Kuriozitete

Takimi me gjermanin Ludvig

Në mbrëmjen e 26 tetorit të vitit 1943 Iliaz Bazna takohet me një zyrtar të lartë të ambasadës gjermane, për të cilin kishte punuar më përpara, dhe i ofron atij faksimilet e dokumenteve sekrete.

Zyrtari i lartë gjerman i njohur me pseudonimin “Pierre”, ishte rekrutuar nga RSHAVI, dhe quhej Ludvig C. Bazna dhe ai punuan së bashku në fshehtësi. Bazna i kërkoi gjermanit 20 mijë stërlina në këmbim të informacionit. Gjermani e refuzoi për momentin kërkesën e shqiptarit, duke i thënë se nuk ishte i gatshëm të jepte shuma të tilla. Megjithatë, ai e kuptoi se bëhej fjalë për një informacion shumë të rëndësishëm dhe këmbënguli të shikonte dokumentet.

Bazna i tha se nuk ishte aq budalla sa t’ia jepte dokumentet para se të paguhej, përndryshe do t’ua shiste ato sovjetikëve. Ai i tha gjermanit se do t’ia jepte dokumentet në bobinë filmike, por kjo do t’u kushtonte gjermanëve 15 mijë stërlina. Ludvigu kishte në dispozicion 3 ditë për ta vlerësuar ofertën e shqiptarit.

Bazna do ta telefononte Ludvigun në ambasadën gjermane në datën 30 tetor 1943, në orën 3 pasdite dhe do të prezantohej në telefon si “Pierre”. Ai do të pyeste nëse Ludvigu kishte ndonjë letër për të. Nëse përgjigja do të ishte negative, atëherë gjermanët nuk do të dëgjonin më kurrë për të. Ishte pak pas mesnate kur vizitori veshi pallton, vuri një kapele që i binte pak mbi sy dhe shkoi te dera ku ndodhej Ludvigu.

U ul pranë gjermanit dhe i tha me zë të ulët: “Ju doni të dini se kush jam unë? Jam rekruti i ambasadorit britanik. Pasi u fut brenda, Bazna në mënyr të habitshme iu zhduk nga sytë Ludvigut i cili fillimisht e ndoqi atë nëpër rrugë, por nuk e pa më. Mengjesin tjetër Ludvigu ia tregoi historinë e tij ambasadorit gjerman në Turqi, Franc Fon Papen.

Por ky nuk u habit, pasi ishte marrë me spiunazh dhe intriga. Kishte rekrutuar spiunë në Amerikë, madje kishte kontaktuar edhe me Mata Harin, me famë, dhe tashmë ishte përfshirë në të gjitha kombinacionet sekrete brenda Rajhut të Tretë. Duke qenë se Turqia ishte një vend neutral, ajo ishte bërë një qendër e spiunazhit të të gjitha fuqive të mëdha.

Si e mori shqiptari emrin “Cicero”
Fon Papen i tha Ludvigut se nuk ishte i autorizuar ta paguante shumën prej 20 mijë stërlinash, për një informacion akoma të pavërtetuar. Për më tepër, ai i tha se ky vendim duhet të merrej nga nivele më të larta shtetërore në Gjermani, pra nga ministri i Jashtëm i Gjermanisë të asaj kohe, Joakin Fon Ribentrop.

Ambasadori i dërgoi një mesazh të koduar Ribentropit, ku i shpjegonte situatën dhe i kërkonte shumën prej 20 mijë stërlinash si fillim, ndërsa më pas do të procedohej edhe me shuma të tjera. Shuma duhet të mbërrinte në Ankara jo më vonë se 30 tetori, përndryshe operacioni do të dështonte. Edhe pse ambasadori nuk e mendonte të tillë, përgjigjja nga Berlini ishte pozitive.

Ludvigu shkoi më pas, sipas urdhrit, në zyrën e ambasadorit. Papeni i tha Ludvigut se duhej të bënte marrëveshje me atë që tashmë do të quhej “Ciceron”, sipas emrit të marrë nga oratori i famshëm romak, pasi informacioni ishte shumë shpresëdhënës. Ambasadori i tha Ludvigut se korrieri kishte mbërritur dhe me vete kishte sjellë edhe 20 mijë stërlinat.

Megjithatë, ambasadori e këshilloi Ludvigun që të ishte i kujdesshëm, pasi puna që po bënte ishte me rrezik. Takimi u bë në vendin e caktuar dhe shqiptari i dorëzoi Ludvigut dy bobina filmike 35 mm. Ndërsa Ludvigu u zgjat të merrte bobinat shqiptari i qetë i tha: “Më parë, paratë”. Ludvigu i nervozuar hapi zarfin dhe numëroi paratë.

Ai këmbënguli që, gjithsesi, para se t’ia jepte Ciceronit, t’i shihte filmat të zhvilluar, sepse nuk besonte. Ciceroni ra dakord për të pritur vetëm gjysmë ore. Ludvigu e mori filmin dhe e pa të zhvilluar në një dhomë të errët pranë zyrës së tij. Informacioni përmbante të dhëna të rëndësishme të kohëve të fundit. Ludvigu më në fund vendosi të kryente pagesën.

Që nga ky moment Ciceroni vazhdoi ta furnizonte Ludvigun me sekrete shumë të vlefshme, të cilat ai i fotografonte me shumë kujdes dhe i ruante në godinën e ambasadës britanike. Materiali i zbuluar nga Ciceroni ishte një thesar sekretesh, duke përfshirë edhe planet e Konferencës së Kazablancës midis Ruzveltit, kryeministrit britanik, Çërçill dhe liderit nacionalist kinez, Çan Kai Shi.

Më pas Bazna u dha gjermanëve edhe planin e Konferencës së Teheranit, midis presidentit Ruzvelt, Çërçillit dhe Stalinit. Nga detajet që mësuan mbi këtë takim të nivelit të lartë, nazistët kuptuan për herë të parë planet e aleatëve mbi pushtimin e Evropës.

Por komanda e lartë gjermane, pasi i studioi dokumentet e ardhura nga Stambolli vendosi të mos i pranojë ato si të verteta, duke arritur në përfundimin se informacioni ishte një sajesë e britanikëve për t’ua hedhur nazistëve.

Plani ishte shumë i mirë për të qenë i vërtetë. Gjermanët në vend të kësaj i besuan plotësisht informacionit të sjellë nga një agjent i tyre i rekrutuar nga britanikët, i cili njihet në terminologjinë e spiunazhit si “njeriu që kurrë nuk ekzistoi”.

Rrjedhja e informacioneve shumë të vyera të Ciceronit ndaloi në pranverë të vitit 1944, kur aleatët mësuan se diçka serioze kishte ndodhur në ambasadën britanike në Ankara. Aleatët e mësuan këtë jo si rezultat i shërbimit të tyre sekret, por nga goja e vetë ministrit të Jashtëm të Rajhut, Riobentrop, ose e thënë më saktë nga një spiun aleat, nga të paktët që kishin mbetur në Gjermaninë e asaj kohe. Ky agjent ishte Fric Kolbe, i cili kishte punuar për një kohë të gjatë në administratën naziste, një patriot gjerman që i urrente nazistët.

Kolbeg kishte arritur të vihej në kontakt prej kohësh me zyrën e shërbimit strategjik OSS dhe shefin e saj Alen Dallas në Berë të Zvicrës, duke i dhënë atij dokumente shumë të rëndësishme.

Në fillim të vitit 1944 Kolbeg kishte arritur të dekodifikonte një telegram të ardhur nga ambsadori Papen për Ribentropin në Berlin, ku bëhej fjalë për informacione sekrete të ardhura nga spiuni Ciceron, dhe ku thuhej se ky informacion vinte direkt nga zyrat e ambasadës britanike në Ankara. Ai ia kaloi këtë informacion në mënyrë urgjente Dallesit, i cili ia përcolli më tej në Inteligjent Servisit.

Sipas astrologes Meri Shehu, ne parashikimin per daten 19 Qershor, kjo date dhe Aferdita ne Luan thuhet se takohet me lidhjen veriore te Henes ne Luan.

LIDHJA VERIORE E HENES ESHTE RRUGA JONE DREJTE TE ARDHMES

Lidhja me Aferditen sot do tregoj FATIN E PERBASHKET qe na lidh te gjitheve me njeri tjetrin

E Rendesishme eshte te kerkojme te mbledhim fuqite tona se bashku per nje fitore me te madhe sociale

Ne rast deshtimi ne jeten personale e sociale duhet te rishikoni ku e keni pozicionuar veten ne ragun social dhe me ke persona keni bashkepunuar.Duhet te rishikoni pozicionet tuaja

Dashi duhet te jete me social dhe me dominant ne vepra bamirese per te patur sukses ne dashuri

Demi do tentoj te gjej mirekuptim me njerzit e familjes duke e ndjere se perkushtimi aty eshte e ardhmja e tyre

Binjaket duhet te jene me te sinqerte e dashamires ne komunikim dhe ne dhenien e mesazheve Sot do kene nje takim interesant

Gaforrja duhet te jap prova besnikesrie dhe zoterie ne qofte se do te kete fitime personale dhe ekonomike

Luani duhet me cdo kusht te perfitoj nga mundesia per reklamuar veten ne nje ambjent ku do kete te ftuar

Virgjeresha mund ta provoj te lere veten te lire shpirterisht dhe ti dorezohet nje pasioni vetem e vetem se e ndjen thellesisht

Peshorja me pak mund mund te fitoj sot zemrat dhe vemendjen e te tjereve dhe kjo do tja lehtesoj te ardhmen

Akrepi do triumfoj ne karriere pasi do bej dicka qe te tjeret nuk do guxonin apo kishin vemendjen ta benin

Shigjetari do perfitoj nga ndihma qe vijne edhe nga large apo jashte vendit duke treguar se zgjerimi i tregut eshte e ardhmja e tij

Bricjapi do perpiqet te gjej pasurine apo sigurine shpirterore duke numeruar te mirat morale qe ka bere dhe cfarre duhet te prese si shkembim

Ujori do kete fat ne partneritet duke bere zjgdhjen e duhur apo bashkepunimin e duhur dhe kjo i rit perqindjen e fitimit

Peshqit e kane karmike sot te gjejne nje pune apo veprimtari qe tu tregoj te tjereve qe di te bej gjera me vlere

Organizata “Small Arms Survey”, ka publikuar disa të dhëna interesante sa i takon armatimit të vendeve në botë. Sa i takon rajonit tonë, në krye qëndrojnë Serbia dhe Mali i Zi. Fjala është për armët e lehta, ku këto dy shtete kanë nga 39.1 armë për 100 banorë.

Pas tyre renditet Bosnja dhe Hercegovina me 31.2 armë për 100 banorë dhe Maqedonia 29.8. Kosova renditet pas vendeve fqinje, me 23.8 armë për 100 banorë, ndërsa Shqipëria qëndron më së miri nga shtetet fqinje, me 12.03 armë zjarri për 100 banorë. Sipas organizatës “Small Arms Survey”, numri i zotërimit të armëve të vogla nga ana e qytetarëve në botë është në rritje.

Vlerësohet të jenë më shumë se 1 miliard armë zjarri në botë, e që është një rritje prej 17% gjatë 10 vjetëve të fundit. Shtetet e Bashkuara të Amerikës renditen në vendin e parë për vitin 2017 sa i përket posedimit të armëve nga civilët.

Amerikanët kryesuan edhe në anketimet e vitit 2007, duke zotëruar 270 milionë armë, të cilat u përkthyen në 90 armë për çdo 100 banorë. India dhe Kina, të cilat secila kanë popullsi prej rreth 1.3 miliardë njerëzish, renditen në vendin e dytë dhe të tretë.

Kontrolli i armëve është një temë e nxehtë politike në Shtetet e Bashkuara, pas një valë të shtënash masive në shkolla dhe vende publike. Administrata Trump ka thënë se do të punojë për të përmirësuar sigurinë në shkolla, por nuk ka bërë kërkuar ndonjë legjislacion të ri kombëtar për kontrollin e armëve.

Një turiste ka rrëfyer një histori të çuditshme që i ka ndodhur në Valbonë. Teksa kanë shkruar me një grup njerëzish si turistë në fshatin e bukur të Tropojës u ka ndodhur një e papritur.

Ajo tregon për Anabel.al se çudia ishte tek foto që kishin shkrepur. Në njërën nga ftot që shoqja e saj i kishte bërë vajzës, kjo e fundit dukej sikur kishte tre krahë. Të gjithë kanë shqyer sytë duke parë foton me vëmendje pasi nuk besonin në këto gjëra.

“Pershendetje Anabel! Po bej qe dje qe jam e shokuar nga ajo qe kam parë. Me koleget e punes organizuam nje eskursion ne Valbon. Pasi vizituam parkun e bukur te Valbones dhe bem shum foto,, ne momentin kur po zbrisnim po shifnim fotot qe kishim ber.

Kur nje shoqa ime sa hapi fotot pa ne nje foto Ku kishte nxierr vajzen e saj nje krah tj.. E trembur na tregon ne se cfar ishte.. Un nuk kam besuar kurr ne keto gjera dhe I kundershtoja sa her degjoja per te tilla gjera. Por ato momente nuk dija cte mendoja vertet!!!

Dhe eshte foto reale qe kam qen vet prezent. Nuk dinim se cfar shpjegimi ti jepnim asaj fotoje.. Mos ndonjerit nga fansave u ka ndodh dicka e till ndonjeher??? Te lutem postoje kete foto,”- shkruan ajo.

Po juve ju ka ndodhur ndonjë gjë e tillë në vendet e Shqipërisë?! Nëse po na shkruani dhe na tregoni detaje të tjera.

Shumë persona preferojnë të bëjnë një tatuazh në lëkurën e trupit të tyre për të përcjellë një mesazh të fortë.

Por, disa të tjerë guxojnë të pikturojnë trupin pasi janë të apasionuar pas tyre. Ata që vendosin të bëjnë një shenjë të caktuar për personin e zemrës apo për të afërmit e tyre janë të shumtë.

Edhe përse unazat gjenden zakonisht në gishtërinjtë tonë, tatuazhi i një spangoje të kuqe është bërë shumë i famshëm qysh nga përhapja e asaj se çfarë do të thotë ky tatuazh.

Ky tatuazh mendohet se kuptimi i tij vjen nga Azia.Spangoja e Kuqe e Fatit, është një profeci e vjetër që beson se Zoti e lidh një spango të kuqe e cila nuk këputet asnjëherë, mes një personi dhe shpirtit binjak të tij/saj.

Ndaj nëse shikoni se një vajzë apo djalë që ka një tatuazh të tillë as mos tentoni t`i afroheni për ta joshur, pasi lidhja e dashurisë me personin e zemrës është shumë e fortë dhe nuk shkëputet.

“Asnjëherë mos bisedo për punën brenda mureve të shtëpisë! FBI-ja ka “veshë” kudo, dhe nëse flet për punë në makinë, ngrije zërin e radios! Është më mirë që të bisedohet duke ecur në rrugë.”
(Një nga rregullat e John Gottit për liershipin)

John Edward Alite, në vitet ’80- ’90 ishte pjesë e familjes mafioze Gambino. Ai ishte krahu i djathtë i mafiozit italian John Gotti. Në vitet 2000, ish mafiozi me origjinë shqiptare mori arratinë, kur mësoi se ata që i kishte konsideruar pjesë të familjes, kishin vënë një çmim për kokën e tij. Zgjodhi të ishte mafioz për para. Ai donte të forconte pozitën e tij në grupin Gambino, dhe më të shumtën e krimeve, i kreu me udhër të John Angelo Gotti-t, të riut, e ndonjëherë me urdhër të babait të Junior-it, John Joseph Gottit.

John Alite u kap në Brazil, në vitin 2004, i kërkuar për krime të shumta. Ai bëri një pakt me qeverinë e Shteteve të Bashkuaa të Amerikës, dhe disa vite më pas dëshmoi kundër kryemafizit të grupit Gambino, e disa gangsterëve të tjerë.

“Kam pasur një jetë të vështirë, isha një gangster, por tani jeta ime ka ndryshuar”, shprehet Alite.

John Alite do të mbahet mend gjithmonë si mafiozi me origjinë shqiptare që rrëzoi familjen shumë të famshme Gambino. Dhe sot, ai ka zgjedhur që të japë mesazhe pozitive tek të rinjtë, duke rrëfyer historinë e tij, si arriti t’i shpëtonte plumbave, përndjekjes, shpifjeve dhe vdekjes!

“Flas shpresh për Shqipërinë e madhe, duke shpresuar që shumë njerëz do më ndjekin në Kosovë, Maqedoni, Tiranë, dhe ne të bëhemi një komb madhështor. Tani më jepet hapësirë në media dhe po përpiqem që të rinjtë të mos ndjekin shembullin tim, të mos bëjnë atë që kam bërë unë. Kam qenë një njeri shumë agresiv, vij nga një vend që është agresiv dhe jemi shumë emocional, dhe të prirur për përballje fizike. Por jemi gjithashtu edhe shumë inteligjentë. Bota shpesh e harron këtë për shkak të reputacionit luftarak që kemi, por kjo na ka bërë që të mbijetojmë si vend. Mendoj ndonjëherë, kur jeton në një vend si unë, në SHBA, ne harrojmë se kush jemi, jo me dashje por jeta bën që të shkojmë në atë drejtim.”

John Alite është shndërruar. Nuk është më mafiozi që goditi me thikë, që qëlloi me armë e dhunoi njerëzit në forma të ndryshme gjatë njëzet e pesë viteve si kriminel. Origjina e tij është Gjirokastra, dhe duket se për ish mafizoin, prejardhja, familja janë shumë të rëndësishme. Ai thotë se mbijetoi sepse i ati e mësoi si të qëndronte i fortë.

“Në Amerikë, ku unë jam rritur nga gjyshërit e mi, dhe babai im, në një familje tradicionale, ka qenë e vështirë të tregosh se kush je dhe nga vjen, sepse Shqipëria nuk njihej shumë.

Jam një shqiptar që mbijetoj, dhe çfarë do që të ndodhë nuk rrëzohem. U bëra pjesë e mafias në Amerikë, dhe ja ku jam këtu, sepse mbijetova. Jam dikush që mbijetova. Ndër vite, njerëzit donin të më vrisnin, dhe sot ata prapë duan të më vrasin. Rruga e mafias nuk është ajo që dua që fëmijët e mi të ndjekin, dhe asnjë fëmijë tjetër”, thotë ish mafiozi.

John Alite, erdhi në Shqipëri i shoqëruar nga dy djemtë e tij, Johnny Junior dhe Methju për të prezantuar librin e tij “Darkest Hour” dhe për të folur rreth dokumentarit “Gangsteri Perfekt” (The perfect gangster) me regji të Andi Deliana.

“Fëmijët e mi, Xhoni dhe Methju nuk kishin mundësi ta njihni Shqipërinë sepse unë isha në burg. Kjo është hera e parë që unë kam mundësi të udhëtoj, kështu që i mora me vete. Unë dua që ata të kuptojnë që ne kemi vlera. Ne ishim një vend që, kur Gjermania po vriste hebrenj, ne i mbrojtëm hebrenjtë. Kudo që shqiptarët shkojnë, nuk e harrojnë njëri-tjetrin, ata e ndihmojnë njeri-tjetrin.”

Këshilla që i jep djemve të tij lidhet gjithmonë me lirinë, si të mos e humbasin kurrë atë.

“Fëmijët e mi janë familja ime, janë jeta ime. Jam i kënaqur sepse janë fëmijë të mbarë, merren me punë dhe sport. Unë nuk lodhem kurrë dukei këshilluar që të duan jetën dhe të mos e humbasin lirinë, ashtu siç e humba unë. U them të tregohen të zgjuar, ta duan dhe respektojne vendin e origjinën e tyre, por mbi të gjitha veten”, tregon John Alite.

Në libër, ish mafiozi nga Gjirokastra rrëfen orët e tmerrit dhe zbulon të vërteta të tjera rreth familjeve më të mëdha mafioze të viteve ’80.

“Kam qenë pjesë e mafias italiane, e cila është shumë e famshme në Amerikë. Njerëzit mendojnë që nuk mund të ndryshoj, disa të tjerë mendojnë që po aktroj, është e vështirë ta besosh sepse kështu më njeh bota. Shumë në Shqipëri më mbështesin, janë në anën time. Është e qartë që ka shumë propagantë nga mafia italiane, amerikane që kanë shumë për të thënë. Unë fitova miliona nga aktivitetit kriminal dhe kur më futën në burg humba miliona. Dhe askush nuk më besonte më. Në këtë libër të dytë tregoj orët e mia më të merrshme.”

Lidhur me dokumentarin, ai thotë: “Ky film është rrugëtimi i jetës sime, ndërsa libri “Darkest Hour” është një triologji. Në librin e parë, “Rregullat e Gotit”, unë flas se si u rrita dhe u bëra gangster. “Rregullat e Gotit” është një libër ku rrëfehet se sa i dobët ishte Goti, ai që ishte në krye të një familjeje mafioze. Aty tregohet se si e kuptova që nuk isha unë i dobët, por Goti që urdhëronte vrasje.Ai ishte i dobët. Ai urdhëronte vrasje nga karrigia dhe nuk i shihte asnjëherë me sy pasojat, ishte ai që braktiste pjesëtarët e familjes kur ata i qëllonin. Ai nuk ishte aty kur mua më qëlluan, nuk ishte aty kur mua më dënuan, ndërsa unë për vite të tëra kreva krime për të. Në librin e parë, rrëfej se si e pranova përpara drejtësisë ç’kisha bërë për këtë familje mafiozësh. Nuk kam thyer rregullat e Gotit, ato ishin rregullat e një njeriu të dobët. Por, unë mbijetova dhe ja ku jam këtu.”

John Alite është një ndër shqiptarët më të njohur në botë, kryesisht në Amerikë. Jo si hero, por si një ish mafioz i penduar, që këshillon të rinjtë të mos zgjedhin rrugën e gabuar, por atë të dijes dhe të duan jetën.

“Shpresoj që të ndryshoj mendjen e atyre të rinjve që janë në rrugën e gabuar, që të mos bëjnë gjëra si unë. Ka shumë mundësira për të bëra gjërat e duhura në jetë. Ajo që duhet bëni është të shkoni në shkollë, të studioni, të përpiqeni, dhe ka mundësi kur punon dhe nuk dorëzohesh, dhe shqipëtarët nuk dorëzohen. Rruga që zgjodha unë kur isha i ri, ishte e gabuar. E mbushur me vuajtje, me dhunë dhe burgje. Jeta na është dhënë për ta shijuar. Jeta e rrugës sjell vetëm dhimbje, por shqiptarët janë të zgjuar. Kanë zemër dhe zgjursi. Ndaj përdorni këto për të gjetur rrugën e duhur.”

Por si është jeta e John Alite sot?

“Jam i njejti që kam qenë, por tashmë reagoj ndryshe. Tani kur më provokon dikush, nuk reagoj fizikusht, thjesht përpiqem ta bëj të kuptoj me fjalë. Unë tani dua të jap vetëm mesazhe positive. Njerëzit më njohin si mafioz dhe më shohin me këtë sy, jo si një njeri që i dua njerëzit dhe që kam ndryshuar. Jeta në rrugë është shumë e ndryshme nga ajo si familjar, aty shfaq focën dhe anët e errëta, ndërsa si familjar çdo njeri është i dobët, qan para gruas dhe fëmijëve.”

Prej jetës që zgjodhi të bënte John Alite, humbi shumë dhe u mohoi shumë gjëra fëmijëve të si tij, si njohjen me vendin e origjinës. Por duket se e ardhmja e familjes Alite, do të lidhet me Shqipërinë.

“Tani që jeta ime ka ndryshuar, merrem me biznes dhe dua të bëj biznes në Shqipëri, sepse këtu është gjaku dhe zemra ime”, përfundon ai.

“Kur akuzohesh për një krim, pavarësisht rrethanave, mos e prano kurrë fajësinë! Kjo është shenjë dobësie!”
(Një nga rregullat e John Gottit për lidershipin)./medial

Iliaz Bazna është emri i legjendës shqiptare të spiunazhit, i njohur me pseudonimin “Ciceroni”. Ka lindur në vitin 1904, në Prishtinë, në kohën kur krahina e Kosovës, por edhe pjesa më e madhe e Ballkanit, ishte e pushtuar nga Perandoria Osmane.

Ai dhe e gjithë familja e tij janë shqiptarë në origjinë, por në edukimin e tij ndikoi shumë tradita turke. Bazna tregonte se babai i tij ishte një mysliman i devotshëm dhe mbante titullin “mullah”. Gjyshi i tij dhe xhaxhallarët kanë jetuar kohën e xhonturqve, d.m.th., të turqve të rinj, në kohën e Mustafa Kemal Ataturkut. Tre nga kushërinjtë e parë të tij, por edhe Bazna vetë, patën studiuar në një akademi ushtarake turke dhe arritën të shkëlqejnë me punë, aq sa njëri prej tyre ka qenë kryebashkiaku i Ankarasë nga viti 1960 – 1962.

Por agjenti i ardhshëm, Bazna, do të flakej jashtë akademisë ushtarake dhe në vitin 1919 do të niste jetën e keqbërësit ordiner në Stambollin e pushtuar nga aleatët. Fillimisht kapet duke vjedhur armë në depot e ushtrisë britanike, dhe për këtë kalon një pjesë të jetës së tij në kampin penal të Marsejës.
Pasi doli kampi, zuri punë në një fabrikë ku prodhoheshin çelësa për kasafortat dhe bëhet mjeshtër në këtë profesion, pas disa dështimesh në përpjekjet e tij për të gjetur punë në përfaqësitë diplomatike.

Dokumentet sekrete
Pasi punoi për një ambasador jugosllav, për një konsull britanik, për një atashe ushtarak amerikan ai arrin të punësohet nga ambasadori britanik, Knaçbull-Hugesen, në Ankara. Hugesen ishte “naiv” kur mendonte se ishte i përgatitur për të mos ia hedhur kërrkush.

Në fillimin e vitit 1943 ambasadosri punësoi Baznën, një njeri i mprehtë, servil dhe dinak, i cili e dinte se ç’duhet të bënte për padronin e tij. Bazna, pasi qe shtrënguar ta linte akademinë qe kthyer në një autodidakt dhe kishte njohuri të mira në disa gjuhë, të cilat i fliste rrjedhshëm. Ai ishte i përpiktë në realizimin e të gjitha detyrave. Hugesen e vlerësoi Baznën dhe i besoi atij verbërisht për të gjitha. Pra, ai nisi të mbështetet tek Bazna.

Kështu, Bazna, brenda pak muajve, i mësoi të gjitha zakonet e ambasadorit, madje dhe lëvizjet e sjelljet tij. Shqiptari u bë njeriu më i privilegjuar dhe më i besuar. Ai zbuloi që punëdhënësi i tij solli në shtëpi dokumente shumë të rëndësishme sekrete për t’i studiuar. Madje, ai vuri re që Hugesen i mbante dokumentet në kasafortë.

Bazna, mjeshtri i çelësave të kasafortave, arriti t’i dublojë çelsat. Zbuloi dhe kombinimin e shifrave të kasafortës sekrete dhe i tërhoqi dokumentet. Kështu, më 20 tetor ai i merr ato dhe, me anën e një likuidi të quajtur “Leica”, prodhon faksimile të tyre. Ishte koha e Konferencës së Teheranit dhe Bazna jo vetëm që zbuloi dokumente sekrete, që kishin të bënin me operacionet e aleatëve në Normandi, por ai mësoi shumë të fshehta në lidhje me rrezikun që i kanosej Ballkanit./Ekskluzive.al

Nëse nuk realizohen asnjë nga skenarët e parashikuar nga Stephen Hawking për fundin e planetit tonë, pas 200 milionë vitesh njerëzit në Tokë do të kenë një ditë-natë prej 25 orësh.

Një studim i Universitetit të Durhamit arriti në përfundimin se Toka ngadalëson me 1.8 të qindtat e sekondës rrotullimin e saj rreth vetvetes në një shekull.
Studiuesit e përfshirë në këtë hulumtim kanë gjetur edhe shkakun e kësaj.

“Baticat dhe zbaticat e shkaktuara nga graviteti i Hënës janë ato që shkaktojnë këtë”, thotë Leslie Morrison, bashkautorë në studim.

Efektet në bashkëveprimin Tokë-Hënë janë të ndërsjellta dhe nëse Toka bëhet më ‘dembele’, Hëna largohet më shumë.

“Orbita e Hënës zgjerohet me 4 centimetra në vit nga kjo”, deklaron Morrison.

Grupi i shkencëtarëve kanë përdorur si pikë referimi në këtë studim eklipset diellore dhe të dhënat historike të grumbulluara prej tyre.