âShqiptarĂ«t pĂ«r shqiptarĂ«tâ shkoi tĂ« vizitonte njĂ« familje, e cila ka njĂ« histori pĂ«rtej imagjinates. Familja Ă«shtĂ« e rrethuar mes malesh, e vetme, dhe me plot dhimbje.
Kjo është një histori tronditëse, dhimbjen e së cilës e dinë vetëm malet përqark.  Berishë e Epërme, është një fshat i thellë malor, në veri të Pukës, në Bjeshkë. Këtu mjerimi ka rrokur edhe shpirtin e atyre pak banorëve. Varfëria e heshtja ulëret frikshëm, mes malesh, luginash e përrenjsh. Rruga gjarpëron, mes pyjesh, makina tronditet fort, diku mezi ngjitet e diku mezi zbret, e për të arritur në fshat duket gati-gati një mision i pamundur. Pas 6 orësh udhëtim që nga Tirana, këtu rruga ndërpritet .
Stafit tĂ« emisionit âShqiptarĂ«t pĂ«r shqiptarĂ«tâ iu deshe tĂ« ecnin edhe pĂ«r njĂ« orĂ« e gjysmĂ«  tjetĂ«r nĂ« kĂ«mbĂ«. Mjetet dhe kamerat u transportuar me kafshĂ«. RrugĂ« nĂ« kĂ«to anĂ« nuk ka, vetĂ«m shtigje ku mund tĂ« ecin dhi tĂ« egra. . NĂ« kĂ«to shtigje kaluam edhe ne drejt destinacionit tonĂ«.  NĂ« fshatin BerishĂ« e EpĂ«rme na pret Lin Zmali, 61 vjeç, i tronditur nga ajo çka i ka ndodhur dhe i pashpresĂ« pĂ«r tĂ« ardhmen. KĂ«tu dimri Ă«shtĂ« i egĂ«r, pĂ«r gjashtĂ« muaj banorĂ«t izolohen nga dĂ«bora. AsnjĂ« rrugĂ« komunikimi me qytetin, e ndĂ«rsa Tirana pĂ«r ta Ă«shtĂ« njĂ« vend sa l largĂ«t, aq edhe i pamundur.
âKisha fĂ«mijĂ«n shumĂ« tĂ« sĂ«murĂ«, nĂ« kĂ«tĂ« kohĂ« kisha edhe fĂ«mijĂ«t e tjerĂ« tĂ« sĂ«murĂ«. Njeriu Ă«shtĂ« i fortĂ« nĂ« zemĂ«râ thotĂ« Lini. Kjo rrugĂ« Ă«shtĂ« e vĂ«shtirĂ« pĂ«r Linin, sa herĂ« qĂ« kalon kĂ«tu, i dhemb shpirti. Burri na ndalon papritu nĂ« njĂ« shteg tĂ« ngushtĂ« dhe prek tokĂ«n me dorĂ«. âJa kĂ«tu mĂ« ka vdek çika. E kemi ulur me barelĂ«, kĂ«tu. Ishte njĂ« metĂ«r deborĂ«. Isha duke e transportuar vajzĂ«n nga shtĂ«pia kĂ«tu pranë bashkĂ« me vĂ«llain tim. QĂ«ndruam dy minuta e kthyem nĂ« shtĂ«pi tĂ« vdekurâ thotĂ« Lini i pĂ«rlotur nga dhimbja.
Lini nuk pati mundesi ta çoje vajzĂ«n e vogĂ«l as ne spital nga largĂ«sia, i vdiq rrugĂ«s, nuk mundi as tâa varrose, sepse u desh tĂ« çoje fĂ«mijet e tjere urgjent ne spital.
Ashtu i lodhur, zemërthyer, e i lënduar, Lin Zmali, çdo ditë merr  një rrugë mespërmes pyllit. Vjen në këtë vend , pranë vajzës së tij të dashur, ledhaton gurin e varrit dhe nuk i përmban dot lotët nga dhimbja.
âSot u zgjova nĂ« 4 tĂ« mengjesit, nuk mĂ« zinte gjumi, dola nga shtĂ«pia kam ardh te varriâ thotĂ« Lini.
Dy muaj më parë, e shihte në shtrat duke lënguar nga ethet e të përvëluar nga temperatura që po e torturonte prej ditësh, por nuk kishte si ta ndihmonte⊠këtu mes maleve.
âTa shikosh fĂ«mijĂ«n nĂ« atĂ« gjendje, por nuk kisha mundĂ«si ta ndihmoja . NĂ« zor tĂ« madh isha, veç sâkam vdekur,  sâkam as force nĂ« trup asgjĂ«â.
Ai e kujton çdo ditĂ« AnisĂ«n. E bija, 13 vjeç iu shua nĂ« krahĂ« nĂ« kĂ«to shtigje tĂ« mbuluar me dĂ«borĂ«. â Ka qenĂ« fĂ«mijĂ« i shĂ«ndetshĂ«m, kurrĂ« mĂ« parĂ« nuk ka shkuar tĂ« spital. E kam dashur mĂ« shumĂ« se fĂ«mijĂ«t e tjerĂ«. U sĂ«mur, thanĂ« ka temperaturĂ«. Ne jetojmĂ« kĂ«tu mes maleve, ishte dĂ«borĂ« e madhe, shpresuam se do i kalonte ajo gjendje, as pas 10 ditĂ«sh nuk i kaloi temperaturaâ thotĂ« Lini
Nuk arriti dot kurrë ta çonte në spital. Gjithë jetën do i mbetet peng.
âVajza vdiq rrugĂ«s pĂ«r nĂ« spital, 200 metra larg shtĂ«pisĂ«. Edhe 100 vjet tĂ« jetoj tĂ«rĂ« jetĂ«n do mĂ« mbetet merak, qĂ« nuk pata mundĂ«si ta çoja tĂ« paktĂ«n deri nĂ« spitalâ thotĂ« 61 vjeçari.
I zhytur nĂ« dhimbje babai rrĂ«fen se dritĂ«n e syve, gĂ«zimin e shtĂ«pisĂ«, AnisĂ«n e bukur nuk arriti ta varroste dot, as tâi hidhte njĂ« grusht dhe mbi arkmort. E ktheu vajzĂ«n pa jetĂ« nĂ« shtĂ«pi ndĂ«rsa vetĂ« vrapoi nĂ« spital tek tre djemtĂ« dhe vajza tjetĂ«r tĂ« sĂ«murĂ« qĂ« po luftonin pĂ«r jetĂ«n.
âNuk kishim mundĂ«si as unĂ« as gruaja ta varrosnim vajzĂ«n, ishim nĂ« TiranĂ«. TĂ« tĂ« vdesi fĂ«mija e mos tĂ« jesh vetĂ«âŠĂ«shtĂ« shumĂ« e vĂ«shtirĂ«â. Dhimbja e tij Ă«shtĂ« madhe, AnisĂ«n e humbi, por ai trembet se mos humbet edhe tjerĂ«t. âVetĂ«m fĂ«mijĂ«t tĂ« shpĂ«tojnĂ«, nuk dua kurrĂ« gjĂ« tjetĂ«râ pĂ«shpĂ«rit burri.