve Strategjike. Projekti parashikon realizimin në zonën e Korçës të një termocentrali me cikël të kombinuar me rendiment të shndërrimit të energjisë termike në energji elektrike me 60% ose 5990 kj/këh me kapacitet 480.9 MË.
“Impianti synon të furnizohet me gaz nga projekti i gazsjellësit TAP në sasi 6.36 x 108 m3/vit (distanca 2 km në veri) sipas një kontrate që vetë subjekti propozues do të negociojë me kompaninë TAP ag dhe furnizuesit e gazit. Energjia elektrike e prodhuar synohet të transmetohet tek nënstacioni elektrik Zëmblak duke dalë në treg të lirë me një qasje treg rajonal pa parashikuar si kusht nënshkrimin e një marrëveshjeje (PPA) me qeverinë shqiptare. Uji për kondensim (në sasinë 460 m3/orë) (128 l/s) parashikohet të merren nga impianti i pastrimit të ujerave të qytetit të Korçës ashtu sikundër parashikohet edhe hapja e dy puseve me kapacitet 20-30 litra/s secili.
Projekti në një fazë të dytë zhvillon konceptin e ngrohjes qendrore të qytetit të Korçës deri në 80 megavat energji termike për ngrohje dhe 6 MË për ujë sanitar. Zhvillimi i rrjetit të ujit të nxehtë në të gjithë qytetin synohet të bëhet nga Partneriteti Publik Privat që do të vendoset ndërmjet subjektit GPP Korçë dhe Bashkisë së Korçës”, thuhet në dokumentet zyrtare.
Sipas projektit, synimi është që të zhvillohet në një sipërfaqe totale prej 909 182 metër në Korçë, Pojan, Kuç i Zi, Belorta, Dishnicë, Barç, Zëmblak, Malavec, Nevicisht për realizmin e termocentralit, lidhjes me TAP, lidhjes me sistemin e ujit, ndërtimin e shtyllave të linjës së transmetimit dhe ndërtimin e shtresës së nënstacionit Zëmblak.
“Nga e gjithë sipërfaqja totale prej 909 182 metër2 sipërfaqja prej 245 208 m2 nevojitet për përdorim të përhershëm. Vlera e parashikuar e investimit të projektit “Gas Poëer Plant Korça” plotëson kriteret e parashikuara nga legjislacioni për investimet strategjike dhe parashikohet të jetë 349.7 milionë euro. Përgjatë fazës së realizimit të projektit numri I personave të punësuar parashikohet të jetë 400 dhe gjatë fazës së operimit 123 persona” detajohet në projekt.
Komiteti i Investimeve Strategjike ka dhënë me kusht statusin e investimit strategjik për tre vjet ndaj subjektit aplikues, ndërkohë që ka kërkuar që ky i fundit të plotësojë hallkat e tjera të nevojshme që lidhen me garancitë financiare, me marrjen e licencës për energjinë. Lidhur me pronësinë KIS ka bërë me dije se nuk mund të ndërhyjë në proces të paktën në këtë fazë fillestare dhe se subjekti duhet të hyjë në negociata me pronarët e tokave për të arritur një marrëveshje.
GPP Korça është një kompani e regjistruar pranë Qendrës Kombëtare të Biznesit më 3 janar 2017, ku aksioneri i vetëm i 100 për qind të kuotave është Ivicom Holding GmbH. Referuar faqes së saj zyrtare, kompania rezulton e krijuar në Austri në vitin 1991. Ajo ka zgjeruar praninë e saj në vende të tjera të rajonit si Kroaci, Serbi, Mal i Zi, Bosnjë-Hercegovinë apo Gjeorgji. Në Shqipëri, adresa e saj primare rezulton në Pogradec. Në fokus të aktivitetit, kompania ka konsulencën, punimet inxhinierike, mbikëqyrjen, menaxhimin e projekteve dhe ndërtimin e impianteve industrial si dhe ndërtime të tjera përfshirë ato infrastrukturore.
Në muajin qershor të vitit 2015, pra rreth dy vjet me pare, në një pikë karburanti në periferi të Ohajos Michael Slager, në atë kohë i dashuri i Judy-t, e spërkatur me benzinë dhe i ka vënë flakën asaj.
Nëna e dy fëmijëve ndërroi jetë gushtin e vitit të shkuar, pas dy vitesh vuajtjeje në spital si pasojë e djegieve të shkaktuara në 90 për qind të trupit të saj nga i dashuri, që pasi e leu me benzinë i vuri flakën.
Por, 9 muaj më vonë, 33-vjeçarja Judi Malinowski do të dëshmojë në procesin gjyqësor për vrasjen e saj.
Gjyqtari Guy Reece vendosi një precedent në këtë rast kur pranoi që juria të dëgjojë dëshminë që e ëma e 33-vjeçares i kishte marrë vajzës së saj nga shtrati i spitalit për dy vite me radhë.
“Judy luftoi dhe u bë e fortë për të treguar historinë e saj dhe vendimi për ta dëgjuar këtë histori është hapi i parë për vendosjen e drejtësisë. Vuajti shumë, por sërish gjeti forcën dhe kurajon që të sfidonte dhimbjet dhe të artikulonte qartë autorin e tmerrit të asaj nate. Jam shumë krenare për të dhe e di që një ditë do ta shoh, megjithëse ma theu zemrën në këtë jetë”, deklaroi e ëma e Judy-t, Bonnie Bowes.
Kryeministri i vendit Edi Rama e nis ditën duke na uruar mirëmëngjesi me shembullin e Gazmirit që ka nisur punë në një sektor që po rritet çdo vit.
Ja statusi i plotë:
MIRËMËNGJES
dhe me Gazmirin që ka nisur punë në një sektor që po rritet çdo vit dhe presim të ketë një zhvillim të konsiderueshëm në tre vitet e ardhshme, ju uroj një javë të mbarë.
Trashëgimtarja e vetme Eqerem bej Vlorës, (i ati i tij Syrjai, djali i xhaxhait të Ismail Qemalit), është larguar nga jeta disa ditë më parë. Dikur, në këtë intervistë, na ka treguar jetën e saj pas largimit të të atit në Itali, ku punoi si gazetar. Çfarë trashëgoi në pasuri dhe në mënyrën e jetesës nga sëra e bejlerëve të mëdhenj, të cilëve u përkiste. “Në hyrjen juglindore të qytetit të Vlorës, në kryqëzimin e shumë rrugëve, që duke zënë fill nga Rruga e Skelës të çonin në qendër të qytetit, në mes të një parku të madh prej 40.000 metrash katrorë, rrethuar me mure të larta tetëmetërshe dhe me dy porta në të, ka qenë deri në vitin 1925 një ndërtesë e stërmadhe, me një tjetër më të vogël përpara.
Ai ishte konaku i Vlorajve, përfshi haremin (banesën e grave) dhe selamllëkun (banesën e burrave). Kurse populli, këtë kompleks e quante thjesht ‘sarajet e beut’. Këtu, më 1 dhjetor 1885, linda unë, si bir i Syrja bej Vlorës dhe i Mihri hanem Toptanit. Dhe siç më tregon nëna, “linda me këmishë”, d.m.th, si kanakar i fatit. Kjo besë- tytni popullore më ka sjellë vërtet fat në jetë, por i lumtur unë nuk kam qenë kurrë”. Këto copëza përshkrimesh nga fëmijëria e të atit, vajza e dytë e Eqerem bej Vlorës, Ajnishaja, e vetmja pasardhëse që kishte mbetur prej tij deri pak ditë më parë, i kishte të lexuara, si të gjithë ne, prej librit “Kujtime” të shkruar nga i ati.
Fragmente të vogla prej tij kishte dëgjuar edhe nga e ëma, në vitet e gjata që jetoi me të dhe të motrën, porse nga babai vetë nuk mundi të dëgjojë asnjëherë asgjë. Fati e desh, që ndryshe nga i ati, ajo të mos lindte “me këmishë”, të mos ish kanakar e fatit, dhe e lumtur të ndihej vetëm në vitet e fundit, gjatë pleqërisë së saj. Lumturi kjo, e dhuruar nga pasardhësit që do t’i jepnin fëmijët e nga ato kujtime materiale, që do të rifitonte sërish prej babait të saj. ‘Shtëpia e beut’, siç vazhdon të quhet e është quajtur gjithëherët në Vlorë, i kishte kaluar trashëgimtares së mbetur të familjes, duke i dhënë kështu mundësinë për t’u futur realisht në kujtimet që babai pat hedhur në letra.
Vetëm përfytyrimet mund ta ndihmonin, që si në fotografi e shkrepur gjatë një darke në Vjenë ku ajo ishte përzgjedhur si më e bukura “puzzle”, të formonte oxhakun e stërmadh të sallonit, bibliotekën e pasur, prej së cilës kishin mbetur vetëm drurët e qershisë me njolla mole. Pra, ç’kishte parë në fotografitë e mbetura të familjes, dhe ç’mbante ende në kujtesë, nga rrëfimet e frikura të mamasë. Në kohën kur ajo ishte rritur, e denjë për të kuvenduar shtruar me të ëmën, bisedat për të atin mund të bëheshin vetëm nëpër dhëmbë, duke e kontrolluar zërin për të mos u dëgjuar, ndryshe rreziku mund të shfaqej në çdo çast.
Anishanë, Eqerem bej Vlora e la aq të vogël sa ajo vetë nuk mund të ketë as edhe një parafytyrim të turbullt të imazhit të tij. Prandaj, edhe kur e pyetëm për ngjarje familjare lidhur me të (ato që i kishin thënë e që nuk janë pjesë e kujtimeve në librat e tij), ajo nuk i ndërtonte dot në rrjedhë kronologjike, porse shkëpuste situata a përjetime që, pavarësisht viteve që mban sot mbi supe, i kanë mbetur ende përpara syve.
Përtej politikës e historisë, a keni ndonjë kujtim të gjallë prej babait tuaj?
Kujtime të gjalla nuk mund të kem, sepse kam qenë fare e vogël kur ai është larguar nga Shqipëria. Isha vetëm nëntëmuajshe. Ime motër që ish gati 12 vite më e madhe në moshë se unë, e pati fatin për ta njohur e për ta kaluar një pjesë të fëmijërisë me të dy prindërit, ndërsa unë jo. Përveç kësaj, vitet që kanë kaluar, por edhe vështirësitë fizike që unë kam kaluar, kanë bërë të vetën, as rrëfimet rreth tij nuk i kam më të gjitha në kujtesë.
Një arsye tjetër pse ndodh kështu, është edhe sepse ato më janë rrëfyer thuajse në gjysmë zëri. Pas largimit të babait, jetesa u bë për ne shumë e vështirë, u degdisëm sa nga njëri vend në tjetrin dhe, që të rrije në këtë nivel jetese, pra, të mos përfundoje edhe më keq, duhet të kishe sjellje ‘korrekte’, pra, temat rreth tij të mos ishin të shpeshta. Pa dyshim, që askush, në asnjë rrethanë, nuk mund të na i mohonte, veçse i bënim gjithnjë me drojë.
Mund të na sillni diçka prej atyre rrëfimeve?
Sikundër mund të dini nga historia, pas formimit të qeverisë së Ismail Qemalit, që ishte xhaxhai i tim ati, babai është zgjedhur deputet, ka qenë anëtar i qeverisë dhe ka vazhduar që prej kësaj kohe të jetë në poste të ndryshme drejtuese si ministër i Jashtëm, ministër i Tokave të Çliruara të Kosovës etj. Ka qenë mik me Fan Nolin, edhe pse me pikëpamje të ndryshme me të, ka qenë mik i Princ Vidit, e të tjera si këto, që ndoshta i keni të lexuara. Në 1925 është martuar me time më, Hadije Vrionin, dhe lindi pas kësaj ime motër Lajla, vite më vonë edhe unë. Lajla ka lindur në Romë, ndërsa unë në Shqipëri.
A nuk kanë pasur Vlorajt lidhje fisnore me Vrionasit?
Po, kanë pasur dhe në fakt im at i binte ta kishte time më njëkohësisht kushërirë të tretë. Por martesa e tyre është bërë me mblesëri, kështu funksiononte atëherë. Ishte një siguri nga ana e të dyja familjeve, që pasuria të qëndronte mes tyre. Im at e ka shprehur edhe vite më vonë pas martesës, duke e konsideruar atë si një gabim. Ka thënë shprehimisht se “nuk duhet të isha martuar me time kushërirë”. Në fakt, ka ndodhur e njëjta gjë edhe me babanë e tij, e ëma e Eqerem beut ka qenë prej familjes Toptani… Salloni i shtëpisë së Eqerem bej Vlorës, siç e quanin “sarajet e beut” Po, ka funksionuar e njëjta skemë, që siç dihet është bërë për të njëjtat arsye.
Lukset e bejlerëve, përveç jush, të gjithë i kanë shijuar. Motra juaj vetëm për disa vite, por mamaja po, sepse edhe vetë vinte prej po këtij rangu. Ç’ju kanë treguar?
Po ju tregoj për humor diçka që më ka ndodhur pas viteve ’90, kur shkuam në Itali me tim shoq, si gjithë shqiptarët e tjerë. Ishim edhe ne mes turmave të njerëzve, që prisnin lëmoshë prej nga t’i vinin. E kam fjalën për ushqimet që na hidhnin italianët në kohën e eksodeve. Tim shoqi i pati rënë një banane pranë dhe nuk dinte si ta hante. E kthente e rrotullonte, duke u përpjekur ta kafshonte me gjithë lëkurë. As unë nuk kisha parë ndonjëherë, ama sa ma tregoi, më erdhën në kujtesë, mes asaj lufte për mbijetesë, tregimet e sime motre për një frutë tropikal që piqej në vendet e ngrohta.
Më tregonte sesi ky fryt hahej, pasi i ishte hequr lëkura. Bëhet fjalë që ajo i kishte provuar që në vitet ’30-të. Vetëm nga përshkrimi i kam njohur dhe i kam thënë tim shoqi se si duhet ta hante. Ky është një episod që e kujtojmë shpesh e qeshim. Pastaj, mamaja më ka treguar për vitet e bukura të jetesës së tyre. Udhëtimet e darkat, ku ftoheshin nëpër vende të ndryshme të Europës. Emocionet e mira që ndiente, kur e veçonin si më të bukurën nga të tjerat për ta fotografuar. Më ka treguar për një darkë në Vjenë, kur babai ka qenë ministër i Jashtëm. I ishin afruar për t’i kërkuar leje, nëse mund të fotografonin të përzgjedhurën e asaj darke. Atë fotografi të familjes mund ta shihni këtu mes të tjerash.
Ju ka ardhur keq që ju s’keni qenë pjesë e këtyre privilegjeve?
Atëherë ndoshta po, tani që jam mirë me familjen time, me nipër e me mbesa, gjërat kanë ndryshuar, sado që tepër vonë. Atëherë po, domosdo që kishe keqardhje. Për shembull, gjatë ecejakeve në Tiranë, kur ende ishim të pastabilizuar, sepse nuk dihej se ku do na çonim, kaloj përdore me mamanë përpara godinës së Ministrisë, ku kishte pasur zyrën babai. Ime më më tregon duke kthyer shikimin andej nga kishte qenë dritarja e zyrës së tij, me pamje nga rruga. Në atë situatë që ishim ne, ku s’i dihej sesi do të na vinte filli, të kishe të tilla përjetime, të vinte keq patjetër.
Apo koha kur kishin jetuar për pak në Angli e babai pyeste mamanë nëse do t’i pëlqente të jetonin përgjithmonë aty. Pretendimet e saj për kohën kur më rrëfeheshin mua këto gjëra, ishin krejt qesharake e të dhembnin. “Jo, i thoshte, nuk më pëlqen të jetoj këtu, sepse s’e duroj dot avullin nëpër xhama, brenda dritareve”. Më tregonte se prej të ftohtit, xhamat atje ishin dopio dhe krijonin avuj, që atë e bezdisnin. Edhe sot, këto teka të bëjnë të qeshësh.
Tekave ajo nuk mund t’u shpëtonte. I kishte lënë në shtëpinë e vjetër e i kishte gjetur në atë të renë…
Po, po, ime gjyshe, Mihrije Toptani, ka qenë më shumë se kaq. Më tregonte mamaja se si njëherë kishte kërkuar prej kuzhinierit italian të familjes, Hozesë, t’i gatuante arapash, siç i thoshte ai, polenta. E meqë ish zevzeke nga natyra, kalonte nga kuzhina demek për ta kapur në befasi. E bëri këtë gjë edhe kur kishte kërkuar arapashin dhe e gjen Hozenë duke provuar gatimin me lugë, të cilën e rifuti në enë. Reagimi i saj ishte i menjëhershëm, aq sa kuzhinieri u pushua nga puna. Pas viteve ’90- të kemi takuar Mirton, punëtorin që bënte pazarin.
Rrëfimet e tij, që ne i bëjmë tashmë në të qeshura e sipër, natyrisht, janë pafund. Nuk numërohen herët që gjyshja ia kthente mbrapsht mishin që kish blerë sepse nuk bënte. Një nga këto herë, Mirto kish takuar rrugës Eqeremin, i cili pasi e merr vesh ç’kishte, i thotë që të rrijë, të pushojë ca kohë në stol e të kthehet në shtëpi, demek e ka ndërruar mishin. Mihrija as që kuptonte gjë dhe e lavdëronte mishin e dytë. Kështu shpëtuan të gjithë.
Ç’u bë me ju pas largimit në Itali, në ’44-n, të babait?
Pasi vendosi të largohej, babai na çoi te halla në Tiranë, te ish-Ambasada Kubaneze. Jetuam atje deri në ’50-n. Mamaja i kërkoi të na merrte me vete, por ai kish frikë nga të papriturat e detit e motit të keq dhe nuk na mori. Pasi na hoqën edhe nga halla, shkuam në Babrru, te një kushërirë jona e pas asaj në Durrës. As aty nuk na lanë, derisa përfunduam në Kavajë, ku mundëm të gjenim strehim e ku më në fund njerëzit nuk po na trajtonin si në vendet e mëparshme, ku kishim qenë, ishin të mirë me ne.
Ndërkaq kishit lajme nga babai, ç’ishte bërë me të?
Babai kishte shkuar në Itali, ku vazhdoi të qëndrojë për 10 vite, duke punuar si gazetar në Raiuno. Në kohët e para nuk dinim asgjë, përveçse që ishte gjallë, sepse të gjitha letrat a pakot që niste, ktheheshin mbrapsht. I lejuan vetëm për një farë kohe në vitet ’60-të, pastaj sërish u ndërprenë. Dërgonte letra të shkurtra me pseudonim, kartolina ku shkruante fare thjesht.
Me ç’pseudonim, e kujtoni?
Po, si të mos e kujtoj, andej i kishim të gjitha shpresat. Nënshkrimi i tij ishte Adalxhiza Rosi.
Po ju si e ndërtuat jetën në Kavajë?
Jetonim me ato pak që mund të merrnim prej babait, disa para ai na i dërgonte përmes vajzës së hallës, që jetonte gjithashtu në Itali. Mbaruam shkollën deri në fund të gjimnazit. Pastaj unë, ndryshe nga shoqet, nisa punë në fidanishte. Motra punonte në ndërtim, por vdiq në moshë të re prej një gripi që atëherë quhej “Hong Kong”. Pas vdekjes së saj unë u sëmura dhe kalova vite të këqija. Ime më kërkoi punë në Komitetin Qendror, ku i qëlloi një vlonjat që e ndihmoi. Edhe mua, pasi u përmirësova, më futën të punoja në qeramikë, në artistiken e Kavajës, ku punova derisa dola në pension. Po aty u martova e krijova edhe familjen time. Mamaja vdiq në vitin ’84.
Prej babait deri kur patët lajme? Ç’u bë me të pas largimit nga Italia?
Pasi u mund pak në moshë, babai ishte transferuar në Vjenë, ku punonte po si gazetar, por me kohë më të reduktuar. Atje ka jetuar me motrën e mamasë, që ka qenë e ëma e Hëna Këlcyrës, derisa ka vdekur 78 vjeç nga zemra.
Meqë jemi në prag të 100-vjetorit të Pavarësisë, por edhe sepse është gjithsesi e rëndësishme, na tregoni pak për historinë e flamurit që Eqerem bej Vlora solli prej France.
Sipas gojëdhënave, kur babai ka qenë në Francë, ka takuar një të ri që ish nga fisi i Skënderbeut, Aldo Kastrioti quhej. Ai i pat dhuruar një flamur, të cilin babai e vendosi në kornizë dhe e mbante në shtëpi, në dhomë të gjumit madje, siç më ka treguar mamaja. Në ’12-n, kur do ngrihej flamuri, Ismail Qemalit i ishte treguar kjo gjë dhe ai dërgoi Eqeremin në shtëpi për të marrë flamurin kuq e zi. Babai i pat thënë se këtë flamur mund t’ua jepte vetëm hua, megjithatë u kishte treguar se në lagjen “Muradije” ishte një Marigo, që qëndiste shumë bukur. Në bazë të këtij modeli, ajo mund të qëndiste flamurin që dëshironin. Dhe kështu ngjau… Biblioteka e tij, në mos jo sa flamuri, ka qenë mjaft e dëgjuar për pasurinë. Aq sa në atë shtëpi që sot është juaja, ka qenë për vite të tëra biblioteka e qytetit.
Çfarë kishte mbetur prej saj kur rimorët shtëpinë?
Babai ka ditur 11 gjuhë, kështu që mund ta merrni me mend se ç’literaturë e larmishme gjendej në raftet e shtëpisë së tij. Thuhej se biblioteka e tij ka qenë një ndër më të mirat në Ballkan. Pas ’90-s, prej saj kishte mbetur vetëm mobilja e shkatërruar. Një pjesë të tyre është thënë se i mori jugosllavi në ’45-n, ndërsa pjesa tjetër mund të jetë edhe në Tiranë. Ajo ka qenë kryesisht e pasur me enciklopedi. Përmes të njohurve kemi mësuar se disa prej tyre janë edhe në Vlorë. Tani vonë madje, është zbuluar se ‘Vallja e Shpatave’ është në Muzeun e Vlorës./Panorama
Ish Prokurori i Përgjithshëm Adriatik Llalla do të arrestohet këto ditë. Lajmin e ka paralajmëruar 1 muaj më parë “Pamfleti”, dhe tashmë me gjysmë zëri po e pranojnë dhe institucionet shqiptare.
Zullumet e kryera nga Llalla që nga mbyllja e dosjeve të mëdha në ngarkim të kriminelëve më të rrezikshëm e deri tek politikanët më të lartë në vend, janë dhe provat e para që do të dërgojnë në qeli ish kryeprokurorin. I cili me mosveprimin por dhe me veprimet e tij të mbrapshta ka destabilizuar situatën e luftës kundër krimit dhe kriminelëve me dhe pa pushtet në Shqipëri.
Duke sjellë dhe shpëtimin e tyre nga prangat dhe duke mbajtur në liri krimin, që i ka sjellë mjaft dëme qytetarëve shqiptarë, por dhe vetë Shqipërisë.
Dëme që kanë vështirësuar rrugën e vendit tonë drejt integrimit në BE, por dhe kanë acaruar së tepërmi marrëdhëniet e klasës politike shqiptare që nuk do reformën në drejtësi me partnerët tanë ndërkombëtarë, kryesisht SHBA e BE.
Njëherësh Adriatik Llalla do të dënohet dhe për pasuritë marramendëse, të patundshme dhe të tundshme të vëna përmes pushimit të dosjeve të rënda të krimit dhe kriminelëve në Shqipëri, blerjes lirë të këtyre pronave nga këta kriminelë.
Më pas shitja deri pas një javë nga blerja, me çmime deri në 20 fish. Duke pasur dorë të lirë dhe nga politika, kryesisht opozita e sotme, krerëve të të cilës i ka mbyllur të gjitha dosjet e abuzimeve e trafiqeve të mëdha, Adriatik Llalla fshatari nga Gramshi ngriti perandorinë e tij të pasurive dhe të mbështetjes politike për mbrojtjen e këtyre pasurive.
Goditjen e parë e dha SHBA që e shpalli të padëshirueshëm. Bashkë me të, të padëshirueshëm shpalli dhe familjen e tij të ngushtë, bashkëshorten e dy fëmijët si dhe bashkëpunëtoren Rovena Gashi.
Kjo e fundit praktikisht ish numri dy i Prokurorisë së Përgjithshme dhe pjesë e familjes së ngushtë të Llallës.
SHBA e shpalli “non grata” nën argumentimin se Llalla ishte i përfshirë në korrupsion të cilësuar dhe se kishte mbrojtur të gjithë politikanët dhe zyrtarët e korruptuar.
Ndërkohë që sa ishte në detyrë Adriatik Llalla, ka qënë vetëm “Pamfleti” ai që nisi të zbërthejë i pari pasurinë e paligjshme dhe abuzive të vëna nga ish kryeprokurori.
Kur “Pamfleti” botoi faktin se Adriatik Lllalla kishte blerë shtëpi në Këln të Gjermanisë dhe dërguar familjen atje paraprakisht, shumë nga mediat nisën ironitë.
Madje “zara” në media sulmuan dhe editorin e “Pamfletit”.
Por pikërisht ky lajm shërbeu për thellimin e hetimit nga SHBA, pasi nga Gjermania Llalla bashkë me familjen dhe dashnoren deshi të hidhej në SHBA për të fituar shtetësinë. Dhe u shpall person “non grata”.
Tashmë këto media kanë ardhur në pozicionin që ka shkruajtur “Pamfleti” muaj më parë se për shkak të abuzimeve Adriatik Llalla jo vetëm u largua nga detyra, por do t’i vihen prangat.
Gjë që nga këto media u kundërshtua në atë kohë.
Tashmë prangat për Llallën janë çështje ditësh. Dosja hetimore e tij është transferuar në Gjykatën e Krimeve të Rënda. Ndërkohë që Krimet e Rënda do të nxjerrin në ditët në vijim,
urdhër-arrestin për ish-kryeprokurorin Llalla.
Arsyeja e transferimit të dosjes nga prokuroria e Durrësit te ajo e Krimeve të Rënda lidhet me një vendim të Gjykatës së Lartë. E cila udhëzon prokuroritë e rretheve që çështjet penale të regjistruara për zyrtarë të lartë nga 1 gushti 2017, duhet t’i kalojnë Prokurorisë së Krimeve të Rënda. Pasi kjo e fundit ka kompetencat ligjore për të hetuar këtë kategori.
Dhe 4 vepra penale zyrtare që janë në ngarkim të Llallës dhe që do ta çojnë këto ditë në burg janë:
1.Refuzim për deklarim të pasurisë, mosdeklarim të pasurisë dhe deklarim të rremë të pasurisë; 2.Mosdeklarim i të të hollave ne kufi;
3.Pastrim të produkteve të veprës penale;
4.Shpërdorim detyrë’ të parashikuar nga nenet 257/a, 179/a, 287 he 248 të Kodit Penal.
Në bazë të këtyre veprave penale dhe të tjerave që do dalin hap pas hapi Adriatik Llallën e pret një burgim i gjatë. Por nuk do të jetë vetëm.
Llalla do të hapë vetëm siparin e arrestimit të “Peshqve të mëdhenj”. Ashtu sikurse ka paralajmëruar muaj me radhë “Pamfleti” në burg për t’i bërë “shoqëri” Llallës do të përfundojë ish kreu i LSI dhe presidenti aktual Ilir Meta.
Presidenti do të arrestohet për abuzimet e mëdha me detyrën, vjedhje në përmasa të pallogaritshme, arin e Kërrabës dhe çfarë i ka dalë përpara.
Do të paguajë me burg për përzierjen në aferën e CEZ e DIA ku shteti ka humbur mbi 500 milionjë euro, eleminimin fizik të ish ambasadorit shqiptar në Pragë Qazim Tepshi, ish drejtorin e zyrës Jurdike në METE Zamir Stefani.
Por Meta do jetë në burg dhe për mosdeklarim pasurie të tundshme dhe të patundshme, lidhje me krimin, abuzim me pushtetin dhe ryshfetet e publikuara me zë e figurë prej 700 mijë eurosh për koncesione dhe tenderime.
Por është nën akuzë dhe për nxjerrje droge dhe parash në rrugë tokësore dhe pa i deklaruar në kufi. Këto i ka nxjerrë përmes gruas së tij Monika Kryemadhi, aktualisht kryetare e LSI.
Pas Metës në burg do të jetë dhe Sali Berisha, me një sërë akuzash në shpinë, “Gërdecin” ku mbeten të vrarë 26 persona të pafajshëm dhe u plagosën mbi 300 të tjerë.
Berisha do paguajë me burg dhe për “Rrugën e Kombit” ku u vodhën gati 450 milionë euro, 230 milionë të evidentuara nga KLSH dhe pjesa tjetër nga shembjet e herë pas hershme të tunelit të Kalimashit, si dhe para të tjera të hedhura kot në erë ndërkohë që rruga nuk ka përfunduar ende.
Berisha do të paguajë me burg dhe për vrasjen e 4 demonstruesve të opozitës më 21 janar, për aferën e CEZ me vlerë 414 milionë euro bashkë me të birin Shkelzen Berisha.
Por dhe për një sërë vrasjesh politike që nga Tropoja e deri tek vrasjen e trafikantëve të drogës, bashkëpunues me të birin Shkelzen dhe ish badigardin e tij, njëherësh ish zv.drejtor i Policisë së Shtetit Agron Kuliçaj.
Në burg do të përfundojë dhe ish ministri i METE Genc Ruli, njeriu që ka kopsitur aferën e CEZ dhe që mban përgjegjësi direkte për humbjen e 414 milionë eurove nga ana e arkës së shtetit shqiptar.
Bashkë me të në pranga do të jetë dhe ish ministri socialist i Shëndetësisë Ilir Beqja, për të gjithë abuzimet e e bëra përmes koncensioneve në këtë dikaster për katër vite me radhë. Duke i sjellë shtetit një humbje prej miliona dollarë.
“Shoqëri” në burg do t’u bëjë dhe ish ministri i Transporteve dhe kamikaz i Ilir Metës, Sokol Dervishaj.
Abuzimet e tij nuk kanë të sosur që nga 85 milionë eurot e humbura nga privatizimi i dështuar i Alpetrol e deri tek miliona eurot e rrugëve, më specifike ato të rrugës Tiranë-Elbasan.
Bashkë me ta do të jenë dhe “peshq” të tjerë të mëdhenj.
Por po ndalemi për momentin në këto emra që do të përfujndojnë së shpejti në pranga duke i dhënë dhe kuptim reformëss në drejtësi.
Publikuam këto emra për t’u dhënë mundësi e ndonjë ironie të mediave që as do ta publikojnë lajmin tonë.
Këtë gjë do ta bëjnë pas arrestit, për t’i dhënë kënaqësinë “Pamfleti” më pas të ironizojë me kapjen e medias nga kokat korrupsionit dhe krimit në Shqipëri dhe humbjen e integritetit profesional dhe moral kundrejt disa “dorovitjeve” në euro të përmuajshme për pronarët.
Reforma në drejtësi tashmë ka nisur rëndë. SHBA e BE janë në mbështetje të plotë duke dhënë siguri për shkuarjen në fund të këtij procesi dhe arrestimit të “Peshqve të mëdhenj”.Pamfleti.com
Aroma e keqe e gojës është një siklet i vërtetë për shumë njerëz, por për të shpëtuar prej saj ekziston një zgjidhje shumë e thjeshtë.
Mjafton të bëni gargar me bazë mjaltin, kanellën dhe ujë të vakët. Përsëriteni 2-3 herë në ditë gargarën, nëse mundeni.
Nëse vuani nga dhimbjet e fytit, vjen sërish një tjetër zgjidhje. Përzieni një lugë kanellë pluhur me gjysmë luge piper të zi, dhe përziejini në një gotë ujë. Pijeni dy herë në ditë dhe do të ndjeni direkt lehtësimin.
Për dhimbjet e stomakut, mjafton të përzieni një lugë mjaltë me gjysmë luge kanellë pluhur duke e shkrirë në një gotë me ujë të ngrohtë
Sulmet në Alepo, ishin konsideruar sulmet më të egra, ku përveç militantëve vdiqën e u lënduar shumë civilë.
Ndër të lënduarit ka pasur edhe shumë fëmijë, por fotoja që e theu internetin është ajo e këtij djalit që kishte humbur gjithçka nga sulmi në Alepo.
Emri i tij është Omran Daqneesh dhe ka qenë vetëm pesë vjeçar.
Mediat kishin raportuar që ai ka mbetur jetim dhe tash është strehuar në një familje që po kujdesën për të.
Mëlçia është një organ shumë i rëndësishëm trupor. Nëse nuk e trajtojmë siç duhet, mund të shkaktojë sëmundje serioze të ndryshme dhe të ndikojë në gjithë organizmin tonë.
Vitamina K është një vitaminë shumë e rëndësishme për mëlçinë tonë sepse prodhon proteina dhe ndihmon procesin e mpiksjes së gjakut. Mëlçia “thyen” qelizat e vjetra dhe të dëmtuara të gjakut. Ky organ i rëndësishëm luan një rol shumë të rëndësishëm.
Mëlçia është një organ shumë i rëndësishëm trupor. Nëse nuk e trajtojmë siç duhet, mund të shkaktojë sëmundje serioze të ndryshme dhe të ndikojë në gjithë organizmin tonë.
Vitamina K është një vitaminë shumë e rëndësishme për mëlçinë tonë sepse prodhon proteina dhe ndihmon procesin e mpiksjes së gjakut. Mëlçia “thyen” qelizat e vjetra dhe të dëmtuara të gjakut. Ky organ i rëndësishëm luan një rol shumë të rëndësishëm në të gjitha proceset metabolike në trupin tonë. Kur metabolizmi përmban yndyrna, “i thyen ato” dhe prodhon energji.
Mëlçia ka një aftësi për rigjenerimin e vet. Nëse nuk kujdesesh për mëlçinë, mund të sëmuresh seriozisht. Disa nga sëmundjet lidhen me një mëlçi të sëmurë. Ato shfaqen për shkak të një diete jot ë mirë ushqimore, konsumit të tepërt të alkoolit etj.
Një nga frutat që mund t’ju ndihmojnë me problemet e mëlçisë është fruti që quhet “Tamarind”. Është e mahnitshme pasi mund të eliminojë yndyrën në mëlçi. Ky frut është gjithashtu i dobishëm për detokifikimin e trupit, përmirëson tretjen tuaj, ul kolesterolin, shëron çdo problem dhe përmirëson shëndetin tuaj të përgjithshëm.
Vendosni dy grushte frutash “Tamarind” në një blender. Vendos pak ujë brenda dhe përzieni mirë çdo gjë. Treteni përzierjen e përftuar dhe pijeni atë gjatë tërë ditës. Gjithashtu mund të përgatisni çajin e Tamarindës! Thjesht vendosni 25 gjethe tamarind të lara mirë në një tenxhere me ujë të valuar.
Lëreni të ziejë për 20 minuta. Pas kësaj mund ta ëmbëlsoni me pak mjaltë nëse dëshironi.
Pijeni këtë dy herë në ditë (në mëngjes dhe në mbrëmje). Ju do të vini re shpejt se të gjitha problemet tuaja me mëlçinë do të jenë zhdukur!
