Ne i shikojnë në Kuvend, ose në Komisionet Parlamentare, ku shpehs herë përballën ashpër me njëri tjetrin si kundërshtarë politikë.
Por disa herë, politikanët tanë kanë njohje shumë të vjetër me njëri tjetrin. Madje në kohën kur nuk ia kishin idenë politikës, por kaluan vitët më të bukura të jetës sëbashku.
E kemi fjalën për periudhën e Gjimnazit. Besojeni ose jo, Saimir Tahiri, Jorida Tabaku dhe Ogerta Manastirliu kanë qënë shokë në një klanë në gjimnaz.
Në maturën e vitit 1998, në gjimnazin “Sami Frashëri” në Tiranë studionte Saimir Tahiri, Ogerta Manastirliu dhe Jorida Tabaku.
Kujt ja merrte mendja që nga ajo klasë do të dilnin 3 politikanë shumë të njohur shqiptar.
Sipas humanistëve Enea Silvio Pikolomini, para i ardhshëm Piu II, Antonio Sabelikos Rafaelo Volaterranos, e po ashtu më vonë të Pjer Ronsarit, Alfons Lamartinit, Zhyl Mishlesë, Elize Reklysë, Feliks Zhyljenit dhe shumë të tjerëve, vazhdimësia e shqiptarëve shkon në vijë të drejtë te Aleksandri dhe Pirroja, mbretër të Epirit, trashëgimtarë të Dodonës “ab antiquo”. Ky pohim mbështetet gjërësisht nga humanistët tanë Marin Barleti, Frank Bardhi, Pjetër Bogdani, si dhe nga mijëra dëshmi “in loco”, të shkruara dhe gojore. Më 1882 u gjet në Arkivin e Napolit dhe u botua një letër e dijetarit Gjergj Kastriotit-Skënderbeut (1405-1468), poliglotit që dinte pesë gjuhë të huaja bashkë me letërsitë e tyre përkatëse: heroi ynë kombëtar, më 31 tetor 1406 ia dërgonte princit të Tarenit Xhovani-Antonio Orsinit, duke thënë se po t’u besojmë kronikave tona kombëtare, ata na tregojnë se sovranët epirotë e molosë, Aleksandri dhe Pirroja, kanë qenë stërgjyshët e shqiptarëve; këta dy dinastë u shquan me ekspeditat e njohura që ndërmorën përtej Adriatikut. Tërësia e rrethanave domethënëse na tregon se vula zyrtare dhe e fshehtë e Skënderbeut, që u bë e njohur më 1962, ka emblema tërësisht dodonase; përkrenarja e tij, që ruhet në Vjenë, është e njëjtë me helmetën e Pirros, të përshkruar prej Plutarkut; për më tepër, në drurin gjenealogjik të pasardhësve të tij, jo rastësisht janë shquar Pirroja I, Kastrioti-Skëndërbe, si dhe Pirroja II Kastrioti-Skënderbe. Si përfundim, duhet të saktësojmë se vija: Aleksandri dhe Pirroja i Epirit – shqiptarët e sotëm, deri më sot, nuk është kundërshtuar nga asnjë dokument historik i vlefshëm.
Një repertor mjaft i pasur greko-romak, që asnjëherë nuk është hedhur poshtë, vërteton se Aleksandri dhe Pirroja, si molosë, ishin aecidë, pasardhës të drejtpërdrejtë të Eakut, gjyshit të Akilit, i cili që nga Homeri është vlerësuar si mishërimi i vetë prototipit të pellazgut. Veç kësaj, diçka që është plotësisht e provueshme, ka vazhduar ngritja në shkallën e princit, pa asnjë qëllim të paravendosur, e tre nipërve të Skëndërbeut, që sanksionuan onomastikën pellazgjike, mjaft domethënëse, të paraardhësve të tyre parahistorikë: Akili I Kastrioti-Skënderbeu, Akili II Kastrioti-Skënderbeu dhe Akili III Kastrioti-Skënderbeu. Si pasojë logjike e këtij realiteti objektiv, lidhja gjenetike ndërmjet shqiptarëve dhe pellazgëve ka vijuar të imponohet që në zanafillën e epokës moderne, një e vërtetë tashmë e pranuar nga një ushtri specialistësh shqiptarë e të huaj.
Përfundimisht, origjina pellazgjike e kombit shqiptar, të pandarë prej Adriatikut, është provuar në mënyrë të padyshimtë, pa asnjë hije etnocentrizmi, nëpërmjet përputhjeve, ndihmesave, konvergjensave të pakundërshtueshme të mijëra të dhënave ndërdisiplinore, zakonisht të pabotuara, vendore, që u përkasin fushave të mëposhtme: historigrafisë, nunizmatikës, epigrafisë, fizikës radiometrike, kimisë (së metaleve, tokave etj.), etnologjisë, folkloristikës, gjuhësisë, onomastikës, etimologjisë, antropologjisë, hematologjisë, ballkanologjisë, etruskologjisë, jurisprudencës, paleografisë, statistikës, demografisë, klimatologjisë etj. Afër rivierës sonë, në jug të Buthrotit të lashtë, të cilin e donte aq shumë “Andromaka” e Rasinit të pavdekshëm, gjendet shpella paleolike e Kreshmoit, në të cilën janë gjetur më 1933 “ankorat e argjirit”, një “specialitet” gjithëmesdhetar eskluziv i pellazgëve, të quajtur prej kohësh zotër të deteve.
Nga fillimi i shekullit XIII para erës së re, bashkëvëllai i pellazgut Akil, Diomedi – paraardhësi i Aleksandrit Molos, që shpëtoi nga lufta e Trojës, u end pa pushim nëpër pellgun adriatik. Ai i dha emrin e vet ishullit të Diomedit dhe një faltoreje “të adhurueshme e të shenjtë”, sipas Aristotelit të Scimnosit, duke e përfunduar atje poshtë harkun e jetës.
Pothuaj njëkohësisht Pirro Neotolemi, djali i arkipellazgut Akil, erdhi te plazhet adriatike të afërta me Buthrotin dhe mbretëroi në “viset e molosëve” (Prejardhjen e tij pellazgjike e kanë sanksionuar edhe Eniusi, Ovidi, Prisciani…) Në brigjet e Adriatikut, sipas Stefan Bizantinit, ai themeloi qytetin e Bylisit, që e përkujtonte në monedhat e veta. Thuhet se, nëpërmjet përzgjedhjes së përsëritur, ka përsosur një racë të lartë gjedhësh, që e kanë lëvduar me të drejtë Aristoteli, Teopompi, Varroni, Plini, Arriani, Eliani, Ateneu : ky lloj ka ardhur deri te rritësit e sotëm të racave rekorde. Akileidi, veç të tjerash, mbahet si krijuesi i një valleje tërheqëse, pirrikes, që ende vazhdon dhe lulëzon në Shqipëri…
Ndër studiuesit tanë mësimet e urta të një historie të tillë të gjatë ushqejnë dhe ndriçojnë të kaluarën e të ardhmen, kurdoherë në shërbim të paqes, të lirisë, të vëllazërisë mes popujve të Adriatikut dhe të mbarë botës… Plejada të tëra përfaqësuesish të shkencës franceze kanë dhënë ndihmesë të frytshme për ndriçimin e problemeve themelore të pellazgologjisë në kuadrin e kulturave mesdhetare. E ndiej veten të nderuar që këtu të bëj një homazh të përzemërt e të fuqishëm për ta, në veçanti për kujtimin e pashuar të Robert d’Anzhelisë dhe Dominik Briquel-it. Ata pajtohen të gjithë sesa e sigurtë është mirënjohja e popullit tonë, e “besës”, fjalës së dhënë të shqiptarëve, i cili kurrë nuk do ta harrojë bujarinë e popullit vëlla francez.
Shkencëtarët në Mbretërinë e Bashkuar kanë bërë një zbulim të madh në hulumtimin e kancerit të prostatës me një test të ri që mund ta bënte shumë më të lehtë zbulimin e sëmundjes vrastare.
Kanceri i prostatës është më i zakonshmi në mesin e meshkujve në Mbretërinë e Bashkuar me një në tetë nga ta duke zhvilluar gjendjen në një pikë në jetën e tyre.
Metodat aktuale të zbulimit të sëmundjes mund të jenë problematike, por hulumtuesit në Universitetin Dundee në Skoci kanë gjetur një ultratinguj të ri që është më pak invaziv, më i saktë dhe shumë më i lirë.
Indi kanceroz ndihet më shumë se normale kështu që një ultratinguj është shumë më mirë i pajisur për ta marrë atë.
Deri më tani 200 njerëz kanë marrë pjesë në studimin e Dundee, por ekspertët duan të rrokullisen atë më tej për të ndihmuar në shpëtimin e më shumë jetës në Britani çdo vit.
Një recetë tradicionale përmetare, padyshim dhe shumë e shijshme. Zakonisht gratë e këtij qyteti e gatuajnë atë për vaktin e drekës pasi është kalorike, por dhe shumë e thjeshtë në përgatitje.
Përbërësit
gjysmë pulë
2 lugë gjelle miell
2 lugë gjelle arra (të grirë)
2 vezë (të verdhat)
50 gr gjalpë
kripë
Përgatitja:
Presim pulën në copa të vogla dhe e shtojmë në tigan ku e skuqim pak.
Më pas i hedhim 300 ml ujë dhe e lëmë të ziejë për 15 minuta.
Ndërkohë bëjmë brumin duke përzier miellin me arrët e grira dhe të verdhat e vezëve. E punojmë mirë me dorë sa të marrim një masë të plotë të cilën e skuqim me gjalpë derisa të marrë ngjyrë karameli.
Shtojmë lëngun e pulës dhe e lëmë derisa masa të bëhet pak kremoze.
Me kalimin e viteve sugjerohet ndryshimi i dietës ditore dhe kontrolli i rreptë i ushqimeve, kjo si pasojë e ndryshimit të metabolizmit. Ndiqni këshillat e mëposhtme për të mësuar se çfarë nuk duhet konsumuar pas të tridhjetave:
Buka e bardhë
Duhet ta dini se çdo gjë që është bërë me miell të rafinuar është e ndaluar. Simitet dhe buka e bardhë kanë përmbajtje të lartë të glukozës dhe sheqerit, që mund të ndalojnë prodhimin e kolagjenit dhe shumë proteinave që parandalojnë rrudhat.
Salcë soje
Rrathët e errët dhe të fryrë nën sytë tuaj kanë tendencë të bëhen më të dukshme me kalimin e viteve. Në mënyrë që të zgjoheni të freskët, ju duhet të shmangni ushqimet e kripura si salca e sojës. Besojeni ose jo, 1 lugë gjelle salcë soje përmban 879 mg natriumi!
Gjithashtu sigurohuni që të pini më shumë ujë.
Margarina
Duhet të dini se zëvendësuesit e gjalpit si margarina, zakonisht përmbajnë shumë vajra të hidrogjenizuara. Yndyrnat mund të shpejtojnë procesin e plakjes së lëkurës tuaj dhe të rrisin ndjeshmërinë kur bëhet fjalë për rrezatimin ultravjollcë.
Supë e konservuar
Sipas studimeve, presioni i lartë i gjakut lidhet me plakjen e parakohshme. Supat e konservuara përmbajnë nivele të larta të natriumit dhe kjo mund të rrisë presionin e gjakut. Një arsye tjetër për të shmangur supat e konservuara është BPA. BPA është një përbërës i zakonshëm në supë të konservuar që lidhet me shtimin e peshës dhe kancerin.
Koktejle dhe birra
Me kalimin e kohës bëhet më e vështirë për trupin tuaj që të metabolizojë alkoolin në mënyrë efikase. Alkooli mund të prishë rutinën e gjumit dhe ky është një faktor tjetër që çon në shtimin e peshës dhe plakjen e parakohshme. Për më tepër, duhet të dini se alkooli mund të “thyejë” elasticitetin e lëkurës suaj
Kapja e ”peshqëve të mëdhenj”, është kthyer edhe në temë batutash mes shqiptarëve.
Edhe pse kapja e tyre nuk po duket, ambasadori italian në Tiranë, Alberto Cutillo, i pyetur nga gazetarët mbi deklaratat e Donald Lu-së për arrestimet VIP, është shprehur se peshq të vegjël apo të mëdhenj duhet të japin llogari para ligjit.
”Të gjithë shqiptarët shpresojnë që qetësia shqiptare të funksionojë. Ata që kryejnë krime të mëdha të gjykohen dhe kur janë fajtorë të dënohen. Peshq të vegjël apo të mëdhenj, ata që e thyejnë ligjin duhet të përballen”.
Filip Shala është emri i aktorit të njohur Jean Claude Van Damme në filmin e tij të fundit.
“Kill’em All” tregon historinë e një shqiptari, i cili kërkon hakmarrje për babanë e tij, të cilin e kishin vrarë serbët gjatë luftës për arsye të shkrimeve të tij si gazetar.
Ndërsa, pas shumë vitesh shqiptari Filip Shala, hyn në bandën serbe vetëm që të jetë më afër vrasësve të të atit.
Kur koha në film kthehet disa vite pas, dhe shqiptari paraqitet siç ishte fëmijë, duke u larguar nga nëna e tij, ai thërret në gjuhen shqipe “nanë” duke e përsëritur disa herë këtë fjalë.
Filmi “Kill’em All” është shfaqur në kinematë botërore para disa muajve, dhe është pritur mirë nga publiku.
Ndërsa, në film kanë qenë pjesë edhe aktorë tjerë të njohur si Maria Counchita Alonso e Peter Stormare.
Kryemenaxheri i kompanisë me emrin tregtar “Gulf”, që mendohet se është “truri” i një skeme mashtruese, viktimë e së cilës kanë rënë mijëra qytetarë, disa firma të fuqishme, por edhe shteti shqiptar, duhet të jetë pjesë e një grupi biznesi, që ka hyrë në sektorin e hidrokarbureve me qëllim për të fituar në mënyrë joligjore. Në këtë grup përfshihet edhe pronari i “Tajvanit”, Besnik Sulaj, si dhe biznesmenë të tjerë, të cilët edhe më parë kanë patur probleme me respektimin e rregullave të tregut.
Emri i krijuesit të skemës së tallonave me çmim të lirë është Albano Aliko. Ky nuk është as administrator dhe as pronar i kompanisë Gulf Oil Albania, por duket se pronarët dhe drejtuesit e vërtetë të saj, që janë nga ish-republika sovjetike e Gjeorgjisë, apo edhe nga vende të cilësuara si “parajsa fiskale”, ja kanë besuar atij menaxhimin në një vend të panjohur për ta. Albano Aliko aktualisht është në kërkim nga organet e zbatimit të ligjit në Shqipëri, në të njejtën kohë me administratorin gjeorgjian të “Gulfit”.
Kompanitë
Aliko ka filluar prej vitesh aktivitetin e tij në biznesin privat. Emri i tij figuron në të paktën shtatë kompani të regjistruara në Qendrën Kombëtare të Biznesit. Interesante është të theksohet se në njerën prej tyre ai është bashkëpronar me shtetin. Fjala është për kompaninë KAP, e cila figuron të jetë aktive, ndonëse me balance negative vit pas viti, ku Albano Aliko është aksioner me paketën kontrolluese prej 82.5 për qind të aksioneve, ndërkohë që ministria e Ekonomisë – si përaqësuese e shtetit shqiptar – zotëron pjesën e mbetur prej 17.5 për qind të aksioneve.
Aliko rezulton të jetë administrator i këtij subjekti, që si objekt të veprimtarisë së tij ka fushën e peshkimit dhe të akuakulturës. KAP është krijuar në vitin 1999, ndërkohë që hyrja e Alikos si aksioner është realzuar në vitin 2007, në kohën e qeverisë Berisha.
Që në vitet 2012-2013 përmbaruesit privatë kanë goditur aksionet e Albano Alikos, duke e cilësuar atë si debitor për detyrime të tjera dhe duke ndaluar tjetërsimin e aksineve dhe aseteve të tjera të tij në kompani.
Në një kompani tjetër, ai figuron zotërues i 100% të aksioneve. Kompania quhet Europark, është krijuar në vitin 2009, por aktiviteti i saj është pezulluar një vit më pas. Objekti i kësaj kompanie ka qenë organizimi i parkingjeve.
Në katër kompani, Albano Aliko rezulton bashkaksioner me një nga bashkëpunëtorët e tij më të ngushtë: Apostol Goçi. Konkretisht, është fjala për kompanitë e sektorit të ndërtimit B 3 A dhe A 3. Në të dytën, Aliko dhe Goçi kanë zotëruar nga 33.33 për qind të aksioneve. Ajo është pezulluar në vitin 2009, ndërkohë që përmbaruesit sërisht kanë goditur me bllokime të aseteve të tyre.
Apostol Goçi ka dalë këto ditë në skenë edhe si bashkëpronar i “Gulfit”, me një kuotë prej 12.5 për qind të aksioneve, në përpjekje për të qetësuar konsumatorët, të cilët nuk arrijnë dot të shkëmbejnë tallonat e parapaguar me karburant.
Ky i fundit del në skenë sërish me Alikon në kompaninë “Viloil”, ku zotërojnë secili nga 50 për qind të kuotave dhe ku Albano Aliko është administrator. Përmbarimi ka goditur aksionet e tyre në vitet 2012, 2013 dhe së fundmi më 2017 për detyrime të pashlyera.
“Beso i Tajvanit”
Por Albano Aliko rezulton bashkëpronar edhe tek firma “Tajvani”. Kjo është kompania e mirënjohur në qendër të kryeqytetit, ku është strehuar kazinoja e Tiranës, si dhe një numër lokalesh e restorantesh më shumë xhiro. Në rast se Aliko, por edhe Apostol Goçi zotërojnë në këtë aktivitet nga 5 për qind të aksioneve secili, Besnik Sulaj 0 pronari i vërtetë i tij – zotëron 80 për qind. Në vitin 2003 aksioner i vetëm ka qenë Sulaj, por në vitin 2009 grupi i tyre u pasurua edhe me Albano Alikon, Apostol Goçin, etj. Në drejtim të kësaj kompani ka sërish goditje nga përmbaruesitqë nga viti 2011, por edhe më pas
Por Beson, Goçin dhe Alikon i gjejmë në bashkëpronësi9 edhe në një tjetër kompani, të cituar më sipër: B 3 A, ku ka një ndarje interesante të “tortës”: Besnik Sulaj 20%, Albano Aliko 20%, Apostol Goçi 20%, 20% i ka vetë shoqëria “Tajvani” dhe një 20% të mbetur e zotëron Avni Braçaj, një njeri i afërm i “Besos së Tajvanit”. Kompania figuron e çregjistruar si aktivitet në QKB.
Nafta e ARMO-s
Tashmë është bërë e njohur se “Gulf” ka shitur në treg produktet e hidrokarbuara të prodhuara nga rafineria e naftës në pronësi të ARMO-s, me qendër në Ballsh. Në një moment të caktuar furnizimet nga kjo kompani u ndërprenë dhe, me sa duket, më pas është proceduar me rezervat e mbetura, deri në momentin kur pronarët e makinave u ndeshën me të papriturën e hidhur: tallonat e blera me parapagim nuk konvertoheshin në karburant. Ato ishin kthyer në letra të thjeshta pa vlerë.
Por, pas krijimit të një morie pa fund detyrimesh nga ana e ARMO-s, që në kohën kur pronar ishte Rezart Taçi e më pas, rafineria iu besua subjektit IRTC, ku si administrator ishte vëllai i Besos: Mitat Sulaj. Ndonëse edhe kjo e fundit iku me detyrime të tjera nga pas, duke filluar nga paga të papaguara që krijuan një kaos tek mijëra punonjës të rafinerisë, kompanitë që erdhën me të njejtën detyrë: Allum dhe Byllis Energy, sipas dëshmive të punonjësve të Ballshit, duket se kanë të njejtët drejtues si kohët e fundit. Pra, të paktën për punonjësit e Ballshit, ata që kanë marrë në shfrytëzim naftën e Ballshit janë njerëzit e grupit të “Tajvanit”.
Thjesht, me ndryshimin e emrave të kompanive kontraktore, është tentuar të shmangen detyrimet e krijuara tek të punësuarit, si dhe tek Tatimet apo Bashkitë, ndërkohë që zinxhiri i kalimit të përgjegjësive ka vijuar në hundë të shtetit.
Me sa duket, grupi i Tajvanit ka dështuar edhe me shitjen e naftës së Ballshit nëpërmjet Gulfit, me të cilin e lidhnin interesa të shumta biznesi të pronarëve e menaxherëve nëpër kompani të ndryshme, në naftë, ndërtim, kazino, etj. Dhe sërish këtë herë po përpiqet t’ua kalojë këto situata konsumatorëve.
Shteti
Ajo që e bën më problematike gjithë këtë çështje është roli i shtetit shqiptar. Në radhë të parë, shteti nuk ka patur asnjë informacion nga organet e tij të shumta e të specializuara për përgatitjen e një skeme mashtruese të radhës. Së dyti, ky shtet madje është edhe bashkëaksioner në biznese të rëndësishme me disa nga protagonistët e kësaj situate. Dhe së treti, askush nuk prononcohet se çfarë do të ndodhë me të mashtruarit.
