Andueli

Kisha shkruar disa herë për ty Piro .
Të kisha vënë në dukje se po shkoje drejt tra dhëtisë siç edhe shkove , por sot e them pa fr ikë e turp që lejoj veten të më pu shtojë urr ejtia . E unë sot të urrej Pirro . E di pse ? Dy gjërave u thot robi Nënë . I thot Nënës që i bëri kokën i thot edhe Atdheut . Ti të dyja i tra dhëtove i po shtërove i urr eve i de nigrove . E për çfar ? Për ca para në euro për pak famë dhe për qejf të gruas . Nëna jote vd iq Pirro , vd iq vetëm vd iq e br aktisur . Mbase Nëna jote vd iq se s’ju gjënd njeri pranë ti jepte një ko kërr adalat a një kokërr trinitrinë a një kafe a mbase nga uria . Ajo e di nga se . Por unë dhe ne shqiptarët që të kritikuam lexojmë që kish ditë e vde kur , kish nisur të deko mpozohej pranë kazanit të ra kisë që të të dërgonte ty raki ballë kazani . Pirro të vlejnë eurot sot ? Të shijon gruaja që të bëri të br aktisësh Nënën ? Të shijon fama sot o Pirdho ? Po fëmijët a i shikon dot në sy sot Pirro ? Po qumështi i gjirit të saj do të bëhet hallall o Pirro ? Ti jeto tani si një ngarkesë ngr itësh , jeto si hero i Greqisë por ti sot i lyejte me turp fytyrën tënde , medaljet e tua , flamurët që mbështolle supet e gjithëçka tënden . Keqardhje për Nënën tënde që vd iq vetëm . Besoj në momentet e fundit ka thënë oooh o zot pagova gab imet e mia që s’dita të edukoj një djalë të denjë , që i krehja shpatullat kur sh ante nënën vëndlindje . E ku ta dinte e zeza që kur bra ktis një Nënë …. të dytën e ke me të kollajtë ta br aktisësh . Dua të të mburrem pak Pirro . Të mburr Nënën time dhe veten . Të mburr nënën që më edukoi si duhet dhe veten që i shërbej si djalë dhe e shoh në dritë të syrit . Normalisht pas çdo in ati pasi të shfr yja duhet të të ngu shëlloja por prap se bëj dot . Se bëj dot sepse më pushtoi padashur urr ejtja por smund të lë veten të më pushtojë dhe hipo krizia . Ngu shëllime të afërmëve të tjerë të saj ./ Xhaxho Plaku

Dom Gjergj Meta
Rritja e k riminalitetit në vitet e fundit, sidomos ajo e tra fikut të lë ndëve nar kotike, kultivimit të tyre, veçanërisht në zonat e thella të vendit, ka vënë në rre zik shumë ekuilibra socialë dhe ekonomikë.

Dy ndër kategoritë që po ndjejnë peshën e madhe të kësaj batërdie janë të rinjtë e familjeve të v arfëra dhe me pro bleme si dhe po licët e thjeshtë të terrenit.

Ndërsa kategoritë më të paprekura janë kryet e trafikut e të kultivimit dhe mbrojtësit e tyre me pushtet. Kam pasur raste të flas si me të rinjtë e po ashtu me policët. Janë të dyja kategori në thelb të v arfëra që mbijetojnë me logjikën e ushtarit, pavarësisht se njëra palë në anën e antili gjit e tjetra në anën e li gjit.

Por ajo çka i bashkon në mbrëmje është var fëria dhe mospasja e një perspektive të qëndrueshme dhe reale. Ngjarja e ndodhur dje në Lezhë, e të tjera që i kemi parë e dëgjuar me bollëk, megjithëse në mes të një ka osi informativ të pashoq, e tregon më së miri këtë përpla sje që ndodh në bazë, në basifondet e shoqërisë shqiptare e cila është aq e vogël sa njihemi të gjithë me njëri-tjetrin.

Mungesa e politikave të punësimit, sidomos për të rinjtë, në veçanti të zonave periferike; një sistem arsimor gjithnjë e më pro blematik, sidomos në këto vitet e fundit që po rëndohet me pandeminë; paqartësia e të ardhmes evropiane të vendit; mungesa e hapësirave dhe nismave për formimin dhe pro-ligjshmërinë nga shoqëria civile si edhe qershia mbi tortë e korr upsionit, janë vetëm disa nga shkaqet që shumë të rinj shkojnë drejt e në duart e krerëve të kri mit ose bra ktisin vendin. E situata nuk po shkon drejt për mirësimit.

Nuk është e lehtë unë e di këtë. Aspak e lehtë. Ne jemi shqiptarë e në historinë tonë kemi shtresa e nënshtresa prob lematike të akumuluara me dhjetra e qindra vite. Të gdhendësh në gra nitin e këtyre shtresave rre zikon shumë, ose të mos bësh asgjë, ose ta shkë rrmoqësh krejt. E për këtë arsye duhet art, durim, këmbëngulje në një shoqëri të frustruar e plot pro bleme, por ende plot me energji.

Të rinjtë e të rejat që kemi janë një thesar plot energji, por nëse i br aktisim mund të kthehen në lëndë shpë rthyese dhe dëm tojnë shoqërinë, përveçse veten e tyre. Ata meritojnë vëmendje.

Po ashtu punonjësit tanë të po licisë janë njerëz të jetës së përditshme si të gjithë ne, me një mision dhe një detyrë. Nuk është aspak e lehtë as për ta. Prandaj përveçse të kemi besim, duhet t’i mbështesim si shoqëri.